QUANTUM DIALECTIC PHILOSOPHY

PHILOSPHICAL DISCOURSES BY CHANDRAN KC

സോഷ്യൽ മീഡിയയുടെ കാലത്ത് പാർട്ടി അച്ചടക്കവും അഭിപ്രായസ്വാതന്ത്ര്യവും- ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്സിന്റെ രീതിശാസ്ത്രത്തിൽ ഒരു സമഗ്ര പഠനം

സോഷ്യൽ മീഡിയയുടെ ആവിർഭാവം ആധുനിക സമൂഹത്തിന്റെ ആശയവിനിമയ സംവിധാനത്തിലും രാഷ്ട്രീയ പ്രക്രിയകളിലും സംഘടനാ ബന്ധങ്ങളിലും അടിസ്ഥാനപരമായ പരിവർത്തനങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ചിരിക്കുകയാണ്. വിവരങ്ങൾ ഉൽപാദിപ്പിക്കാനും പ്രചരിപ്പിക്കാനും വിശകലനം ചെയ്യാനും പ്രതികരിക്കാനുമുള്ള അധികാരം പരമ്പരാഗത മാധ്യമസ്ഥാപനങ്ങളുടെയും രാഷ്ട്രീയ സംഘടനാ നേതൃത്വങ്ങളുടെയും നിയന്ത്രണത്തിൽ മാത്രം നിലനിൽക്കുന്നില്ല. ഇന്ന് സമൂഹത്തിലെ ഓരോ വ്യക്തിക്കും സ്വന്തം അഭിപ്രായങ്ങൾ പരസ്യമായി പ്രകടിപ്പിക്കാനും രാഷ്ട്രീയ സംഭവവികാസങ്ങളെ വിമർശനാത്മകമായി വിലയിരുത്താനും പൊതുചർച്ചകളിൽ നേരിട്ട് ഇടപെടാനും കഴിയും. ഈ മാറ്റം രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടികളുടെ പരമ്പരാഗത സംഘടനാ ഘടനയെയും അച്ചടക്ക സങ്കൽപ്പത്തെയും പുനഃപരിശോധിക്കേണ്ട സാഹചര്യം സൃഷ്ടിച്ചിരിക്കുന്നു.

പരമ്പരാഗത രാഷ്ട്രീയ സംഘടനകളിൽ ആശയവിനിമയം പ്രധാനമായും നേതൃത്വത്തിൽനിന്ന് താഴെത്തട്ടിലേക്ക് എന്ന ഏകദിശാ സ്വഭാവത്തിലായിരുന്നു. പാർട്ടി സമ്മേളനങ്ങൾ, കമ്മിറ്റികൾ, ഔദ്യോഗിക പ്രസിദ്ധീകരണങ്ങൾ, പൊതുയോഗങ്ങൾ എന്നിവയിലൂടെയാണ് രാഷ്ട്രീയ നിലപാടുകൾ രൂപീകരിക്കുകയും പ്രചരിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നത്. പാർട്ടി നേതൃത്വം രൂപപ്പെടുത്തുന്ന നിലപാടുകൾ അംഗങ്ങളും പ്രവർത്തകരും ജനങ്ങളിലേക്ക് എത്തിക്കുന്നതായിരുന്നു സംഘടനാ ആശയവിനിമയത്തിന്റെ പ്രധാന ധർമം. എന്നാൽ സോഷ്യൽ മീഡിയ ഈ ഘടനയെ ബഹുകേന്ദ്രിതവും പരസ്പരപ്രവർത്തനപരവുമായ ഒരു സംവിധാനമാക്കി മാറ്റിയിരിക്കുന്നു. ഇപ്പോൾ ഓരോ പാർട്ടി അംഗത്തിനും അനുഭാവിക്കും സ്വന്തം അഭിപ്രായങ്ങൾ പ്രകടിപ്പിക്കാനും പാർട്ടി നയങ്ങളെ വിമർശിക്കാനും നേതൃത്വത്തിന്റെ തീരുമാനങ്ങളെ ചോദ്യം ചെയ്യാനും പുതിയ രാഷ്ട്രീയ ആശയങ്ങൾ അവതരിപ്പിക്കാനും കഴിയും.

ഈ സാഹചര്യത്തിൽ പഴയ സംഘടനാ അച്ചടക്കത്തിന്റെ മാതൃക അതേപടി സോഷ്യൽ മീഡിയയിൽ നടപ്പാക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നത് നിരവധി വൈരുധ്യങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നു. സംഘടനയുടെ ഐക്യം നിലനിർത്തേണ്ടതിന്റെ ആവശ്യകതയും അംഗങ്ങളുടെ സ്വതന്ത്രമായ അഭിപ്രായപ്രകടനത്തിനുള്ള അവകാശവും തമ്മിലുള്ള സംഘർഷമാണ് അതിൽ പ്രധാനം. ഈ പ്രശ്നത്തെ ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്സിന്റെ രീതിശാസ്ത്രത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ വിശകലനം ചെയ്യുമ്പോൾ, പാർട്ടി അച്ചടക്കവും അഭിപ്രായവൈവിധ്യവും പരസ്പരം ഇല്ലാതാക്കേണ്ട വിരുദ്ധ ഘടകങ്ങളല്ലെന്നും അവയുടെ പരസ്പരപ്രവർത്തനത്തിലൂടെയാണ് കൂടുതൽ വികസിതമായ സംഘടനാ ഐക്യം രൂപപ്പെടേണ്ടതെന്നും മനസ്സിലാക്കാം.

ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്സിന്റെ അടിസ്ഥാനപരമായ കാഴ്ചപ്പാടിൽ പ്രകൃതിയിലെയും സമൂഹത്തിലെയും എല്ലാ വ്യവസ്ഥകളും പരസ്പരം പ്രവർത്തിക്കുന്ന വിവിധ ഘടകങ്ങളുടെ ചലനാത്മക ബന്ധങ്ങളിലൂടെയാണ് നിലനിൽക്കുന്നത്. ഒരു വ്യവസ്ഥയുടെ സ്ഥിരത എന്നത് അതിനുള്ളിലെ ചലനങ്ങളുടെയും വൈരുധ്യങ്ങളുടെയും അഭാവമല്ല. മറിച്ച് അതിനെ സംയോജിപ്പിക്കുന്ന കോഹസീവ് ശക്തികളും അതിലെ ഘടകങ്ങളെ വ്യത്യസ്ത ദിശകളിലേക്ക് നയിക്കുന്ന ഡീകോഹസീവ് ശക്തികളും തമ്മിലുള്ള ചലനാത്മക സന്തുലിതാവസ്ഥയുടെ ഫലമാണ്.

ഈ കാഴ്ചപ്പാട് രാഷ്ട്രീയ സംഘടനകൾക്കും ബാധകമാണ്. ഒരു രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടിയെ ഒരേ ചിന്തയും ഒരേ അഭിപ്രായവുമുള്ള വ്യക്തികളുടെ നിശ്ചലമായ കൂട്ടായ്മയായി കാണാനാവില്ല. വ്യത്യസ്ത സാമൂഹിക അനുഭവങ്ങളും അറിവുകളും രാഷ്ട്രീയ കാഴ്ചപ്പാടുകളും താൽപര്യങ്ങളുമുള്ള വ്യക്തികൾ തമ്മിലുള്ള നിരന്തരമായ പരസ്പരപ്രവർത്തനത്തിലൂടെ നിലനിൽക്കുന്ന സങ്കീർണ്ണമായ ഒരു സാമൂഹിക വ്യവസ്ഥയാണത്.

പാർട്ടിയുടെ അടിസ്ഥാന പ്രത്യയശാസ്ത്രം, പൊതുവായ രാഷ്ട്രീയ ലക്ഷ്യങ്ങൾ, സംഘടനാ തീരുമാനങ്ങൾ, പരസ്പരവിശ്വാസം എന്നിവ അതിലെ കോഹസീവ് ഘടകങ്ങളായി പ്രവർത്തിക്കുന്നു. ഇവയാണ് സംഘടനയുടെ ഐക്യവും ഘടനയും കൂട്ടായ പ്രവർത്തനശേഷിയും നിലനിർത്തുന്നത്. അതേസമയം അംഗങ്ങളുടെ വ്യക്തിപരമായ അനുഭവങ്ങൾ, വ്യത്യസ്തമായ രാഷ്ട്രീയ വിലയിരുത്തലുകൾ, വിമർശനങ്ങൾ, പുതിയ ആശയങ്ങൾ, നിലവിലുള്ള നയങ്ങളോടുള്ള വിയോജിപ്പുകൾ എന്നിവ ഡീകോഹസീവ് ഘടകങ്ങളായി പ്രവർത്തിക്കുന്നു. ഇവിടെ ഡീകോഹസീവ് എന്നത് സംഘടനയെ നശിപ്പിക്കുന്നതോ തകർക്കുന്നതോ ആയ ശക്തി എന്ന അർഥത്തിലല്ല. നിലവിലുള്ള സംഘടനാ ബന്ധങ്ങളിൽ വ്യത്യാസങ്ങളും ചോദ്യങ്ങളും പുതിയ ചലനങ്ങളും സൃഷ്ടിക്കുന്ന ഘടകങ്ങൾ എന്ന അർഥത്തിലാണ്.

ഈ രണ്ട് ഘടകങ്ങളിൽ ഏതെങ്കിലും ഒന്നിന്റെ അമിതമായ ആധിപത്യം സംഘടനയുടെ സ്വാഭാവിക വികാസത്തെ തടസ്സപ്പെടുത്താം. കോഹസീവ് ശക്തികൾ അമിതമായി ശക്തിപ്പെടുകയും എല്ലാ അംഗങ്ങളും ഒരേ അഭിപ്രായം മാത്രം പ്രകടിപ്പിക്കണമെന്ന് നിർബന്ധിക്കുകയും ചെയ്താൽ സംഘടനയുടെ ആന്തരിക ചലനാത്മകത നഷ്ടപ്പെടും. മറുവശത്ത് പൊതുവായ ലക്ഷ്യങ്ങളെയും കൂട്ടായ തീരുമാനങ്ങളെയും അവഗണിക്കുന്ന തരത്തിൽ ഡീകോഹസീവ് ശക്തികൾ നിയന്ത്രണമില്ലാതെ പ്രവർത്തിച്ചാൽ സംഘടനയുടെ ഐക്യവും കൂട്ടായ പ്രവർത്തനശേഷിയും ദുർബലപ്പെടാം. അതിനാൽ സംഘടനയുടെ ആരോഗ്യകരമായ നിലനിൽപ്പിനും വികാസത്തിനും ഇവ തമ്മിലുള്ള ചലനാത്മക സന്തുലിതാവസ്ഥ അനിവാര്യമാണ്.

