കമ്യൂണിസ്റ്റുകാരും അധികാര പദവികളോടുള്ള ആസക്തിയും

സി.പി.എമ്മിൽ (Communist Party of India (Marxist)) ചില നേതാക്കളിൽ വളർന്നുവരുന്ന “careerism” അഥവാ അധികാര പദവികളോടുള്ള ആസക്തി എന്ന പ്രവണത ഒരു വ്യക്തിപരമായ ദൗർബല്യം മാത്രമല്ല; അത് പാർടിയെ ബാധിച്ചിരിക്കുന്ന ഒരു ഘടനാത്മക-രാഷ്ട്രീയ പ്രശ്നമാണ്. ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്കൽ ദൃഷ്ടികോണത്തിൽ നോക്കുമ്പോൾ, ഇത് വ്യക്തിപരമായ ഉയർച്ച (cohesive self-interest)യും സാമൂഹിക ദൗത്യവും (collective transformative force) തമ്മിലുള്ള വൈരുധ്യത്തിന്റെ പ്രകടനമാണ്. ഈ വൈരുധ്യം ശരിയായി കൈകാര്യം ചെയ്യാത്തപ്പോൾ careerism ശക്തമാകുന്നു.

ഇത് തടയാൻ ഉപരിതല നടപടികൾ മതിയാകില്ല; സംഘടനയുടെ ആന്തരിക ഘടന, ബോധനില, പ്രവർത്തനരീതി എന്നിവയിൽ സമഗ്രമായ മാറ്റങ്ങൾ ആവശ്യമാണ്.

കമ്യൂണിസ്റ്റ് പാർടിയിൽ അധികാര പദവികളോടുള്ള ആസക്തി വളരുന്നത് രാഷ്ട്രീയബോധത്തിന്റെ ക്ഷയത്തോടെയാണ് നേരിട്ട് ബന്ധപ്പെടുന്നത്; അതുകൊണ്ട് രാഷ്ട്രീയ-ആന്തരിക വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ പുനർനിർമ്മാണം ഒരു കേന്ദ്രകാര്യമായി കാണണം. ഇത് വെറും സിദ്ധാന്തപാഠങ്ങൾ പഠിപ്പിക്കുന്ന ഒരു പരിപാടിയാകരുത്; മറിച്ച് വർഗബോധം, ചരിത്രബോധം, വിപ്ലവ ദൗത്യബോധം എന്നിവ തുടർച്ചയായി നവീകരിക്കുന്ന, പ്രവർത്തനപരവും അനുഭവബന്ധിതവുമായ ഡയലക്ടിക്കൽ പരിശീലനമാകണം. ഓരോ പ്രവർത്തകനും തന്റെ ദൈനംദിന രാഷ്ട്രീയ ഇടപെടലുകൾ, ജനങ്ങളുമായുള്ള ബന്ധം, സാമൂഹിക യാഥാർത്ഥ്യങ്ങൾ എന്നിവയെ സിദ്ധാന്തത്തോട് സംവദിപ്പിച്ച് തിരിച്ചറിയുന്ന രീതിയിലാണ് ഈ വിദ്യാഭ്യാസം രൂപപ്പെടേണ്ടത്. ഇതിലൂടെ വ്യക്തിപരമായ നേട്ടങ്ങളെയും സ്ഥാനലബ്ധിയെയും ഒരു അന്തിമലക്ഷ്യമായി കാണുന്ന സമീപനം മാറ്റി, അവയെ സമൂഹപരമായ ഉത്തരവാദിത്വത്തിലേക്കും ചരിത്രപരമായ ദൗത്യത്തിലേക്കും പരിവർത്തനം ചെയ്യാൻ കഴിയും. അങ്ങനെ “നേതാവ്” എന്നത് ഒരു സ്ഥിരസ്ഥാനം അല്ല, മറിച്ച് ചരിത്രപരമായ പ്രക്രിയയിൽ ബോധപൂർവ്വമായി പങ്കാളിയാകുന്ന ഒരു രൂപമാണ് എന്ന തിരിച്ചറിവ് വളർത്തുന്നതാണ് ഈ പുനർനിർമ്മിത രാഷ്ട്രീയ വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ പ്രധാന ലക്ഷ്യം.

