ഹോമിയോപ്പതിയുടെ ശാസ്ത്രം എന്താണ്? MIT homeopathy മുന്നോട്ടുവെക്കുന്ന പരികൽപനകൾ

ഉയർന്ന പോട്ടൻസിയിലുള്ള ഒരു ഹോമിയോപ്പതി ഔഷധം നമ്മുടെ മുന്നിലുണ്ടെന്ന് സങ്കൽപ്പിക്കുക. ലാബറട്ടറികളിൽ രാസപരമായി പരിശോധിച്ചാൽ അതിൽ പ്രധാനമായും ജലവും എഥൈൽ ആൽക്കഹോളുമായിരിക്കും കാണപ്പെടുക. തുടക്കത്തിൽ ഉപയോഗിച്ച ഔഷധപദാർത്ഥം ആവർത്തിച്ച് നേർപ്പിച്ചാണ് ഈ ഔഷധം തയ്യാറാക്കിയതെങ്കിൽ, അവോഗാഡ്രോ പരിധിക്കപ്പുറമുള്ള ഉയർന്ന പോട്ടൻസികളിൽ മൂല ഔഷധപദാർത്ഥത്തിന്റെ ഒരു തന്മാത്രയെങ്കിലും അവശേഷിച്ചിരിക്കാനുള്ള സാധ്യത അത്യന്തം ചെറുതാണ്. അപ്പോൾ സ്വാഭാവികമായും ഒരു അടിസ്ഥാന ശാസ്ത്രീയ ചോദ്യം ഉയരുന്നു: മൂല ഔഷധതന്മാത്രകൾ ഇല്ലെങ്കിൽ ഈ ഔഷധത്തിൽ പ്രവർത്തിക്കാൻ എന്താണുള്ളത്? രണ്ടുനൂറ്റാണ്ടിലേറെയായി ഹോമിയോപ്പതിയെ ചുറ്റിപ്പറ്റി നിലനിൽക്കുന്ന ശാസ്ത്രീയ വിവാദത്തിന്റെ കേന്ദ്രപ്രശ്നം ഇതുതന്നെയാണ്.

ഈ പ്രശ്നത്തിന് ഉത്തരം കണ്ടെത്താൻ പല ആശയങ്ങളും കാലാകാലങ്ങളിൽ മുന്നോട്ടുവയ്ക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. “ജീവശക്തി”, “ഔഷധഊർജം”, “ജലത്തിന്റെ ഓർമ്മ” തുടങ്ങിയ സങ്കൽപ്പങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് ഹോമിയോപ്പതിയുടെ പ്രവർത്തനം വിശദീകരിക്കാൻ ശ്രമങ്ങൾ നടന്നിട്ടുണ്ട്. എന്നാൽ ശാസ്ത്രീയമായി ഒരു വിശദീകരണം സ്വീകാര്യമാകണമെങ്കിൽ അതിൽ ഉൾപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ഭൗതികഘടകങ്ങൾ എന്തൊക്കെയാണെന്നും അവ എങ്ങനെ രൂപപ്പെടുന്നുവെന്നും എങ്ങനെ പ്രവർത്തിക്കുന്നുവെന്നും അളക്കാനും പരീക്ഷിക്കാനും കഴിയണം. നേർപ്പിക്കൽ വഴി ഔഷധതന്മാത്രകൾ ഇല്ലാതായശേഷവും അവയുടെ ത്രിമാന ഘടനയ്ക്ക് പൂരകമായ അതിസൂക്ഷ്മ തന്മാത്രാസംഘടനകൾ ((supramolecular formations) ഔഷധമാധ്യമത്തിൽ രൂപപ്പെടുകയും നിലനിൽക്കുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ടാകുമോ എന്ന ചോദ്യം ഈ സാഹചര്യത്തിൽ പ്രസക്തമാകുന്നു. അത്തരം ഘടനകൾക്ക് മറ്റു തന്മാത്രകളെ അവയുടെ ആകൃതിയുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ തിരിച്ചറിയാനും ബന്ധിക്കാനും കഴിയുമെങ്കിൽ, ഹോമിയോപ്പതിയുടെ പ്രവർത്തനത്തെ തന്മാത്രാശാസ്ത്രത്തിന്റെ ഭാഷയിൽ അന്വേഷിക്കുന്നതിനുള്ള പുതിയൊരു വഴി തുറക്കപ്പെടുന്നു. ഈ സാധ്യതയാണ് മോളിക്യുലാർ ഇംപ്രിന്റ്സ് തെറാപ്പ്യൂട്ടിക്സ്, അഥവാ MIT homeopathy, ഒരു ശാസ്ത്രീയ പരികൽപ്പനയായി മുന്നോട്ടുവയ്ക്കുന്നത്.

