സി.പി.ഐ(എം) എന്ന രാഷ്ട്രീയ പ്രസ്ഥാനം ഇന്ന് അഭിമുഖീകരിക്കുന്ന ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട വെല്ലുവിളികളിലൊന്ന് സ്വന്തം തെറ്റുകൾ തിരിച്ചറിയാനും അവ തിരുത്താനുമുള്ള ശേഷി വീണ്ടെടുക്കുക എന്നതാണ്. ഒരു കമ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെ ശക്തി അതിന്റെ അംഗസംഖ്യയിലോ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് വിജയങ്ങളിലോ അധികാരത്തിലുള്ള സർക്കാരുകളിലോ മാത്രം കുടികൊള്ളുന്നില്ല. സ്വന്തം രാഷ്ട്രീയവും സംഘടനാപരവുമായ വീഴ്ചകളെ തിരിച്ചറിയാനും അവയുടെ കാരണങ്ങൾ ശാസ്ത്രീയമായി വിശകലനം ചെയ്യാനും ആവശ്യമായ തിരുത്തലുകൾ വരുത്താനുമുള്ള അതിന്റെ ആഭ്യന്തര ജനാധിപത്യശേഷിയിലാണ് യഥാർഥ ശക്തി നിലകൊള്ളുന്നത്.
മാർക്സിസ്റ്റ് രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനപരമായ ഒരു സവിശേഷതയാണ് വിമർശനവും സ്വയംവിമർശനവും. അത് വ്യക്തികളുടെ കുറ്റസമ്മതത്തിനുള്ള ഒരു ചടങ്ങല്ല; മറിച്ച് പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയബോധത്തെയും സംഘടനാസംവിധാനത്തെയും പ്രവർത്തനരീതികളെയും നിരന്തരം നവീകരിക്കുന്ന ഒരു പ്രക്രിയയാണ്. തെറ്റുതിരുത്തൽ എന്നത് ചില നേതാക്കളെ മാറ്റിനിർത്തുന്നതോ ചിലർക്ക് പുതിയ സ്ഥാനങ്ങൾ നൽകുന്നതോ മാത്രമല്ല. തെറ്റുകൾ സൃഷ്ടിച്ച രാഷ്ട്രീയ സാഹചര്യങ്ങളെയും സംഘടനാപരമായ ദൗർബല്യങ്ങളെയും അധികാരബന്ധങ്ങളെയും തിരിച്ചറിയുകയും അവ ആവർത്തിക്കാതിരിക്കാനുള്ള സംവിധാനങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതാണ് യഥാർഥ തിരുത്തൽ.
സി.പി.ഐ(എം)-ന്റെ തെറ്റുതിരുത്തൽ ചരിത്രം പരിശോധിക്കുമ്പോൾ ഉയരുന്ന ഏറ്റവും ഗൗരവമുള്ള ചോദ്യം ഇതാണ്: മൂന്നു പതിറ്റാണ്ടായി പാർട്ടി ആവർത്തിച്ച് തിരിച്ചറിയുകയും രേഖകളിൽ അംഗീകരിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന തെറ്റുകൾ എന്തുകൊണ്ടാണ് വീണ്ടും വീണ്ടും ആവർത്തിക്കപ്പെടുന്നത്? 1996 മുതലുള്ള തെറ്റുതിരുത്തൽ രേഖകളും തുടർന്നുണ്ടായ സംഘടനാപരമായ ചർച്ചകളും പരിശോധിക്കുമ്പോൾ അനധികൃത സ്വത്ത് സമ്പാദനം, പാർട്ടി ഫണ്ടുകളുടെ വിനിയോഗത്തിലെ സുതാര്യതക്കുറവ്, വിഭാഗീയത, വ്യക്തികേന്ദ്രീകൃത പ്രവർത്തനം, സംഘടനാപരമായ അച്ചടക്കലംഘനം തുടങ്ങിയ പ്രശ്നങ്ങൾ വീണ്ടും പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നതായി മാധ്യമ റിപ്പോർട്ടുകൾ ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നു.
ഇവിടെ തിരിച്ചറിയേണ്ടത് ഒരു അടിസ്ഥാനപരമായ വൈരുധ്യമാണ്. തെറ്റുകൾ തിരുത്തുന്നതിനായി ആവർത്തിച്ച് രേഖകൾ തയ്യാറാക്കേണ്ടിവരുന്നു എന്നത് മാത്രം ഒരു പാർട്ടിയുടെ ദൗർബല്യമല്ല. തെറ്റുകൾ ആവർത്തിക്കാതിരിക്കാനുള്ള സംവിധാനങ്ങൾ രൂപപ്പെടുത്തുന്നതിൽ പരാജയപ്പെടുന്നതാണ് യഥാർഥ ദൗർബല്യം. ഒരു സംഘടന തെറ്റുകൾ തിരിച്ചറിയുന്നു, അവയെക്കുറിച്ച് ചർച്ച ചെയ്യുന്നു, തിരുത്തൽ നിർദേശങ്ങൾ അംഗീകരിക്കുന്നു; എന്നാൽ കുറച്ചുകാലത്തിനുശേഷം അതേ പ്രശ്നങ്ങൾ വീണ്ടും ഉയർന്നുവരുന്നു. അങ്ങനെയാണെങ്കിൽ പ്രശ്നം വ്യക്തികളുടെ സ്വഭാവത്തിൽ മാത്രമല്ല, ആ സ്വഭാവങ്ങളെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുകയോ സംരക്ഷിക്കുകയോ ചെയ്യുന്ന സംഘടനാസംവിധാനത്തിലാണ് അന്വേഷിക്കേണ്ടത്.
2026-ലെ നിയമസഭാ തിരഞ്ഞെടുപ്പിലെ കനത്ത തിരിച്ചടിക്കുശേഷം ഈ പ്രശ്നം കൂടുതൽ ഗൗരവത്തോടെ ഉയർന്നുവന്നിട്ടുണ്ട്. തിരഞ്ഞെടുപ്പ് പരാജയത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പാർട്ടിയുടെ ആഭ്യന്തര പരിശോധനയിൽ ഭരണവിരുദ്ധ വികാരം, സംഘടനാപരമായ ദൗർബല്യം, നേതൃത്വത്തിന്റെ സമീപനങ്ങൾ, സ്ഥാനാർഥി നിർണയത്തിലെ പിഴവുകൾ, ജനങ്ങളുമായുള്ള ബന്ധത്തിലെ അകൽച്ച തുടങ്ങിയ നിരവധി ഘടകങ്ങൾ ചർച്ചയായതായി റിപ്പോർട്ടുകളുണ്ട്.
ഒരു രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടിയുടെ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് പരാജയത്തെ അതിന്റെ അടിസ്ഥാനരോഗമായി കാണുന്നത് തെറ്റായിരിക്കും. തിരഞ്ഞെടുപ്പ് പരാജയം പലപ്പോഴും ദീർഘകാലമായി രൂപപ്പെട്ട രാഷ്ട്രീയവും സംഘടനാപരവുമായ പ്രശ്നങ്ങളുടെ പ്രകടനമാണ്. ജനങ്ങൾ പാർട്ടിയിൽനിന്ന് അകന്നുപോകുന്നത് തിരഞ്ഞെടുപ്പ് പ്രചാരണത്തിലെ ഏതാനും പിഴവുകൾ കൊണ്ടുമാത്രമല്ല. അവരുടെ ദൈനംദിന ജീവിതത്തിലെ പ്രശ്നങ്ങളോടും ആശങ്കകളോടും പ്രതീക്ഷകളോടും പാർട്ടി എത്രത്തോളം ബന്ധപ്പെട്ടുനിൽക്കുന്നു എന്നതാണ് നിർണായകം.