ഒരു രാഷ്ട്രീയ സംഘടനയ്ക്കുള്ളിൽ അഭിപ്രായവ്യത്യാസങ്ങൾ ഉണ്ടാകുന്നത് സ്വാഭാവികമാണ്. കാരണം ഓരോ അംഗവും ഒരേ സാമൂഹിക സാഹചര്യങ്ങളിലൂടെയോ അനുഭവങ്ങളിലൂടെയോ അറിവിന്റെ തലങ്ങളിലൂടെയോ കടന്നുപോകുന്നില്ല. ഒരേ രാഷ്ട്രീയ സംഭവത്തെക്കുറിച്ചുപോലും വ്യത്യസ്ത വ്യക്തികൾക്ക് വ്യത്യസ്തമായ വിലയിരുത്തലുകൾ ഉണ്ടാകാം. ഒരാൾ സാമ്പത്തികമായ വശത്തിന് പ്രാധാന്യം നൽകുമ്പോൾ മറ്റൊരാൾ സാമൂഹികവും സാംസ്കാരികവുമായ പ്രത്യാഘാതങ്ങൾക്ക് പ്രാധാന്യം നൽകിയേക്കാം. മറ്റൊരാൾക്ക് അതിന്റെ ചരിത്രപരമായ പശ്ചാത്തലമായിരിക്കാം കൂടുതൽ പ്രസക്തം.

ഇത്തരം അഭിപ്രായവ്യത്യാസങ്ങളെ സംഘടനയുടെ ഐക്യത്തിന് ഭീഷണിയായി മാത്രം കാണുന്നത് യാഥാർഥ്യത്തെ അപൂർണമായി മനസ്സിലാക്കുന്നതാണ്. അവ സംഘടനയ്ക്കുള്ളിലെ വ്യത്യസ്ത അറിവുകളുടെയും അനുഭവങ്ങളുടെയും പ്രകടനങ്ങളാണ്. നിലവിലുള്ള രാഷ്ട്രീയ നിലപാടുകളെ പുനഃപരിശോധിക്കാനും പുതിയ സാഹചര്യങ്ങളെ മനസ്സിലാക്കാനും തെറ്റായ തീരുമാനങ്ങൾ തിരുത്താനും അവ സഹായിച്ചേക്കാം.

ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്സിന്റെ രീതിശാസ്ത്രത്തിൽ ഒരു വ്യവസ്ഥയുടെ വികാസത്തിന് അതിന്റെ നിലവിലുള്ള ഘടനയെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്ന ഡീകോഹസീവ് പ്രവർത്തനങ്ങളും ആവശ്യമാണ്. എല്ലാ ഘടകങ്ങളും നിലവിലുള്ള അവസ്ഥയെ അതേപടി നിലനിർത്താൻ മാത്രം പ്രവർത്തിച്ചാൽ വ്യവസ്ഥയുടെ വികാസത്തിനുള്ള സാധ്യതകൾ പരിമിതപ്പെടും. അതിനാൽ പാർട്ടിക്കുള്ളിലെ വിമർശനങ്ങളെയും വ്യത്യസ്ത അഭിപ്രായങ്ങളെയും സംഘടനയുടെ സ്വയംതിരുത്തലിനും വികാസത്തിനും ആവശ്യമായ ആന്തരിക ചലനങ്ങളായി കാണണം.

ഇവിടെ എല്ലാ അഭിപ്രായവ്യത്യാസങ്ങളും ശരിയാണെന്നോ എല്ലാ വിമർശനങ്ങളും പുരോഗമനപരമാണെന്നോ അർഥമില്ല. അവയുടെ ശാസ്ത്രീയമായ ഉള്ളടക്കവും സാമൂഹിക പ്രസക്തിയും രാഷ്ട്രീയ ഫലവും പരിശോധിക്കുകയാണ് വേണ്ടത്. വിമർശനാത്മകമായ അഭിപ്രായങ്ങളെ അവയുടെ ഉള്ളടക്കം പരിശോധിക്കാതെ അച്ചടക്കലംഘനമായി തള്ളിക്കളയുന്നത് സംഘടനയുടെ സ്വയംതിരുത്തൽ ശേഷിയെ ദുർബലപ്പെടുത്തും. അതുപോലെ സംഘടനയുടെ പൊതുവായ ലക്ഷ്യങ്ങളെയും കൂട്ടായ പ്രവർത്തനത്തെയും തകർക്കുന്ന ഉത്തരവാദിത്വരഹിതമായ ഇടപെടലുകളെ അഭിപ്രായസ്വാതന്ത്ര്യമായി ന്യായീകരിക്കാനും കഴിയില്ല.

പാർട്ടി അച്ചടക്കം സംഘടനയുടെ കൂട്ടായ പ്രവർത്തനത്തിന് ആവശ്യമായ ഒരു കോഹസീവ് ഘടകമാണ്. പൊതുവായ ലക്ഷ്യങ്ങൾ, കൂട്ടായ തീരുമാനങ്ങൾ, സംഘടനാപരമായ ഉത്തരവാദിത്വം, പരസ്പരവിശ്വാസം എന്നിവയുടെ അടിസ്ഥാനത്തിലാണ് അതിന്റെ പ്രസക്തി നിലനിൽക്കുന്നത്. എന്നാൽ അച്ചടക്കത്തെ എല്ലാ അംഗങ്ങളും ഒരേ രീതിയിൽ ചിന്തിക്കുകയും ഒരേ അഭിപ്രായം പ്രകടിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യണമെന്ന നിർബന്ധമായി വ്യാഖ്യാനിക്കുമ്പോൾ അതിന്റെ സ്വഭാവം മാറുന്നു.