ഈ അന്വേഷണം ആരംഭിക്കേണ്ടത് ഹോമിയോപ്പതിയുടെ അടിസ്ഥാന സിദ്ധാന്തമായ രോഗലക്ഷണസാദൃശ്യത്തിൽനിന്നാണ് (similarity of symptoms). വേദന, പനി, വീക്കം, ചുമ, ചൊറിച്ചിൽ, തലകറക്കം, ശ്വാസതടസ്സം തുടങ്ങിയവയെ നാം സാധാരണയായി രോഗമായി തിരിച്ചറിയുന്നു. എന്നാൽ യഥാർത്ഥത്തിൽ ഇവ രോഗത്തിന്റെ പുറത്തുകാണുന്ന ജൈവപ്രകടനങ്ങളാണ്. ഒരു നഗരത്തിലെ പല വീടുകളിലും ഒരേസമയം വൈദ്യുതി നിലച്ചാൽ നാം ആദ്യം കാണുന്നത് ഇരുണ്ട വീടുകളായിരിക്കും. എന്നാൽ യഥാർത്ഥ തകരാർ ഓരോ വീട്ടിലുമാകണമെന്നില്ല; വൈദ്യുതനിലയത്തിലോ ട്രാൻസ്ഫോർമറിലോ വിതരണശൃംഖലയിലോ ആയിരിക്കാം പ്രശ്നം. അതുപോലെ, രോഗലക്ഷണങ്ങളുടെ പിന്നിലും കോശങ്ങളിലും തന്മാത്രാതലത്തിലും നടക്കുന്ന സങ്കീർണമായ ജൈവവ്യതിയാനങ്ങളാണ് പ്രവർത്തിക്കുന്നത്.

ജീവൻ അടിസ്ഥാനപരമായി നിരന്തരമായ തന്മാത്രാപ്രതിപ്രവർത്തനങ്ങളുടെ ഒരു സങ്കീർണ സംവിധാനമാണ്. റിസപ്റ്ററുകൾ അഥവാ ജൈവരാസ സ്വീകരിണികൾ നിർദിഷ്ട തന്മാത്രകളെ തിരിച്ചറിയുന്നു; എൻസൈമുകൾ പ്രത്യേക സബ്സ്ട്രേറ്റുകളുമായി പ്രവർത്തിക്കുന്നു; അയോൺ ചാനലുകൾ തുറക്കുകയും അടയുകയും ചെയ്യുന്നു; നിയന്ത്രക പ്രോട്ടീനുകൾ കോശപ്രവർത്തനങ്ങളെ ക്രമീകരിക്കുന്നു; ന്യൂക്ലിക് ആസിഡുകൾ ജൈവവിവരത്തിന്റെ സംഭരണത്തിലും പ്രകടനത്തിലും പങ്കാളികളാകുന്നു. ഓരോ നിമിഷവും കോടിക്കണക്കിന് തന്മാത്രകൾ പരസ്പരം തിരിച്ചറിയുകയും ബന്ധിക്കുകയും വേർപെടുകയും ചെയ്യുന്നു. ഈ തന്മാത്രാതല ബന്ധനങ്ങളുടെയും പ്രതിപ്രവർത്തനങ്ങളുടെയും ചലനാത്മക സന്തുലിതാവസ്ഥയിലാണ് സാധാരണ ജൈവപ്രവർത്തനങ്ങൾ നിലനിൽക്കുന്നത്.

രോഗാവസ്ഥയിൽ ഈ സന്തുലിതാവസ്ഥയിൽ വ്യതിയാനങ്ങൾ സംഭവിക്കുന്നു. വൈറസുകളിൽനിന്നോ ബാക്ടീരിയകളിൽനിന്നോ വിഷപദാർത്ഥങ്ങളിൽനിന്നോ ശരീരത്തിനുള്ളിലെ അസാധാരണ ജൈവപ്രക്രിയകളിൽനിന്നോ ഉണ്ടാകുന്ന രോഗകാരക തന്മാത്രകൾ നിർദിഷ്ട ജൈവലക്ഷ്യങ്ങളുമായി അസാധാരണമായി പ്രതിപ്രവർത്തിക്കാം. ഒരു വൈറൽ പ്രോട്ടീൻ കോശത്തിലെ റിസപ്റ്ററുമായി ബന്ധിക്കാം; ഒരു വിഷതന്മാത്ര എൻസൈമിന്റെ പ്രവർത്തനം തടയാം; അസാധാരണമായി രൂപപ്പെട്ട ഒരു പ്രോട്ടീൻ മറ്റു പ്രോട്ടീനുകളുമായി തെറ്റായ ബന്ധങ്ങൾ സ്ഥാപിക്കാം; ഇൻഫ്ലമേറ്ററി മീഡിയേറ്ററുകൾ അമിതമായ സിഗ്നലിങ് സൃഷ്ടിക്കാം. ഇത്തരം തന്മാത്രാതല വ്യതിയാനങ്ങൾ കോശപ്രവർത്തനങ്ങളിലും അവയവപ്രവർത്തനങ്ങളിലും മാറ്റങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുകയും ഒടുവിൽ രോഗലക്ഷണങ്ങളായി പ്രകടമാകുകയും ചെയ്യുന്നു.

ഒരു ഔഷധപദാർത്ഥം ശരീരത്തിൽ പ്രത്യേക ലക്ഷണങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുമ്പോഴും അതിന്റെ പിന്നിൽ തന്മാത്രാതല പ്രതിപ്രവർത്തനങ്ങളാണ് പ്രവർത്തിക്കുന്നത്. ഔഷധത്തിലെ രാസതന്മാത്രകൾ റിസപ്റ്ററുകളുമായോ എൻസൈമുകളുമായോ അയോൺ ചാനലുകളുമായോ മറ്റ് ജൈവലക്ഷ്യങ്ങളുമായോ ബന്ധിക്കുന്നു. അതിന്റെ ഫലമായി ജൈവപ്രവർത്തനങ്ങളിൽ മാറ്റങ്ങൾ സംഭവിക്കുകയും പ്രത്യേക ലക്ഷണങ്ങൾ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു. അപ്പോൾ ഒരു രോഗവും ഒരു ഔഷധപദാർത്ഥവും സമാനമായ രോഗലക്ഷണങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, അവയുടെ പിന്നിലെ തന്മാത്രാപ്രവർത്തനങ്ങളിലും ഏതെങ്കിലും തരത്തിലുള്ള ബന്ധമോ സാദൃശ്യമോ ഉണ്ടായിരിക്കാമെന്ന സാധ്യത പരിശോധിക്കാവുന്നതാണ്.