കേരളത്തിലെ കമ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ചരിത്രപരമായ ശക്തി തൊഴിലാളികളുമായും കർഷകരുമായും സാധാരണ ജനങ്ങളുമായും പുലർത്തിയിരുന്ന ജൈവബന്ധമായിരുന്നു. പാർട്ടി ജനങ്ങൾക്കിടയിൽനിന്ന് വളർന്നു; ജനങ്ങളുടെ പ്രശ്നങ്ങൾ ഏറ്റെടുത്തു; സമരങ്ങളിലൂടെ അവരുടെ ജീവിതത്തിൽ ഇടപെട്ടു. എന്നാൽ അധികാരത്തിൽ ദീർഘകാലം തുടരുമ്പോൾ ഈ ബന്ധം ക്രമേണ ഭരണസംവിധാനത്തിലേക്കും ഔദ്യോഗിക സംവിധാനങ്ങളിലേക്കും ചുരുങ്ങാനുള്ള സാധ്യതയുണ്ട്. ജനങ്ങളുടെ പ്രശ്നങ്ങൾ കേൾക്കുകയും അവയ്ക്കുവേണ്ടി പോരാടുകയും ചെയ്തിരുന്ന പ്രവർത്തകർ, അധികാരകേന്ദ്രങ്ങളിൽനിന്നുള്ള നിർദേശങ്ങൾ നടപ്പാക്കുന്ന ഇടനിലക്കാരായി മാറുന്ന സാഹചര്യം രൂപപ്പെടാം.
ഇതിന്റെ ഫലമായി പാർട്ടിയും സർക്കാരും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം മങ്ങുന്നു. സർക്കാർ നയങ്ങളെ വിമർശിക്കുന്നത് പാർട്ടിയെ വിമർശിക്കുന്നതായും ഭരണത്തിലെ പിഴവുകൾ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നത് നേതൃത്വത്തോടുള്ള എതിർപ്പായും വ്യാഖ്യാനിക്കപ്പെടുന്നു. ജനങ്ങളുടെ പരാതികൾ പാർട്ടിയുടെ ശ്രദ്ധയിൽ എത്തിക്കുന്നതിനുപകരം അവയെ പ്രതിരോധിക്കാനുള്ള മനോഭാവം ചില സംഘടനാതലങ്ങളിൽ വളരുന്നു. ജനങ്ങളുമായുള്ള ബന്ധം ദുർബലമാകുന്നതിന്റെ തുടക്കം ഇവിടെയാണ്.
അധികാരത്തിലുള്ള ഒരു കമ്യൂണിസ്റ്റ് സർക്കാരിന്റെ നേട്ടങ്ങൾ പാർട്ടിയുടെ രാഷ്ട്രീയ നേട്ടങ്ങളായി മാറണമെങ്കിൽ ജനങ്ങൾക്ക് ആ നേട്ടങ്ങളുടെ ഗുണഫലം അനുഭവപ്പെടണം. വികസനപദ്ധതികളുടെ പ്രഖ്യാപനങ്ങളും കണക്കുകളും പരസ്യങ്ങളും മാത്രം മതിയാകില്ല. വിലക്കയറ്റം, തൊഴിലില്ലായ്മ, കാർഷിക പ്രതിസന്ധി, സാധാരണക്കാരുടെ ജീവിതച്ചെലവ്, വിദ്യാഭ്യാസം, ആരോഗ്യസംരക്ഷണം, സാമൂഹിക സുരക്ഷ തുടങ്ങിയ വിഷയങ്ങളിൽ ജനങ്ങളുടെ അനുഭവമാണ് സർക്കാരിന്റെ വിലയിരുത്തലിന്റെ അടിസ്ഥാനം. വികസനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഭരണകൂടത്തിന്റെ അവകാശവാദവും ജനങ്ങളുടെ ദൈനംദിന അനുഭവവും തമ്മിൽ വിടവ് ഉണ്ടാകുമ്പോൾ രാഷ്ട്രീയ വിശ്വാസ്യത നഷ്ടപ്പെടും.
കമ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെ സംഘടനാപരമായ അടിസ്ഥാനതത്ത്വം കൂട്ടായ നേതൃത്വവും ജനാധിപത്യ കേന്ദ്രീകരണവുമാണ്. അതിന്റെ അർഥം നേതാക്കൾക്ക് തീരുമാനമെടുക്കാനുള്ള അധികാരം ഇല്ല എന്നല്ല; തീരുമാനങ്ങൾ കൂട്ടായ ചർച്ചകളിലൂടെയും വിമർശനങ്ങളിലൂടെയും രൂപപ്പെടുകയും അവയുടെ ഉത്തരവാദിത്വം കൂട്ടായി ഏറ്റെടുക്കുകയും വേണമെന്നതാണ്. എന്നാൽ പ്രായോഗികതലത്തിൽ അധികാരം ഏതാനും വ്യക്തികളിലേക്ക് കേന്ദ്രീകരിക്കുകയും സംഘടനയിലെ മറ്റുള്ളവർ തീരുമാനങ്ങൾ അംഗീകരിക്കുന്നവരായി മാത്രം ചുരുങ്ങുകയും ചെയ്താൽ കൂട്ടായ നേതൃത്വം ക്രമേണ ഔപചാരികതയായി മാറും.
2026-ലെ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് അവലോകനത്തിൽ പ്രചാരണം ഒരു വ്യക്തിയെ കേന്ദ്രീകരിച്ചുവെന്നതും അധികാരത്തിന്റെ അമിത കേന്ദ്രീകരണം ജനങ്ങളിൽ തെറ്റായ പ്രതീതി സൃഷ്ടിച്ചുവെന്നതും പ്രധാന വിമർശനങ്ങളായി ഉയർന്നതായി റിപ്പോർട്ടുകളുണ്ട്.
ഒരു നേതാവിന്റെ ജനപ്രീതിയും ഭരണപരമായ കാര്യക്ഷമതയും പാർട്ടിയുടെ കൂട്ടായ രാഷ്ട്രീയശക്തിക്ക് പകരമാകില്ല. ഒരു നേതാവിനെ ആശ്രയിച്ച് പാർട്ടി വളരുന്നു എന്ന തോന്നൽ സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുമ്പോൾ മറ്റ് നേതാക്കളുടെ രാഷ്ട്രീയ വളർച്ച തടസ്സപ്പെടാം. സംഘടനയ്ക്കുള്ളിലെ വിമർശനശേഷി ദുർബലമാകാം. നേതാവിന്റെ തീരുമാനങ്ങളെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്നത് സംഘടനാവിരുദ്ധ പ്രവർത്തനമായി വ്യാഖ്യാനിക്കപ്പെടുന്ന സാഹചര്യം രൂപപ്പെടാം.
ഇവിടെ പ്രധാനമായും തിരുത്തേണ്ടത് വ്യക്തികളെ മാത്രമല്ല, വ്യക്തികൾക്ക് അമിതാധികാരം നൽകുന്ന സംഘടനാരീതിയെയാണ്. ഒരു നേതാവിനും പാർട്ടിയെക്കാൾ വലുതാകാൻ കഴിയാത്തതുപോലെ പാർട്ടിയിലെ ഒരു കമ്മിറ്റിക്കും വിമർശനത്തിനും പരിശോധനയ്ക്കും അതീതമായ അധികാരകേന്ദ്രമായി മാറാൻ പാടില്ല. നേതൃത്വം എന്നത് അധികാരത്തിന്റെ പ്രത്യേകാവകാശമല്ല, രാഷ്ട്രീയ ഉത്തരവാദിത്വമാണ്.
