മനുഷ്യജീവിതം യാദൃശ്ചികമായ സംഭവങ്ങളുടെ ഒരു അവിരാമ പ്രവാഹം മാത്രമല്ല; അത് നിരന്തരമായ തീരുമാനങ്ങളുടെയും നിലപാടുകളുടെയും അർത്ഥനിർമ്മാണങ്ങളുടെയും ഒരു സജീവ പ്രക്രിയയാണ്. ഓരോ നിമിഷവും മനുഷ്യൻ എന്തെങ്കിലും വിഷയത്തിൽ ഏതെങ്കിലും വിധത്തിൽ തീരുമാനമെടുക്കുകയാണ് — തുറന്ന തീരുമാനങ്ങളായിരിക്കാം, അല്ലെങ്കിൽ മൗനമായ അനുസരണങ്ങളായിരിക്കാം. ഒരു സാഹചര്യത്തിൽ നാം പ്രതികരിക്കുന്ന രീതി, വാക്കുകൾ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്ന ശൈലി, മറ്റുള്ളവരോട് കാണിക്കുന്ന സഹാനുഭൂതിയോ അകലംപാലിക്കലോ, നാം വിശ്വസിക്കുന്ന മൂല്യങ്ങൾ, ന്യായീകരിക്കുന്ന അധികാരങ്ങൾ, എതിർക്കുന്ന അനീതികൾ, പിന്തുടരുന്ന ലക്ഷ്യങ്ങൾ, സ്വപ്നങ്ങൾ, നാം ചോദ്യം ചെയ്യാതെ സഹിക്കുന്ന തെറ്റുകൾ — ഇതെല്ലാം ലോകത്തെപ്പറ്റിയും മനുഷ്യനെപ്പറ്റിയും ജീവിതത്തിന്റെ അർഥത്തെപ്പറ്റിയും നമുക്കുള്ള ആന്തരിക ധാരണകളുടെ പ്രതിഫലനങ്ങളാണ്. ഈ പ്രവർത്തനങ്ങൾ പലപ്പോഴും സ്വാഭാവികമെന്നോ വികാരപ്രേരിതമെന്നോ തോന്നിച്ചാലും, യഥാർത്ഥത്തിൽ അവ യാദൃശ്ചികമല്ല; അവയെ നയിക്കുന്നത് വ്യക്തിക്ക് സ്വയം പോലും പൂർണ്ണമായി ബോധ്യമാകാത്ത ഒരു ലോകവീക്ഷണമാണ്.
ഈ ലോകവീക്ഷണം ചിലർക്കു ബോധപൂർവമായ ചിന്തയുടെയും പഠനത്തിന്റെയും വിമർശനത്തിന്റെയും ഫലമായിരിക്കും. എന്നാൽ ഭൂരിഭാഗം മനുഷ്യർക്കും അത് കുടുംബപരിസരം, പാരമ്പര്യങ്ങൾ, മതവിശ്വാസങ്ങൾ, സാമൂഹികക്രമങ്ങൾ, വിദ്യാഭ്യാസം, മാധ്യമങ്ങൾ, വ്യക്തിപരമായ അനുഭവങ്ങൾ തുടങ്ങിയ ഘടകങ്ങളിലൂടെ ബോധാതീതമായി രൂപപ്പെടുന്നതാണ്. ഇങ്ങനെ രൂപപ്പെട്ട ലോകവീക്ഷണം മനുഷ്യന്റെ ചിന്തയെയും പ്രവൃത്തിയെയും നിശ്ശബ്ദമായി നിയന്ത്രിക്കുന്നു. അതിനാൽ “ഞാൻ ദർശനശാസ്ത്രത്തിൽ വിശ്വസിക്കുന്നില്ല” എന്നും “എനിക്ക് ഐഡിയോളജി ഇല്ല” എന്നും അവകാശപ്പെടുന്നവരും പോലും, യാഥാർഥ്യം വിലയിരുത്താനും സംഭവങ്ങളെ അർത്ഥമാക്കാനും തീരുമാനങ്ങൾ എടുക്കാനും ഒരു ദർശനചട്ടക്കൂടിനകത്തുതന്നെയാണ് പ്രവർത്തിക്കുന്നത്. ദർശനശാസ്ത്രത്തെ (philosophy)നിഷേധിക്കുന്നതുപോലും ഒരു ദർശന നിലപാടാണ് എന്നതാണ് ഇതിലെ പ്രധാന വൈരുദ്ധ്യം.
