സംഘടനാതത്വങ്ങളിൽ ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്സ് ഉൾപ്പെടുത്തുകവഴി ഒരു കമ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടി എങ്ങനെ കൂടുതൽ സമഗ്രവും ശക്തവുമാകുന്നു

ഒരു കമ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടി എന്നത് അധികാരം കൈവശപ്പെടുത്തുന്നതിനുള്ള ഒരു തെരഞ്ഞെടുപ്പ്-യന്ത്രമോ ഭരണകൂടം നിയന്ത്രിക്കുന്നതിനുള്ള സാങ്കേതിക ഉപാധിയോ മാത്രമല്ല. അത് സമൂഹത്തിന്റെ ആന്തരിക ഘടനയിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്ന വസ്തുനിഷ്ഠ വൈരുദ്ധ്യങ്ങളെ ശാസ്ത്രീയമായി തിരിച്ചറിയുകയും, അവയെ ബോധപൂർവമായ രാഷ്ട്രീയ ഇടപെടലിലൂടെ ചരിത്രപരമായ സാമൂഹ്യപരിവർത്തനത്തിലേക്ക് നയിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന സങ്കീർണ്ണവും സ്വയം-സംഘടിതവുമായ ഒരു ചലനാത്മക സാമൂഹ്യ സിസ്റ്റമാണ്.

ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്സിൻ്റെ കാഴ്ചപ്പാടിൽ, പാർട്ടി ഒരു quantum-layered organization ആകുന്നു. അംഗത്വം, കാഡർഘടന, പ്രാദേശികവും മേഖലാതലവുമായ ഘടകങ്ങൾ, വിവിധ നേതൃനിലകൾ, സിദ്ധാന്തനിർമ്മാണ പ്രക്രിയ, പ്രായോഗിക രാഷ്ട്രീയ പ്രവർത്തനം, ജനങ്ങളുമായുള്ള നിരന്തര സംവേദനം—ഇവയെല്ലാം സ്വതന്ത്ര ഘടകങ്ങളല്ല; മറിച്ച്, ഓരോന്നും വ്യത്യസ്ത ലെയറുകളിലായി പ്രവർത്തിക്കുന്നതും പരസ്പരം cohesive (സംയോജക) ബലങ്ങളാലും decohesive (വിമുക്തി സൃഷ്ടിക്കുന്ന) ബലങ്ങളാലും ബന്ധിപ്പിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ഒരു സമഗ്ര ഘടനയുടെ ഭാഗങ്ങളുമാണ്.

ഈ ലെയറുകൾക്കിടയിൽ dynamic equilibrium നിലനിൽക്കുമ്പോഴാണ് പാർട്ടി ഒരു സ്റ്റാറ്റിക് സംഘടനയായി ചുരുങ്ങാതെ, മാറുന്ന സാമൂഹ്യ യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളോട് പ്രതികരിക്കുകയും സ്വയം പുതുക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു ജീവനുള്ള ചരിത്രശക്തിയായി രൂപപ്പെടുന്നത്. cohesion അതിരുകടന്നാൽ പാർട്ടി ജഢതയിലേക്കും dogmatism ലേക്കും വഴുതും; decohesion നിയന്ത്രണമില്ലാതെ വളർന്നാൽ സംഘടന ചിതറലിലേക്കും ദിശാനഷ്ടത്തിലേക്കും പോകും. ഈ രണ്ടിനും ഇടയിലെ ചലനാത്മക സന്തുലനമാണ് ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്സിൻ്റെ സംഘടനാതത്വം ഉറപ്പാക്കുന്നത്—അതിനാലാണ് അത്തരം ഒരു പാർട്ടി ദീർഘകാലം സാമൂഹ്യപരിവർത്തനത്തിന്റെ സജീവ കേന്ദ്രമായി നിലനിൽക്കുന്നത്.

ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്സിൻ്റെ കാഴ്ചപ്പാടിൽ നേതൃത്വം എന്നത് വ്യക്തിപരമായ കരിഷ്മയിലോ കർശനമായ ആജ്ഞാനുസരണത്തിലോ അധിഷ്ഠിതമായ അധികാരരൂപമല്ല. അത് വ്യക്തിയുടെ മേൽ അടിച്ചേൽപ്പിക്കുന്ന നിയന്ത്രണമല്ല; മറിച്ച്, സംഘടനയ്ക്കുള്ളിൽ വിവിധ തലങ്ങളിലായി ഉദ്ഭവിക്കുന്ന വൈരുദ്ധ്യങ്ങളെ ശാസ്ത്രീയമായി തിരിച്ചറിയുകയും അവയെ ഉയർന്ന തലത്തിലുള്ള ബോധപരമായ സംയോജനത്തിലേക്ക് നയിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന പ്രവർത്തനശേഷിയാണു നേതൃത്വത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ അർത്ഥം.

ഒരു കമ്യൂണിസ്റ്റ് നേതാവ് cohesion നൽകുന്ന ഒരു കേന്ദ്രസൂത്രമായി പ്രവർത്തിക്കണം—പാർട്ടിക്ക് ദിശയും സ്ഥിരതയും നൽകുന്ന രാഷ്ട്രീയ-സിദ്ധാന്തപരമായ ആങ്കർ ആയി. അതേസമയം, അടിത്തട്ടിൽ നിന്ന് ഉയരുന്ന വിമർശനങ്ങളും പുതിയ അനുഭവങ്ങളും വ്യത്യസ്ത കാഴ്ചപ്പാടുകളും സംഘടനയെ അസ്ഥിരപ്പെടുത്തുന്ന ഭീഷണികളായി കാണാതെ, അവയെ decohesive energy ആയി സ്വീകരിച്ച് പാർട്ടിയുടെ ബോധനില ഉയർത്താനുള്ള വസ്തുനിഷ്ഠ സാധ്യതകളായി തിരിച്ചറിയാനും സംയോജിപ്പിക്കാനും അദ്ദേഹത്തിന് കഴിയണം.

ഇതുതന്നെയാണ് dialectical leadership. ഇത് authoritarian നിയന്ത്രണമല്ല, dissent നെ അടിച്ചമർത്തുന്ന അധികാരവുമല്ല. പകരം, ബോധത്തിൽ നിന്നു ജനിക്കുന്ന വിശ്വാസ്യതയും രാഷ്ട്രീയ ന്യായതയും അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ള അധികാരരൂപമാണ് ഇത്. അത്തരമൊരു നേതൃത്വം അനുസരണം ആവശ്യപ്പെടുന്നില്ല; അത് ബോധപൂർവമായ ഐക്യം സൃഷ്ടിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ, dialectical leadership വ്യക്തികളെ കീഴടക്കുന്നില്ല, സംഘടനയെ വളർത്തുന്നു; വൈരുദ്ധ്യങ്ങളെ ഇല്ലാതാക്കുന്നില്ല, അവയെ ചരിത്രപരമായ പുരോഗതിയുടെ ഊർജ്ജമായി പരിവർത്തനം ചെയ്യുന്നു.

ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്സിൻ്റെ കാഴ്ചപ്പാടിൽ തീരുമാനമെടുക്കൽ ഒരു ലീനിയർ നടപടിക്രമമോ മേൽനോട്ടത്തിൽ നിന്ന് താഴേക്ക് ഒഴുകുന്ന ആജ്ഞാശൃംഖലയോ അല്ല. സാമൂഹ്യ യാഥാർത്ഥ്യം ഒരേ സമയം വിവിധ ലെയറുകളിലായി രൂപാന്തരപ്പെടുന്ന ഒരു സങ്കീർണ്ണ സിസ്റ്റമായതിനാൽ, ഏതൊരു രാഷ്ട്രീയ സാഹചര്യത്തിനും “ഒരു ശരി മാത്രം” എന്ന ഏകദിശ സത്യരൂപം ഉണ്ടാകില്ല. വ്യത്യസ്ത തലങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള അനുഭവങ്ങളും വൈരുദ്ധ്യങ്ങളും ഒരേസമയം പ്രവർത്തിക്കുന്ന സാഹചര്യത്തിലാണ് തീരുമാനങ്ങൾ രൂപപ്പെടേണ്ടത്.