കമ്യൂണിസ്റ്റ് പാർടിയിൽ സ്ഥാന-ചക്രണ (position rotation) സംവിധാനം ശക്തമായി നടപ്പിലാക്കുന്നത് അധികാര പദവികളോടുള്ള ആസക്തി നിയന്ത്രിക്കാൻ നിർണായകമാണ്, കാരണം ഒരേ വ്യക്തി ഒരേ സ്ഥാനത്ത് ദീർഘകാലം തുടരുമ്പോൾ അധികാരം വ്യക്തിപരമായ സ്വത്തായി മാറുകയും സംഘടനാത്മക ലക്ഷ്യങ്ങൾ പിന്നോട്ടുപോകുകയും ചെയ്യുന്നു; അതിനാൽ പാർലമെന്ററി സ്ഥാനങ്ങളും സംഘടനാ ചുമതലകളും മാറിമാറി നൽകുകയും അധികാരകേന്ദ്രങ്ങൾ വ്യക്തികളിൽ കേന്ദ്രീകരിക്കാതെ സമഗ്രമായ സംഘടനാ ഘടനയിലൂടെ വിതരണം ചെയ്യുകയും വേണം. ഇങ്ങനെ ചെയ്യുമ്പോൾ അധികാരവും ഉത്തരവാദിത്വവും വ്യക്തികളിൽ സങ്കരിക്കാതെ, കൂട്ടായ പ്രവർത്തനത്തിന്റെ ഭാഗമായി നിലനിൽക്കും, നേതാക്കളിൽ പുതിയ അനുഭവങ്ങളും ദൃഷ്ടികോണങ്ങളും വികസിക്കും, കൂടാതെ സംഘടനയുടെ ജീവന്തതയും നിലനിർത്തപ്പെടും. ഡയലക്ടിക്കൽ ദൃഷ്ടിയിൽ, ഇത് “സ്ഥിരത”യും “മാറ്റം”യും തമ്മിലുള്ള വൈരുധ്യത്തെ സുസ്ഥിരമായ ഏകീകരണത്തിലേക്ക് ഉയർത്തുന്ന പ്രക്രിയയാണ്—സ്ഥിരത സംഘടനയുടെ തുടർച്ച ഉറപ്പാക്കുമ്പോൾ, മാറ്റം നവീകരണവും ജനകീയബന്ധവും ഉറപ്പാക്കുന്നു—ഇരുവരുടെയും സിന്തസിസ് മുഖേന അധികാര പദവികളോടുള്ള ആസക്തി എന്ന വ്യക്തിപരമായ പ്രവണതയെ നിയന്ത്രിക്കാനും വിപ്ലവ ദൗത്യബോധം ശക്തിപ്പെടുത്താനും കഴിയും.

കമ്യൂണിസ്റ്റ് പാർടിയിൽ അധികാര പദവികളോടുള്ള ആസക്തി നിയന്ത്രിക്കാൻ സമഗ്രമായ കൂട്ടായ വിലയിരുത്തൽ സംവിധാനം അനിവാര്യമാണ്, കാരണം വ്യക്തികളുടെ പ്രവർത്തനം നിയന്ത്രിതമായി വിലയിരുത്തപ്പെടാത്തിടത്ത് അധികാരം സ്വതന്ത്രമായി വ്യക്തിപരമായ ദിശയിൽ വഴിതെറ്റാൻ സാധ്യത കൂടുതലാണ്; അതിനാൽ എല്ലാ നേതാക്കളുടെയും പ്രവർത്തനം സ്ഥിരമായി പരിശോധിക്കപ്പെടുകയും, വർഗപക്ഷപാതം, ജനങ്ങളുമായുള്ള സജീവബന്ധം, ജീവിതത്തിലെ ലാളിത്യം, സംഘടനാപ്രതിബദ്ധത തുടങ്ങിയ മാനദണ്ഡങ്ങൾ അടിസ്ഥാനമാക്കി അവ വിലയിരുത്തുകയും വേണം. ഈ വിലയിരുത്തൽ വെറും ഔപചാരിക നടപടിയായി ചുരുങ്ങരുത്; മറിച്ച് ജനങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള നേരിട്ടുള്ള പ്രതികരണങ്ങളും വിമർശനങ്ങളും ഉൾക്കൊള്ളുന്ന, താഴെയിൽ നിന്ന് മുകളിലേക്ക് പ്രവർത്തിക്കുന്ന ഒരു സജീവ സംവിധാനമാകണം. ഇത്തരത്തിലുള്ള ഡയലക്ടിക്കൽ വിലയിരുത്തൽ പ്രക്രിയ വ്യക്തിപരമായ അധികാരധാരകളെയും സംഘടനാപരമായ ഉത്തരവാദിത്വത്തെയും തമ്മിൽ സജീവ ബന്ധത്തിലാക്കുകയും, നേതാക്കളെ സ്ഥിരമായി സ്വയംപരിശോധനയിലേക്കും ജനകീയ ഉത്തരവാദിത്വത്തിലേക്കും നയിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു, ഇതുവഴി അധികാര പദവികളോടുള്ള ആസക്തി പോലുള്ള പ്രവണതകൾക്ക് ഉള്ള അടിസ്ഥാന സാഹചര്യങ്ങൾ തന്നെ ദുർബലമാക്കാൻ കഴിയും.