ഒരു കമ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെ ആഭ്യന്തര ജനാധിപത്യത്തിന്റെ ജീവൻ വിമർശനവും സ്വയംവിമർശനവുമാണ്. എന്നാൽ വിമർശനത്തെ വ്യക്തിവിരോധമായും സ്വയംവിമർശനത്തെ അച്ചടക്കലംഘനമായും കാണുന്ന പ്രവണത വളർന്നാൽ സംഘടനയുടെ ബൗദ്ധികശേഷി നശിക്കും. പാർട്ടിക്കുള്ളിൽ എല്ലാവരും ഒരേ അഭിപ്രായം പ്രകടിപ്പിക്കുന്നുണ്ടെന്നത് ഐക്യത്തിന്റെ തെളിവല്ല. വ്യത്യസ്ത അഭിപ്രായങ്ങൾ തുറന്നുപറയാൻ കഴിയാത്ത അവസ്ഥയുമാകാം അതിന്റെ കാരണം.
താഴെത്തട്ടിലുള്ള പ്രവർത്തകർക്ക് പ്രാദേശിക നേതൃത്വത്തിന്റെ തെറ്റുകൾ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കാൻ കഴിയണം. ഏരിയാ കമ്മിറ്റികളുടെ പ്രവർത്തനങ്ങളെ ജില്ലാ കമ്മിറ്റികൾ പരിശോധിക്കണം. ജില്ലാ നേതൃത്വത്തിന്റെ വീഴ്ചകൾ സംസ്ഥാന നേതൃത്വം വിലയിരുത്തണം. സംസ്ഥാന നേതൃത്വത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയ പിഴവുകൾ കേന്ദ്ര നേതൃത്വത്തിനുമുന്നിലും പാർട്ടിയിലെ ജനാധിപത്യവേദികളിലും തുറന്ന ചർച്ചയ്ക്ക് വിധേയമാകണം. വിമർശനത്തിന്റെ ഈ ദിശ താഴെനിന്ന് മുകളിലേക്ക് സജീവമായിരിക്കണം.
എന്നാൽ യാഥാർഥ്യത്തിൽ പലപ്പോഴും വിമർശനത്തിന്റെ ദിശ മുകളിൽനിന്ന് താഴേക്കു മാത്രമായി ചുരുങ്ങാനുള്ള സാധ്യതയുണ്ട്. താഴെത്തട്ടിലുള്ള പ്രവർത്തകരുടെ അഭിപ്രായങ്ങൾ റിപ്പോർട്ടുകളായി മുകളിലെത്തുമ്പോൾ അവയുടെ ഉള്ളടക്കം തന്നെ മാറാം. പ്രാദേശിക നേതാക്കളുടെ താൽപര്യങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കപ്പെടാം. അസൗകര്യകരമായ അഭിപ്രായങ്ങൾ അവഗണിക്കപ്പെടാം. ഒടുവിൽ നേതൃത്വത്തിന് ലഭിക്കുന്നത് യഥാർഥ സംഘടനാ അവസ്ഥയല്ല, നേതൃത്വത്തിന് കേൾക്കാൻ താൽപര്യമുള്ള വിവരങ്ങളായിരിക്കും.
ഇത് തിരുത്താതെ എത്ര വിപുലമായ യോഗങ്ങൾ നടത്തിയാലും അവയിൽനിന്ന് യഥാർഥമായ രാഷ്ട്രീയ നവീകരണം ഉണ്ടാകില്ല.
വിഭാഗീയത ഒരു കമ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയിൽ അഭിപ്രായവ്യത്യാസങ്ങൾ നിലനിൽക്കുന്നതിന്റെ സ്വാഭാവിക ഫലമല്ല. വ്യത്യസ്ത രാഷ്ട്രീയ അഭിപ്രായങ്ങൾ ജനാധിപത്യപരമായി ചർച്ച ചെയ്യപ്പെടുന്നത് സംഘടനയുടെ ആരോഗ്യകരമായ സവിശേഷതയാണ്. എന്നാൽ അഭിപ്രായവ്യത്യാസങ്ങൾ വ്യക്തികളുടെ അധികാരമത്സരങ്ങളായും ഗ്രൂപ്പുകളുടെ സ്വാധീനമത്സരങ്ങളായും മാറുമ്പോഴാണ് വിഭാഗീയത രൂപപ്പെടുന്നത്.
പാർട്ടിയുടെ രാഷ്ട്രീയനിലപാടുകളെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ള അഭിപ്രായവ്യത്യാസങ്ങൾക്കുപകരം ആരാണ് ഏത് നേതാവിന്റെ പക്ഷത്ത്, ആർക്കാണ് ഏത് സ്ഥാനത്തേക്ക് ഉയരാൻ സാധ്യത, ആരുടെ സ്വാധീനമേഖല വികസിക്കുന്നു, ആരുടെ സ്വാധീനം കുറയുന്നു തുടങ്ങിയ കാര്യങ്ങൾ സംഘടനാ പ്രവർത്തനത്തെ നിയന്ത്രിക്കാൻ തുടങ്ങുന്നു. അപ്പോൾ പാർട്ടിയുടെ താൽപര്യത്തിനുപകരം ഗ്രൂപ്പിന്റെ താൽപര്യം പ്രധാനമാകുന്നു.
ഇത്തരം വിഭാഗീയതയുടെ ഏറ്റവും അപകടകരമായ വശം അതിന് സംഘടനയ്ക്കുള്ളിൽ സംരക്ഷണസംവിധാനം രൂപപ്പെടുന്നു എന്നതാണ്. സ്വന്തം ഗ്രൂപ്പിലുള്ളവരുടെ തെറ്റുകൾ മറച്ചുവയ്ക്കുകയും എതിർഗ്രൂപ്പിലുള്ളവരുടെ ചെറിയ വീഴ്ചകൾ പോലും വലിയ കുറ്റങ്ങളായി അവതരിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന പ്രവണത വളരുന്നു. അച്ചടക്കനടപടികൾ പോലും ഒരേ മാനദണ്ഡത്തിൽ നടപ്പാക്കപ്പെടുന്നില്ലെന്ന ധാരണ പ്രവർത്തകർക്കിടയിൽ ഉണ്ടാകുന്നു.
ഇതിന്റെ ഫലമായി പാർട്ടിയിൽ രാഷ്ട്രീയയോഗ്യതയേക്കാൾ ഗ്രൂപ്പ് ബന്ധങ്ങൾക്ക് പ്രാധാന്യം ലഭിക്കുന്നു. കഴിവും ജനകീയബന്ധവും രാഷ്ട്രീയബോധവുമുള്ള പ്രവർത്തകർ പിന്തള്ളപ്പെടുകയും നേതൃത്വത്തിന് അനുകൂലമായ നിലപാട് സ്വീകരിക്കുന്നവർക്ക് സ്ഥാനങ്ങൾ ലഭിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന സാഹചര്യം ഉണ്ടാകാം.
ഇവിടെ തിരുത്തേണ്ടത് വിഭാഗീയതയ്ക്കെതിരായ പ്രസ്താവനകൾ മാത്രമല്ല. സംഘടനയിലെ സ്ഥാനനിർണയവും സ്ഥാനക്കയറ്റവും ഉത്തരവാദിത്വവിതരണവും സുതാര്യമായ മാനദണ്ഡങ്ങൾക്ക് വിധേയമാക്കണം. ഒരു നേതാവിനോടുള്ള വ്യക്തിപരമായ അടുപ്പം സംഘടനാപരമായ യോഗ്യതയായി മാറാൻ പാടില്ല.
കമ്യൂണിസ്റ്റ് രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ ധാർമികമായ അടിത്തറ സ്വകാര്യ താൽപര്യങ്ങൾക്കുമുകളിൽ പൊതുതാൽപര്യത്തെ പ്രതിഷ്ഠിക്കുക എന്നതാണ്. അധികാരവും സ്ഥാനവും സമ്പത്തും വ്യക്തിപരമായ നേട്ടങ്ങൾക്കുള്ള ഉപകരണങ്ങളായി മാറുമ്പോൾ ഒരു കമ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയസ്വഭാവം തന്നെ ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെടുന്നു.