ഇത്തരം നിർബന്ധിതമായ അഭിപ്രായ ഏകീകരണം സംഘടനയ്ക്കുള്ളിലെ ഡീകോഹസീവ് ചലനങ്ങളെ അടിച്ചമർത്തുന്നു. അംഗങ്ങൾ തങ്ങളുടെ യഥാർഥ അഭിപ്രായങ്ങൾ പ്രകടിപ്പിക്കാതിരിക്കുകയും നേതൃത്വത്തിന് സ്വീകാര്യമായ നിലപാടുകൾ മാത്രം പരസ്യമായി ആവർത്തിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന സാഹചര്യം രൂപപ്പെടാം. പുറമേ സംഘടനയിൽ ഐക്യവും അച്ചടക്കവും നിലനിൽക്കുന്നതായി തോന്നുമെങ്കിലും ആന്തരികമായി അസംതൃപ്തിയും ബൗദ്ധിക നിശ്ചലതയും വളരാം.

ഇത് ഒരു പ്രധാനപ്പെട്ട വൈരുധ്യമാണ്. ഐക്യം നിലനിർത്തുന്നതിനായി സ്വീകരിക്കുന്ന അമിതമായ നിയന്ത്രണം ദീർഘകാലാടിസ്ഥാനത്തിൽ ഐക്യത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തെത്തന്നെ ദുർബലപ്പെടുത്തുന്നു. കാരണം യഥാർഥമായ ഐക്യം പരസ്പരവിശ്വാസത്തിലും രാഷ്ട്രീയ ബോധ്യത്തിലും നിന്നാണ് രൂപപ്പെടേണ്ടത്. ഭയത്തിൽനിന്നും ശിക്ഷാനടപടികളുടെ ആശങ്കയിൽനിന്നും രൂപപ്പെടുന്ന അനുസരണം യഥാർഥമായ സംഘടനാ ഐക്യത്തിന് തുല്യമല്ല.

അച്ചടക്കത്തിന്റെ പേരിൽ അഭിപ്രായവ്യത്യാസങ്ങൾ അടിച്ചമർത്തപ്പെടുമ്പോൾ സംഘടനയ്ക്കുള്ളിൽ സ്വയം സെൻസർഷിപ്പ് വളരുന്നു. പാർട്ടിയുടെ നയങ്ങളിലെ പിഴവുകളെക്കുറിച്ചോ നേതൃത്വത്തിന്റെ തീരുമാനങ്ങളിലെ ദൗർബല്യങ്ങളെക്കുറിച്ചോ അഭിപ്രായമുള്ളവർ അവ പരസ്യമായി പ്രകടിപ്പിക്കാൻ മടിക്കും. വിമർശനാത്മകമായ ചിന്തകൾ വ്യക്തിപരമായ സംഭാഷണങ്ങളിലേക്ക് ഒതുങ്ങുകയും പൊതുവായ സംഘടനാ ചർച്ചകളിൽനിന്ന് അപ്രത്യക്ഷമാകുകയും ചെയ്യും. അങ്ങനെ സംഘടനയിൽ യഥാർഥത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്ന അഭിപ്രായവൈവിധ്യവും പരസ്യമായി പ്രകടിപ്പിക്കപ്പെടുന്ന അഭിപ്രായങ്ങളും തമ്മിൽ വലിയ വിടവ് രൂപപ്പെടും.

ഇതിന്റെ ഫലമായി നേതൃത്വം കേൾക്കുന്നത് അംഗങ്ങളുടെ യഥാർഥ അഭിപ്രായങ്ങളായിരിക്കണമെന്നില്ല; മറിച്ച് ശിക്ഷാനടപടികൾ ഒഴിവാക്കുന്നതിനായി അവർ പ്രകടിപ്പിക്കുന്ന സുരക്ഷിതമായ അഭിപ്രായങ്ങളായിരിക്കാം. അത്തരം വിവരങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ എടുക്കുന്ന സംഘടനാ തീരുമാനങ്ങൾക്ക് യഥാർഥ സാമൂഹിക സാഹചര്യങ്ങളെ പ്രതിഫലിപ്പിക്കാനുള്ള ശേഷി കുറയും.

സോഷ്യൽ മീഡിയയുടെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട സവിശേഷത അതിന്റെ ബഹുകേന്ദ്രിതമായ ആശയവിനിമയ ഘടനയാണ്. പരമ്പരാഗത സംഘടനാ സംവിധാനത്തിൽ നേതൃത്വം വിവരങ്ങൾ നൽകുകയും താഴെത്തട്ടിലുള്ള പ്രവർത്തകർ അവ പ്രചരിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന രീതിക്കായിരുന്നു പ്രാധാന്യം. എന്നാൽ സോഷ്യൽ മീഡിയയിൽ ഓരോ അംഗവും വിവരങ്ങളുടെ ഉപഭോക്താവും ഉൽപാദകനും പ്രചാരകനും വിമർശകനുമായി മാറുന്നു.