കേന്ദ്രനേതൃത്വം പാർട്ടിയുടെ ദീർഘകാല തന്ത്രപരമായ ദിശയും അടിസ്ഥാന രാഷ്ട്രീയ നിലപാടുകളും നിർണ്ണയിക്കുന്നതിലൂടെ cohesion നൽകുന്ന ഒരു ഘടകമായി പ്രവർത്തിക്കണം. അതേസമയം, ആ പൊതുദിശയെ പ്രാദേശിക ഘടകങ്ങൾ അവരുടെ പ്രത്യേക സാമൂഹ്യ–സാംസ്കാരിക–രാഷ്ട്രീയ സാഹചര്യങ്ങളിൽ സൃഷ്ടിപരമായി വിവർത്തനം ചെയ്യാനും പ്രയോഗിക്കാനും അവർക്കു ആവശ്യമായ സ്വാതന്ത്ര്യം ഉണ്ടായിരിക്കണം. അങ്ങനെ മാത്രമേ കേന്ദ്രതലത്തിലെ രാഷ്ട്രീയ ബോധവും അടിത്തട്ടിലെ അനുഭവജ്ഞാനവും തമ്മിൽ യഥാർത്ഥ സംവേദനം സാധ്യമാകൂ.

ഇത്തരം ഒരു പ്രക്രിയയിൽ തീരുമാനങ്ങൾ കർശനമായ ഉത്തരവുകളായോ മാറ്റമില്ലാത്ത നിർദ്ദേശങ്ങളായോ മാറുന്നില്ല. മറിച്ച്, അവ context-sensitive, adaptive syntheses ആയി രൂപപ്പെടുന്നു—മാറുന്ന സാഹചര്യങ്ങളോട് സ്വയം ചേരുന്ന, അനുഭവത്തിൽ നിന്ന് പഠിക്കുന്ന, ആവശ്യമെങ്കിൽ സ്വയം തിരുത്തുന്ന തീരുമാനങ്ങൾ. ഈ ക്വാണ്ടം-ഡയലക്ടിക്കൽ തീരുമാനമെടുക്കൽ രീതിയിലൂടെയാണ് പാർട്ടി കൂടുതൽ പ്രതികരണക്ഷമവും ബുദ്ധിപരവുമായ ഒരു രാഷ്ട്രീയ സംഘടനയായി ഗുണപരമായി ഉയരുന്നത്.

പാർട്ടി അച്ചടക്കം പലപ്പോഴും നിർദ്ദേശങ്ങൾ അനുസരിക്കുന്ന യാന്ത്രിക ശീലമായി, അല്ലെങ്കിൽ ശിക്ഷാഭീതിയിലൂടെ നിലനിർത്തുന്ന നിയന്ത്രണമായി ചുരുക്കിക്കാണപ്പെടുന്നുണ്ട്. എന്നാൽ ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്സിൻ്റെ കാഴ്ചപ്പാടിൽ അച്ചടക്കം ഇത്തരമൊരു coercive cohesion അല്ല. അത് ബാഹ്യമായ സമ്മർദ്ദത്തിലൂടെ ഏർപ്പെടുത്തുന്ന അനുസരണംമല്ല; മറിച്ച് പാർട്ടിയുടെ ചരിത്രപരമായ ദൗത്യത്തോടും സിദ്ധാന്തപരമായ അടിത്തറയോടും ഉള്ള ബോധപൂർവമായ ideological coherence ആണ്.

യഥാർത്ഥ പാർട്ടി അച്ചടക്കത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനം ആജ്ഞാനുസരണത്തിൽ അല്ല, ആന്തരിക ഐക്യത്തിലാണ്. പാർട്ടിയുടെ ദിശയും ലക്ഷ്യവും എന്തിനാണ് എന്ന ബോധം അംഗങ്ങൾ ആന്തരീകരിക്കുമ്പോൾ, അച്ചടക്കം സ്വാഭാവികമായി ഉദ്ഭവിക്കുന്നു. അത്തരമൊരു അച്ചടക്കം സ്വതന്ത്രചിന്തയെ അടിച്ചമർത്തുന്നില്ല; മറിച്ച് വ്യക്തിഗത ചിന്തയും അനുഭവവും കൂട്ടായ ലക്ഷ്യത്തിലേക്ക് ഉത്തരവാദിത്വത്തോടെ ചാനലൈസ് ചെയ്യുന്നു.