രാഷ്ട്രീയ അധികാരം ഉപയോഗിച്ച് സാമ്പത്തിക നേട്ടങ്ങൾ നേടുക, പാർട്ടി സ്ഥാനങ്ങളെ വ്യക്തിപരമായ സ്വാധീനം വികസിപ്പിക്കാനുള്ള മാർഗമായി കാണുക, പൊതുസമ്പത്തും പാർട്ടി വിഭവങ്ങളും സംബന്ധിച്ച ഉത്തരവാദിത്വത്തിൽ സുതാര്യത പാലിക്കാതിരിക്കുക, ബന്ധുത്വത്തിന്റെയും വ്യക്തിപരമായ അടുപ്പത്തിന്റെയും അടിസ്ഥാനത്തിൽ അവസരങ്ങൾ നൽകുക തുടങ്ങിയ പ്രവണതകൾ ഏതെങ്കിലും സംഘടനയിൽ വളരാൻ തുടങ്ങിയാൽ അതിനെ ഗൗരവത്തോടെ കാണണം.
ഇവിടെ ആരോപണങ്ങളും തെളിയിക്കപ്പെട്ട കുറ്റങ്ങളും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം പാലിക്കേണ്ടതുണ്ട്. വ്യക്തികളെക്കുറിച്ചുള്ള പൊതുചർച്ചകളെയോ രാഷ്ട്രീയ ആരോപണങ്ങളെയോ തെളിവില്ലാതെ വസ്തുതകളായി അവതരിപ്പിക്കരുത്. എന്നാൽ അത്തരം ആരോപണങ്ങൾ ആവർത്തിച്ച് ഉയരുന്ന സാഹചര്യം തന്നെ സംഘടനാപരമായ പരിശോധനയ്ക്ക് വിധേയമാക്കണം.
പാർട്ടി ഫണ്ടുകളുടെ വരവും ചെലവും സംബന്ധിച്ച് കൃത്യമായ കണക്കെടുപ്പ് വേണം. ഭാരവാഹികളുടെ സാമ്പത്തിക താൽപര്യങ്ങൾ സംബന്ധിച്ച് ആവശ്യമായ വെളിപ്പെടുത്തൽ സംവിധാനം വേണം. പൊതുപദവികൾ വഹിക്കുന്ന പാർട്ടി നേതാക്കളുടെ പ്രവർത്തനങ്ങൾക്ക് സ്വതന്ത്രമായ പരിശോധനയും ഉത്തരവാദിത്വനിർണയവും ഉണ്ടാകണം. തെറ്റ് ചെയ്ത വ്യക്തി എത്ര ഉയർന്ന സ്ഥാനത്തുള്ളയാളാണെന്നതിനെ ആശ്രയിച്ചല്ല അച്ചടക്കനടപടി തീരുമാനിക്കേണ്ടത്.
അധികാരത്തിലിരിക്കുന്നവർക്കും സംഘടനയിൽ ഉയർന്ന സ്ഥാനമുള്ളവർക്കും കൂടുതൽ ഉത്തരവാദിത്വമുണ്ടായിരിക്കണം. താഴെത്തട്ടിലുള്ള പ്രവർത്തകർക്ക് മാത്രം അച്ചടക്കം ബാധകമാകുകയും മുകളിലുള്ളവർക്ക് രാഷ്ട്രീയ സ്വാധീനത്തിന്റെ പേരിൽ ഇളവുകൾ ലഭിക്കുകയും ചെയ്താൽ അത് കമ്യൂണിസ്റ്റ് സംഘടനയുടെ അടിസ്ഥാന ധാർമികതയ്ക്ക് വിരുദ്ധമാണ്.
2026-ലെ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് പരാജയത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ സ്ഥാനാർഥി നിർണയത്തിലെ പിഴവുകൾ പ്രത്യേകമായി ചർച്ച ചെയ്യപ്പെട്ടു. ചില മണ്ഡലങ്ങളിലെ സ്ഥാനാർഥി തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ വേണ്ടത്ര ശ്രദ്ധ പുലർത്തിയില്ലെന്നും സ്ഥാനാർഥികളുടെ ജനകീയ സ്വീകാര്യതയും പ്രാദേശിക രാഷ്ട്രീയസാഹചര്യങ്ങളും വേണ്ടവിധം വിലയിരുത്തിയില്ലെന്നും പാർട്ടിയുടെ ആഭ്യന്തര അവലോകനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള റിപ്പോർട്ടുകൾ വ്യക്തമാക്കുന്നു. കണ്ണൂർ ജില്ലയിലെ തളിപ്പറമ്പ്, പയ്യന്നൂർ മണ്ഡലങ്ങളിലെ സ്ഥാനാർഥി നിർണയവും സിറ്റിങ് എം.എൽ.എമാരെ നിലനിർത്തിയ തീരുമാനവും വിമർശനവിധേയമായതായി റിപ്പോർട്ടുകളുണ്ട്.
സ്ഥാനാർഥി നിർണയം പാർട്ടിയിലെ നേതാക്കളുടെ പരസ്പര ധാരണകളുടെയോ ഗ്രൂപ്പ് താൽപര്യങ്ങളുടെയോ അടിസ്ഥാനത്തിൽ തീരുമാനിക്കപ്പെടേണ്ട കാര്യമല്ല. ഒരു മണ്ഡലത്തിലെ ജനങ്ങളുമായി നിരന്തരമായി ബന്ധപ്പെടുന്ന, അവരുടെ പ്രശ്നങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കുന്ന, രാഷ്ട്രീയമായി വിശ്വാസ്യതയുള്ള, പൊതുപ്രവർത്തനത്തിൽ കഴിവുതെളിയിച്ച വ്യക്തികളെയാണ് പരിഗണിക്കേണ്ടത്.
തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ വിജയിക്കാനുള്ള സാധ്യത മാത്രമല്ല സ്ഥാനാർഥിയുടെ യോഗ്യത. ജനങ്ങളോടുള്ള ഉത്തരവാദിത്വം, രാഷ്ട്രീയനിലപാടുകളിലെ വ്യക്തത, സംഘടനാപരമായ അച്ചടക്കം, വ്യക്തിജീവിതത്തിലെ വിശ്വാസ്യത എന്നിവയും പരിഗണിക്കണം. ഒരു വ്യക്തിക്ക് തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ വിജയിക്കാനുള്ള സാധ്യതയുണ്ട് എന്നതുകൊണ്ട് മാത്രം അയാൾ കമ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രതിനിധിയാകാൻ യോഗ്യനാകുന്നില്ല.
തിരഞ്ഞെടുപ്പ് രാഷ്ട്രീയത്തിലെ അവസരവാദം ദീർഘകാലാടിസ്ഥാനത്തിൽ പ്രസ്ഥാനത്തെ ദുർബലപ്പെടുത്തും. പാർട്ടി സ്ഥാനങ്ങൾ, നിയമസഭാ സീറ്റുകൾ, മന്ത്രിസ്ഥാനം, കോർപ്പറേഷൻ-ബോർഡ് സ്ഥാനങ്ങൾ എന്നിവ രാഷ്ട്രീയ പ്രവർത്തനത്തിന്റെ ലക്ഷ്യങ്ങളായി മാറുമ്പോൾ സാമൂഹിക പരിവർത്തനത്തിനായുള്ള രാഷ്ട്രീയപ്രവർത്തനം പിന്നിലാകുന്നു. അധികാരം നേടുക എന്നത് ജനങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിൽ മാറ്റം വരുത്താനുള്ള ഉപാധിയാണ്; അതുതന്നെ രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ ആത്യന്തിക ലക്ഷ്യമായി മാറരുത്.
