കാഡർമാരിലെ നൈതിക ജീർണത: കേരളത്തിലെ സി പി ഐ(എം ) നേരിടുന്ന ഗൌരവതരമായ വെല്ലുവിളികൾ

കേരളത്തിലെ Communist Party of India (Marxist)യുടെ താഴെത്തട്ടിലുള്ള പല കാഡർമാരിലും അടുത്ത കാലത്തായി സമർപ്പണബോധത്തിലും ആത്മാർത്ഥതയിലും കുറവ് പ്രകടമാകുന്നതായി കാണപ്പെടുന്നത് ഒരു വ്യക്തിഗത ദൗർബല്യത്തിന്റെ പ്രശ്നമായി മാത്രം കാണാനാകില്ല; മറിച്ച് സംഘടനയുടെ ആന്തരിക ഘടനയിൽ നടക്കുന്ന ഒരു ഗൗരവമുള്ള ഡയലക്ടിക്കൽ മാറ്റത്തിന്റെ സൂചനയായി മനസ്സിലാക്കേണ്ടതാണ്. ചരിത്രപരമായി, പാർട്ടിയുടെ ശക്തി അതിന്റെ കാഡർമാരുടെ നിഷ്കാമ സമർപ്പണത്തിലും, വ്യക്തിപരമായ താൽപര്യങ്ങളെ പൊതുതാൽപര്യങ്ങൾക്ക് കീഴ്പ്പെടുത്താനുള്ള തയ്യാറെടുപ്പിലുമായിരുന്നു; എന്നാൽ നിലവിലെ സാഹചര്യത്തിൽ, ചില മേഖലകളിൽ വ്യക്തിപരമായ നേട്ടങ്ങൾ—സ്ഥാനം, സ്വാധീനം, സാമൂഹിക അംഗീകാരം, വ്യക്തിഗത സുരക്ഷ—ഇവയ്ക്ക് മുൻഗണന ലഭിക്കുകയും, പാർട്ടിയുടെ സമഗ്ര ലക്ഷ്യങ്ങൾ പിന്നിലാകുകയും ചെയ്യുന്ന പ്രവണത രൂപപ്പെടുന്നുണ്ട്. ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്സിന്റെ ഭാഷയിൽ പറഞ്ഞാൽ, ഇത് cohesive ശക്തിയായിരുന്ന ആശയപരമായ ഐക്യവും നൈതിക ഏകീകരണവും ക്ഷയിക്കുകയും, decohesive പ്രവണതകളായ വ്യക്തിവത്കരണവും സ്വാർത്ഥതയും ശക്തിപ്രാപിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു അവസ്ഥയാണ്. ഈ പ്രവണത തുടരുകയാണെങ്കിൽ, സംഘടനയുടെ അടിത്തറയിൽ coherence കുറയുകയും, പ്രവർത്തനം യാന്ത്രികമായി തുടരുന്നുണ്ടെങ്കിലും അതിന്റെ സൃഷ്ടിപരമായ ഊർജം ക്ഷയിക്കുകയും ചെയ്യും. അതിനാൽ, ഈ പ്രശ്നത്തിന് പരിഹാരം വെറും ശാസനാപരമായ ഇടപെടലുകളിൽ അല്ല; മറിച്ച് ആശയപരമായ പുനരുജ്ജീവനം, നൈതിക ജീവിതത്തിന്റെ പുനഃസ്ഥാപനം, ജനങ്ങളുമായുള്ള സജീവബന്ധത്തിന്റെ ശക്തീകരണം എന്നിവയിലൂടെ മാത്രമേ സാധ്യമാകൂ, കാരണം യഥാർത്ഥ സമർപ്പണബോധം പുറത്തുനിന്ന് നിർബന്ധിതമാക്കാനാകുന്നതല്ല; അത് ബോധപൂർവ്വമായ ആശയ-ജീവിത ഐക്യത്തിൽ നിന്നാണ് ഉദ്ഭവിക്കുന്നത്.