ബോധത്തിൽ നിന്ന് ജനിക്കുന്ന അച്ചടക്കം കാഠിന്യത്തിലേക്കോ സ്റ്റാഗ്നേഷനിലേക്കോ നയിക്കുന്നില്ല. മറിച്ച് അത് സംഘടനയെ പഠിക്കുന്നതും സ്വയം തിരുത്തുന്നതുമായ ഒരു സൃഷ്ടിപരമായ ഘടനയായി നിലനിർത്തുന്നു. അതിനാൽ ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്സിൽ അച്ചടക്കം സ്ഥിരതയും ചലനാത്മകതയും ഒരേസമയം ഉൾക്കൊള്ളുന്ന ഒരു അവസ്ഥയാണ്—സംഘടനയെ ഒന്നിച്ച് പിടിച്ചു നിർത്തുമ്പോഴും, പുതിയ യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളോട് പ്രതികരിക്കാൻ ശേഷിയുള്ളതാക്കുന്ന ഒരു ജീവനുള്ള സമന്വയം.

ഇതിനോടുള്ള പ്രത്യയഭേദമാണ് authoritarian പ്രവണതകൾ. dissent നെ ശത്രുതയായി കാണുകയും, സംഘടനയ്ക്കുള്ളിലെ വൈരുദ്ധ്യങ്ങളെ ഇല്ലാതാക്കുകയോ നിശ്ശബ്ദമാക്കുകയോ ചെയ്യാനുള്ള ശ്രമം ആരംഭിക്കുന്ന നിമിഷത്തിലാണ് authoritarianism വളർന്നു ശക്തിപ്രാപിക്കുന്നത്. ഇത് ശക്തിയുടെ അടയാളമല്ല; മറിച്ച് മാറുന്ന യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളെ ബോധപൂർവമായി ഗ്രഹിക്കാൻ കഴിയാത്തതിന്റെ പ്രതിഫലനമാണ്.

ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്സിൻ്റെ കാഴ്ചപ്പാടിൽ dissent ഒരു ഭീഷണിയല്ല. അത് പാർട്ടിയുടെ ആഭ്യന്തര decohesive function ആണു—സാമൂഹ്യ സാഹചര്യങ്ങളിൽ ഗുണപരമായ മാറ്റങ്ങൾ സംഭവിച്ചുവെന്നതിന്റെയും, അതനുസരിച്ച് പഴയ നിലപാടുകളും പ്രവർത്തനരീതികളും അപര്യാപ്തമാകുന്നുവെന്നതിന്റെയും വസ്തുനിഷ്ഠ സൂചന. dissent നെ അടിച്ചമർത്തുന്നത് ഈ സൂചനകളെ നിഷേധിക്കുന്നതിനു തുല്യമാണ്; അങ്ങനെ ചെയ്യുമ്പോൾ പാർട്ടി സ്വയം പഠിക്കാനുള്ള കഴിവ് നഷ്ടപ്പെടുത്തി dogmatism ലേക്ക് വഴുതുന്നു.

അതേസമയം dissent നെ dialectical ആയി കൈകാര്യം ചെയ്യുമ്പോൾ—അത് തുറന്ന ചർച്ചയിലേക്കും സിദ്ധാന്തപരമായ സംയോജനത്തിലേക്കും നയിക്കുമ്പോൾ—പാർട്ടി സ്വയം പുതുക്കുകയും ഉയർന്ന ബോധനില കൈവരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. അതിനാൽ authoritarianism ശാസ്ത്രീയ സംഘടനാശൈലി അല്ല; അത് വൈരുദ്ധ്യങ്ങളെ കൈകാര്യം ചെയ്യാനുള്ള dialectical അപക്വതയുടെ ലക്ഷണമാണ്. ശക്തമായ പാർട്ടികൾ dissent നെ ഭയക്കുന്നില്ല; അവ dissent നെ ചരിത്രപരമായ വളർച്ചയുടെ ഊർജ്ജമായി പരിവർത്തനം ചെയ്യുന്നു.