കമ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെ ശക്തി അതിന്റെ നേരിട്ടുള്ള അംഗസംഖ്യയിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നില്ല. തൊഴിലാളി സംഘടനകൾ, കർഷക സംഘടനകൾ, യുവജന സംഘടനകൾ, വിദ്യാർഥി സംഘടനകൾ, വനിതാ സംഘടനകൾ, സാംസ്കാരിക സംഘടനകൾ, വിവിധ ജനകീയ കൂട്ടായ്മകൾ എന്നിവയുമായി നിലനിൽക്കുന്ന ബന്ധത്തിലാണ് അതിന്റെ സാമൂഹിക അടിത്തറ രൂപപ്പെടുന്നത്.
എന്നാൽ ഈ സംഘടനകൾ സ്വതന്ത്രമായ ജനകീയ ഇടപെടലുകളുടെ വേദികളാകുന്നതിനുപകരം പാർട്ടിയുടെ സംഘടനാപരമായ നിർദേശങ്ങൾ നടപ്പാക്കുന്ന അനുബന്ധ സംവിധാനങ്ങളായി ചുരുങ്ങുമ്പോൾ അവയുടെ ജനകീയ സ്വഭാവം നഷ്ടപ്പെടാം. തൊഴിലാളികളുടെ യഥാർഥ പ്രശ്നങ്ങൾ ഏറ്റെടുക്കുന്നതിനുപകരം സംഘടനാപരമായ താൽപര്യങ്ങൾക്കു മുൻഗണന നൽകുന്ന അവസ്ഥ ഉണ്ടാകാം.
തൊഴിലാളി സംഘടനകൾ തൊഴിലാളികളുടെ അവകാശങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കുന്നതിൽ സ്വതന്ത്രമായ നിലപാട് സ്വീകരിക്കണം. സർക്കാർ നയങ്ങളിലെ തൊഴിലാളിവിരുദ്ധമായ ഘടകങ്ങളെപ്പോലും വിമർശിക്കാൻ അവയ്ക്ക് കഴിയണം. വിദ്യാർഥി സംഘടനകൾ വിദ്യാഭ്യാസരംഗത്തെ പ്രശ്നങ്ങൾ ഏറ്റെടുക്കണം. യുവജന സംഘടനകൾ തൊഴിലില്ലായ്മ, തൊഴിൽ കുടിയേറ്റം, സാമൂഹിക അനിശ്ചിതത്വം, പുതിയ സാങ്കേതികവിദ്യകളുടെ പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ എന്നിവയെക്കുറിച്ച് ഗൗരവമായ ഇടപെടൽ നടത്തണം.
വനിതാ സംഘടനകൾ സ്ത്രീകളുടെ സ്വതന്ത്രമായ സാമൂഹികവും സാമ്പത്തികവുമായ പ്രശ്നങ്ങളെ മുൻനിർത്തണം. സ്ത്രീകൾക്ക് സംഘടനയിൽ സ്ഥാനങ്ങൾ നൽകുക എന്നതിലുപരി നയരൂപീകരണത്തിലും തീരുമാനമെടുക്കലിലും യഥാർഥ പങ്കാളിത്തം ഉറപ്പാക്കണം.
പാർട്ടിയുടെ ജനകീയ അടിത്തറ ശക്തിപ്പെടുത്തണമെങ്കിൽ ഈ സംഘടനകൾക്ക് സ്വന്തം മേഖലകളിൽ വിമർശനാത്മകമായ സ്വാതന്ത്ര്യം നൽകണം. ജനങ്ങളുടെ ശബ്ദം പാർട്ടിയിലേക്ക് എത്തിക്കുന്ന പാലങ്ങളായിരിക്കണം അവ; പാർട്ടിയുടെ ശബ്ദം മാത്രം ജനങ്ങളിലേക്ക് എത്തിക്കുന്ന പ്രചാരണസംവിധാനങ്ങളല്ല.
പുതിയ തലമുറയെ നേതൃത്വത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുവരണമെന്ന തീരുമാനം സ്വാഗതാർഹമാണ്. 2026 സെപ്റ്റംബറിലെ വിപുലീകൃത സംസ്ഥാനസമിതി യോഗത്തിനുശേഷം യുവജനങ്ങൾക്കും സ്ത്രീകൾക്കും കൂടുതൽ സംഘടനാപരമായ ഉത്തരവാദിത്വം നൽകുന്നതിനുള്ള തീരുമാനങ്ങൾ ഉണ്ടായതായി റിപ്പോർട്ടുകളുണ്ട്.
എന്നാൽ പുതിയ തലമുറയെ നേതൃത്വത്തിൽ ഉൾപ്പെടുത്തുക എന്നത് ചില യുവാക്കളെ സംസ്ഥാന സമിതിയിലേക്കോ സെക്രട്ടേറിയറ്റിലേക്കോ കൊണ്ടുവരുന്നതിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങരുത്. അവരുടെ ചിന്താരീതിക്കും രാഷ്ട്രീയ ഇടപെടലിനും സംഘടനയ്ക്കുള്ളിൽ ഇടം ലഭിക്കണം. പുതിയ സാമൂഹിക പ്രശ്നങ്ങളെക്കുറിച്ച് വ്യത്യസ്തമായ കാഴ്ചപ്പാടുകൾ അവതരിപ്പിക്കാനും പഴയ നിലപാടുകളെ വിമർശിക്കാനും അവർക്ക് കഴിയണം.
ഇന്നത്തെ യുവതലമുറയുടെ ജീവിതസാഹചര്യങ്ങൾ മുൻതലമുറകളുടേതിൽനിന്ന് വ്യത്യസ്തമാണ്. ഡിജിറ്റൽ സമ്പദ്വ്യവസ്ഥ, ആർട്ടിഫിഷ്യൽ ഇന്റലിജൻസ്, തൊഴിൽരഹിത വളർച്ച, ഗിഗ് തൊഴിൽ, സ്വകാര്യവൽക്കരണം, വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ വാണിജ്യവൽക്കരണം, പരിസ്ഥിതി പ്രതിസന്ധി, ആഗോള കുടിയേറ്റം, സാമൂഹിക മാധ്യമങ്ങളിലൂടെ രൂപപ്പെടുന്ന രാഷ്ട്രീയബോധം എന്നിവയെല്ലാം പുതിയ രാഷ്ട്രീയ വിശകലനം ആവശ്യപ്പെടുന്നു.
പഴയ മുദ്രാവാക്യങ്ങൾ ആവർത്തിക്കുന്നതുകൊണ്ട് മാത്രം പുതിയ തലമുറയെ ആകർഷിക്കാൻ കഴിയില്ല. മാർക്സിസത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന തത്ത്വങ്ങൾ സംരക്ഷിച്ചുകൊണ്ട് മാറുന്ന ഭൗതിക സാഹചര്യങ്ങളെ ശാസ്ത്രീയമായി വിശകലനം ചെയ്യാനും പുതിയ രാഷ്ട്രീയ പരിപാടികൾ ആവിഷ്കരിക്കാനും പാർട്ടിക്ക് കഴിയണം.
ഇന്നത്തെ രാഷ്ട്രീയത്തിൽ മാധ്യമങ്ങളും സാമൂഹിക മാധ്യമങ്ങളും പൊതുജനാഭിപ്രായ രൂപീകരണത്തിൽ നിർണായക പങ്കുവഹിക്കുന്നു. മുഖ്യധാരാ മാധ്യമങ്ങളുടെ വർഗപരമായ താൽപര്യങ്ങളും രാഷ്ട്രീയ പക്ഷപാതങ്ങളും വിമർശനവിധേയമാക്കേണ്ടതുണ്ട്. എന്നാൽ പാർട്ടിക്കെതിരായ എല്ലാ വിമർശനങ്ങളെയും മാധ്യമ ഗൂഢാലോചനയായി വിശദീകരിക്കുന്നത് രാഷ്ട്രീയമായ ആത്മവഞ്ചനയാണ്.
ജനങ്ങളുടെ അനുഭവങ്ങളിൽനിന്ന് ഉയരുന്ന വിമർശനങ്ങളും രാഷ്ട്രീയ എതിരാളികളുടെ പ്രചാരണവും തമ്മിൽ വ്യത്യാസം തിരിച്ചറിയണം. പാർട്ടിയുടെ പ്രവർത്തനത്തിൽ യഥാർഥ വീഴ്ചയുണ്ടെങ്കിൽ അതിനെ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്ന മാധ്യമവാർത്തയെ നിഷേധിക്കുന്നതിനു പകരം വസ്തുതാപരമായി പരിശോധിക്കണം.
സാമൂഹിക മാധ്യമങ്ങളിൽ പാർട്ടിക്കുവേണ്ടി പ്രവർത്തിക്കുന്നവർക്ക് രാഷ്ട്രീയ വിമർശനങ്ങളെ നേരിടാനുള്ള ബൗദ്ധികശേഷി ആവശ്യമാണ്. വ്യക്തിപരമായ അധിക്ഷേപങ്ങൾ, പരിഹാസങ്ങൾ, എതിരാളികളെ അപമാനിക്കൽ, ഏകപക്ഷീയമായ പ്രചാരണം എന്നിവകൊണ്ട് ജനവിശ്വാസം നേടാനാവില്ല. വസ്തുതകളും കണക്കുകളും യുക്തിപരമായ വിശകലനങ്ങളും ജനങ്ങളുടെ അനുഭവങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട രാഷ്ട്രീയ വിശദീകരണങ്ങളുമാണ് ആവശ്യമായത്.
പാർട്ടിയുടെ തെറ്റുകൾ തുറന്നുപറയാൻ കഴിയാത്ത ഒരു പ്രചാരണസംവിധാനം ദീർഘകാലാടിസ്ഥാനത്തിൽ പാർട്ടിയെ സഹായിക്കുകയല്ല, കൂടുതൽ ഒറ്റപ്പെടുത്തുകയാണ് ചെയ്യുക. വിശ്വാസ്യതയുടെ അടിസ്ഥാനം വിമർശനങ്ങളെ നേരിടാനുള്ള സത്യസന്ധതയാണ്.
ഇപ്പോഴത്തെ തെറ്റുതിരുത്തൽ പ്രക്രിയയുടെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട പരിശോധന ഇതാണ്: തെറ്റുകൾ അംഗീകരിക്കപ്പെടുന്നുണ്ടോ എന്നതല്ല, തെറ്റുകൾക്ക് ഉത്തരവാദികളായവർ ഉത്തരവാദിത്വം ഏറ്റെടുക്കുന്നുണ്ടോ എന്നതാണ്.
ഒരു തിരഞ്ഞെടുപ്പ് പരാജയത്തിനുശേഷം താഴെത്തട്ടിലുള്ള പ്രവർത്തകരുടെ വീഴ്ചകൾ മാത്രം ചർച്ച ചെയ്യുകയും സ്ഥാനാർഥി നിർണയം നടത്തിയവരും പ്രചാരണനയങ്ങൾ ആവിഷ്കരിച്ചവരും സംഘടനയെ നിയന്ത്രിച്ചവരും അതേ സ്ഥാനങ്ങളിൽ തുടരുകയും ചെയ്യുന്നുവെങ്കിൽ അത് സമഗ്രമായ ആത്മപരിശോധനയാകില്ല.
2026-ലെ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് പരാജയത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പാർട്ടിയുടെ ആഭ്യന്തര പരിശോധനയിൽ സംസ്ഥാന നേതൃത്വത്തിന്റെ ഉത്തരവാദിത്വം സംബന്ധിച്ച ചോദ്യങ്ങൾ ഉയർന്നെങ്കിലും ഉത്തരവാദിത്വനിർണയം എത്രത്തോളം ഫലപ്രദമായി നടപ്പാക്കിയെന്ന കാര്യത്തിൽ വിമർശനങ്ങൾ നിലനിൽക്കുന്നുണ്ട്.
തെറ്റുതിരുത്തൽ പ്രക്രിയ ഫലപ്രദമാകണമെങ്കിൽ അതിന് വ്യക്തമായ ചില അടിസ്ഥാന മാനദണ്ഡങ്ങൾ ഉണ്ടായിരിക്കണം. ആദ്യം, പാർട്ടിയിൽ സംഭവിച്ച തെറ്റുകൾ എന്തൊക്കെയാണെന്ന് അവ്യക്തതയില്ലാതെ നിർവചിക്കുകയും അവയുടെ സ്വഭാവവും കാരണങ്ങളും കൃത്യമായി തിരിച്ചറിയുകയും വേണം. ഓരോ തെറ്റിനും സംഘടനാപരമായി ഉത്തരവാദികളായവർ ആരൊക്കെയാണെന്നും തീരുമാനങ്ങൾ എടുക്കുന്നതിലും അവ നടപ്പാക്കുന്നതിലും ആർക്കൊക്കെയാണ് ഉത്തരവാദിത്വമുണ്ടായിരുന്നതെന്നും പരിശോധിക്കണം. ഉത്തരവാദിത്വം നിർണയിക്കുമ്പോൾ വ്യക്തികളുടെ സംഘടനാപദവിയോ നേതൃത്വത്തിലുള്ള സ്വാധീനമോ ഗ്രൂപ്പ് ബന്ധങ്ങളോ പരിഗണിക്കാതെ എല്ലാവർക്കും ഒരേ മാനദണ്ഡം ബാധകമാക്കണം. അതോടൊപ്പം, തെറ്റുതിരുത്തലിനായി സ്വീകരിച്ച നടപടികൾ യഥാർഥത്തിൽ എന്ത് മാറ്റമാണ് സൃഷ്ടിച്ചതെന്ന് നിശ്ചിത ഇടവേളകളിൽ വിലയിരുത്തുകയും പ്രഖ്യാപിച്ച പരിഷ്കാരങ്ങൾ നടപ്പാക്കുന്നതിൽ വീഴ്ച വരുത്തുന്നവരുടെ ഉത്തരവാദിത്വവും നിർണയിക്കുകയും വേണം. എന്നാൽ ഇതിന്റെ അർഥം ഓരോ പരാജയത്തിനും ആരെയെങ്കിലും ശിക്ഷിക്കണമെന്നല്ല. രാഷ്ട്രീയമായ പിഴവുകൾ, ഭരണപരമായ വീഴ്ചകൾ, സംഘടനാപരമായ അച്ചടക്കലംഘനങ്ങൾ, വ്യക്തിപരമായ സാമ്പത്തിക ക്രമക്കേടുകൾ എന്നിവയുടെ സ്വഭാവവും ഗൗരവവും വ്യത്യസ്തമാണ്. അതിനാൽ അവയെല്ലാം ഒരേ രീതിയിൽ കൈകാര്യം ചെയ്യാതെ ഓരോന്നിനും അനുയോജ്യമായ പരിശോധനാരീതിയും ഉത്തരവാദിത്വനിർണയ സംവിധാനവും തിരുത്തൽ നടപടികളും സ്വീകരിക്കണം. തെറ്റുകളുടെ ഉത്തരവാദികളെ കണ്ടെത്തുന്നതിനൊപ്പം അവ ആവർത്തിക്കാനിടയാക്കിയ സാഹചര്യങ്ങളും സംഘടനാപരമായ ദൗർബല്യങ്ങളും പരിഹരിക്കുന്നതിലൂടെയാണ് തെറ്റുതിരുത്തൽ ഒരു യഥാർഥ നവീകരണ പ്രക്രിയയായി മാറുന്നത്.
2026 സെപ്റ്റംബറിലെ കോഴിക്കോട് വിപുലീകൃത സംസ്ഥാനസമിതിയിൽനിന്ന് ഉയർന്നുവന്ന ഒരു പ്രധാന നിർദേശം തീരുമാനങ്ങളുടെ നടപ്പാക്കൽ നിരീക്ഷിക്കാനും നിശ്ചിത ഇടവേളകളിൽ അവ വിലയിരുത്താനുമുള്ള സംവിധാനമാണ്. മൂന്ന് മാസത്തിലൊരിക്കൽ ഉത്തരവാദിത്വങ്ങൾ പരിശോധിക്കുകയും ആറുമാസത്തിനുള്ളിൽ പ്രവർത്തനപരിപാടികൾ വിലയിരുത്തുകയും ചെയ്യുമെന്ന പ്രഖ്യാപനവും റിപ്പോർട്ട് ചെയ്യപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. ഇത് നല്ലൊരു തുടക്കമാണ്. പക്ഷേ യോഗങ്ങൾ വിളിക്കുന്നതും റിപ്പോർട്ടുകൾ തയ്യാറാക്കുന്നതും മാത്രം കൊണ്ട് സംഘടനാപരമായ മാറ്റമുണ്ടാകില്ല. തിരുത്തൽ പ്രക്രിയയ്ക്ക് വ്യക്തമായ ഫലസൂചികകൾ വേണം.
ഇതോടൊപ്പം പാർട്ടിയുടെ പ്രവർത്തനങ്ങളെക്കുറിച്ച് സാധാരണ ജനങ്ങളിൽനിന്നും അനുഭാവികളിൽനിന്നും സ്വതന്ത്രമായി അഭിപ്രായങ്ങൾ ശേഖരിക്കാനുള്ള സംവിധാനവും വേണം. പാർട്ടിയുടെ ആഭ്യന്തര റിപ്പോർട്ടുകൾ മാത്രം ആശ്രയിച്ചുള്ള വിലയിരുത്തൽ മതിയാകില്ല.
യഥാർഥ തെറ്റുതിരുത്തൽ സാധ്യമാകണമെങ്കിൽ ചില അടിസ്ഥാനപരമായ സംഘടനാ പരിഷ്കാരങ്ങൾ അനിവാര്യമാണ്.
ഒന്നാമതായി, അധികാരവികേന്ദ്രീകരണം. പാർട്ടിയുടെയും സർക്കാരിന്റെയും തീരുമാനാധികാരം ഏതാനും വ്യക്തികളിൽ കേന്ദ്രീകരിക്കുന്ന പ്രവണത അവസാനിപ്പിക്കണം. ഓരോ കമ്മിറ്റിക്കും വ്യക്തമായ ഉത്തരവാദിത്വവും തീരുമാനമെടുക്കാനുള്ള യഥാർഥ സ്വാതന്ത്ര്യവും നൽകണം.
രണ്ടാമതായി, താഴെത്തട്ടിൽനിന്നുള്ള ജനാധിപത്യം. ബ്രാഞ്ച് സമ്മേളനങ്ങൾ സംഘടനാപരമായ റിപ്പോർട്ടുകൾ അംഗീകരിക്കുന്ന ചടങ്ങുകളായി ചുരുങ്ങരുത്. പാർട്ടിയുടെ രാഷ്ട്രീയനയങ്ങൾ വിലയിരുത്താനും നേതൃത്വത്തിന്റെ പ്രവർത്തനങ്ങളെ വിമർശിക്കാനും പുതിയ നിർദേശങ്ങൾ മുന്നോട്ടുവയ്ക്കാനും അവയ്ക്ക് കഴിയണം.
മൂന്നാമതായി, നേതൃത്വത്തിന്റെ കാലാനുസൃതമായ വിലയിരുത്തൽ. ഒരേ വ്യക്തികൾ ദീർഘകാലം ഒരേ സ്ഥാനങ്ങളിൽ തുടരുന്ന സാഹചര്യം ഒഴിവാക്കണം. സ്ഥാനങ്ങൾ വ്യക്തികളുടെ അവകാശമല്ല, താൽക്കാലികമായ സംഘടനാ ഉത്തരവാദിത്വങ്ങളാണ് എന്ന ബോധം വളർത്തണം.
നാലാമതായി, സാമ്പത്തിക സുതാര്യത. പാർട്ടിയുടെ വരുമാനം, ചെലവ്, ആസ്തികൾ, ഫണ്ട് വിനിയോഗം എന്നിവയ്ക്ക് കൃത്യമായ ഓഡിറ്റും പരിശോധനയും ഉറപ്പാക്കണം.
അഞ്ചാമതായി, വിഭാഗീയതയ്ക്കെതിരായ നിഷ്പക്ഷ നടപടി. ഗ്രൂപ്പ് ബന്ധങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള സ്ഥാനനിർണയവും അച്ചടക്കനടപടികളും അവസാനിപ്പിക്കണം. സംഘടനാ തീരുമാനങ്ങൾ വ്യക്തമായ മാനദണ്ഡങ്ങളെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയാകണം.
ആറാമതായി, ഭരണവും പാർട്ടിയും തമ്മിലുള്ള ആരോഗ്യകരമായ അകലം. സർക്കാർ ഭരണപരമായ കാര്യക്ഷമത ഉറപ്പാക്കുമ്പോൾ പാർട്ടി അതിന്റെ നയങ്ങളെയും പ്രവർത്തനങ്ങളെയും വിമർശനാത്മകമായി വിലയിരുത്തണം. പാർട്ടി സർക്കാരിന്റെ പബ്ലിക് റിലേഷൻസ് സംവിധാനമായി മാറരുത്.
ഏഴാമതായി, രാഷ്ട്രീയ വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ പുനരുജ്ജീവനം. മാർക്സിസം, രാഷ്ട്രീയ സമ്പദ്വ്യവസ്ഥ, ചരിത്രം, ശാസ്ത്രം, സാങ്കേതികവിദ്യ, പരിസ്ഥിതി, ആഗോള രാഷ്ട്രീയം എന്നിവയിൽ പ്രവർത്തകർക്ക് ഗൗരവമായ പഠനപരിശീലനം നൽകണം. രാഷ്ട്രീയ വിദ്യാഭ്യാസം മുദ്രാവാക്യങ്ങൾ പഠിപ്പിക്കുന്നതിൽ ഒതുങ്ങരുത്.
എട്ടാമതായി, പുതിയ സാമൂഹിക വിഭാഗങ്ങളിലേക്ക് വ്യാപനം. അസംഘടിത തൊഴിലാളികൾ, സ്വയംതൊഴിൽ ചെയ്യുന്നവർ, ഐ.ടി. ജീവനക്കാർ, ഗിഗ് തൊഴിലാളികൾ, ചെറുകിട സംരംഭകർ, തൊഴിൽരഹിത യുവാക്കൾ, പ്രവാസികൾ, സ്ത്രീകൾ, പാർശ്വവൽക്കരിക്കപ്പെട്ട സാമൂഹിക വിഭാഗങ്ങൾ എന്നിവരുടെ യഥാർഥ പ്രശ്നങ്ങൾ ഏറ്റെടുക്കണം.
ഇവയെല്ലാം സംഘടനാപരമായ പരിഷ്കാരങ്ങളാണ്. എന്നാൽ അതിനേക്കാൾ പ്രധാനപ്പെട്ടത് പാർട്ടിയുടെ രാഷ്ട്രീയ ചിന്താരീതിയിൽ സംഭവിക്കേണ്ട മാറ്റമാണ്.
മാർക്സിസം ഒരു നിശ്ചലമായ സിദ്ധാന്തമല്ല. അത് സാമൂഹിക യാഥാർഥ്യത്തെ ശാസ്ത്രീയമായി വിശകലനം ചെയ്യുന്നതിനുള്ള രീതിയാണ്. സമൂഹത്തിലെ ഭൗതിക സാഹചര്യങ്ങൾ മാറുമ്പോൾ അവയെക്കുറിച്ചുള്ള നമ്മുടെ ധാരണകളും രാഷ്ട്രീയ പരിപാടികളും മാറേണ്ടതുണ്ട്. പഴയ കാലഘട്ടത്തിൽ വിജയകരമായിരുന്ന സംഘടനാരീതികളും സമരരീതികളും ഇന്നത്തെ സാഹചര്യത്തിൽ അതേ ഫലപ്രാപ്തിയോടെ പ്രവർത്തിക്കണമെന്നില്ല.
സാമൂഹിക ഉൽപ്പാദനബന്ധങ്ങൾ മാറുന്നു. തൊഴിൽബന്ധങ്ങൾ മാറുന്നു. മുതലാളിത്തത്തിന്റെ സ്വഭാവം മാറുന്നു. ധനമൂലധനവും ഡിജിറ്റൽ മൂലധനവും ആഗോള സമ്പദ്വ്യവസ്ഥയും പുതിയ അധികാരബന്ധങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നു. കൃത്രിമബുദ്ധിയും ഓട്ടോമേഷനും തൊഴിൽമേഖലയെ മാറ്റിമറിക്കുന്നു. പരിസ്ഥിതി പ്രതിസന്ധി മനുഷ്യസമൂഹത്തിന്റെ നിലനിൽപ്പിനെത്തന്നെ ബാധിക്കുന്നു. ഈ മാറ്റങ്ങളെക്കുറിച്ച് പുതിയ മാർക്സിസ്റ്റ് വിശകലനം വികസിപ്പിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ലെങ്കിൽ പാർട്ടി പഴയ രാഷ്ട്രീയ അനുഭവങ്ങളുടെ ആവർത്തനത്തിലേക്ക് ചുരുങ്ങും.
ഇവിടെ ആവശ്യമായത് മാർക്സിസത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനപരമായ വർഗവിശകലനവും ചരിത്രപരമായ ഭൗതികവാദവും ഉപേക്ഷിക്കലല്ല. മറിച്ച് അവയെ കൂടുതൽ വികസിപ്പിക്കുകയും പുതിയ ഭൗതിക സാഹചര്യങ്ങളുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുകയാണ്. വിമർശനാത്മക ചിന്തയും ശാസ്ത്രീയ അന്വേഷണവും സംഘടനയുടെ ദൈനംദിന പ്രവർത്തനത്തിന്റെ ഭാഗമാക്കണം.
സി.പി.ഐ(എം)-ന്റെ ഇപ്പോഴത്തെ തെറ്റുതിരുത്തൽ പ്രക്രിയയെ വിലയിരുത്തുമ്പോൾ ഒരു കാര്യം പ്രത്യേകം പറയേണ്ടതുണ്ട്. ചില നേതാക്കൾക്ക് സ്ഥാനക്കയറ്റം ലഭിച്ചു, ചിലർക്ക് സ്ഥാനങ്ങൾ നഷ്ടപ്പെട്ടു, പുതിയ ചിലരെ നേതൃത്വത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുവന്നു എന്നതുകൊണ്ട് മാത്രം സംഘടനയിൽ അടിസ്ഥാനപരമായ മാറ്റമുണ്ടായി എന്നു പറയാനാവില്ല.
ആരാണ് സ്ഥാനത്തുനിന്ന് മാറിയത് എന്നതിലുപരി എന്താണ് മാറിയത് എന്നതാണ് പ്രധാനപ്പെട്ട ചോദ്യം.
തെറ്റുകൾ ചെയ്തവർക്ക് ഉത്തരവാദിത്വം ഏറ്റെടുക്കേണ്ടിവന്നോ? വിമർശനങ്ങളെ അടിച്ചമർത്തുന്ന പ്രവണത അവസാനിച്ചോ? ഗ്രൂപ്പ് താൽപര്യങ്ങൾ ദുർബലമായോ? സാധാരണ പ്രവർത്തകർക്ക് അഭിപ്രായം പറയാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം വർധിച്ചോ? ജനങ്ങളുമായുള്ള ബന്ധം മെച്ചപ്പെട്ടോ? അധികാരത്തിന്റെ കേന്ദ്രീകരണം കുറഞ്ഞോ? പാർട്ടിയുടെ രാഷ്ട്രീയ ഇടപെടലുകൾക്ക് പുതിയ ദിശാബോധം ലഭിച്ചോ? ഇവയ്ക്കുള്ള ഉത്തരങ്ങളാണ് യഥാർഥ തിരുത്തലിന്റെ വിജയപരാജയങ്ങൾ നിർണയിക്കുക.
ഒരു കമ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിക്ക് തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ തോൽക്കാം. അധികാരം നഷ്ടപ്പെടാം. സംഘടനാപരമായ തിരിച്ചടികൾ നേരിടാം. എന്നാൽ സ്വന്തം തെറ്റുകൾ തിരിച്ചറിയാനും തിരുത്താനുമുള്ള ബൗദ്ധികവും രാഷ്ട്രീയവുമായ ശേഷി നഷ്ടപ്പെടരുത്. ആ ശേഷിയാണ് ഒരു വിപ്ലവപ്രസ്ഥാനത്തെ സാധാരണ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടിയിൽനിന്ന് വ്യത്യസ്തമാക്കുന്നത്.
പാർട്ടിയിലെ ചില വ്യക്തികളെ മാറ്റിനിർത്തിയതുകൊണ്ട് മാത്രം രാഷ്ട്രീയ ജീർണത അവസാനിക്കില്ല. തെറ്റുകൾ സൃഷ്ടിക്കുന്ന സാഹചര്യങ്ങളും അധികാരബന്ധങ്ങളും സംഘടനാ രീതികളും മാറ്റണം. തെറ്റുകൾ ആവർത്തിക്കാതിരിക്കാനുള്ള ജനാധിപത്യപരമായ സംവിധാനങ്ങൾ സ്ഥാപിക്കണം. പ്രവർത്തകരുടെ രാഷ്ട്രീയബോധവും സ്വതന്ത്രചിന്തയും വളർത്തണം. ജനങ്ങളുടെ ജീവിതപ്രശ്നങ്ങളുമായി പാർട്ടിയുടെ പ്രവർത്തനങ്ങളെ വീണ്ടും ബന്ധിപ്പിക്കണം.
തിരുത്തൽ എന്നത് തെറ്റുകാരെ കണ്ടെത്തി മാറ്റിനിർത്തുന്നതല്ല; തെറ്റുകൾ ആവർത്തിക്കാൻ ഇടയാക്കുന്ന സംഘടനാ-രാഷ്ട്രീയ സാഹചര്യങ്ങളെ മാറ്റുന്നതാണ്.
അതുകൊണ്ട് സി.പി.ഐ(എം) ഇന്ന് നേരിടുന്ന യഥാർഥ വെല്ലുവിളി നേതൃമാറ്റമല്ല; രാഷ്ട്രീയവും സംഘടനാപരവുമായ പുനർനിർമാണമാണ്. അധികാരത്തിന്റെ താൽക്കാലിക നഷ്ടത്തെക്കാൾ അപകടകരം ജനങ്ങളുടെ വിശ്വാസം നഷ്ടപ്പെടുന്നതാണ്. അധികാരം തിരിച്ചുപിടിക്കുന്നതിനേക്കാൾ പ്രധാനമാണ് ആ വിശ്വാസം തിരിച്ചുപിടിക്കുക.
ഒരു യഥാർഥ കമ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെ പുനരുജ്ജീവനം ആരംഭിക്കുന്നത് നേതൃത്വത്തിന്റെ സ്വയംവിമർശനത്തിൽനിന്നാണ്; അത് പൂർത്തിയാകുന്നത് ജനങ്ങൾക്കിടയിൽ പാർട്ടി വീണ്ടും വിശ്വാസ്യതയും പ്രസക്തിയും നേടിയെടുക്കുമ്പോഴാണ്.

Leave a Reply