സാമ്പത്തിക വിജയങ്ങളല്ല, ഭാവി സമൂഹത്തിന് നൽകുന്ന ദാർശനിക സംഭാവനകളാണ് ഒരു വ്യക്തിയുടെ ആത്യന്തിക ജീവിത വിജയത്തെ നിർണയിക്കുന്നത്

സാമ്പത്തികമായി സമ്പന്നരായ വ്യക്തികൾ അവരുടെ ജീവിതകാലത്ത് സമൂഹത്തിൽ വലിയ അംഗീകാരവും ബഹുമാനവും നേടുന്നത് ഒരു സാധാരണ സാമൂഹിക പ്രതിഭാസമാണ്. മൂലധനാധിഷ്ഠിതമായ സമൂഹങ്ങളിൽ സമ്പത്ത് സാമൂഹിക ശക്തിയുടെയും വിജയത്തിന്റെയും ദൃശ്യചിഹ്നമായി പ്രവർത്തിക്കുന്നു. സമ്പത്ത് അധികാരത്തിലേക്കും ദൃശ്യമായ സ്വാധീനത്തിലേക്കും പരിവർത്തനം ചെയ്യപ്പെടുന്നു; അതിലൂടെ വ്യക്തി തന്റെ ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന കാലഘട്ടത്തിൽ സാമൂഹിക ശ്രദ്ധയും അംഗീകാരവും ആകർഷിക്കുന്നു. എന്നാൽ ഈ അംഗീകാരം ആഴത്തിലുള്ളതോ ദീർഘകാലികമോ അല്ല. അത് വ്യക്തിയുടെ ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന സാന്നിധ്യത്തോടും, സമ്പത്ത് സൃഷ്ടിക്കുന്ന ഉടൻപ്രയോജനങ്ങളോടും ബന്ധിപ്പിക്കപ്പെട്ടതാണ്. അയാളുടെ മരണത്തോടെ ആ ബന്ധം മുറിയുമ്പോൾ, സാമൂഹിക ഓർമ്മയിൽ ആ വ്യക്തി വേഗത്തിൽ മങ്ങിപ്പോകുന്നു. ഇതിൽ നിന്ന് ഒരു കാര്യം വ്യക്തമാണ്: സമ്പത്ത് സൃഷ്ടിക്കുന്ന അംഗീകാരം താൽക്കാലികവും ഉപരിതലപരവുമാണ്.

ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്സ് ഈ പ്രതിഭാസത്തെ വ്യക്തിയുടെ നൈതികമോ വ്യക്തിഗതപരമോ ആയ പരാജയമായി കാണുന്നില്ല. മറിച്ച്, അത് സമൂഹത്തിന്റെ ഘടനാപരമായ വിരോധാഭാസത്തിന്റെ ഫലമാണ് എന്ന് തിരിച്ചറിയുന്നു. മൂലധന സമൂഹത്തിൽ ദൃശ്യമായ ശക്തിയും ഉടൻ ഫലമുണ്ടാക്കുന്ന പ്രവർത്തനങ്ങളുമാണ് “മൂല്യം” എന്ന ആശയത്തെ നിർവചിക്കുന്നത്മാണ് . ഈ നിലയിൽ സമ്പത്ത് cohesive force ആയി പ്രവർത്തിച്ച് വ്യക്തിയെ സാമൂഹിക ശ്രദ്ധയുടെ കേന്ദ്രത്തിലേക്ക് താൽക്കാലികമായി ആകർഷിക്കുന്നു. എന്നാൽ ഈ cohesion സ്ഥിരതയില്ലാത്തതാണ്; decohesive force ആയ കാലവും ചരിത്രവും ഇടപെടുമ്പോൾ, അതിന് ദീർഘകാല ഓർമ്മയായി നിലനിൽക്കാനുള്ള ശേഷിയില്ല.