കമ്യൂണിസ്റ്റ് പാർടിയിൽ അധികാര പദവികളോടുള്ള ആസക്തി പലപ്പോഴും ആശയപരമായ വഴിതെറ്റലായി മാത്രമല്ല, ജീവിതശൈലിയിലൂടെ വ്യക്തമായി പ്രകടമാകുന്ന പ്രവണതയായതിനാൽ ലാളിത്യവും ശാസ്ത്രീയമായ ജീവിതനൈതികതയും കർശനമായി നിലനിർത്തേണ്ടതാണ്; ആഡംബരവും പ്രത്യേകാവകാശങ്ങളും സ്വീകരിക്കുന്ന നേതാവ് ക്രമേണ ജനങ്ങളിൽ നിന്ന് അകന്ന് “വ്യത്യസ്ത വർഗ്ഗമായി” രൂപാന്തരപ്പെടാൻ സാധ്യതയുണ്ട്, ഇത് വിപ്ലവ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന സിദ്ധാന്തത്തോടുള്ള വൈരുധ്യമാണ്. അതിനാൽ നേതാക്കളുടെ ജീവിതം സാധാരണ ജനങ്ങളുടെ സാമ്പത്തിക-സാമൂഹിക യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളോട് അടുക്കിനിൽക്കുന്നവയായിരിക്കണം, അവരുടെ ദിനചര്യയും പെരുമാറ്റവും ജനങ്ങളുമായി അനുഭവപരമായി ബന്ധപ്പെടുന്നവയായിരിക്കണം. ഡയലക്ടിക്കൽ ദൃഷ്ടിയിൽ, പാർട്ടി ജീവിതവും ജനങ്ങളുടെ ജീവിതവും തമ്മിലുള്ള ഈ ബന്ധം വെറും നൈതിക ആവശ്യം മാത്രമല്ല, പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ജീവന്തത നിലനിർത്തുന്ന ഒരു വസ്തുനിഷ്ഠ ഘടകമാണ്; ഇതിലൂടെ വ്യക്തിപരമായ ഉയർച്ചയുടെ പ്രവണതയെ നിയന്ത്രിച്ച്, സമൂഹപരമായ ദൗത്യബോധം ശക്തിപ്പെടുത്താനും അധികാര പദവികളോടുള്ള ആസക്തി എന്ന പ്രവണതയെ അടിസ്ഥാനതലത്തിൽ തന്നെ തടയാനും കഴിയും.