വിഭാഗീയത സാധാരണയായി വ്യക്തിപരമായ ആഗ്രഹങ്ങളുടെയും അധികാരമോഹങ്ങളുടെയും പുറംരൂപത്തിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നുവെങ്കിലും, അതിന്റെ ആന്തരിക അടിത്തറയിൽ പലപ്പോഴും പരിഹരിക്കപ്പെടാത്ത സിദ്ധാന്തപരമായ വൈരുദ്ധ്യങ്ങളും അനുഭവബോധത്തിലെ അസമത്വങ്ങളും പ്രവർത്തിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ഈ വൈരുദ്ധ്യങ്ങൾ തുറന്നും ബോധപൂർവമായും കൈകാര്യം ചെയ്യപ്പെടാത്തപ്പോൾ, അവ വ്യക്തികളെയും ഗ്രൂപ്പുകളെയും ചുറ്റിപ്പറ്റി കട്ടപിടിച്ച വിഭാഗങ്ങളായി രൂപപ്പെടുന്നു.

ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്സിൻ്റെ കാഴ്ചപ്പാടിൽ വിഭാഗീയ പ്രവണതകൾ അസ്വാഭാവികമായ വ്യതിചലനങ്ങളല്ല; അവ സംഘടനയ്ക്കുള്ളിൽ സ്വാഭാവികമായി ഉദ്ഭവിക്കുന്ന decohesive പ്രവണതകളാണ്. പുതിയ സാഹചര്യങ്ങളോട് പ്രതികരിക്കുന്നതിനിടെ, വ്യത്യസ്ത വിലയിരുത്തലുകളും സമീപനങ്ങളും ഉയരുന്നത് അനിവാര്യമാണ്. എന്നാൽ ഈ വ്യത്യാസങ്ങൾ തുറന്ന ചർച്ചയിലൂടെയും സിദ്ധാന്തപരമായ സംയോജനത്തിലൂടെയും ഉയർന്ന തലത്തിലുള്ള സമന്വയം ആയി പരിവർത്തനം ചെയ്യപ്പെടാതെ തുടരുമ്പോഴാണ് വിഭാഗീയത സംഘടനയെ അകത്ത് നിന്ന് ദുർബലപ്പെടുത്തുന്ന ശക്തിയായി മാറുന്നത്.

വിഭാഗീയതയെ നിരോധനങ്ങളിലൂടെയോ ശിക്ഷാപരമായ നടപടികളിലൂടെയോ ഇല്ലാതാക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നത് പ്രശ്നത്തിന്റെ ലക്ഷണങ്ങളെ മാത്രമേ അടിച്ചമർത്തൂ; അതിന്റെ കാരണങ്ങളെ അത് പരിഹരിക്കുന്നില്ല. ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്കൽ സമീപനം വിഭാഗീയതയെ ഒരു രാഷ്ട്രീയ-സിദ്ധാന്ത രോഗമായി കാണാതെ, പരിഹരിക്കപ്പെടേണ്ട വൈരുദ്ധ്യങ്ങളുടെ സൂചനയായി തിരിച്ചറിയുന്നു. അതിന്റെ അടിത്തറയിലെ സിദ്ധാന്തപരവും പ്രായോഗികവുമായ വൈരുദ്ധ്യങ്ങളെ theoretical synthesis വഴി പരിഹരിക്കുമ്പോഴാണ് വിഭാഗീയത ചിതറലല്ല, മറിച്ച് സംഘടനയുടെ ബോധനില ഉയർത്തുന്ന ഒരു ഘടകമായി മാറുന്നത്.

വിമർശനവും സ്വയംവിമർശനവും ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്സിൽ ശിക്ഷയ്ക്കുള്ള ഉപാധികളോ വ്യക്തികളെ അപമാനിക്കുന്ന നടപടികളോ അല്ല. അവ പാർട്ടിയുടെ ആന്തരിക ജീവശക്തിയെ നിലനിർത്തുന്ന self-regulating, self-correcting mechanisms ആണു—സംഘടനയെ തുടർച്ചയായി പരിശോധിക്കുകയും പുതുക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ബോധപൂർവമായ പ്രക്രിയകൾ.