ഇവിടെയാണ് ഹോമിയോപ്പതിയിലെ രോഗലക്ഷണസാദൃശ്യത്തിന് (similarity of symptoms) ഒരു പുതിയ തന്മാത്രാതല വ്യാഖ്യാനം ലഭിക്കുന്നത്. ഒരു ഔഷധപദാർത്ഥം ഒരു രോഗത്തോട് സാമ്യമുള്ള ലക്ഷണങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, ആ ഔഷധത്തിലെ ചില രാസതന്മാത്രകൾക്കും രോഗത്തിന് ഉത്തരവാദികളായ രോഗകാരക തന്മാത്രകൾക്കും തമ്മിൽ ഘടനാപരമോ കോൺഫർമേഷണൽ സ്വഭാവമുള്ളതോ പ്രവർത്തനപരമോ ആയ സമാനതകൾ ഉണ്ടായിരിക്കാം. അവ ഒരേ ജൈവലക്ഷ്യങ്ങളുമായി പ്രതിപ്രവർത്തിക്കുകയോ ബന്ധപ്പെട്ട തന്മാത്രാപാതകളെ സ്വാധീനിക്കുകയോ സമാനമായ ജൈവഫലങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുകയോ ചെയ്യാം. വ്യത്യസ്ത രാസതന്മാത്രകൾ അവയുടെ മുഴുവൻ ഘടനയിലും ഒരുപോലെയാകാതെതന്നെ അവയുടെ functional group കളുടെ നിർണായകമായ ചില ത്രിമാന സവിശേഷതകളിൽ സാദൃശ്യം പുലർത്തുകയും ഒരേ ജൈവലക്ഷ്യവുമായി ബന്ധിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന സംഭവങ്ങൾ ആധുനിക ഫാർമക്കോളജിയിലും തന്മാത്രാജീവശാസ്ത്രത്തിലും സുപരിചിതമാണ്.

ഒരു പൂട്ടിൽ രണ്ടു വ്യത്യസ്ത താക്കോലുകൾ പ്രവേശിക്കുന്നുവെന്ന് കരുതുക. അവ കാഴ്ചയിൽ പൂർണമായും ഒരുപോലെയാകണമെന്നില്ല. എന്നാൽ പൂട്ടുമായി നേരിട്ട് ബന്ധപ്പെടുന്ന നിർണായക ഭാഗങ്ങളിൽ ആവശ്യമായ ആകൃതിസാദൃശ്യം അവയ്ക്കുണ്ടായിരിക്കണം. ജൈവതന്മാത്രകളുടെ ബന്ധനത്തിലും സമാനമായ തത്ത്വങ്ങൾ പ്രവർത്തിക്കുന്നു. ഒരു റിസപ്റ്റർ ഒരു തന്മാത്രയുടെ മുഴുവൻ രാസഘടനയെയും ഒരേസമയം തിരിച്ചറിയുന്നില്ല. അതിന്റെ ത്രിമാന രൂപം, വൈദ്യുതചാർജ് വിതരണം, ഹൈഡ്രജൻ ബോണ്ടിങ് സ്ഥാനങ്ങൾ, ഹൈഡ്രോഫോബിക് മേഖലകൾ തുടങ്ങിയ നിർണായക സവിശേഷതകളാണ് ബന്ധനത്തിൽ പ്രധാനമാകുന്നത്. അതിനാൽ വ്യത്യസ്ത തന്മാത്രകൾക്ക് ഒരേ റിസപ്റ്ററുമായോ എൻസൈമുമായോ ബന്ധിക്കാൻ കഴിയും. മോളിക്യുലാർ മിമിക്രി, കോൺഫർമേഷണൽ അഫിനിറ്റി, മത്സരാധിഷ്ഠിത ബന്ധനം തുടങ്ങിയ ആധുനിക ശാസ്ത്രീയ ആശയങ്ങൾ ഇത്തരം പ്രതിഭാസങ്ങളെ വിശദീകരിക്കുന്നു.

ഈ പശ്ചാത്തലത്തിൽ രോഗലക്ഷണസാദൃശ്യം ഒരു നിഗൂഢ ചികിത്സാനിയമമായി മാത്രം കാണേണ്ടതില്ല. രോഗകാരക തന്മാത്രകളും ഔഷധതന്മാത്രകളും തമ്മിലുള്ള സാധ്യതയുള്ള തന്മാത്രാബന്ധത്തിന്റെ സ്ഥൂലതല ജൈവസൂചനയായിരിക്കാമെന്ന് പരികൽപ്പന ചെയ്യാം. ഹോമിയോപ്പതിയുടെ ആദ്യകാലത്ത് മാസ് സ്പെക്ട്രോമെട്രിയോ മോളിക്യുലാർ മോഡലിങ്ങോ ക്രയോ-ഇലക്ട്രോൺ മൈക്രോസ്കോപ്പിയോ റിസപ്റ്റർ ഘടനകളെക്കുറിച്ചുള്ള അറിവോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ഔഷധതന്മാത്രകൾ ഏത് ജൈവലക്ഷ്യങ്ങളുമായി ബന്ധിക്കുന്നു എന്ന് നേരിട്ട് കണ്ടെത്താൻ ശാസ്ത്രത്തിന് കഴിയുമായിരുന്നില്ല. അതിനാൽ ശരീരം പ്രകടിപ്പിക്കുന്ന ലക്ഷണങ്ങളായിരുന്നു ലഭ്യമായ പ്രധാന ജൈവസൂചനകൾ. ഈ അർത്ഥത്തിൽ ഹോമിയോപ്പതിയിലെ ഡ്രഗ് പ്രൂവിങ്ങും രോഗലക്ഷണസാദൃശ്യവും അജ്ഞാതമായ തന്മാത്രാബന്ധങ്ങളെ പരോക്ഷമായി തിരിച്ചറിയുന്നതിനുള്ള ഒരു അനുഭവാധിഷ്ഠിത മോളിക്യുലാർ സ്ക്രീനിങ് രീതിയായിരുന്നിരിക്കാമെന്നാണ് MIT homeopathy പരികൽപ്പന ചെയ്യുന്നത്.