പാർടികാഡർമാരിൽ പുതിയ കാലത്ത് കാണപ്പെടുന്ന ഒരു ആശങ്കാജനകമായ പ്രവണതയാണ്, “ഞാൻ പാർട്ടിക്ക് എന്ത് സംഭാവന നൽകി?” എന്ന സ്വയംപരിശോധനാത്മക ചോദ്യത്തിന് പകരം “പാർട്ടിയിൽ നിന്ന് എനിക്ക് എന്ത് ലഭിച്ചു?” എന്ന ചോദ്യം മുൻനിരയിൽ എത്തുന്നത്. ചരിത്രപരമായി ഒരു വിപ്ലവസംഘടനയുടെ ശക്തി, അതിലെ പ്രവർത്തകർ വ്യക്തിപരമായ നേട്ടങ്ങളെ അതിജീവിച്ച് പൊതുതാൽപര്യത്തിനായി പ്രവർത്തിക്കുന്ന ആത്മസമർപ്പണത്തിൽ നിന്നാണ് ഉദ്ഭവിക്കുന്നത്. എന്നാൽ വ്യക്തികേന്ദ്രിതമായ സമീപനം ശക്തിപ്രാപിക്കുമ്പോൾ, സംഘടനാത്മക ബോധം ക്രമേണ ഉപഭോക്തൃ മനോഭാവത്തിലേക്ക് വഴിമാറുന്നു—പാർട്ടി ഒരു സാമൂഹിക-ചരിത്രപരമായ ദൗത്യമായി കാണപ്പെടാതെ, വ്യക്തിപരമായ പുരോഗതിക്കുള്ള ഒരു വേദിയായി ചുരുങ്ങുന്നു. ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്സിന്റെ ദൃഷ്ടികോണത്തിൽ, ഇത് cohesion ക്ഷയിക്കുകയും decohesive പ്രവണതകളായ സ്വാർത്ഥതയും വ്യക്തിവത്കരണവും ശക്തിപ്രാപിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന അവസ്ഥയാണ്. ഈ മാറ്റം തുടർന്നാൽ, സംഘടനയുടെ അടിത്തറയിൽ നൈതികവും ആശയപരവുമായ ഏകീകരണം ദുർബലമാകുകയും, പ്രവർത്തനം പുറമേ തുടരുമ്പോഴും അതിന്റെ ആന്തരിക ഊർജം കുറഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കുകയും ചെയ്യും. അതിനാൽ, ഈ പ്രവണതയെ ചെറുക്കാൻ ശാസനാപരമായ നടപടികൾ മാത്രം മതിയാകില്ല; മറിച്ച് ആത്മപരിശോധന, ആശയപരമായ പുനരുജ്ജീവനം, സാമൂഹിക ദൗത്യബോധത്തിന്റെ പുനഃസ്ഥാപനം എന്നിവ ആവശ്യമാണ്. കാരണം, ഒരു കാഡറിന്റെ യഥാർത്ഥ വളർച്ച “എനിക്ക് എന്ത് കിട്ടി?” എന്ന ചോദ്യത്തിൽ അല്ല, “ഞാൻ എന്ത് നൽകി?” എന്ന ചോദ്യത്തിൽ നിന്നാണ് ആരംഭിക്കുന്നത്.