അതേസമയം, ബൗദ്ധികമായും ദാർശനികമായും സൃഷ്ടിപരമായ സംഭാവനകൾ ചെയ്യുന്നവർ പലപ്പോഴും അവരുടെ ജീവിതകാലത്ത് വേണ്ടത്ര തിരിച്ചറിയപ്പെടുകയോ അംഗീകരിക്കപ്പെടുകയോ ചെയ്യുന്നില്ല. അവരുടെ പ്രവർത്തനങ്ങൾ ഉടൻ പ്രായോഗിക ലാഭം നൽകുന്നതല്ല; അവ സമൂഹത്തിന്റെ ആഴത്തിലുള്ള ചിന്താസംരചനകളെ ചോദ്യം ചെയ്യുകയും നിലവിലുള്ള ആശയക്രമങ്ങളെ അസ്ഥിരപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ, അവരുടെ ചിന്തകൾ ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന കാലത്ത് decohesive force ആയി അനുഭവപ്പെടുന്നു—സമൂഹത്തിന്റെ നിലവിലെ സമതുലിതാവസ്ഥയെ തകർക്കുന്ന ശക്തിയായി അത്. പ്രവർത്തിക്കുന്നു. ഈ കാരണം കൊണ്ടാണ് അവർ ജീവിതകാലത്ത് അവഗണിക്കപ്പെടുകയോ ഒറ്റപ്പെടുകയോ ചെയ്യുന്നത്.

എന്നാൽ ചരിത്രപരമായ സമയപരിധിയിൽ ഈ അവസ്ഥ മറിച്ചാണ് പ്രവർത്തിക്കുന്നത്. മരണശേഷം, അവരുടെ വ്യക്തിഗത സാന്നിധ്യം അപ്രസക്തമാകുമ്പോൾ, അവരുടെ ആശയങ്ങൾ സ്വതന്ത്രമായി പ്രവർത്തിക്കാൻ തുടങ്ങുന്നു. സമൂഹം പുതിയ വൈരുധ്യങ്ങളിലുടെ കടന്നുപോകുമ്പോൾ, മുൻകാലത്ത് അവഗണിക്കപ്പെട്ട പ്രസ്തുത ആശയങ്ങൾ ഉയർന്ന തലത്തിലുള്ള coherence നൽകുന്ന ഉപാധികളായി മാറുന്നു. അപ്പോൾ ബൗദ്ധിക സംഭാവനകൾ cohesion-ന്റെ പുതിയ രൂപമായി പ്രവർത്തിക്കുന്നു—ചിന്തയിലും സംസ്കാരത്തിലും രാഷ്ട്രീയത്തിലും ദീർഘകാല സ്ഥിരത സൃഷ്ടിക്കുന്ന ശക്തിയായി. അതിനാലാണ് ദാർശനികരും ശാസ്ത്രജ്ഞരും ചിന്തകരും മരണശേഷം കൂടുതൽ തിരിച്ചറിയപ്പെടുകയും ദീർഘകാലം ആദരിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നത്.

ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്സിൻ്റെ ദൃഷ്ടിയിൽ, ഇതൊരു നൈതിക വൈരുധ്യമല്ല, മറിച്ച് ചരിത്രത്തിന്റെ സ്വാഭാവിക ചലനമാണ്. സമൂഹം ഓരോ ഘട്ടത്തിലും തൽക്ഷണ cohesion-നെ മുൻ‌തൂക്കം നൽകുകയും ദീർഘകാല coherence-നെ തിരിച്ചറിയാതെ പോവുകയും ചെയ്യുന്നു. എന്നാൽ സമയം തന്നെ ഒരു dialectical force ആയി പ്രവർത്തിച്ച് ഈ അസമത്വം തിരുത്തുന്നു. താൽക്കാലികമായി മഹത്വപ്പെടുത്തപ്പെട്ട സമ്പത്ത് ഓർമ്മയിൽ നിന്ന് മായുമ്പോൾ, ആദ്യഘട്ടത്തിൽ അവഗണിക്കപ്പെട്ട ആശയപരമായ സംഭാവനകൾ ചരിത്രത്തിന്റെ ആന്തരിക ആവശ്യം നിറവേറ്റുന്നതിനാൽ ഉയിർത്തെഴുന്നേൽക്കുന്നു.