ഈ വീക്ഷണത്തിൽ ഹോമിയോപ്പതിയിലെ “സിമിലിമം” എന്ന ആശയത്തിനും ഒരു തന്മാത്രാതല അർത്ഥം നൽകാം. ഒരു രോഗാവസ്ഥയിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്ന രോഗകാരക തന്മാത്രകളുമായി ഘടനാപരമോ കോൺഫർമേഷണൽ സ്വഭാവമുള്ളതോ പ്രവർത്തനപരമോ ആയ ബന്ധമുള്ള രാസതന്മാത്രകൾ അടങ്ങിയ ഔഷധപദാർത്ഥമാണ് സിമിലിമം. ഇവിടെ ഔഷധതന്മാത്രകൾ നേരിട്ട് ചികിത്സാപ്രവർത്തനം നടത്തേണ്ടതില്ല. അവയ്ക്ക് മറ്റൊരു പ്രധാന പങ്കുണ്ടാകാം. അവ മോളിക്യുലാർ ടെംപ്ലേറ്റുകളായി പ്രവർത്തിക്കാം. ഒരു ശില്പി ഒരു രൂപം നിർമ്മിക്കാൻ മാതൃക ഉപയോഗിക്കുന്നതുപോലെ, ഔഷധതന്മാത്രകൾ തങ്ങളുടെ ത്രിമാന ഘടനയ്ക്ക് പൂരകമായ തന്മാത്രാഘടനകൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നതിനുള്ള മാതൃകകളായി പ്രവർത്തിക്കാമെന്നാണ് MIT homeopathy നിർദ്ദേശിക്കുന്നത്.

ഇവിടെയാണ് പോട്ടൻസൈസേഷൻ എന്ന പ്രക്രിയയുടെ പ്രസക്തി. ഹോമിയോപ്പതിക്കെതിരായ ഏറ്റവും ശക്തമായ ശാസ്ത്രീയ വിമർശനങ്ങളിലൊന്ന് ആവർത്തിച്ചുള്ള നേർപ്പിക്കലിനെ സംബന്ധിച്ചതാണ്. ഔഷധം വീണ്ടും വീണ്ടും നേർപ്പിച്ചാൽ ഒടുവിൽ മൂല ഔഷധതന്മാത്രകൾ ഇല്ലാതാകുമെന്നത് രസതന്ത്രപരമായി ശരിയാണ്. പ്രത്യേകിച്ച് അവോഗാഡ്രോ പരിധിക്കപ്പുറമുള്ള ഉയർന്ന പോട്ടൻസികളിൽ മൂല ഔഷധത്തിന്റെ ഒരു തന്മാത്രയെങ്കിലും അവശേഷിക്കാനുള്ള സാധ്യത അത്യന്തം ചെറുതാണ്. ഹോമിയോപ്പതി ഈ വസ്തുത നിഷേധിക്കേണ്ടതില്ല. മറിച്ച് മൂല ഔഷധതന്മാത്രകളില്ലാത്ത ഒരു തയ്യാറെടുപ്പിൽ സജീവ ഘടകം എന്തായിരിക്കാം എന്നതാണ് അന്വേഷിക്കേണ്ട ശാസ്ത്രീയ ചോദ്യം.

MIT homeopathy യുടെ അഭിപ്രായത്തിൽ പോട്ടൻസൈസേഷൻ കേവലം നേർപ്പിക്കൽ പ്രക്രിയയല്ല; അത് ഒരു മോളിക്യുലാർ ഇംപ്രിന്റിങ് പ്രക്രിയയായിരിക്കാം. ഹോമിയോപ്പതി ഔഷധങ്ങൾ തയ്യാറാക്കുമ്പോൾ ഔഷധതന്മാത്രകൾ ജലവും എഥൈൽ ആൽക്കഹോളും സവിശേഷ അനുപാതത്തിൽ കഅടങ്ങിയ മാധ്യമത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്നു. ജല–ആൽക്കഹോൾ തന്മാത്രകൾ ഹൈഡ്രജൻ ബോണ്ടുകളും മറ്റ് ദുർബല അന്തർതന്മാത്രാബലങ്ങളും ഉപയോഗിച്ച് നിരന്തരം രൂപപ്പെടുകയും തകരുകയും പുനഃസംഘടിതമാകുകയും ചെയ്യുന്ന സങ്കീർണ ത്രിമാന ശൃംഖലകൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നു. ഒരു ഔഷധതന്മാത്ര ഈ മാധ്യമത്തിൽ ലയിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ അതിന്റെ ചുറ്റുമുള്ള ജല–ആൽക്കഹോൾ തന്മാത്രകൾ ഔഷധതന്മാത്രയുടെ ഉപരിതലഘടന, വൈദ്യുതചാർജ് വിതരണം, ഹൈഡ്രജൻ ബോണ്ടിങ് സ്ഥാനങ്ങൾ, ത്രിമാന കോൺഫർമേഷൻ എന്നിവയ്ക്കനുസരിച്ച് പ്രത്യേക രീതിയിൽ ക്രമീകരിക്കപ്പെടാം.