ഇതിനാൽ ദർശനശാസ്ത്രം (philosophy) എന്നത് ബൗദ്ധിക എലിറ്റുകളുടെ ആഡംബരമോ അക്കാദമിക് ലോകത്തേക്ക് പരിമിതപ്പെട്ട ഒരു സിദ്ധാന്തശേഖരമോ അല്ല. അത് ഓരോ മനസിലും പ്രവർത്തിക്കുന്ന മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ മൗനമായ “ഓപ്പറേറ്റിംഗ് സിസ്റ്റമാണ്” — നമ്മൾ എന്തിനെ ശരിയെന്ന് കാണുന്നു, എന്തിനെ തെറ്റെന്ന് നിരസിക്കുന്നു, എന്താണ് നീതിയെന്ന് കരുതുന്നു, എന്താണ് അനീതിയെന്ന് സഹിക്കുന്നു, എന്തെല്ലാം സാധ്യമാണെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നു, എന്തെല്ലാം അസാധ്യമാണെന്ന് മുൻകൂട്ടി തള്ളിക്കളയുന്നു, എന്തിനാണ് അർഥമുണ്ടെന്ന് അനുഭവിക്കുന്നു, എന്തെല്ലാം അർഥശൂന്യമെന്നു തോന്നുന്നു — ഈ മുഴുവൻ വിലയിരുത്തലുകളും നിശ്ചയിക്കുന്നത് ഈ അദൃശ്യമായ ദർശനചട്ടക്കൂടാണ്. ദർശനശാസ്ത്രമില്ലാതെ മനുഷ്യന് ജീവിക്കാൻ സാധിക്കും; പക്ഷേ അങ്ങനെ ജീവിക്കുന്നത് സ്വന്തം ജീവിതത്തെ രൂപപ്പെടുത്തുന്ന ശക്തികളെ തിരിച്ചറിയാതെ, അവയുടെ നിയന്ത്രണത്തിൽ അന്ധമായി ഒഴുകുന്ന നിലയിലാണ്. ദർശനശാസ്ത്രം മനുഷ്യനെ ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് വേർപെടുത്തുന്ന ഒന്നല്ല; മറിച്ച് ജീവിതത്തെ ബോധപൂർവമായി ഗ്രഹിക്കാനും, സ്വയം രൂപപ്പെടുത്താനും, ലോകത്തോട് ഉത്തരവാദിത്വത്തോടെ ഇടപെടാനും സഹായിക്കുന്ന ഏറ്റവും അടിസ്ഥാനപരമായ മനുഷ്യോപകരണമാണത്.
ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്സിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ ദർശനശാസ്ത്രം (philosophy) ഒരു പൂർത്തിയായ സിദ്ധാന്തസമാഹാരമോ തലമുറകളിലൂടെ അതേപടി കൈമാറപ്പെടുന്ന ആശയങ്ങളുടെ ശേഖരമോ അല്ല. അത് മനുഷ്യബോധത്തിന്റെ ഉള്ളിൽ തന്നെ പ്രവർത്തിക്കുന്ന ഒരു ചലനാത്മക പ്രക്രിയയാണ് — ബോധതലത്തിൽ സജീവമായ സംയോഗ (cohesive) ശക്തികളും വിയോഗ (decohesive) ശക്തികളും തമ്മിലുള്ള നിരന്തരമായ സംഘർഷത്തിലും സംവാദത്തിലും നിന്ന് ഉദിക്കുന്ന ഒരു വളരുന്ന ബൗദ്ധിക മണ്ഡലം. ഈ അർഥത്തിൽ ദർശനശാസ്ത്രം “അറിയപ്പെടുന്ന സത്യങ്ങളുടെ കൂട്ടം” അല്ല; മറിച്ച് സത്യം എങ്ങിനെ രൂപപ്പെടുന്നു, മാറുന്നു, ആഴപ്പെടുന്നു എന്നതിന്റെ തന്നെ ഒരു ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന രൂപമാണ്.