കമ്യൂണിസ്റ്റ് പാർടിയുടെ സംഘടനാത്മക ജീവിതത്തിൽ നേതാക്കളും കാഡർമാരും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം വെറും ഭരണപരമായ നിയന്ത്രണബന്ധമല്ല; അത് ഒരു നൈതിക-ആശയപരമായ ബന്ധമാണ്. താഴെത്തട്ടിലുള്ള പ്രവർത്തകർക്ക് മുന്നിൽ നേതാക്കൾ ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന മാതൃകകളായി നിൽക്കേണ്ടവരാണ്—അവരുടെ വ്യക്തിജീവിതത്തിലെ സുതാര്യത, പൊതുജീവിതത്തിലെ ഉത്തരവാദിത്തബോധം, ആശയങ്ങളിൽ ഉള്ള വ്യക്തത, പ്രവർത്തനത്തിലെ ആത്മാർത്ഥത എന്നിവയിലൂടെ തന്നെ അവർ പ്രചോദനമാകണം. എന്നാൽ ചില സാഹചര്യങ്ങളിൽ, ഈ അടിസ്ഥാന സിദ്ധാന്തം ക്ഷയിക്കുന്നതായി കാണപ്പെടുന്നു; ചില നേതാക്കൾ അവരുടെ സ്ഥാനത്തിന്റെ അധികാരപരമായ ഭാഗത്തെ മാത്രം മുൻനിർത്തി, മാതൃകാപരമായ ജീവിതത്തിന്റെ ആവശ്യകത മറന്നുപോകുന്നു. ഇതിന്റെ ഫലമായി, നേതാക്കളുടെയും പ്രവർത്തകരുടെയും ഇടയിലെ നൈതികമായ coherence ദുർബലമാകുന്നു—നേതൃത്വം നിർദ്ദേശങ്ങൾ നൽകുന്ന ഘടകമായി മാത്രം ചുരുങ്ങുകയും, പ്രചോദനത്തിന്റെ ഉറവിടമായി പ്രവർത്തിക്കാതിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്സിന്റെ ദൃഷ്ടികോണത്തിൽ, ഇത് cohesion ക്ഷയിക്കുന്നതിന്റെ ലക്ഷണമാണ്, കാരണം യഥാർത്ഥ സംഘടനാത്മക ഐക്യം ശാസനയിൽ നിന്നുമാത്രമല്ല, വിശ്വാസത്തിൽ നിന്നുമാണ് ഉദ്ഭവിക്കുന്നത്. നേതാക്കളുടെ ജീവിതം ആശയങ്ങളുമായി ഒത്തുനിൽക്കുമ്പോഴാണ് പ്രവർത്തകർക്ക് ആ ആശയങ്ങൾ ജീവിതമായി ഏറ്റെടുക്കാൻ കഴിയുന്നത്; അല്ലാത്തപക്ഷം, ആശയവും പ്രവർത്തനവും തമ്മിൽ ദൂരമുണ്ടാകുകയും, അത് ക്രമേണ സംഘടനയുടെ അടിത്തറയിൽ entropy വർദ്ധിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യും. അതിനാൽ, നേതൃത്വം വീണ്ടും മാതൃകാപരമായ ജീവിതത്തിലേക്ക് തിരിഞ്ഞുവരേണ്ടത് ഒരു നൈതിക നിർബന്ധം മാത്രമല്ല; സംഘടനയുടെ നിലനിൽപിനുള്ള അടിസ്ഥാനപരമായ ആവശ്യകത തന്നെ ആണ്.

കേരളത്തിലെ Communist Party of India (Marxist) നിലവിൽ അഭിമുഖീകരിക്കുന്ന അതിന്റെ താഴെത്തട്ടുകളിലെ സംഘടനാപരവും നൈതികവും ആയ ജീർണതകളെയും തജ്ജന്യമായ നിഷ്‌ക്രിയതയെയും ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്സിന്റെ വീക്ഷണത്തിൽ പരിശോധിക്കുമ്പോൾ, അത് ഒരു സാധാരണ താൽക്കാലിക തളർച്ചയായി മാത്രം കാണാനാകില്ല. മറിച്ച്, ഇത് ഒരു ഗൗരവമേറിയ ഘടനാപരമായ വൈരുദ്ധ്യത്തിന്റെ പ്രകടനമാണ്. ഏതൊരു ജീവിക്കുന്ന സിസ്റ്റത്തെയും പോലെ, ഒരു രാഷ്ട്രീയസംഘടനയും സ്ഥിരമായ അവസ്ഥയിൽ നിലനിൽക്കുന്നതല്ല; അത് നിരന്തരം മാറ്റത്തിന്റെയും പുനഃസംഘടനയുടെയും പ്രക്രിയയിലൂടെയാണ് മുന്നോട്ട് പോകുന്നത്. അതിനാൽ, ജീർണത എന്നത് ഒരു അവസാനഘട്ടമല്ല, മറിച്ച് നിലവിലുള്ള ഘടനയുടെ പരിമിതികൾ വ്യക്തമാക്കുന്ന ഒരു ചരിത്രഘട്ടമാണ്.

ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്സിന്റെ വീക്ഷണത്തിൽ, എല്ലാ സിസ്റ്റങ്ങളും cohesive (ഐക്യം സൃഷ്ടിക്കുന്ന) ശക്തികളും decohesive (വിഘടനപരമായ) ശക്തികളും തമ്മിലുള്ള ചലനാത്മക സമതുലിതാവസ്ഥയിലൂടെയാണ് നിലനിൽക്കുന്നത്. പാർട്ടിയുടെ താഴെത്തട്ടുകളിൽ ഈ സമതുലിതാവസ്ഥ തകരുമ്പോൾ, അത് ആദ്യം പ്രകടമാകുന്നത് ആശയപരമായ വ്യക്തതയുടെ ക്ഷയത്തിലൂടെയും നൈതിക സുസ്ഥിരതയുടെ കുറവിലൂടെയും സൃഷ്ടിപരമായ പ്രവർത്തനശേഷിയുടെ ഇടിവിലൂടെയും ആണ്. എന്നാൽ ഇത് വ്യക്തിഗത പിഴവുകളുടെ സമാഹാരമല്ല; മറിച്ച് സംഘടനയുടെ ആന്തരിക ഊർജഘടനയിൽ സംഭവിക്കുന്ന മാറ്റത്തിന്റെ സൂചനയാണ്.

ഇത്തരം അവസ്ഥയിൽ പുറമെനിന്ന് നോക്കുമ്പാൾ coherence എന്നത് നിലനിൽക്കുന്നത് പോലെ തോന്നാം—സംഘടന പ്രവർത്തിക്കുന്നു, അച്ചടക്കം നിലനിൽക്കുന്നു, തിരഞ്ഞെടുപ്പുകളിൽ പങ്കാളിത്തമുണ്ട്—എന്നാൽ ആന്തരികമായി transformative energy ക്ഷയിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ഇത് ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്കൽ ഭാഷയിൽ പറഞ്ഞാൽ “decoherence” ആണ്: ഘടകങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള ജൈവികബന്ധം ദുർബലമാകുന്നു. അടിത്തറയിലെ പ്രവർത്തകർ, ഒരിക്കൽ സമൂഹത്തിന്റെ നിലനിൽക്കുന്ന വൈരുധ്യങ്ങളെ പാർട്ടിയുമായി ബന്ധിപ്പിച്ചിരുന്നവർ, ക്രമേണ ആ സജീവ ഇടനാഴിയുടെ പങ്ക് നഷ്ടപ്പെടുത്തുന്നു.

ഈ സാഹചര്യത്തിൽ ഏറ്റവും പ്രധാനമായുള്ളത്, ഈ ജീർണതയെ ഒരു നൈതിക പ്രശ്നമായി മാത്രം കാണാതിരിക്കുക എന്നതാണ്. അത് ഒരു structural contradiction ആണ്—revolutionary identityയും administrative stabilizationഉം തമ്മിലുള്ള സംഘർഷം. ദീർഘകാല ഭരണപരിചയം സംഘടനയിൽ സ്ഥിരതയും നിയന്ത്രണവും കൊണ്ടുവരുന്നു, പക്ഷേ അതേ സമയം അത് rigidityയും bureaucratic inertiaയും സൃഷ്ടിക്കാൻ സാധ്യതയുണ്ട്. ഈ രണ്ടിനുമിടയിലെ വൈരുദ്ധ്യം പരിഹരിക്കപ്പെടാതെ തുടരുമ്പോൾ, അടിത്തറയിലെ പ്രവർത്തനശേഷി ക്ഷയിക്കുന്നു.

ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്സിന്റെ ഒരു പ്രധാന സിദ്ധാന്തം, വൈരുദ്ധ്യങ്ങൾ ശക്തിപ്രാപിക്കുമ്പോൾ സിസ്റ്റം ഒരു പുതിയ ഘട്ടത്തിലേക്ക് കടക്കേണ്ടിവരും എന്നതാണ്. അതായത്, നിലവിലുള്ള അവസ്ഥ തുടർന്നുകൊണ്ടുപോകാൻ കഴിയില്ല. അടിത്തറയിലെ ക്ഷയം ഈ തരത്തിലുള്ള phase transition ന്റെ മുന്നറിയിപ്പാണ്. ഇത് അവഗണിക്കുകയാണെങ്കിൽ entropy വർദ്ധിക്കുകയും ചരിത്രപരമായ പങ്ക് നിർവഹിക്കുന്നതിനുള്ള സംഘടനയുടെ ശേഷി ദുർബലമാകുകയും ചെയ്യും. എന്നാൽ ഇത് ശാസ്ത്രീയമായി കൈകാര്യം ചെയ്താൽ, അത് ഒരു ഉയർന്ന ഘട്ടത്തിലെ coherence ആയി പരിവർത്തനം ചെയ്യാവുന്നതാണ്.