നനഞ്ഞ മണലിൽ ഒരു താക്കോൽ അമർത്തിവെച്ച ശേഷം അത് എടുത്തുമാറ്റുന്നതിനെ ഇതിന് ഒരു ലളിതമായ ഉപമയായി ഉപയോഗിക്കാം. താക്കോൽ പിന്നീട് അവിടെ ഇല്ലെങ്കിലും അതിന്റെ ആകൃതിക്ക് പൂരകമായ ഒരു കാവിറ്റി മണലിൽ അവശേഷിക്കുന്നു. മോളിക്യുലാർ ഇംപ്രിന്റിങ് സാങ്കേതികവിദ്യയുടെ അടിസ്ഥാന ആശയവും ഇതുമായി സാമ്യമുള്ളതാണ്. MIT homeopathy പരികൽപ്പനപ്രകാരം ഔഷധതന്മാത്രകൾ ജല–എഥൈൽ ആൽക്കഹോൾ മാധ്യമത്തിൽ മോളിക്യുലാർ ടെംപ്ലേറ്റുകളായി പ്രവർത്തിക്കുകയും അവയുടെ ത്രിമാന ഘടനയ്ക്ക് പൂരകമായ അതിസൂക്ഷ്മ നാനോകാവിറ്റികൾ രൂപപ്പെടാൻ കാരണമാകുകയും ചെയ്യാം. ഈ തന്മാത്രാസംഘടിത കാവിറ്റികളെയാണ് മോളിക്യുലാർ ഇംപ്രിന്റുകൾ എന്നു വിളിക്കുന്നത്.

പോട്ടൻസൈസേഷൻ പുരോഗമിക്കുമ്പോൾ മൂല ഔഷധതന്മാത്രകളുടെ സാന്ദ്രത ക്രമേണ കുറയുന്നു. ഒടുവിൽ അവ പ്രായോഗികമായി ഇല്ലാതാകാം. എന്നാൽ അവയെ മാതൃകകളാക്കി രൂപപ്പെട്ട മോളിക്യുലാർ ഇംപ്രിന്റുകൾ ജല–എഥൈൽ ആൽക്കഹോൾ മാധ്യമത്തിലെ സുപ്രമോളിക്യുലാർ ശൃംഖലകളിൽ നിലനിൽക്കുകയോ പുനഃസൃഷ്ടിക്കപ്പെടുകയോ ചെയ്യാമെന്നാണ് MIThomeopathy lയുടെ പരികൽപ്പന. ഉയർന്ന പോട്ടൻസികളിലുള്ള ഹോമിയോപ്പതി ഔഷധങ്ങളുടെ സജീവ ഘടകങ്ങൾ മൂല ഔഷധതന്മാത്രകളല്ല, അവയുടെ മോളിക്യുലാർ ഇംപ്രിന്റുകളായിരിക്കാം എന്നതാണ് ഈ ആശയത്തിന്റെ കേന്ദ്രം.

എന്നാൽ ഇവിടെ ഗൗരവമുള്ള ഒരു ശാസ്ത്രീയ ചോദ്യം ഉയരുന്നു. ജലത്തിലെ ഹൈഡ്രജൻ ബോണ്ടിങ് ശൃംഖലകൾ അത്യന്തം ചലനാത്മകമാണ്. അവ വളരെ ചെറിയ സമയപരിധികളിൽ രൂപപ്പെടുകയും തകരുകയും ചെയ്യുന്നു. അങ്ങനെയെങ്കിൽ ഒരു മോളിക്യുലാർ ഇംപ്രിന്റ് എങ്ങനെ നിലനിൽക്കും? MIT homeopathy പരികൽപ്പനയുടെ ശാസ്ത്രീയ സാധുത നിർണയിക്കുന്ന പ്രധാന പ്രശ്നങ്ങളിൽ ഒന്നാണിത്.

ഇത്തരമൊരു മോളിക്യുലാർ ഇംപ്രിന്റ് യഥാർത്ഥത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്നുവെന്ന് കരുതിയാൽ, അതിന്റെ ചികിത്സാപ്രവർത്തനം എങ്ങനെ വിശദീകരിക്കാം എന്നതാണ് അടുത്ത ചോദ്യം. ഒരു ഔഷധതന്മാത്രയെ ചുറ്റിയാണ് ഇംപ്രിന്റ് രൂപപ്പെട്ടതെങ്കിൽ, അതിന്റെ കാവിറ്റി ആ ഔഷധതന്മാത്രയുടെ നിർണായക ത്രിമാന സവിശേഷതകൾക്ക് പൂരകമായിരിക്കും. അതിനാൽ ആ ഔഷധതന്മാത്രയോടോ അതിനോട് കോൺഫർമേഷണൽ സാദൃശ്യമുള്ള മറ്റു തന്മാത്രകളോടോ ഇംപ്രിന്റിന് ബന്ധന അഫിനിറ്റി ഉണ്ടായിരിക്കാം. രോഗലക്ഷണസാദൃശ്യത്തിലൂടെ തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട ഔഷധതന്മാത്രകൾക്കും രോഗകാരക തന്മാത്രകൾക്കും മതിയായ കോൺഫർമേഷണൽ ബന്ധമുണ്ടെങ്കിൽ, രോഗകാരക തന്മാത്രകൾക്കും അനുബന്ധ മോളിക്യുലാർ ഇംപ്രിന്റുകളുമായി ബന്ധിക്കാൻ കഴിയാമെന്നാണ് MIT homeopathy നിർദ്ദേശിക്കുന്നത്.