ഈ വൈരുധ്യത്തെ ഏറ്റവും വ്യക്തമായി കാണിച്ചുതരുന്ന ഉദാഹരണങ്ങളിൽ പ്രധാനമാണ് കാർൽ മാർക്സ്. മാർക്സ് തന്റെ ജീവിതകാലത്ത് ദാരിദ്ര്യവും അവഗണനയും അനുഭവിച്ച ഒരാളായിരുന്നു; അക്കാദമിക് സ്ഥാപനങ്ങളും ഭരണകൂടങ്ങളും അദ്ദേഹത്തെ അംഗീകരിച്ചില്ല, പല രാജ്യങ്ങളിൽ നിന്നും പുറത്താക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തു. എന്നാൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ബൗദ്ധിക പ്രവർത്തനം മൂലധനവ്യവസ്ഥയുടെ ആന്തരിക വൈരുധ്യങ്ങളെ ശാസ്ത്രീയമായി തുറന്നുകാട്ടിയതുകൊണ്ട്, മരണശേഷം ലോകചരിത്രത്തിന്റെ ദിശ തന്നെ മാറ്റുന്ന ഒരു ശക്തിയായി മാറി. അതുപോലെ ഗലീലിയോ ഗലീലി തന്റെ കാലത്ത് മതാധികാരത്തിന്റെ സമ്മർദ്ദത്തിൽ അപമാനിക്കപ്പെടുകയും തടവിലാക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തെങ്കിലും, പിന്നീട് ആധുനിക ശാസ്ത്രത്തിന്റെ അടിത്തറ സ്ഥാപിച്ച വ്യക്തിയായി ആദരിക്കപ്പെട്ടു. ബാരൂക്ക് സ്പിനോസ സമൂഹത്തിൽ ഒറ്റപ്പെടുകയും മതസമൂഹം പുറത്താക്കുകയും ചെയ്ത ഒരു ചിന്തകനായിരുന്നു; എന്നാൽ ഇന്നദ്ദേഹം സ്വാതന്ത്ര്യചിന്തയുടെയും നൈതിക യുക്തിയുടെയും മഹത്തായ പ്രതിനിധിയായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു. ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്സിൻ്റെ ഭാഷയിൽ പറഞ്ഞാൽ, ഇവരൊക്കെയും അവരുടെ ജീവിതകാലത്ത് സമൂഹത്തിന്റെ നിലവിലുള്ള cohesion-നെ കുലുക്കുന്ന decohesive forces ആയി അനുഭവപ്പെട്ടവരാണ്. എന്നാൽ ചരിത്രം മുന്നോട്ടു നീങ്ങുമ്പോൾ, അവരുടെ ആശയങ്ങൾ ഉയർന്ന തലത്തിലുള്ള coherence സൃഷ്ടിക്കുന്ന ശക്തികളായി മാറി. ഇതിലൂടെ വ്യക്തമാണ്: തൽക്ഷണ സാമൂഹിക അംഗീകാരം ചരിത്രമൂല്യത്തിന്റെ മാനദണ്ഡമല്ല; മറിച്ച്, കാലത്തിന്റെ വൈരുധ്യങ്ങളെ തിരിച്ചറിഞ്ഞ് അവയെ ഉയർന്ന ബോധ്യത്തിലേക്ക് പരിവർത്തനം ചെയ്യുന്ന ബൗദ്ധിക സംഭാവനകളാണ് ദീർഘകാല സാമൂഹിക മഹത്വത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ അടയാളം.

അതിനാൽ, യഥാർത്ഥ സാമൂഹിക മൂല്യം ഉടൻ ലഭിക്കുന്ന സാമ്പത്തിക അംഗീകാരത്തിൽ അല്ല, മറിച്ച് കാലത്തെ അതിജീവിക്കുന്ന ബൗദ്ധിക സംഭാവനകളിലാണ്. ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്സ് നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നത് ഇതാണ്: ചരിത്രം വ്യക്തികളെ അവരുടെ ജീവിതകാലത്തെ പ്രശസ്തിയനുസരിച്ച് അല്ല, മറിച്ച് അവർ സമൂഹത്തിന്റെ ആഴത്തിലുള്ള വൈരുധ്യങ്ങളെ എത്രമാത്രം ഉയർന്ന തലത്തിലുള്ള ബോധ്യത്തിലേക്ക് മാറ്റിയെന്നതനുസരിച്ചാണ് വിലയിരുത്തുന്നത്.