കമ്യൂണിസ്റ്റ് പാർടിയിൽ ജനകീയ പ്രവർത്തനത്തിന്റെ പ്രാധാന്യം അവഗണിക്കുമ്പോൾ അധികാര പദവികളോടുള്ള ആസക്തി വേഗത്തിൽ വളരുന്നു, കാരണം പാർലമെന്ററി പ്രവർത്തനങ്ങളിൽ മാത്രം കേന്ദ്രീകരിക്കുന്ന പ്രവണത നേതാക്കളെ ജനജീവിതത്തിൽ നിന്ന് അകറ്റുകയും അധികാരത്തെ ഒരു വ്യക്തിപരമായ നേട്ടമായി കാണാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു; അതിനാൽ നിലത്തുള്ള സമരങ്ങൾ, തൊഴിൽ-കർഷക പ്രശ്നങ്ങളിൽ നേരിട്ടുള്ള ഇടപെടൽ, സാമൂഹിക അനീതികൾക്കെതിരായ സജീവ പങ്കാളിത്തം എന്നിവ നിർബന്ധിത രാഷ്ട്രീയപ്രവർത്തനമായി നിലനിർത്തണം. “Mass line” ശക്തമാക്കുന്നതെന്നത് ജനങ്ങളിൽ നിന്ന് പഠിച്ച്, അവരുടെ അനുഭവങ്ങളും ആവശ്യങ്ങളും സിദ്ധാന്തപരമായി സംയോജിപ്പിച്ച് വീണ്ടും ജനങ്ങളിലേക്ക് പ്രവർത്തനമായി മടക്കിക്കൊടുക്കുന്ന ഒരു ഡയലക്ടിക്കൽ പ്രക്രിയയാണ്; ഈ ബന്ധം സജീവമായി നിലനിൽക്കുമ്പോൾ നേതാവ് ഒരു അധികാരസ്ഥാനം കൈവശമുള്ള വ്യക്തിയല്ല, മറിച്ച് ജനങ്ങളുടെ കൂട്ടായ ചലനത്തിന്റെ പ്രതിനിധിയാകുന്നു. ഇത്തരത്തിലുള്ള സ്ഥിരമായ ജനബന്ധവും സമരപരിചയവും അധികാര പദവികളോടുള്ള ആസക്തി എന്ന വ്യക്തിപരമായ പ്രവണതയെ നിയന്ത്രിക്കുകയും വിപ്ലവ രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ സാമൂഹിക അടിത്തറയെ ശക്തിപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുന്നു.

കമ്യൂണിസ്റ്റ് പാർടിയിൽ അധികാര പദവികളോടുള്ള ആസക്തി പോലുള്ള പ്രവണതകളെ ഫലപ്രദമായി നിയന്ത്രിക്കാൻ ആശയപരമായ-നൈതിക ശിക്ഷണ സംവിധാനം നിർണായകമാണ്, കാരണം ഇത് വ്യക്തികളുടെ പെരുമാറ്റത്തെ ശാസ്ത്രീയമായ രീതിയിൽ തിരുത്തുന്ന ആന്തരിക പ്രക്രിയയാണ്; അതിനാൽ തെറ്റായ പ്രവണതകൾക്കെതിരെ വ്യക്തമായ വിമർശനവും സ്വവിമർശനവും (criticism–self criticism) ഉൾക്കൊള്ളുന്ന ഒരു സജീവ സംഘടനാ സംസ്കാരം വളർത്തണം, ഇത് ശിക്ഷാപരമായ നടപടിയായി മാത്രമല്ല, ബോധപരമായ പരിണാമത്തിനുള്ള ഉപാധിയായി പ്രവർത്തിക്കണം. അധികാര പദവികളോടുള്ള ആസക്തി നെ വെറും ഒരു വ്യക്തിഗത തെറ്റായി കാണുന്നത് അപര്യാപ്തമാണ്; മറിച്ച് അത് വിപ്ലവ ചൈതന്യത്തിന്റെ ക്ഷയവും സംഘടനയുടെ ആന്തരിക ദൗത്യബോധത്തിലെ ദുർബലതയും പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്ന ഒരു ലക്ഷണമായി തിരിച്ചറിയണം. ഡയലക്ടിക്കൽ ദൃഷ്ടിയിൽ, വിമർശനവും സ്വവിമർശനവും തമ്മിലുള്ള ഈ സജീവ ഇടപെടൽ വ്യക്തിപരമായ പ്രവണതകളെയും സംഘടനാപരമായ ലക്ഷ്യങ്ങളെയും ഉയർന്ന തലത്തിൽ ഏകീകരിക്കാൻ സഹായിക്കുകയും, നേതാക്കളെ നിരന്തരം സ്വയംപരിഷ്കരണത്തിലേക്കും സമൂഹപരമായ ഉത്തരവാദിത്വത്തിലേക്കും നയിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