ഈ സാഹചര്യത്തിൽ മോളിക്യുലാർ ഇംപ്രിന്റ് ഒരു കൃത്രിമ ബൈൻഡിങ് പോക്കറ്റായി പ്രവർത്തിക്കുന്നു. ഒരു രോഗകാരക തന്മാത്ര സാധാരണയായി ശരീരത്തിലെ റിസപ്റ്ററുമായോ എൻസൈമുമായോ നിയന്ത്രക പ്രോട്ടീനുമായോ ന്യൂക്ലിക് ആസിഡുമായോ മറ്റേതെങ്കിലും ജൈവലക്ഷ്യവുമായോ ബന്ധിച്ചാണ് രോഗപ്രക്രിയയിൽ പങ്കാളിയാകുന്നത്. എന്നാൽ അതിന്റെ സ്വാഭാവിക ജൈവലക്ഷ്യത്തിലെത്തുന്നതിന് മുമ്പ് അനുയോജ്യമായ ഒരു മോളിക്യുലാർ ഇംപ്രിന്റ് അതുമായി ബന്ധിച്ചാൽ, രോഗകാരക തന്മാത്രയുടെ സ്വതന്ത്ര ലഭ്യത കുറയാം. ജൈവലക്ഷ്യവുമായി ബന്ധിക്കാനുള്ള സാധ്യത കുറയുകയും അതിന്റെ രോഗോൽപ്പാദക പ്രവർത്തനം ദുർബലമാകുകയും ചെയ്യാം.

ഇതിനെ ഒരു തന്മാത്രാകെണിയുമായി ഉപമിക്കാം. ഒരു താക്കോൽ യഥാർത്ഥ പൂട്ടിലെത്തുന്നതിന് മുമ്പ് അതിന്റെ ആകൃതിക്ക് അനുയോജ്യമായ ഒരു കൃത്രിമ പോക്കറ്റിൽ കുടുങ്ങിയാൽ, അതിന് യഥാർത്ഥ പൂട്ട് തുറക്കാനാവില്ല. അതുപോലെ, ഒരു രോഗകാരക തന്മാത്ര അനുയോജ്യമായ മോളിക്യുലാർ ഇംപ്രിന്റുമായി ബന്ധിക്കപ്പെട്ടാൽ, അതിന്റെ സ്വാഭാവിക ജൈവലക്ഷ്യവുമായി പ്രതിപ്രവർത്തിക്കാനുള്ള അവസരം കുറയാം. ഇതുവഴി അസാധാരണ റിസപ്റ്റർ സജീവീകരണം, എൻസൈം തടസ്സം, രോഗകാരക പ്രോട്ടീൻ–പ്രോട്ടീൻ ബന്ധങ്ങൾ, ഇൻഫ്ലമേറ്ററി സിഗ്നലിങ്, വിഷതന്മാത്രകളുടെ പ്രവർത്തനം തുടങ്ങിയ രോഗോൽപ്പാദക തന്മാത്രാപ്രക്രിയകൾ ദുർബലമാകാമെന്നാണ് പരികൽപ്പന.

ഈ രീതിയിൽ നോക്കുമ്പോൾ ഹോമിയോപ്പതി ചികിത്സയുടെ മുഴുവൻ പ്രക്രിയയെയും ഒരു തുടർച്ചയായ തന്മാത്രാതല പ്രവാഹമായി മനസ്സിലാക്കാം. രോഗലക്ഷണസാദൃശ്യം അനുയോജ്യമായ ഔഷധപദാർത്ഥത്തെ കണ്ടെത്താൻ സഹായിക്കുന്നു. ആ ഔഷധത്തിലെ രാസതന്മാത്രകൾ രോഗകാരക തന്മാത്രകളുമായി സാധ്യതയുള്ള ഘടനാപരമോ പ്രവർത്തനപരമോ ആയ ബന്ധമുള്ള മോളിക്യുലാർ ടെംപ്ലേറ്റുകളായി പ്രവർത്തിക്കുന്നു. പോട്ടൻസൈസേഷൻ ഈ ടെംപ്ലേറ്റ് തന്മാത്രകളുടെ പൂരക മോളിക്യുലാർ ഇംപ്രിന്റുകൾ ജല–എഥൈൽ ആൽക്കഹോൾ സുപ്രമോളിക്യുലാർ മാധ്യമത്തിൽ സൃഷ്ടിക്കുന്നു. ഈ ഇംപ്രിന്റുകൾ കോൺഫർമേഷണൽ സാദൃശ്യമുള്ള രോഗകാരക തന്മാത്രകളെ തിരിച്ചറിയുന്ന കൃത്രിമ ബൈൻഡിങ് പോക്കറ്റുകളായി പ്രവർത്തിക്കുന്നു. രോഗകാരക തന്മാത്രകൾ ഈ പോക്കറ്റുകളുമായി മത്സരാധിഷ്ഠിതമായി ബന്ധിക്കപ്പെടുമ്പോൾ അവയുടെ സ്വാഭാവിക ജൈവലക്ഷ്യങ്ങളുമായുള്ള പ്രതിപ്രവർത്തനം കുറയുകയും രോഗപ്രക്രിയ ദുർബലമാകുകയും ചെയ്യാം.