സംയോഗശക്തികൾ മനുഷ്യബോധത്തെ സ്ഥിരതയിലേക്കും തുടർച്ചയിലേക്കും നയിക്കുന്ന ഘടകങ്ങളാണ്. അവ മനുഷ്യനെ കുടുംബത്തോടും സമൂഹത്തോടും സംസ്കാരത്തോടും മൂല്യങ്ങളോടും വികാരബന്ധങ്ങളോടും ചേർത്ത് നിർത്തുന്നു. തിരിച്ചറിയലിന്റെ ബോധം, “ഞാൻ ആരാണ്” എന്ന അനുഭവം, “നമ്മൾ” എന്ന സാമൂഹികബന്ധം, പതിവുകളും ആചാരങ്ങളും നൽകുന്ന സുരക്ഷാബോധം — ഇതെല്ലാം സംയോഗശക്തികളുടെ പ്രവർത്തനഫലങ്ങളാണ്. ഇവ ഇല്ലെങ്കിൽ മനുഷ്യബോധം ചിതറുകയും, ജീവിതം അർഥശൂന്യമായ അനിശ്ചിതത്വത്തിലേക്ക് വീഴുകയും ചെയ്യും. എന്നാൽ സംയോഗശക്തികൾ അതിരുകടക്കുമ്പോൾ, അവ ചിന്തയെ നിശ്ചലമാക്കുകയും, വിശ്വാസങ്ങളെ ചോദ്യം ചെയ്യാനാവാത്ത ഡോഗ്മകളാക്കി മാറ്റുകയും, വ്യക്തിയെയും സമൂഹത്തെയും ജഡതയിലേക്കും അനുസരണബുദ്ധിയിലേക്കും തള്ളുകയും ചെയ്യുന്നു.
ഇതിന് എതിരായി പ്രവർത്തിക്കുന്നതാണ് വിയോഗശക്തികൾ. ഇവയാണ് മനുഷ്യബോധത്തിൽ ചോദ്യങ്ങൾ ഉയർത്തുന്നത്, വിമർശനാത്മക ചിന്തയെ ഉണർത്തുന്നത്, നിലവിലുള്ള ധാരണകളെ പൊളിച്ചെഴുതാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നത്. വിയോഗശക്തികൾ മനുഷ്യനെ അതിരുകൾ മറികടക്കാൻ, പതിവുകളിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് ചിന്തിക്കാൻ, പുതിയ അറിവും അനുഭവവും തേടാൻ, പഴകിയ തിരിച്ചറിവുകളെ ഉപേക്ഷിച്ച് പുതിയ സ്വയംരൂപങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു. ശാസ്ത്രത്തിലെ പുരോഗതിയും സാമൂഹിക പരിവർത്തനങ്ങളും വ്യക്തിപരമായ ബൗദ്ധിക വളർച്ചയും എല്ലാം ഈ വിയോഗശക്തികളുടെ സൃഷ്ടിപരമായ ഇടപെടലുകളിലാണ് അടിഞ്ഞിരിക്കുന്നത്. എന്നാൽ വിയോഗം നിയന്ത്രണമില്ലാതെ വളരുമ്പോൾ, അത് എല്ലാം നിഷേധിക്കുന്ന നിരാശയിലേക്കും അർഥശൂന്യതയിലേക്കും സ്ഥിരത നഷ്ടപ്പെടുന്ന അവസ്ഥയിലേക്കും മനുഷ്യനെ നയിക്കാം.