ഈ ഡയലക്ടിക്കൽ പുനഃസംഘടനയ്ക്ക് ആദ്യം ആവശ്യമായത് ആശയപരമായ പുനരുജ്ജീവനമാണ്. മാർക്സിസം ഒരു നിശ്ചല സിദ്ധാന്തമല്ല; അത് ഒരു ജീവിക്കുന്ന ശാസ്ത്രീയ രീതിയാണ്. പുതിയ സാമൂഹിക-സാങ്കേതിക സാഹചര്യങ്ങൾ—ഡിജിറ്റൽ കാപ്പിറ്റലിസം, പരിസ്ഥിതി പ്രതിസന്ധി, കൃത്രിമ ബുദ്ധി—ഇവയെ ഉൾക്കൊള്ളാതെ ആശയപരമായ പ്രവർത്തനം തുടരുകയാണെങ്കിൽ, അത് പ്രവർത്തകരുടെ വിശകലനശേഷിയെ ദുർബലപ്പെടുത്തും. ആശയപരമായ വ്യക്തത ഇല്ലാതെ നൈതിക പ്രതിബദ്ധതയും ദീർഘകാലം നിലനിൽക്കില്ല.

ഇതിനോടൊപ്പം, നൈതികമായ coherence പുനഃസ്ഥാപിക്കപ്പെടണം. ഒരു രാഷ്ട്രീയസംഘടനയുടെ വിശ്വാസ്യത അതിന്റെ നയങ്ങളിൽ മാത്രം അല്ല, അതിന്റെ പ്രവർത്തകരുടെ ജീവിതരീതിയിലും പെരുമാറ്റത്തിലും ആണ് പ്രതിഫലിക്കുന്നത്. ജനങ്ങളോടുള്ള വിനയം, ഉത്തരവാദിത്തബോധം, വ്യക്തിജീവിതത്തിലെ സുതാര്യത എന്നിവ cohesion സൃഷ്ടിക്കുന്ന ശക്തികളാണ്. ഇവ ഇല്ലാതാകുമ്പോൾ, ജനങ്ങളുമായുള്ള വിശ്വാസബന്ധം തകരുന്നു.

ബഹുജനങ്ങളുമായുളള സജീവബന്ധം പുനഃസ്ഥാപിക്കപ്പെടുന്നതും അത്രത്തോളം നിർണായകമാണ്. ജനങ്ങളുമായുള്ള ബന്ധം തിരഞ്ഞെടുപ്പ് സമയത്ത് മാത്രം ആവർത്തിക്കുന്നതാകരുത്; അത് ഒരു സ്ഥിരമായ സാമൂഹിക ഇടപെടലായിരിക്കണം. ജനങ്ങളുടെ ജീവിതാനുഭവങ്ങൾ കേൾക്കുകയും അവയിൽ പങ്കാളികളാകുകയും ചെയ്യുമ്പോഴാണ് ആശയവും പ്രവർത്തനവും തമ്മിലുള്ള ഡയലക്ടിക്കൽ ഐക്യം നിലനിൽക്കുന്നത്. ഈ ബന്ധം നഷ്ടപ്പെട്ടാൽ, പാർട്ടിയുടെ ഭാഷയും ജനങ്ങളുടെ അനുഭവങ്ങളും തമ്മിൽ അകലം വർദ്ധിക്കും.