ഈ വ്യാഖ്യാനത്തിൽ ഹോമിയോപ്പതിയിലെ രോഗലക്ഷണസാദൃശ്യം ഒരു നിഗൂഢ നിയമമല്ല; അജ്ഞാതമായ രോഗകാരക തന്മാത്രകൾക്ക് അനുയോജ്യമായ മോളിക്യുലാർ ടെംപ്ലേറ്റുകളെ കണ്ടെത്തുന്നതിനുള്ള ഒരു അനുഭവാധിഷ്ഠിത മാർഗമാണ്. പോട്ടൻസൈസേഷൻ കേവലം നേർപ്പിക്കൽ അല്ല; മോളിക്യുലാർ ഇംപ്രിന്റുകൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നതായി പരികൽപ്പന ചെയ്യപ്പെടുന്ന ഒരു സുപ്രമോളിക്യുലാർ പ്രക്രിയയാണ്. ഉയർന്ന പോട്ടൻസിയിലുള്ള ഔഷധത്തിന്റെ സജീവ ഘടകങ്ങൾ മൂല ഔഷധതന്മാത്രകളല്ല; അവയുടെ പൂരക മോളിക്യുലാർ ഇംപ്രിന്റുകളാണ്. ഈ ഇംപ്രിന്റുകൾ രോഗകാരക തന്മാത്രകളെ തിരിച്ചറിയുകയും ബന്ധിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന കൃത്രിമ ബൈൻഡിങ് പോക്കറ്റുകളായി പ്രവർത്തിക്കുന്നു. മത്സരാധിഷ്ഠിത തന്മാത്രാബന്ധനത്തിലൂടെ രോഗകാരക തന്മാത്രകളുടെ ജൈവപ്രവർത്തനം കുറയുന്നതാണ് MIT homeopathy നിർദ്ദേശിക്കുന്ന ചികിത്സാപ്രവർത്തനസംവിധാനം.

എന്നാൽ ശാസ്ത്രത്തിൽ യുക്തിസഹമായ ഒരു വിശദീകരണം മാത്രം മതിയാകില്ല. എത്ര ആകർഷകമായ പരികൽപ്പനയായാലും അതിന്റെ സാധുത തീരുമാനിക്കുന്നത് പരീക്ഷണങ്ങളാണ്. അതുകൊണ്ട് Molecular Imprints Therapeutics ഇപ്പോൾ പരീക്ഷണാത്മകമായി സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ട ഒരു ചികിത്സാസിദ്ധാന്തമല്ല; വ്യക്തമായി നിർവചിക്കപ്പെട്ട ഒരു ശാസ്ത്രീയ പരികൽപ്പനയാണ്. അതിന്റെ അടിസ്ഥാന അവകാശവാദങ്ങൾ കർശനമായ പരീക്ഷണങ്ങൾക്ക് വിധേയമാക്കേണ്ടതുണ്ട്.

പോട്ടൻസൈസ് ചെയ്ത ജല–എഥൈൽ ആൽക്കഹോൾ azeotropic മിശ്രിതത്തിൻ്റെ സുപ്രമോളിക്യുലാർ സംഘടന സാധാരണ ജല–ആൽക്കഹോൾ മാധ്യമത്തിൽനിന്ന് അളക്കാവുന്ന രീതിയിൽ വ്യത്യസ്തമാണോ എന്ന് ആദ്യം പരിശോധിക്കണം. വ്യത്യസ്ത ഔഷധതന്മാത്രകൾ ഉപയോഗിച്ച് തയ്യാറാക്കിയ പോട്ടൻസികൾക്ക് പരസ്പരം വ്യത്യസ്തവും ആവർത്തിച്ചുറപ്പിക്കാവുന്നതുമായ ഘടനാപാറ്റേണുകൾ ഉണ്ടോ എന്ന് കണ്ടെത്തണം. ഈ ഘടനകൾ മൂല ഔഷധതന്മാത്രകളുടെ കോൺഫർമേഷണൽ സവിശേഷതകളുമായി ബന്ധപ്പെടുന്നുണ്ടോ എന്ന് തെളിയിക്കണം. ഏറ്റവും നിർണായകമായി, ഒരു നിർവചിക്കപ്പെട്ട രോഗകാരക തന്മാത്രയെ അനുബന്ധ മോളിക്യുലാർ ഇംപ്രിന്റ് തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട രീതിയിൽ തിരിച്ചറിയുകയും ബന്ധിക്കുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ടോ എന്ന് അളക്കണം. ബന്ധന അഫിനിറ്റി, ഡോസ്–റിസ്പോൺസ് ബന്ധം, ജൈവപ്രവർത്തനത്തിലെ മാറ്റം എന്നിവ നിയന്ത്രിതവും ബ്ലൈൻഡ് ചെയ്തതുമായ പരീക്ഷണങ്ങളിലൂടെ പരിശോധിക്കുകയും സ്വതന്ത്ര ലബോറട്ടറികളിൽ ഫലങ്ങൾ ആവർത്തിക്കുകയും വേണം.