വിമർശനം സംഘടനയ്ക്കുള്ളിൽ ഒരു decohesive function നിർവഹിക്കുന്നു. അത് പിഴവുകളെയും കാലഹരണപ്പെട്ട നിലപാടുകളെയും അപര്യാപ്തമായ പ്രവർത്തനരീതികളെയും തുറന്നുകാട്ടി നിലവിലുള്ള സന്തുലനത്തെ ചോദ്യചിഹ്നപ്പെടുത്തുന്നു. ഇതുവഴി സംഘടന യാന്ത്രികമായ സ്ഥിരതയിൽ കുടുങ്ങാതെ, മാറിയ സാമൂഹ്യ യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളോട് പ്രതികരിക്കാൻ പ്രേരിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു. അതേസമയം, സ്വയംവിമർശനം വെറും കുറ്റസമ്മതം മാത്രമല്ല; അത് cohesion പുനഃസ്ഥാപിക്കുന്ന ഒരു സൃഷ്ടിപരമായ പ്രക്രിയയാണ്—വ്യക്തിയെയും സംഘടനയെയും അവരുടെ പിഴവുകൾ ബോധപൂർവമായി ആന്തരീകരിച്ച് ഉയർന്ന ബോധനിലയിലേക്കും ഉത്തരവാദിത്തത്തിലേക്കും നയിക്കുന്നത്.

വിമർശനവും സ്വയംവിമർശനവും ഒരു സ്ഥിരമായ സംഘടനാതത്വമായി institutionalize ചെയ്തിടത്താണ് പാർട്ടി dogmatism-ലേക്കും personality cult-ലേക്കും സ്റ്റാഗ്നേഷനിലേക്കും വഴുതാതെ നിലനിൽക്കുന്നത്. അത്തരം ഒരു പാർട്ടി സ്വന്തം പിഴവുകളെ ഭയക്കുന്നില്ല; അവയെ പഠനത്തിന്റെയും പരിവർത്തനത്തിന്റെയും അവസരങ്ങളാക്കി മാറ്റുന്നു. ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്സിൽ വിമർശനവും സ്വയംവിമർശനവും സംഘടനയുടെ ദൗർബല്യത്തിന്റെ അടയാളങ്ങളല്ല, മറിച്ച് അതിന്റെ ബോധപൂർവമായ ശക്തിയുടെ തെളിവുകളാണ്.

ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്സിൻ്റെ കാഴ്ചപ്പാടിൽ കമ്യൂണിസ്റ്റ് നൈതികത വ്യക്തികളുടെ സ്വകാര്യജീവിതത്തെ നിയന്ത്രിക്കുന്ന സദാചാര ചട്ടങ്ങളുടെ പട്ടികയല്ല, അല്ലെങ്കിൽ പുറംശാസനയിലൂടെ ഏർപ്പെടുത്തുന്ന പെരുമാറ്റനിയമങ്ങളും അല്ല. അത് സമൂഹത്തിലെ ബന്ധങ്ങളിലൂടെ പ്രവർത്തിക്കുന്ന, പാർട്ടിയുടെയും ജനങ്ങളുടെയും ഇടയിലെ വിശ്വാസബന്ധം സ്ഥിരമായി നിലനിർത്തുന്ന വസ്തുനിഷ്ഠമായ ഒരു നൈതിക ഘടനയാണ്. മറ്റെന്തിനേക്കാളും, കമ്യൂണിസ്റ്റ് നൈതികത സാമൂഹ്യ coherence നിലനിർത്തുന്ന ഒരു ചരിത്രപരമായ ആവശ്യകതയാണ്.

ഈ നൈതിക ഘടനയെ തകർക്കുന്ന ഘടകങ്ങൾ വ്യക്തമാണ്: അധികാരദുരുപയോഗം, അവസരവാദം, വ്യക്തിപരമായ ലാഭത്തിനായി പാർട്ടിയെ ഉപകരണമാക്കൽ, രാഷ്ട്രീയ സ്ഥാനങ്ങളെ സ്വകാര്യ നേട്ടങ്ങൾക്ക് വിനിയോഗിക്കൽ എന്നിവ. ഇവയെല്ലാം വ്യക്തിഗത പിഴവുകൾ മാത്രമല്ല; അവ പാർട്ടിയും ജനങ്ങളും തമ്മിലുള്ള dialectical ബന്ധം തകർക്കുന്ന systemic incoherences ആണു. ഇത്തരത്തിലുള്ള പ്രവണതകൾ വ്യാപകമാകുമ്പോൾ, പാർട്ടി രാഷ്ട്രീയമായി നിലനിൽക്കാമെങ്കിലും നൈതികമായി ക്ഷയിക്കുകയും ജനവിശ്വാസം നഷ്ടപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യും.