അതോടൊപ്പം, grassroots initiative പുനരുജ്ജീവിപ്പിക്കേണ്ടതുണ്ട്. താഴെത്തട്ടുകളിലെ പാർട്ടി ഘടകങ്ങൾ മേൽത്തട്ടിൽ നിന്നുള്ള നിർദ്ദേശങ്ങൾ മാത്രം നടപ്പാക്കുന്ന ഏജൻസികൾ മാത്രമാകരുത്; അവ പ്രാദേശിക വൈരുദ്ധ്യങ്ങളെ തിരിച്ചറിഞ്ഞ് സൃഷ്ടിപരമായ ഇടപെടലുകൾ നടത്തുന്ന “ലാബോറട്ടറികൾ” ആയിരിക്കണം. സങ്കീർണ്ണ സിസ്റ്റങ്ങൾ എല്ലായ്പ്പോഴും localized innovation മുഖേനയാണ് ഉയർന്ന ഘട്ടങ്ങളിലേക്ക് വികസിക്കുന്നത്.

അവസാനമായി, കൃത്യമായ ഇടവേളകളിലുള്ള സമഗ്രമായ വിമർശന സ്വയംവിമർശന പ്രക്രിയ എല്ലാതലങ്ങളിലും പുനഃസ്ഥാപിക്കപ്പെടണം. ഇത് ഒരു വെറും ആചാരപരമായ കാട്ടിക്കൂട്ടലാക്കി മാറ്റരുത്; മറിച്ച് വൈരുദ്ധ്യങ്ങളെ തിരിച്ചറിഞ്ഞ് അവയെ ഉയർന്ന ഘട്ടത്തിലുള്ള ഐക്യത്തിലേക്ക് മാറ്റുന്ന പ്രക്രിയയാണ്. ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്സിന്റെ ഭാഷയിൽ, ഇത് decohesion-നെ പുതിയ cohesion ആയി പരിവർത്തനം ചെയ്യുന്ന സജീവ പ്രക്രിയയാണ്.

ഇങ്ങനെ നോക്കുമ്പോൾ, പാർട്ടിയിലെ തഴെത്തട്ടിൽ സാവകാശം സംഭവിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ജീർണത ഒരു അവസാനഘട്ടമല്ല. അത് ഒരു ചരിത്രപരമായ turning point ആണ്. ഇത് രണ്ട് സാധ്യതകൾ തുറക്കുന്നു: ഒന്നാമത്, വൈരുദ്ധ്യത്തെ അവഗണിച്ച് ക്രമേണ ക്ഷയത്തിലേക്ക് നീങ്ങുക; രണ്ടാമത്, ഈ വൈരുദ്ധ്യത്തെ സൃഷ്ടിപരമായി കൈകാര്യം ചെയ്ത് ഒരു ഉയർന്ന ഘട്ടത്തിലെ സംഘടനാത്മക-ആശയപരമായ ഐക്യം സൃഷ്ടിക്കുക. ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്സിന്റെ അടിസ്ഥാനബോധം ഇതാണ്—വൈരുദ്ധ്യം പ്രശ്നമല്ല; അത് തന്നെ വികസനത്തിന്റെ ചലകശക്തിയാണ്.

കേരളത്തിലെ Communist Party of India (Marxist) ഒരിക്കൽ നയിച്ചിരുന്ന ഭൂസമരങ്ങൾ, പൊതുവിദ്യാഭ്യാസ വികസനം, തൊഴിലാളി അവകാശങ്ങളുടെ ശക്തീകരണം, സാമൂഹിക ജനാധിപത്യവൽക്കരണം എന്നിവയുടെ ചരിത്രപരമായ പ്രാധാന്യം ഇന്നും നിർണായകമാണ്. എന്നാൽ ഇപ്പോൾ പാർട്ടി അഭിമുഖീകരിക്കുന്ന ചരിത്രപരമായ സാഹചര്യം അതിൽ നിന്നും ഗണ്യമായി വ്യത്യസ്തമാണ്. മുമ്പത്തെ കാലഘട്ടത്തിൽ പ്രധാനമായിരുന്ന അഗ്രേറിയൻ ഫ്യൂഡലിസവും പ്രാരംഭ കാപ്പിറ്റലിസ്റ്റ് ചൂഷണവും ഇന്ന് ഗ്ലോബലൈസേഷൻ, ഡിജിറ്റൽ പരിവർത്തനം, പരിസ്ഥിതി പ്രതിസന്ധി, യുവജനങ്ങളുടെ ആകാംക്ഷകൾ എന്നിവയാൽ രൂപപ്പെട്ട പുതിയ വൈരുദ്ധ്യങ്ങളായി മാറിയിരിക്കുന്നു. അതിനാൽ, മുൻകാല സംഘർഷങ്ങൾക്ക് അനുയോജ്യമായിരുന്ന സംഘടനാ രൂപങ്ങൾ സ്വാഭാവികമായി ഇപ്പോഴത്തെ സാഹചര്യങ്ങളിൽ അതേ രീതിയിൽ പ്രവർത്തിക്കുമെന്ന് കരുതാനാവില്ല. ഈ സാഹചര്യത്തിൽ നവീകരണം എന്നത് പഴയ മാതൃകകളുടെ ആവർത്തനം അല്ല; മറിച്ച് അടിസ്ഥാന ഘടകമായ കാഡർ തലത്തിൽ coherence പുനർനിർമ്മിക്കലാണ്.

ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്സിന്റെ ഭാഷയിൽ, താഴെത്തട്ടിലുള്ള കാഡർമാർ പാർട്ടിയുടെ ആശയശക്തി സമൂഹത്തിലേക്ക് പരിവർത്തനം ചെയ്യുന്ന സുപ്രധാന ഏജൻസി ആണ്. അവയുടെ കർമ്മശേഷി കുറഞ്ഞാൽ—അതായത് അവരുടെ നൈതികത ക്ഷയിക്കുകയോ, ശാസ്ത്രീയ ബോധം നിശ്ചലമാകുകയോ, പ്രത്യയശാസ്ത്ര പഠനം ഒരു ആചാരപരമായ ആവർത്തനമായി ചുരുങ്ങുകയോ, ജനങ്ങളുമായുള്ള സജീവബന്ധം ദുർബലമാകുകയോ ചെയ്താൽ—സംഘടനയുടെ മുഴുവൻ ഘടനക്കും ഒരു നിശ്ചലത രൂപപ്പെടുന്നു. പുറത്തുനിന്ന് നോക്കുമ്പോൾ സംഘടന വലുതും സ്ഥിരവുമെന്നുപോലും തോന്നാം; പക്ഷേ അതിന്റെ ആന്തരിക ചലനശേഷി കുറഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. coherence ഇല്ലാത്തപ്പോൾ, ഇത്തരത്തിലുള്ള സംഘടന, പരിവർത്തനശേഷിയുള്ള ശക്തിയായി മാറാതെ bureaucratic ഭാരമായി മാറുന്നു.

അതുകൊണ്ട്, പാർട്ടിയുടെ ഭാവി വെറും തിരഞ്ഞെടുപ്പ് തന്ത്രങ്ങളിലോ വാചകശൈലിയുടെ നൈപുണ്യത്തിലോ മാത്രം ആശ്രയിക്കുന്നതല്ല. അവ രാഷ്ട്രീയപ്രവർത്തനത്തിന്റെ ആവശ്യഘടകങ്ങളാണ്, പക്ഷേ അവ ഉപരിതല പ്രകടനങ്ങൾ മാത്രമാണ്. അടിസ്ഥാനചോദ്യമിങ്ങനെയാണ്: നൈതികമായ ഉറച്ച നിലപാട്, ബൗദ്ധിക കർശനത, സജീവമായ ആശയപരമായ ഇടപെടൽ എന്നിവ സംയോജിപ്പിച്ച ഒരു കാഡർ അടിത്തറ വീണ്ടും നിർമ്മിക്കാൻ പാർട്ടിക്ക് കഴിയുമോ? നൈതികത പുറത്തുനിന്നുള്ള നിയന്ത്രണമായി അല്ല, വിശ്വാസവും പ്രവർത്തിയും തമ്മിലുള്ള ഐക്യമായി ഉള്ളിൽ നിന്ന് വളരേണ്ടതാണ്. ശാസ്ത്രീയ സമീപനം പാരമ്പര്യ സിദ്ധാന്തങ്ങളിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങാതെ, സമകാലിക അറിവുകളെ ഉൾക്കൊണ്ട് പുതിയ വൈരുദ്ധ്യങ്ങളെ വിശകലനം ചെയ്യാൻ കഴിയുന്ന രീതിയിലേക്ക് വികസിക്കണം. ആശയജീവിതം സ്ഥിരമായ ഒന്നല്ല; അത് നിരന്തരം നിഷേധവും സംയോജനവും നവീകരണവും വഴിയുള്ള സജീവ പ്രക്രിയയായിരിക്കണം. അതിനുമപ്പുറം, കാഡറുകൾ ജനങ്ങളുടെ നിത്യജീവിതത്തിൽ സജീവമായി പങ്കാളികളാകണം—അവർ പുറത്തുനിന്നുള്ള മാനേജർമാരായി അല്ല, ചരിത്രപരമായ പരിവർത്തനത്തിലെ സഹയാത്രികരായി.