ഇതിലൂടെ സംഘടനയ്ക്കുള്ളിൽ മുമ്പ് വ്യക്തമായി പ്രകടമാകാതിരുന്ന നിരവധി അഭിപ്രായങ്ങളും അനുഭവങ്ങളും രാഷ്ട്രീയ വിലയിരുത്തലുകളും പരസ്യമായി പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു. ഒരു പ്രാദേശിക പ്രവർത്തകന് തന്റെ പ്രദേശത്തെ ഭരണപരമായ വീഴ്ചകൾ ഉടൻതന്നെ പൊതുസമൂഹത്തിന്റെ ശ്രദ്ധയിൽ കൊണ്ടുവരാൻ കഴിയും. ഒരു സാധാരണ അംഗത്തിന് ദേശീയ രാഷ്ട്രീയ സംഭവങ്ങളെക്കുറിച്ച് സ്വന്തം വിലയിരുത്തൽ അവതരിപ്പിക്കാം. ഒരു യുവപ്രവർത്തകന് പുതിയ സാങ്കേതികവിദ്യകളുടെയും സാമ്പത്തിക മാറ്റങ്ങളുടെയും സാമൂഹിക പ്രത്യാഘാതങ്ങളെക്കുറിച്ച് ചർച്ചകൾ ആരംഭിക്കാം.

ഇത്തരത്തിലുള്ള ആശയവിനിമയം സംഘടനയ്ക്കുള്ളിലെ അറിവിന്റെ ഒഴുക്കിനെ ബഹുദിശാത്മകമാക്കുന്നു. നേതൃത്വം മാത്രമല്ല, താഴെത്തട്ടിലുള്ള അംഗങ്ങളും സംഘടനയുടെ അറിവ് രൂപീകരിക്കുന്ന പ്രക്രിയയിൽ പങ്കാളികളാകുന്നു. അതിനാൽ സോഷ്യൽ മീഡിയയെ നിയന്ത്രിക്കേണ്ട ഒരു ബാഹ്യപ്രതിഭാസമായി മാത്രം കാണുന്നതിനു പകരം സംഘടനയുടെ ആന്തരിക പരസ്പരപ്രവർത്തന ശൃംഖലയുടെ പുതിയ വിപുലീകരണമായി മനസ്സിലാക്കണം.

സോഷ്യൽ മീഡിയയിലെ ഈ ബഹുകേന്ദ്രിത സ്വഭാവം സംഘടനയുടെ പരമ്പരാഗത അധികാരഘടനയിലും മാറ്റങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നു. മുമ്പ് ഒരു അഭിപ്രായം പൊതുസമൂഹത്തിലെത്താൻ സംഘടനാ നേതൃത്വത്തിന്റെയോ ഔദ്യോഗിക മാധ്യമങ്ങളുടെയോ അംഗീകാരം ആവശ്യമായിരുന്നെങ്കിൽ ഇപ്പോൾ ഒരു സാധാരണ പ്രവർത്തകനുപോലും സ്വന്തം നിരീക്ഷണങ്ങൾ ആയിരക്കണക്കിന് ആളുകളിലേക്ക് എത്തിക്കാൻ കഴിയും. ഇതിലൂടെ വിവരങ്ങളുടെ കേന്ദ്രീകരണം കുറയുകയും അഭിപ്രായരൂപീകരണ പ്രക്രിയ കൂടുതൽ വ്യാപകമാവുകയും ചെയ്യുന്നു.

ഈ പുതിയ സാഹചര്യത്തിൽ പഴയ രീതിയിലുള്ള നിയന്ത്രണങ്ങൾ അതേപടി പ്രയോഗിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നത് സംഘടനയുടെ സ്വാഭാവികമായ ആശയവിനിമയ ശൃംഖലയെ തടസ്സപ്പെടുത്തും. പ്രത്യേകിച്ച് സോഷ്യൽ മീഡിയയിൽ വ്യക്തിപരമായ അഭിപ്രായപ്രകടനങ്ങളെ നിയന്ത്രിക്കുന്നതിലൂടെ സംഘടനയുടെ അറിവ് രൂപീകരണ പ്രക്രിയയിൽനിന്ന് നിരവധി അംഗങ്ങളെ നിഷ്ക്രിയരാക്കാനുള്ള സാധ്യതയുണ്ട്.

ഒരു രാഷ്ട്രീയ സംഘടനയുടെ കാര്യക്ഷമത അതിന്റെ നേതൃത്വത്തിന്റെ തീരുമാനമെടുക്കൽ ശേഷിയിൽ മാത്രം ആശ്രയിക്കുന്നില്ല. താഴെത്തട്ടിലുള്ള പ്രവർത്തകരിൽനിന്ന് ലഭിക്കുന്ന വിവരങ്ങളും സാമൂഹിക അനുഭവങ്ങളും ജനങ്ങളുടെ പ്രതികരണങ്ങളും അതിൽ നിർണായകമാണ്.

സോഷ്യൽ മീഡിയ ഈ വിവരവിനിമയത്തിന് പുതിയ സാധ്യതകൾ തുറന്നിരിക്കുന്നു. പ്രാദേശിക പ്രശ്നങ്ങൾ, ഭരണപരമായ വീഴ്ചകൾ, ജനങ്ങളുടെ ദൈനംദിന അനുഭവങ്ങൾ, പുതിയ സാമൂഹിക പ്രവണതകൾ എന്നിവയെക്കുറിച്ച് പ്രവർത്തകർക്ക് നേരിട്ട് വിവരങ്ങൾ പങ്കുവെക്കാനാകും. എന്നാൽ പാർട്ടി അച്ചടക്കത്തിന്റെ പേരിൽ വിമർശനാത്മകമായ അഭിപ്രായങ്ങൾ നിയന്ത്രിക്കപ്പെടുമ്പോൾ ഈ വിവരങ്ങൾ നേതൃത്വത്തിലേക്ക് എത്തുന്ന വഴികൾ തടസ്സപ്പെടാം. താഴെത്തട്ടിലുള്ള പ്രവർത്തകർ നേരിട്ട് അനുഭവിക്കുന്ന സാമൂഹിക യാഥാർഥ്യങ്ങളും നേതൃത്വത്തിന്റെ വിലയിരുത്തലുകളും തമ്മിൽ വിടവ് വർധിക്കാം.

ഇത് സംഘടനയുടെ തീരുമാനമെടുക്കൽ പ്രക്രിയയിൽ വിവരപരമായ അസന്തുലിതാവസ്ഥ സൃഷ്ടിക്കുന്നു. നേതൃത്വം സ്വന്തം വിലയിരുത്തലുകളെ മാത്രം അടിസ്ഥാനമാക്കി തീരുമാനങ്ങൾ എടുക്കുകയും താഴെത്തട്ടിലുള്ളവരുടെ അനുഭവങ്ങളെ വേണ്ടത്ര പരിഗണിക്കാതിരിക്കുകയും ചെയ്താൽ തീരുമാനങ്ങളുടെ സാമൂഹിക പ്രസക്തി കുറയാം.

ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്സിന്റെ കാഴ്ചപ്പാടിൽ, ഒരു സങ്കീർണ്ണ വ്യവസ്ഥയുടെ നിലനിൽപ്പിനും വികാസത്തിനും അതിലെ ഘടകങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള നിരന്തരമായ പരസ്പരപ്രവർത്തനവും വിവരവിനിമയവും നിർണായകമാണ്. ഈ പരസ്പരപ്രവർത്തനങ്ങൾ തടസ്സപ്പെടുമ്പോൾ വ്യവസ്ഥയുടെ സ്വയംക്രമീകരണശേഷിയും പുതിയ സാഹചര്യങ്ങളോട് പ്രതികരിക്കാനുള്ള കഴിവും ദുർബലപ്പെടുന്നു. അതിനാൽ സംഘടനയുടെ ആശയവിനിമയം മുകളിൽനിന്ന് താഴേക്കു മാത്രമല്ല, താഴെത്തട്ടിൽനിന്ന് മുകളിലേക്കും വിവിധ തലങ്ങൾ തമ്മിലും നിരന്തരമായി നടക്കണം.

അംഗങ്ങളുടെ അഭിപ്രായപ്രകടനങ്ങൾ നിയന്ത്രിക്കുന്നതിന്റെ മറ്റൊരു പ്രത്യാഘാതം സംഘടനയുടെ ബൗദ്ധിക നവീകരണശേഷി കുറയുന്നതാണ്. പുതിയ അറിവുകളും വിമർശനങ്ങളും സംഘടനയിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുന്നതിനുള്ള വഴികൾ അടയുമ്പോൾ നിലവിലുള്ള അറിവുകൾ തന്നെ ആവർത്തിക്കപ്പെടുകയും പുതിയ സാമൂഹിക സാഹചര്യങ്ങളെ വിലയിരുത്താനുള്ള ശേഷി പരിമിതപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു. അങ്ങനെ സംഘടന പുറമേ സജീവമായി പ്രവർത്തിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും ബൗദ്ധികമായി നിശ്ചലമായ ഒരു വ്യവസ്ഥയായി മാറാനുള്ള സാധ്യതയുണ്ട്.

ഇന്നത്തെ യുവതലമുറയുടെ രാഷ്ട്രീയ ഇടപെടലുകൾ പഴയ തലമുറകളുടേതിൽനിന്ന് വ്യത്യസ്തമാണ്. അവർ വിവരങ്ങൾ സ്വീകരിക്കുന്നത് ഏകപക്ഷീയമായ ഔദ്യോഗിക സ്രോതസ്സുകളിൽനിന്നു മാത്രമല്ല. വിവിധ മാധ്യമങ്ങൾ, ശാസ്ത്രീയ പഠനങ്ങൾ, സാമൂഹിക സംവാദങ്ങൾ, അന്താരാഷ്ട്ര രാഷ്ട്രീയ സംഭവങ്ങൾ, വ്യക്തിഗത അനുഭവങ്ങൾ എന്നിവയിലൂടെ അവർ സ്വന്തം രാഷ്ട്രീയ ബോധം രൂപപ്പെടുത്തുന്നു.

അവരുടെ ചിന്താപ്രക്രിയയിൽ സംശയത്തിനും വിമർശനത്തിനും സ്വതന്ത്രമായ അഭിപ്രായപ്രകടനത്തിനും വലിയ സ്ഥാനമുണ്ട്. അതിനാൽ സംഘടനയുടെ നിലപാടുകളെ ചോദ്യം ചെയ്യാതെ അംഗീകരിക്കണമെന്ന് ആവശ്യപ്പെടുന്ന സമീപനം യുവതലമുറയുടെ സ്വാഭാവികമായ ബൗദ്ധിക പ്രവർത്തനവുമായി സംഘർഷത്തിലാകാം.

ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്സിന്റെ വീക്ഷണത്തിൽ ഒരു പുതിയ തലമുറയുടെ സാമൂഹികവും ബൗദ്ധികവുമായ വളർച്ച നിലവിലുള്ള സംഘടനാ ഘടനയിലേക്ക് പുതിയ ചലനങ്ങളും വൈരുധ്യങ്ങളും കൊണ്ടുവരുന്ന പ്രക്രിയയാണ്. ഈ പുതിയ ഘടകങ്ങളെ പഴയ സംഘടനാ മാതൃകയിലേക്ക് നിർബന്ധിതമായി ഒതുക്കുന്നതിനു പകരം അവയുടെ സൃഷ്ടിപരമായ സംഭാവനകൾ ഉൾക്കൊള്ളുന്ന തരത്തിൽ സംഘടനയുടെ പ്രവർത്തനരീതികൾ വികസിപ്പിക്കണം.

യുവതലമുറയുടെ വിമർശനങ്ങളെ കേൾക്കുകയും അവയിലെ ശരിയായ ഘടകങ്ങളെ സംഘടനയുടെ നയരൂപീകരണത്തിൽ ഉൾപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുന്നത് സംഘടനയുടെ തലമുറാപരമായ തുടർച്ചയ്ക്കും ബൗദ്ധിക നവീകരണത്തിനും സഹായിക്കും. മറിച്ച്, സ്വതന്ത്രമായ ചിന്തയെ നിയന്ത്രിക്കുന്ന സമീപനം സ്വീകരിച്ചാൽ പാർട്ടിയോട് ആശയപരമായ അടുപ്പമുള്ള യുവാക്കൾപോലും സംഘടനയിൽനിന്ന് അകന്നുപോകാം.

സോഷ്യൽ മീഡിയയിൽ ഒരു പാർട്ടിയുടെ പ്രതിച്ഛായ രൂപപ്പെടുന്നത് ഔദ്യോഗിക അക്കൗണ്ടുകളിലൂടെയും നേതാക്കളുടെ പ്രസ്താവനകളിലൂടെയും മാത്രമല്ല. ആയിരക്കണക്കിന് പ്രവർത്തകരുടെയും അനുഭാവികളുടെയും വ്യക്തിപരമായ ഇടപെടലുകളിലൂടെയാണ് അത് രൂപപ്പെടുന്നത്. അവരുടെ അനുഭവങ്ങളും അഭിപ്രായങ്ങളും വിമർശനങ്ങളും സംവാദങ്ങളും ചേർന്നാണ് പാർട്ടിയുടെ സാമൂഹിക പ്രതിച്ഛായ വികസിക്കുന്നത്.

എല്ലാവരും ഒരേ രീതിയിൽ പ്രതികരിക്കുകയും ഒരേ സന്ദേശങ്ങൾ ആവർത്തിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന സാഹചര്യം സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടാൽ സ്വാഭാവികമായ രാഷ്ട്രീയ സംവാദത്തിന്റെ വൈവിധ്യം കുറയാം. ജനങ്ങളുടെ വ്യത്യസ്തമായ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് വ്യത്യസ്തമായ അറിവുകളുടെയും അനുഭവങ്ങളുടെയും അടിസ്ഥാനത്തിൽ മറുപടി നൽകാനുള്ള കഴിവും കുറയും. പാർട്ടിയുടെ ഡിജിറ്റൽ സാന്നിധ്യം ജനങ്ങളുമായി സംവദിക്കുന്ന ഒരു തുറന്ന രാഷ്ട്രീയ വേദിയെന്നതിനുപകരം ഏകപക്ഷീയമായ ഔദ്യോഗിക പ്രചാരണ സംവിധാനമായി അനുഭവപ്പെടാൻ തുടങ്ങും.

മറുവശത്ത്, പാർട്ടിയുടെ അടിസ്ഥാന രാഷ്ട്രീയ നിലപാടുകളെക്കുറിച്ച് വ്യക്തമായ ബോധ്യമുള്ളതും സ്വതന്ത്രമായി ചിന്തിക്കാൻ കഴിവുള്ളതുമായ പ്രവർത്തകരുടെ സജീവമായ സാന്നിധ്യം സോഷ്യൽ മീഡിയയിൽ സംഘടനയുടെ ആശയപ്രചാരണത്തെ കൂടുതൽ വിശ്വാസയോഗ്യമാക്കും. വിവിധ സാമൂഹിക വിഷയങ്ങളിൽ വ്യക്തിപരമായ അനുഭവങ്ങളുടെയും അറിവുകളുടെയും അടിസ്ഥാനത്തിൽ അവർക്ക് സംവദിക്കാൻ കഴിയും. അതിനാൽ അംഗങ്ങളുടെ സ്വതന്ത്രമായ അഭിപ്രായപ്രകടനത്തെ നിയന്ത്രിക്കുന്നതിനേക്കാൾ അവരുടെ രാഷ്ട്രീയവും ബൗദ്ധികവുമായ ശേഷി വികസിപ്പിക്കുന്നതിനാണ് സംഘടന പ്രാധാന്യം നൽകേണ്ടത്.