കമ്യൂണിസ്റ്റ് നൈതികതയുടെ യഥാർത്ഥ അർത്ഥം വ്യക്തിപരവും കൂട്ടായതുമായ താൽപര്യങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള സംഘർഷം നിഷേധിക്കുന്നതല്ല; മറിച്ച് അവയെ ഉയർന്ന തലത്തിലുള്ള dialectical unity യിലേക്ക് പരിവർത്തനം ചെയ്യുന്നതിലാണ്. വ്യക്തിയുടെ അഭിമാനവും സ്വാതന്ത്ര്യവും സമൂഹത്തിന്റെ വിമുക്തിയുമായി പൊരുത്തപ്പെടുന്നിടത്താണ് ഈ നൈതികത സാക്ഷാത്കരിക്കുന്നത്. അത്തരം ഒരു നൈതിക അടിത്തറ ഇല്ലാതെ ഒരു കമ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിക്കും ജനങ്ങളുമായി ദീർഘകാല വിശ്വാസബന്ധം സ്ഥാപിക്കാനോ നിലനിർത്താനോ കഴിയില്ല. അതുകൊണ്ടുതന്നെ, കമ്യൂണിസ്റ്റ് നൈതികത ഒരു ആഡംബര മൂല്യമല്ല; അത് പാർട്ടിയുടെ രാഷ്ട്രീയ വിശ്വാസ്യതയും ചരിത്രപരമായ നിലനിൽപ്പും നിർണ്ണയിക്കുന്ന അടിസ്ഥാന ഘടകമാണ്.

ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്സിൻ്റെ കാഴ്ചപ്പാടിൽ ജനങ്ങളുമായുള്ള ബന്ധം ഏകദിശയിൽ സന്ദേശങ്ങൾ കൈമാറുന്ന പ്രചാരണപ്രക്രിയയല്ല, അല്ലെങ്കിൽ പാർട്ടി രൂപപ്പെടുത്തിയ നയങ്ങൾ ജനങ്ങൾ നിശ്ശബ്ദമായി സ്വീകരിക്കേണ്ട ഒരു മേൽനോട്ട ബന്ധവും അല്ല. പാർട്ടിയും ജനങ്ങളും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം അടിസ്ഥാനപരമായി ഒരു two-way dialectical interaction ആണ്—പരസ്പരം സ്വാധീനിക്കുകയും രൂപപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുന്ന, നിരന്തരമായ ബോധവിനിമയത്തിലൂടെ മുന്നേറുന്ന ഒരു ജീവനുള്ള ബന്ധം.

ജനങ്ങൾ പാർട്ടിയുടെ രാഷ്ട്രീയ നയങ്ങളുടെ passive mass അല്ല. അവർ സ്വന്തം അനുഭവങ്ങളിലൂടെയും ദിനചര്യയിലെ സംഘർഷങ്ങളിലൂടെയും സാമൂഹ്യ യാഥാർത്ഥ്യത്തിന്റെ മാറ്റങ്ങൾ ആദ്യം അനുഭവിക്കുന്ന സജീവ ചരിത്രവിഷയങ്ങളാണ്. ഈ അനുഭവങ്ങൾ പാർട്ടിയുടെ ബോധത്തിലേക്ക് ആഗിരണം ചെയ്യപ്പെടുമ്പോഴാണ് നയങ്ങളും പ്രവർത്തനരീതികളും യാഥാർത്ഥ്യത്തോട് പൊരുത്തപ്പെടുകയും പുതുക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നത്. അർത്ഥത്തിൽ, ജനങ്ങൾ പാർട്ടിയുടെ പിന്തുണാകർ മാത്രമല്ല; അവർ പാർട്ടിയുടെ രാഷ്ട്രീയ ബോധത്തെ നിരന്തരമായി തിരുത്തുകയും വികസിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഘടകങ്ങളാണ്.