മനുഷ്യബോധം സംയോഗത്തിലൂടെയോ വിയോഗത്തിലൂടെയോ മാത്രം പ്രവർത്തിക്കുന്നില്ല. ഇവ രണ്ടും തമ്മിലുള്ള ഡയലക്ടിക്കൽ ഇടപെടലിലൂടെയാണ് ബോധം വളരുന്നത്, സ്വയം രൂപപ്പെടുന്നത്, ഉയർന്ന ബൗദ്ധിക നിലകളിലേക്ക് ഉയരുന്നത്. ഈ സംയോഗ–വിയോഗ സംഘർഷത്തെ ബോധപൂർവമായി കൈകാര്യം ചെയ്യുകയും, അവയെ പുതിയ ഏകോപനങ്ങളിലേക്കും ഉയർന്ന സംശ്ലേഷണങ്ങളിലേക്കും നയിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന പ്രക്രിയയാണ് ദർശനശാസ്ത്രം. അതുകൊണ്ട് തന്നെ ദർശനശാസ്ത്രം ചിന്തയെ നിശ്ചലപ്പെടുത്തുന്ന ഒന്നല്ല; മറിച്ച് ചിന്തയെ ചലനാത്മകമാക്കി, സ്ഥിരതയും മാറ്റവും തമ്മിൽ സൃഷ്ടിപരമായ സന്തുലനം കണ്ടെത്താൻ മനുഷ്യനെ സഹായിക്കുന്ന, ബോധത്തിന്റെ തന്നെ ഒരു വികസിത രൂപമാണ് — ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്സിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ.
ഈ സംയോഗ–വിയോഗ വൈരുദ്ധ്യപരമായ സംഘർഷത്തെ ബോധപൂർവമായി നിയന്ത്രിക്കുകയും ദിശാബോധത്തോടെ നയിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ആന്തരിക യന്ത്രമാണ് ഫിലോസഫി അഥവാ ദർശനശാസ്ത്രം. ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്സിന്റെ കാഴ്ചപ്പാടിൽ ദർശനശാസ്ത്രം ചിന്തയുടെ മേൽചുമത്തപ്പെട്ട ഒരു അലങ്കാരമല്ല; മറിച്ച് മനുഷ്യബോധത്തിന്റെ സ്വയംനിയന്ത്രണ സംവിധാനമാണ്. ബോധത്തിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്ന ശക്തികൾ എപ്പോൾ എങ്ങനെ അതിരുകടക്കുന്നു എന്ന് തിരിച്ചറിയാനും, അവയെ പുതിയ സമതുലിതാവസ്ഥകളിലേക്ക് നയിക്കാനും ദർശനശാസ്ത്രം മനുഷ്യനെ പ്രാപ്തനാക്കുന്നു.