ഈ പരീക്ഷണങ്ങളിൽ MIT homeopathy പരികൽപ്പനയുടെ പ്രവചനങ്ങൾ സ്ഥിരീകരിക്കപ്പെടുന്നില്ലെങ്കിൽ പരികൽപ്പന തിരുത്തുകയോ ഉപേക്ഷിക്കുകയോ ചെയ്യേണ്ടിവരും. അതാണ് ശാസ്ത്രത്തിന്റെ സ്വഭാവം. എന്നാൽ പോട്ടൻസൈസേഷൻ നിർദിഷ്ട മോളിക്യുലാർ ഇംപ്രിന്റുകൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നുവെന്നും, അവയ്ക്ക് നിർദിഷ്ട രോഗകാരക തന്മാത്രകളോട് തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട കോൺഫർമേഷണൽ അഫിനിറ്റി ഉണ്ടെന്നും, അവ രോഗകാരക തന്മാത്രകളെ മത്സരാധിഷ്ഠിതമായി ബന്ധിച്ച് അവയുടെ ജൈവപ്രവർത്തനം കുറയ്ക്കുന്നുവെന്നും ആവർത്തിച്ചുറപ്പിക്കാവുന്ന പരീക്ഷണങ്ങളിലൂടെ തെളിയിക്കപ്പെട്ടാൽ, ഹോമിയോപ്പതിയെക്കുറിച്ചുള്ള ശാസ്ത്രീയ ധാരണയിൽ അടിസ്ഥാനപരമായ മാറ്റത്തിന് അത് വഴിതുറക്കും.

അപ്പോൾ ഹോമിയോപ്പതിയെ “ജീവശക്തി”, “ഔഷധഊർജം”, “ജലത്തിന്റെ ഓർമ്മ” തുടങ്ങിയ അവ്യക്ത സങ്കൽപ്പങ്ങളിലൂടെ വിശദീകരിക്കേണ്ട ആവശ്യമില്ലാതാകും. പകരം, രോഗലക്ഷണസാദൃശ്യത്തിലൂടെ പ്രസക്തമായ മോളിക്യുലാർ ടെംപ്ലേറ്റുകളെ കണ്ടെത്തുകയും, പോട്ടൻസൈസേഷനിലൂടെ അവയുടെ പൂരക മോളിക്യുലാർ ഇംപ്രിന്റുകൾ സൃഷ്ടിക്കുകയും, ഈ ഇംപ്രിന്റുകളെ കൃത്രിമ ബൈൻഡിങ് പോക്കറ്റുകളായി ഉപയോഗിച്ച് രോഗകാരക തന്മാത്രകളെ മത്സരാധിഷ്ഠിതമായി ബന്ധിക്കുകയും അവയുടെ ജൈവപ്രവർത്തനം കുറയ്ക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു തന്മാത്രാധിഷ്ഠിത ചികിത്സാസാങ്കേതികവിദ്യയായി ഹോമിയോപ്പതിയെ പുനർനിർവചിക്കാനാകും.

ഹോമിയോപ്പതിയുടെ ശാസ്ത്രീയ ഭാവി നിർണയിക്കേണ്ടത് ഏതെങ്കിലും വിശ്വാസമോ അവിശ്വാസമോ അല്ല. ഔഷധതന്മാത്രകൾ അപ്രത്യക്ഷമായശേഷവും അവയുടെ പൂരക തന്മാത്രാഘടനകൾ നിലനിൽക്കുന്നുണ്ടോ, ആ ഘടനകൾക്ക് രോഗകാരക തന്മാത്രകളെ നിർദിഷ്ടമായി തിരിച്ചറിയാനാകുമോ, അവയെ ബന്ധിച്ചുപിടിച്ച് ജൈവപ്രവർത്തനത്തിൽ ഇടപെടാൻ സാധിക്കുമോ എന്നീ വ്യക്തമായ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് നിയന്ത്രിതവും ആവർത്തിച്ചുറപ്പിക്കാവുന്നതുമായ പരീക്ഷണങ്ങൾ നൽകുന്ന ഉത്തരങ്ങളാണ് നിർണായകം. വസ്തുനിഷ്ഠ യാഥാർഥ്യത്തിന്റെ നിരീക്ഷണത്തിൽനിന്ന് അനുഭവം രൂപപ്പെടുന്നു; അനുഭവത്തിൽനിന്ന് പരികൽപ്പന ഉയർന്നുവരുന്നു; പരികൽപ്പന പരീക്ഷണത്തിന് വിധേയമാകുന്നു; പരീക്ഷണഫലങ്ങൾ പുതിയ അറിവിലേക്ക് നയിക്കുന്നു; പുതിയ അറിവ് പഴയ സിദ്ധാന്തങ്ങളെ തിരുത്തുകയും പുനർനിർമ്മിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഈ നിരന്തര ശാസ്ത്രീയ പ്രക്രിയയിലൂടെ മാത്രമേ ഹോമിയോപ്പതിയുടെ യഥാർത്ഥ തന്മാത്രാതല അടിത്തറ കണ്ടെത്താനാകൂ. Molecular Imprints Therapeutics ആ അന്വേഷണത്തിനായി മുന്നോട്ടുവയ്ക്കുന്നത് ഒരു അന്തിമ ഉത്തരമല്ല, മറിച്ച് വ്യക്തമായി പരീക്ഷിക്കാവുന്ന ഒരു പുതിയ ശാസ്ത്രീയ പരികൽപ്പനയാണ്.