ജനജീവിതത്തിൽ നിന്ന് വേർപെട്ട ഒരു പാർട്ടി അനിവാര്യമായി bureaucratic ആകുന്നു—രേഖകളും നടപടിക്രമങ്ങളും ലക്ഷ്യങ്ങളേക്കാൾ പ്രാധാന്യമുള്ളതായി മാറുകയും, യാഥാർത്ഥ്യത്തെ നിർദ്ദേശങ്ങളിലൂടെ നിയന്ത്രിക്കാമെന്ന ഭ്രമത്തിലേക്ക് വഴുതുകയും ചെയ്യുന്നു. അതിന് വിപരീതമായി, ജനങ്ങളുമായി ജീവിക്കുകയും അവരോടൊപ്പം പഠിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന പാർട്ടിയാണ് വിപ്ലവപരമായ പ്രസക്തി നിലനിർത്തുന്നത്. ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്സിൽ, ജനങ്ങളുമായുള്ള ഈ സജീവവും പരസ്പരവുമായ ബന്ധമാണ് പാർട്ടിയെ ചരിത്രത്തിന്റെ പുറത്ത് നിന്ന് സംസാരിക്കുന്ന ഒരു സംഘടനയായി അല്ല, മറിച്ച് ചരിത്രത്തിന്റെ ഉള്ളിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്ന യഥാർത്ഥ പരിവർത്തനശക്തിയായി മാറ്റുന്നത്.

സമാപനമായി പറയുകയാണെങ്കിൽ, ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്സിനെ സംഘടനാതത്വങ്ങളുടെ ആന്തരിക ഘടകമായി ഉൾക്കൊള്ളുമ്പോൾ ഒരു കമ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടി കർശനവും അടച്ചുപൂട്ടിയതുമായ, നിർദ്ദേശങ്ങളും അച്ചടക്കവും മാത്രം ആധാരമാക്കിയ ഘടനയായി തുടരുന്നില്ല. അതിന് പകരം, സാമൂഹ്യ യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളോട് നിരന്തരമായി പ്രതികരിക്കുകയും അവയിൽ നിന്ന് പഠിക്കുകയും, സ്വന്തം പിഴവുകളെയും വൈരുദ്ധ്യങ്ങളെയും ബോധപൂർവമായി ആന്തരീകരിച്ച് സ്വയം പരിവർത്തനം ചെയ്യുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു ജീവനുള്ള വിപ്ലവ സിസ്റ്റമായി അത് വളരുന്നു.

ഇത്തരമൊരു പാർട്ടി ജനങ്ങളോട് സംസാരിക്കുന്നതിലുപരി ജനങ്ങളോടൊപ്പം സംവദിക്കുകയും, അവരിൽ നിന്ന് അകലം പാലിക്കുന്നതിനു പകരം അവരുടെ ജീവിതത്തിന്റെ ഉള്ളിലായി പ്രവർത്തിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. അതിനാൽ പാർട്ടിയുടെ സിദ്ധാന്തവും പ്രവർത്തനവും തമ്മിൽ വിടവുണ്ടാകാതെ, രണ്ടും പരസ്പരം പുതുക്കുന്ന ഒരു dialectical ബന്ധത്തിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുന്നു. ഇതുവഴി പാർട്ടി കൂടുതൽ ശാസ്ത്രീയമാകുന്നു—കാരണം അത് യാഥാർത്ഥ്യത്തെ സ്ഥിരസത്യങ്ങളിലൂടെ അല്ല, മാറുന്ന വൈരുദ്ധ്യങ്ങളിലൂടെ ഗ്രഹിക്കുന്നു. അതേസമയം അത് കൂടുതൽ ജനാധിപത്യപരവുമാകുന്നു—കാരണം അധികാരം ബോധത്തിലും പങ്കാളിത്തത്തിലുമാണ് ആധാരമാക്കുന്നത്.

അവസാനമായി, ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്കൽ സംഘടനാശൈലി ഒരു കമ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയെ ചരിത്രപരമായി ദീർഘായുസ്സുള്ള ഒരു രാഷ്ട്രീയ ശക്തിയായി പരിവർത്തനം ചെയ്യുന്നു. അത് 21-ആം നൂറ്റാണ്ടിലെ സങ്കീർണ്ണവും നിരവധി ക്വാണ്ടം പാളികളുള്ളതുമായ സാമൂഹ്യ യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളോട് പൊരുത്തപ്പെടുന്ന, അവയെ രൂപാന്തരപ്പെടുത്താനുള്ള ബുദ്ധിയും നൈതിക വിശ്വാസ്യതയും ഒരുപോലെ കൈവശമുള്ള ഒരു പാർട്ടിയായി വളരാനുള്ള അടിസ്ഥാനമാണ്.