സംയോഗശക്തികൾ അതിരുകടക്കുമ്പോൾ മനുഷ്യബോധം ക്രമേണ കാഠിന്യത്തിലേക്കും അടച്ചുപൂട്ടലിലേക്കും നീങ്ങുന്നു. വിശ്വാസങ്ങൾ ചോദ്യം ചെയ്യാനാവാത്ത സത്യങ്ങളായി മാറുന്നു; ആചാരങ്ങളും പതിവുകളും വിമർശനത്തിന് അതീതമാകുന്നു; അധികാരവും പാരമ്പര്യവും സ്വാഭാവികമെന്ന പേരിൽ ന്യായീകരിക്കപ്പെടുന്നു. ഇങ്ങനെയുള്ള അവസ്ഥയിൽ അന്ധവിശ്വാസവും ഡോഗ്മയും അനുസരണബുദ്ധിയും മനുഷ്യനെ പിടിച്ചുകെട്ടുന്നു. ഈ ഘട്ടത്തിലാണ് ദർശനശാസ്ത്രം വിമർശനാത്മക ചിന്തയുടെ ഉപകരണമായി ഇടപെടുന്നത്. “എന്തുകൊണ്ട്?” “ആർക്കാണ് ഇതിൽ ലാഭം?” “ഇത് അനിവാര്യമാണോ?” എന്ന ചോദ്യങ്ങൾ ഉയർത്തി, ദർശനശാസ്ത്രം വിയോഗശക്തികളെ സജീവമാക്കുന്നു. അതിലൂടെ ചിന്തയെ ജഡതയിൽ നിന്ന് മോചിപ്പിക്കുകയും, ബോധത്തെ വീണ്ടും ചലനാത്മകമാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
അതേസമയം, വിയോഗശക്തികൾ നിയന്ത്രണമില്ലാതെ വ്യാപിക്കുമ്പോൾ മനുഷ്യബോധം മറ്റൊരു അതിരിലേക്ക് തള്ളപ്പെടുന്നു. എല്ലാം സംശയാസ്പദമായി തോന്നുന്നു; മൂല്യങ്ങൾ അർഥശൂന്യമായി അനുഭവപ്പെടുന്നു; സ്ഥിരതയും ദിശയും നഷ്ടപ്പെടുന്നു. വിമർശനം തന്നെ ഒരു ശീലമായി മാറുകയും, സൃഷ്ടിപരമായ പരിവർത്തനത്തിന് പകരം നിഷേധാത്മകതയും നിരാശയും ആധിപത്യം പുലർത്തുകയും ചെയ്യുന്നു. ഇങ്ങനെയുള്ള അവസ്ഥയിൽ ദർശനശാസ്ത്രം സംയോഗശക്തികളെ തിരിച്ചുകൊണ്ടുവരുന്നു. അർഥം, തുടർച്ച, ബന്ധബോധം, ഉത്തരവാദിത്വം എന്നിവ പുനഃസ്ഥാപിച്ച്, മനുഷ്യബോധത്തിന് വീണ്ടും അടിത്തറ നൽകുന്നു. വിമർശനത്തെ നിഷേധത്തിലേക്ക് തള്ളാതെ, അതിനെ പുതിയ ഏകോപനങ്ങളിലേക്കും ഉയർന്ന ബോധനിലകളിലേക്കും നയിക്കുന്നതാണ് ദർശനശാസ്ത്രത്തിന്റെ ഈ ഘട്ടത്തിലെ പങ്ക്.
അതിനാൽ ദർശനശാസ്ത്രം ആശയങ്ങളുടെ ശേഖരമോ ഗ്രന്ഥങ്ങളിൽ അടച്ചുവെച്ച സിദ്ധാന്തങ്ങളോ മാത്രമല്ല. അത് മനുഷ്യൻ സ്വയം ഏകോപിതമായി നിലനിൽക്കുകയും, ഒരേ സമയം തന്നെ മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന പ്രക്രിയയാണ്. പരമ്പര്യവും നവീകരണവും തമ്മിൽ ഒന്നിനെ മറ്റൊന്നിന്റെ ശത്രുവാക്കാതെ ബന്ധിപ്പിക്കാനും, സമൂഹബന്ധവും വ്യക്തിത്വവും തമ്മിൽ വിരോധമല്ല സൃഷ്ടിപരമായ സഹവർത്തിത്വമാണെന്ന് തിരിച്ചറിയാനും, സുരക്ഷയും സ്വാതന്ത്ര്യവും തമ്മിൽ സന്തുലനം കണ്ടെത്താനും, തുടർച്ചയും പരിവർത്തനവും തമ്മിൽ ഉയർന്ന സംശ്ലേഷണം കൈവരിക്കാനും മനുഷ്യനെ പ്രാപ്തനാക്കുന്നതാണ് ദർശനശാസ്ത്രം. ഈ അർഥത്തിൽ, ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്സിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ, ദർശനശാസ്ത്രം മനുഷ്യബോധത്തിന്റെ വളർച്ചയ്ക്കും സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനും ഉത്തരവാദിത്വത്തിനും അത്യന്താപേക്ഷിതമായ ഒരു ആത്മനിയന്ത്രണ–പരിവർത്തന ഉപകരണമാണ്.