ഇത്തരത്തിലുള്ള ഒരു ചലനാത്മകമായ അടിത്തറ നിലനിൽക്കുമ്പോൾ, സംഘടനയിലെ ആന്തരിക സംഘർഷങ്ങൾ, നയപരമായ പരാജയങ്ങൾ, തിരഞ്ഞെടുപ്പ് തിരിച്ചടികൾ എന്നിവ പോലും സൃഷ്ടിപരമായ അവസരങ്ങളായി മാറാം. സങ്കീർണ്ണ സിസ്റ്റങ്ങളിൽ പ്രതിസന്ധികൾ പലപ്പോഴും ഉയർന്ന coherence സൃഷ്ടിക്കുന്ന ഘട്ടങ്ങളായി പ്രവർത്തിക്കുന്നു—അതിന് ബോധപൂർവ്വമായ അനുകൂലനം ആവശ്യമാണ്. എന്നാൽ ഈ അടിസ്ഥാനശക്തി ഇല്ലെങ്കിൽ, പുറമേ വിജയകരമായി തോന്നുന്ന ഘട്ടങ്ങളിലും entropy നിശബ്ദമായി സഞ്ചിതമാകുന്നു. ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്സ് വ്യക്തമാക്കുന്നത്, പരിവർത്തനം ഒരു ഐച്ഛിക സംഭവമല്ല; അത് നിലനിൽപ്പിന്റെ അവിഭാജ്യ ഘടകമാണ്. ആന്തരിക coherence ബോധപൂർവ്വം പുനർനിർമ്മിക്കുകയാണെങ്കിൽ, പാർട്ടി ഭരണവും വിപ്ലവപരമായ ലക്ഷ്യവും തമ്മിലുള്ള ഡയലക്ടിക്കൽ ഐക്യം സാധ്യമാകുന്ന ഉയർന്ന ഘട്ടത്തിലേക്ക് കടക്കാം. അല്ലെങ്കിൽ, സ്ഥിരത ക്രമേണ നിശ്ചലതയിലേക്ക് വഴിമാറും.

അതിനാൽ, നിലവിലെ ഘട്ടം പാർടിയെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഒരു കേവലമായ ജീർണതയോ ഉറപ്പായ നവീകരണമോ അല്ല. ഇത് ഒരു threshold condition ആണ്—സ്ഥിരതയും പരിവർത്തനവും തമ്മിലുള്ള സമതുലിതാവസ്ഥയിൽ നിൽക്കുന്ന ഒരു നിർണായക ഘട്ടം. ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്സിന്റെ അടിസ്ഥാനബോധം അനുസരിച്ച്, വൈരുദ്ധ്യമാണ് വികസനത്തിന്റെ ചലകശക്തി. ആ വൈരുദ്ധ്യം ക്ഷയത്തിലേക്കോ, അല്ലെങ്കിൽ ഉയർന്ന ഘട്ടത്തിലുള്ള ഐക്യത്തിലേക്കോ നയിക്കുമോ എന്നത്, സംഘടന സ്വന്തം ഘടനാപരമായ ദുർബലതകളെ നേരിട്ട് അഭിമുഖീകരിച്ച് താഴെത്തട്ടിൽ നിന്ന് മുതൽ തന്നെ coherence പുനർനിർമ്മിക്കാൻ കാണിക്കുന്ന സന്നദ്ധതയെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു.