ഹോമിയോപ്പതിയെ “അശാസ്ത്രീയവും കപടശാസ്ത്രവുമാണ്” എന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കുന്നത് ഇന്ന് വ്യാപകമായി കേൾക്കാറുണ്ട്. എന്നാൽ ഈ ആരോപണം ഉന്നയിക്കുന്നവർ പലപ്പോഴും ഒരു അടിസ്ഥാന ശാസ്ത്രീയ വ്യത്യാസം അവഗണിക്കുന്നു. ഇതുവരെ പൂർണ്ണമായി വിശദീകരിക്കപ്പെടാത്ത ഒരു ശാസ്ത്രീയ പ്രതിഭാസവും കപടശാസ്ത്രവും ഒരേ കാര്യമല്ല. ഒരു ചികിത്സാരീതിയുടെ പ്രവർത്തനരീതി ശാസ്ത്രത്തിന് ഇതുവരെ പൂർണ്ണമായി മനസ്സിലായിട്ടില്ല എന്നതുകൊണ്ട് മാത്രം അതിനെ കപടശാസ്ത്രമായി പ്രഖ്യാപിക്കാൻ കഴിയില്ല. ചരിത്രത്തിൽ നിരവധി ചികിത്സാരീതികളും പ്രകൃതിപ്രതിഭാസങ്ങളും അവയുടെ യഥാർത്ഥ പ്രവർത്തനസംവിധാനം കണ്ടെത്തുന്നതിന് വളരെ മുമ്പുതന്നെ പ്രായോഗികമായി ഉപയോഗിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. ശാസ്ത്രത്തിന്റെ ചരിത്രം തന്നെ ഇത്തരം ഉദാഹരണങ്ങളാൽ സമ്പന്നമാണ്.
ശാസ്ത്രീയമായി ഇതുവരെ പൂർണ്ണമായി വിശദീകരിക്കപ്പെടാത്ത അനുഭവാധിഷ്ഠിത പ്രതിഭാസങ്ങളോട് ശാസ്ത്രം സ്വീകരിക്കേണ്ട സമീപനം വിശ്വാസത്തിന്റെയോ അവിശ്വാസത്തിന്റെയോ അല്ല, മറിച്ച് വിമർശനാത്മക അന്വേഷണത്തിന്റേതാണ്. ഒരു പ്രതിഭാസം നിരീക്ഷിക്കപ്പെടുകയും ആവർത്തിച്ച് റിപ്പോർട്ട് ചെയ്യപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നുവെങ്കിൽ, അതിനെ മുൻവിധിയുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ അംഗീകരിക്കുകയോ തള്ളിക്കളയുകയോ ചെയ്യുന്നതല്ല ശാസ്ത്രീയ മനോഭാവം. അതിന്റെ പിന്നിലെ പ്രവർത്തനസംവിധാനം എന്തായിരിക്കാം എന്നതിനെക്കുറിച്ച് വ്യക്തവും പരീക്ഷിക്കാവുന്നതുമായ പരികൽപ്പനകൾ രൂപപ്പെടുത്തുകയും അവയെ കർശനമായ പരീക്ഷണങ്ങൾക്ക് വിധേയമാക്കുകയും ചെയ്യുകയാണ് ശാസ്ത്രത്തിന്റെ രീതി. തെളിവുകൾ പരികൽപ്പനയെ പിന്തുണയ്ക്കുന്നുവെങ്കിൽ അത് കൂടുതൽ ശക്തമാകുന്നു; പിന്തുണയ്ക്കുന്നില്ലെങ്കിൽ അത് തിരുത്തുകയോ ഉപേക്ഷിക്കുകയോ ചെയ്യുന്നു. അതിനാൽ ശാസ്ത്രം ഒരിക്കലും അജ്ഞതയെ അന്തിമനിഗമനമായി കാണുന്നില്ല; മറിച്ച് പുതിയ അന്വേഷണങ്ങളുടെ തുടക്കമായാണ് കാണുന്നത്.
ഹോമിയോപ്പതിയുടെ കാര്യത്തിൽ യഥാർത്ഥ ശാസ്ത്രീയ ചോദ്യം വളരെ വ്യക്തമാണ്. ഉയർന്ന പോട്ടൻസികളിൽ മൂല ഔഷധതന്മാത്രകൾ പ്രായോഗികമായി ഇല്ലാതാകുമ്പോൾ പ്രവർത്തിക്കുന്നത് എന്താണ്? ഈ ചോദ്യം ഒഴിവാക്കാനോ നിഷേധിക്കാനോ കഴിയില്ല. അതിന് വിശ്വാസപരമായ ഉത്തരമല്ല വേണ്ടത്; പരീക്ഷിക്കാവുന്നതും തെറ്റാണെന്ന് തെളിയിക്കാനും കഴിയുന്നതുമായ ശാസ്ത്രീയ ഉത്തരമാണ് വേണ്ടത്. ഈ അന്വേഷണത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിലാണ് Molecular Imprints Therapeutics (MIT Homeopathy) ഒരു പുതിയ തന്മാത്രാതല പരികൽപ്പന മുന്നോട്ടുവയ്ക്കുന്നത്.
MIT Homeopathy-യുടെ അഭിപ്രായത്തിൽ ഉയർന്ന പോട്ടൻസിയിലുള്ള ഹോമിയോപ്പതി ഔഷധങ്ങളിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്നത് മൂല ഔഷധതന്മാത്രകളല്ല; പോട്ടൻസൈസേഷൻ പ്രക്രിയയിൽ ജല–എഥൈൽ ആൽക്കഹോൾ സുപ്രമോളിക്യുലാർ മാധ്യമത്തിൽ രൂപപ്പെടുന്ന മോളിക്യുലാർ ഇംപ്രിന്റുകളായിരിക്കാം. ഔഷധതന്മാത്രകൾ ഒരു ത്രിമാന ടെംപ്ലേറ്റായി പ്രവർത്തിക്കുകയും, അവയുടെ ഘടനയ്ക്ക് പൂരകമായ നാനോതല കാവിറ്റികൾ മാധ്യമത്തിൽ രൂപപ്പെടുകയും ചെയ്യാമെന്നാണ് ഈ പരികൽപ്പന. പിന്നീട് മൂല ഔഷധതന്മാത്രകൾ ഇല്ലാതായാലും ഈ ഇംപ്രിന്റുകൾ നിലനിൽക്കുകയോ പുനഃസംഘടിതമാകുകയോ ചെയ്യാൻ സാധ്യതയുണ്ടെന്നും, അവയ്ക്ക് കോൺഫർമേഷണൽ അഫിനിറ്റിയുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ രോഗകാരക തന്മാത്രകളെ തിരിച്ചറിയാനും ബന്ധിക്കാനും കഴിയാമെന്നുമാണ് ഇതിന്റെ പ്രധാന ആശയം.
ഈ വിശദീകരണം യാതൊരു അതീന്ദ്രിയശക്തിയെയും ആശ്രയിക്കുന്നില്ല. “ജീവശക്തി”, “ഔഷധഊർജം”, “ജലത്തിന്റെ ഓർമ്മ” തുടങ്ങിയ അവ്യക്തമായ ആശയങ്ങളെ അടിസ്ഥാനമാക്കുകയും ചെയ്യുന്നില്ല. പകരം സുപ്രമോളിക്യുലാർ കെമിസ്ട്രി, മോളിക്യുലാർ ഇംപ്രിന്റിംഗ് സാങ്കേതികവിദ്യ, മോളിക്യുലാർ മിമിക്രി, കോൺഫർമേഷണൽ അഫിനിറ്റി, മത്സരാധിഷ്ഠിത തന്മാത്രാബന്ധനം തുടങ്ങിയ ആധുനിക ശാസ്ത്രത്തിലെ ആശയങ്ങളെയാണ് ഇത് ആശ്രയിക്കുന്നത്. അതിനാൽ ഹോമിയോപ്പതിയെ അത്ഭുതപരമായ ഒരു ചികിത്സയായി അല്ല, മറിച്ച് തന്മാത്രാതലത്തിൽ വിശദീകരിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ഒരു ശാസ്ത്രീയ അന്വേഷണമായാണ് MIT Homeopathy കാണുന്നത്.
ഈ സമീപനത്തിൽ ഹോമിയോപ്പതിയുടെ അടിസ്ഥാനസിദ്ധാന്തമായ രോഗലക്ഷണസാദൃശ്യത്തിനും പുതിയ അർത്ഥം ലഭിക്കുന്നു. സമാന രോഗലക്ഷണങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുന്ന ഔഷധപദാർത്ഥങ്ങൾ, രോഗകാരക തന്മാത്രകളുമായി ഘടനാപരമോ പ്രവർത്തനപരമോ ആയ സാദൃശ്യമുള്ള രാസതന്മാത്രകൾ ഉൾക്കൊള്ളുന്നവയായിരിക്കാം. അതിനാൽ ഹോമിയോപ്പതിയിലെ “സിമിലിമം” എന്നത് ഒരു നിഗൂഢ ചികിത്സാനിയമമല്ല; രോഗകാരക തന്മാത്രകളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട മോളിക്യുലാർ ടെംപ്ലേറ്റുകളെ അനുഭവാധിഷ്ഠിതമായി കണ്ടെത്താനുള്ള ഒരു മാർഗമായിരിക്കാമെന്നാണ് ഈ പരികൽപ്പന നിർദ്ദേശിക്കുന്നത്.
എന്നാൽ ഇവിടെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട കാര്യം മറ്റൊന്നാണ്. MIT Homeopathy ഈ ആശയങ്ങളെ ഒരിക്കലും തെളിയിക്കപ്പെട്ട സത്യങ്ങളായി അവതരിപ്പിക്കുന്നില്ല. ഇത് വ്യക്തമായി നിർവചിക്കപ്പെട്ട ഒരു ശാസ്ത്രീയ പരികൽപ്പന മാത്രമാണ്. ശാസ്ത്രത്തിൽ ഒരു പരികൽപ്പനയുടെ മൂല്യം അതിന്റെ ആകർഷണീയതയിലല്ല, മറിച്ച് അത് പരീക്ഷിക്കാനും തെറ്റാണെന്ന് തെളിയിക്കാനും കഴിയുമോ എന്നതിലാണ്. ഈ മാനദണ്ഡം MIT Homeopathy നിറവേറ്റാൻ ശ്രമിക്കുന്നു.
ഈ പരികൽപ്പന നിരവധി വ്യക്തമായ പ്രവചനങ്ങൾ മുന്നോട്ടുവയ്ക്കുന്നു. പോട്ടൻസൈസ് ചെയ്ത ജല–എഥൈൽ ആൽക്കഹോൾ മാധ്യമത്തിൽ അളക്കാവുന്ന സുപ്രമോളിക്യുലാർ ഘടനകൾ ഉണ്ടായിരിക്കണം. വ്യത്യസ്ത ഔഷധങ്ങളിൽ നിന്ന് തയ്യാറാക്കിയ പോട്ടൻസികൾക്ക് പരസ്പരം വ്യത്യസ്തവും ആവർത്തിച്ച് കണ്ടെത്താവുന്നതുമായ ഘടനാപാറ്റേണുകൾ ഉണ്ടായിരിക്കണം. ഈ ഘടനകൾ മൂല ഔഷധതന്മാത്രകളുടെ കോൺഫർമേഷണൽ സവിശേഷതകളുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കണം. അതിലുപരി, ഈ മോളിക്യുലാർ ഇംപ്രിന്റുകൾ നിർദിഷ്ട രോഗകാരക തന്മാത്രകളെ തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട രീതിയിൽ ബന്ധിക്കുകയും, അവരുടെ ജൈവപ്രവർത്തനത്തെ അളക്കാവുന്ന രീതിയിൽ കുറയ്ക്കുകയും വേണം. ഇതെല്ലാം നിയന്ത്രിതവും ബ്ലൈൻഡ് ചെയ്തതുമായ പരീക്ഷണങ്ങളിൽ സ്വതന്ത്ര ലബോറട്ടറികൾക്ക് ആവർത്തിച്ച് സ്ഥിരീകരിക്കാൻ കഴിയണം.
ഈ പ്രവചനങ്ങൾ പരീക്ഷണങ്ങളിൽ തെറ്റാണെന്ന് തെളിഞ്ഞാൽ MIT Homeopathy തിരുത്തുകയോ ഉപേക്ഷിക്കുകയോ ചെയ്യേണ്ടിവരും. അതാണ് യഥാർത്ഥ ശാസ്ത്രത്തിന്റെ സ്വഭാവം. അതുപോലെ തന്നെ, ഈ പ്രവചനങ്ങൾ കർശനമായ പരീക്ഷണങ്ങളിലൂടെ ആവർത്തിച്ച് സ്ഥിരീകരിക്കപ്പെടുകയാണെങ്കിൽ ഹോമിയോപ്പതിയെക്കുറിച്ചുള്ള നിലവിലെ ശാസ്ത്രീയ ധാരണയിൽ അടിസ്ഥാനപരമായ മാറ്റം സംഭവിക്കാനും സാധ്യതയുണ്ട്. ശാസ്ത്രം പ്രവർത്തിക്കുന്നത് ഇങ്ങനെയാണ്; മുൻകൂട്ടി വിശ്വസിച്ചുകൊണ്ടോ മുൻകൂട്ടി തള്ളിക്കളഞ്ഞുകൊണ്ടോ അല്ല, മറിച്ച് തെളിവുകളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിലാണ്.
അതിനാൽ ഹോമിയോപ്പതിയെക്കുറിച്ചുള്ള യഥാർത്ഥ ശാസ്ത്രീയ നിലപാട് രണ്ട് അതിരുകളെയും ഒഴിവാക്കുന്നതാണ്. തെളിവുകളില്ലാതെ ഹോമിയോപ്പതി തീർച്ചയായും പ്രവർത്തിക്കുന്നുവെന്ന് പ്രഖ്യാപിക്കുന്നതും ശാസ്ത്രീയമല്ല. അതേസമയം, പരീക്ഷിക്കാവുന്ന പുതിയ തന്മാത്രാതല പരികൽപ്പനകളെ പോലും പരിഗണിക്കാതെ അതിനെ കപടശാസ്ത്രമെന്ന് അന്തിമവിധി പറയുന്നതും ശാസ്ത്രീയ മനോഭാവമല്ല. ശാസ്ത്രം എന്നത് ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കുകയും, പരികൽപ്പനകൾ രൂപപ്പെടുത്തുകയും, അവയെ കർശനമായ പരീക്ഷണങ്ങൾക്ക് വിധേയമാക്കുകയും, ലഭിക്കുന്ന തെളിവുകളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ സിദ്ധാന്തങ്ങളെ തിരുത്തുകയോ അംഗീകരിക്കുകയോ ഉപേക്ഷിക്കുകയോ ചെയ്യുന്ന നിരന്തരമായ അന്വേഷണപ്രക്രിയയാണ്.
അതുകൊണ്ട് “ഹോമിയോപ്പതി അശാസ്ത്രീയവും കപടശാസ്ത്രവുമാണ്” എന്ന പൊതുവായ പ്രചാരണം ശാസ്ത്രീയമായി കൃത്യമല്ല. കൂടുതൽ കൃത്യമായ പ്രസ്താവന ഇതായിരിക്കും: ഹോമിയോപ്പതിയുടെ പ്രവർത്തനരീതി സംബന്ധിച്ച് ഇതുവരെ സർവസമ്മതമായ തന്മാത്രാതല വിശദീകരണം നിലവിലില്ല. എന്നാൽ Molecular Imprints Therapeutics പോലുള്ള പുതിയ ശാസ്ത്രീയ പരികൽപ്പനകൾ ആ വിടവ് നികത്താൻ ശ്രമിക്കുകയാണ്. അവയുടെ ശരിതെറ്റ് തീരുമാനിക്കേണ്ടത് വിശ്വാസമോ അവിശ്വാസമോ അല്ല; നിയന്ത്രിതവും ആവർത്തിച്ചുറപ്പിക്കാവുന്നതുമായ പരീക്ഷണങ്ങളാണ്. ഇതാണ് ശാസ്ത്രത്തിന്റെ ഭാഷയും യഥാർത്ഥ ശാസ്ത്രീയ മനോഭാവവും.
QUANTUM DIALECTICS- ALL ARTiCLES 
Leave a comment