കമ്യൂണിസ്റ്റ് പാർടിയിൽ രാഷ്ട്രീയ അധികാരവും സംഘടനാപരമായ അധികാരവും വ്യക്തമായി വേർതിരിക്കുന്നത് അധികാര പദവികളോടുള്ള ആസക്തി നിയന്ത്രിക്കാൻ നിർണായകമാണ്, കാരണം സർക്കാർ അധികാരവും പാർട്ടി നേതൃത്വവും ഒരേ വ്യക്തികളിൽ കേന്ദ്രീകരിക്കുമ്പോൾ അധികാരം വ്യക്തിപരമായ നേട്ടത്തിനും സ്ഥാനസ്ഥിരതയ്ക്കുമായി ഉപയോഗിക്കപ്പെടാനുള്ള പ്രവണത വേഗത്തിൽ വളരും; ഇതിലൂടെ പാർട്ടി ഒരു വിപ്ലവ സംഘടനയായ സ്വഭാവം നഷ്ടപ്പെടുത്തി ഭരണകേന്ദ്രിത ഘടനയായി ചുരുങ്ങാനുള്ള അപകടവും നിലനിൽക്കും. അതിനാൽ സർക്കാർ സംവിധാനത്തിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്ന അധികാരവും പാർട്ടിയുടെ ആന്തരിക സംഘടനാപരമായ നിയന്ത്രണവും വ്യത്യസ്ത ഘടനകളായി നിലനിർത്തണം, എന്നാൽ അവ പരസ്പരം ബന്ധമില്ലാത്തവയാകരുത്; മറിച്ച് ഡയലക്ടിക്കൽ ബന്ധത്തിലൂടെ പരസ്പരം സ്വാധീനിക്കുകയും നിയന്ത്രിക്കുകയും ചെയ്യണം. ഈ ബന്ധം സുസ്ഥിരമാകുമ്പോൾ പാർട്ടി ജനകീയ ദൗത്യബോധം നിലനിർത്തുകയും, സർക്കാർ അധികാരം ജനങ്ങളുടെ ആവശ്യങ്ങൾ നിറവേറ്റാനുള്ള ഉപാധിയായി പ്രവർത്തിക്കുകയും ചെയ്യും, ഇതുവഴി വ്യക്തിപരമായ അധികാര പദവികളോടുള്ള ആസക്തിയെ നിയന്ത്രിച്ച് സംഘടനയുടെ ചരിത്രപരമായ ദിശയും സജീവതയും സംരക്ഷിക്കാൻ കഴിയും.

കമ്യൂണിസ്റ്റ് പാർടിയിൽ അധികാര പദവികളോടുള്ള ആസക്തി എന്നത് വെറും വ്യക്തിപരമായ ദൗർബല്യം മാത്രമല്ല, മറിച്ച് സംഘടനയുടെ ആന്തരിക വൈരുധ്യങ്ങളുടെ പ്രതിഫലനമായ ഒരു ഘടനാപരമായ ലക്ഷണമാണ്; വ്യക്തിപരമായ ആഗ്രഹവും സാമൂഹിക ദൗത്യവും, അധികാരവും സേവനവും, സ്ഥാനവും പ്രക്രിയയും തമ്മിലുള്ള ഈ വൈരുധ്യങ്ങൾ ശരിയായി കൈകാര്യം ചെയ്യപ്പെടാത്തപ്പോൾ അത് careerism അഥവാ അധികാര പദവികളോടുള്ള ആസക്തി എന്ന രൂപത്തിൽ പ്രകടമാകുന്നു. അതിനാൽ ഈ വൈരുധ്യങ്ങളെ അമർത്തുകയോ നിഷേധിക്കുകയോ ചെയ്യുന്നത് മതിയാകില്ല; മറിച്ച് അവയെ ഡയലക്ടിക്കൽ രീതിയിൽ ഉയർന്ന തലത്തിൽ സിന്തസൈസ് ചെയ്യേണ്ടതാണ്, അഥവാ വ്യക്തിപരമായ കഴിവുകളും ആഗ്രഹങ്ങളും സാമൂഹിക ദൗത്യത്തിനൊപ്പം ഏകീകരിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു ബോധപൂർവ്വമായ പരിവർത്തനം സാധ്യമാക്കണം. ഇത്തരത്തിലുള്ള സിന്തസിസ് കൈവരിക്കുമ്പോൾ മാത്രമേ ഒരു കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് നേതാവ് സ്ഥാനം കേന്ദ്രീകരിച്ച സ്ഥാനമോഹി ആയി മാറാതെ, ചരിത്രപരമായ മാറ്റത്തിന്റെ ബോധപൂർവ്വ ഉപാധിയായി പ്രവർത്തിക്കാൻ കഴിയൂ, അതുവഴി സംഘടനയുടെ വിപ്ലവ ചൈതന്യവും ദിശയും നിലനിർത്തപ്പെടുന്നു.