സാമാന്യബുദ്ധിയും ദർശനിക ചിന്തയും യാഥാർഥ്യത്തെ മനസ്സിലാക്കാനുള്ള ഒരേ മനുഷ്യശ്രമത്തിന്റെ വ്യത്യസ്ത പ്രകടനങ്ങളാണെങ്കിലും, അവ പ്രവർത്തിക്കുന്നത് വ്യത്യസ്ത ആഴങ്ങളിലും വ്യത്യസ്ത ബോധനിലകളിലുമാണ്. സാധാരണബോധം മനുഷ്യന്റെ ദൈനംദിന അനുഭവങ്ങളിൽ നിന്നാണ് രൂപപ്പെടുന്നത് — ജീവിക്കാൻ ആവശ്യമായ പ്രായോഗിക ആവശ്യങ്ങൾ, സാമൂഹിക ഇടപെടലുകൾ, സാംസ്കാരിക ശീലങ്ങൾ, പതിവുകൾ, പരീക്ഷിച്ചു കണ്ട പരിഹാരങ്ങൾ എന്നിവ അതിന്റെ അടിത്തറയാണ്. അതിനാൽ സാധാരണബോധം ജീവിതത്തിൽ വേഗത്തിൽ പ്രതികരിക്കാനും തീരുമാനങ്ങൾ എടുക്കാനും മനുഷ്യനെ സഹായിക്കുന്നു. “ഇപ്പോൾ എന്ത് ചെയ്യണം?” എന്ന ചോദ്യത്തിന് ഉടൻ ഉത്തരം നൽകുന്ന ഒരു പ്രവർത്തനബോധമാണ് അത്. ഈ അർഥത്തിൽ സാധാരണബോധം മനുഷ്യജീവിതത്തിന് അനിവാര്യമാണ്; അതില്ലാതെ ദൈനംദിനജീവിതം മുന്നോട്ടു കൊണ്ടുപോകാനാവില്ല.
എന്നാൽ സാമാന്യബുദ്ധിയുടെ ഈ പ്രായോഗിക ശക്തി തന്നെയാണ് അതിന്റെ പരിധിയും. സാമാന്യബുദ്ധി പലപ്പോഴും പ്രത്യക്ഷങ്ങളിലേയ്ക്ക് ഒതുങ്ങുന്നു; കാര്യങ്ങൾ എങ്ങനെ കാണപ്പെടുന്നു എന്നതിനെ തന്നെ യാഥാർഥ്യമെന്നായി സ്വീകരിക്കുന്നു. സംഭവങ്ങളുടെ അടിത്തറയിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്ന കാരണങ്ങളെ, അവയിൽ അടങ്ങിയിരിക്കുന്ന വൈരുദ്ധ്യങ്ങളെ, ദീർഘകാല പ്രത്യാഘാതങ്ങളെ, മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന അധികാരബന്ധങ്ങളെ എന്നിവയെ ചോദ്യം ചെയ്യാനുള്ള പ്രവണത സാമാന്യ ബുദ്ധിക്കില്ല. അതുകൊണ്ട് തന്നെ സാമാന്യ ബുദ്ധി നിലവിലുള്ള സാഹചര്യങ്ങളെ “സ്വാഭാവികം”, “ഇങ്ങനെ തന്നെയാണ് ലോകം” എന്ന രീതിയിൽ അംഗീകരിക്കാൻ മനുഷ്യനെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു. ഇങ്ങനെയാണ് സാമൂഹിക അനീതികളും അസമത്വങ്ങളും, തെറ്റായ വിശ്വാസങ്ങളും, അശാസ്ത്രീയ ധാരണകളും സാധാരണബോധത്തിന്റെ പേരിൽ സാധൂകരിക്കപ്പെടുന്നത്.
സാധാരണബോധം നിൽക്കുന്നിടത്താണ് ഫിലോസഫി ആരംഭിക്കുന്നത്. ദർശനശാസ്ത്രം പ്രത്യക്ഷങ്ങളെ അവസാനസത്യമെന്നായി സ്വീകരിക്കുന്നില്ല; മറിച്ച് അവയെ ചോദ്യവിധേയമാക്കുന്നു. “ഇങ്ങനെയാണ് കാര്യങ്ങൾ” എന്ന പ്രസ്താവനയിൽ നിന്ന് “എന്തുകൊണ്ട് ഇങ്ങനെയാണ്?”, “ഇത് അനിവാര്യമാണോ?”, “ഇങ്ങനെയാകേണ്ടതുണ്ടോ?”, “ഇത് ആരുടെ താൽപര്യങ്ങളെയാണ് സേവിക്കുന്നത്?”, “നമുക്ക് ഇതിനെക്കുറിച്ച് എങ്ങനെ അറിയാം?” എന്ന ചോദ്യങ്ങളിലേക്കാണ് ദർശനിക ചിന്ത നീങ്ങുന്നത്. ഈ ചോദ്യങ്ങളിലൂടെയാണ് മനുഷ്യൻ തന്റെ തന്നെ ചിന്താപരിധികളെ മറികടക്കുന്നത്, ബോധത്തിന്റെ ആഴത്തിലേക്ക് കടക്കുന്നത്, യാഥാർഥ്യത്തെ കൂടുതൽ സമഗ്രമായി ഗ്രഹിക്കുന്നത്.
സാധാരണബോധം മനുഷ്യനെ ജീവിതം സഹിക്കാൻ സഹായിക്കുന്നു; ദർശനശാസ്ത്രം മനുഷ്യനെ ജീവിതം മനസ്സിലാക്കാനും, അതിനെ ബോധപൂർവമായി മാറ്റാനും സഹായിക്കുന്നു. ദർശനപരമായ വിമർശനത്തിലൂടെ ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെടുന്ന സാധാരണബോധം ജ്ഞാനമായി പരിവർത്തനം ചെയ്യപ്പെടുന്നു — അതായത്, പ്രായോഗിക പരിചയം ആഴമുള്ള ബോധ്യമായി മാറുന്നു. മറുവശത്ത്, വിമർശനമില്ലാതെ പിന്തുടരുന്ന സാധാരണബോധം ക്രമേണ മുൻവിധികളായും ഡോഗ്മകളായും കട്ടികെട്ടുന്നു; ചിന്ത നിശ്ചലമാകുന്നു, മനുഷ്യൻ നിലവിലുള്ള ഘടനകളുടെ തടവുകാരനാകുന്നു. അതിനാൽ സാധാരണബോധം മനുഷ്യനെ സുഖകരമായി നിലനിർത്തുമ്പോൾ, ദർശനശാസ്ത്രം മനുഷ്യനെ ബോധമുള്ള, വിമർശനാത്മകവും സൃഷ്ടിപരവുമായ മനുഷ്യനാക്കി മാറ്റുന്നു. ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്സിന്റെ കാഴ്ചപ്പാടിൽ, സാധാരണബോധത്തിൽ നിന്ന് ദർശനബോധത്തിലേക്കുള്ള ഈ പരിവർത്തനമാണ് മനുഷ്യവളർച്ചയുടെ യഥാർത്ഥ ദിശയും ഗുണപരമായ ചാട്ടവും.
QUANTUM DIALECTICS - BLOG ARTICLES 
Leave a comment