ഇവിടെ പ്രധാനമായി തിരിച്ചറിയേണ്ടത് പാർട്ടി അച്ചടക്കവും അഭിപ്രായങ്ങളുടെ ഏകീകരണവും രണ്ടും വ്യത്യസ്തമായ കാര്യങ്ങളാണെന്നതാണ്. ഒരു സംഘടനയുടെ കൂട്ടായ പ്രവർത്തനത്തിന് അച്ചടക്കം അനിവാര്യമാണ്. പൊതുവായ ലക്ഷ്യങ്ങൾ, ജനാധിപത്യപരമായി അംഗീകരിച്ച തീരുമാനങ്ങൾ, സംഘടനാപരമായ ഉത്തരവാദിത്വം എന്നിവ പാലിക്കപ്പെടണം. എന്നാൽ അതിന്റെ പേരിൽ അംഗങ്ങളുടെ എല്ലാ വ്യക്തിപരമായ അഭിപ്രായപ്രകടനങ്ങളെയും നിയന്ത്രിക്കുന്നത് ജനാധിപത്യപരമായ സംഘടനാ പ്രവർത്തനത്തിന് അനുയോജ്യമല്ല.

പാർട്ടിയുടെ ഔദ്യോഗിക നിലപാടുകൾ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന നേതാക്കൾക്കും ഭാരവാഹികൾക്കും പ്രത്യേക ഉത്തരവാദിത്വങ്ങളുണ്ട്. അതുപോലെതന്നെ സാധാരണ അംഗങ്ങൾക്കും ആശയപരമായ വിമർശനങ്ങൾ ഉന്നയിക്കാനും നയപരമായ അഭിപ്രായവ്യത്യാസങ്ങൾ പ്രകടിപ്പിക്കാനും അവകാശമുണ്ട്. വ്യക്തിപരമായ അഭിപ്രായത്തെ ഔദ്യോഗിക പാർട്ടി നിലപാടായി വ്യാഖ്യാനിക്കരുത്. അതേസമയം വ്യാജവാർത്തകൾ പ്രചരിപ്പിക്കൽ, മനഃപൂർവമായ അപവാദപ്രചാരണം, വ്യക്തിഹത്യ, വിദ്വേഷപ്രചാരണം, സംഘടനയുടെ കൂട്ടായ പ്രവർത്തനത്തെ തകർക്കുന്ന ഉത്തരവാദിത്വരഹിതമായ ഇടപെടലുകൾ എന്നിവയെ അഭിപ്രായസ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ പരിധിയിൽ ഉൾപ്പെടുത്താനും പാടില്ല.

അച്ചടക്കനടപടികൾ ആവശ്യമായിവരുമ്പോൾ അവയുടെ മാനദണ്ഡങ്ങൾ സുതാര്യവും വ്യക്തവുമായിരിക്കണം. നയപരമായ വിമർശനങ്ങളെയും വ്യക്തിപരമായ ആക്രമണങ്ങളെയും തമ്മിൽ വേർതിരിച്ചറിയണം. വിമർശനത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയ ഉള്ളടക്കമാണ് പരിശോധിക്കേണ്ടത്; അത് നേതൃത്വത്തിന് അസൗകര്യമുണ്ടാക്കുന്നുണ്ടോ എന്നതല്ല. സംഘടനയ്ക്കുള്ളിലെ വിമർശനങ്ങൾ കേൾക്കുന്നതിനും അവയ്ക്ക് യുക്തിസഹമായ മറുപടികൾ നൽകുന്നതിനും ഔദ്യോഗിക സംവിധാനങ്ങൾ ഉണ്ടായിരിക്കണം.

ഇത്തരത്തിലുള്ള സമീപനം സംഘടനയുടെ കോഹസീവ് ശക്തികളെ കൂടുതൽ ബോധപൂർവവും സുസ്ഥിരവുമാക്കും. കാരണം അംഗങ്ങൾ സംഘടനയുടെ തീരുമാനങ്ങളെ അനുസരിക്കുന്നത് ശിക്ഷയെ ഭയന്നല്ല, മറിച്ച് അവയുടെ രാഷ്ട്രീയ പ്രസക്തി ബോധ്യപ്പെട്ടതുകൊണ്ടായിരിക്കും. അങ്ങനെ അച്ചടക്കം ബാഹ്യമായി അടിച്ചേൽപ്പിക്കപ്പെടുന്ന നിയന്ത്രണത്തിൽനിന്ന് ആന്തരികമായ രാഷ്ട്രീയ ബോധ്യത്തിന്റെ പ്രകടനമായി മാറും.

സോഷ്യൽ മീഡിയയെ കേവലം പാർട്ടി പ്രചാരണത്തിനും ഔദ്യോഗിക സന്ദേശങ്ങളുടെ പ്രചാരണത്തിനും ഉപയോഗിക്കുന്നതിനു പകരം ഒരു വലിയ ബൗദ്ധിക സംവാദവേദിയായി വികസിപ്പിക്കേണ്ടതുണ്ട്. പാർട്ടിയുടെ സാമ്പത്തിക നയങ്ങൾ, സാമൂഹിക സമീപനങ്ങൾ, വർഗബന്ധങ്ങൾ, ശാസ്ത്രസാങ്കേതിക മാറ്റങ്ങൾ, ആഗോള രാഷ്ട്രീയ സംഭവവികാസങ്ങൾ എന്നിവയെക്കുറിച്ച് അംഗങ്ങൾക്കും അനുഭാവികൾക്കും തുറന്ന ചർച്ചകൾ നടത്താനുള്ള അവസരങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കണം.

താഴെത്തട്ടിലുള്ള പ്രവർത്തകരുടെ അനുഭവങ്ങളും പുതിയ തലമുറയുടെ ആശയങ്ങളും ശാസ്ത്രീയ പഠനങ്ങളും സംഘടനയുടെ നയരൂപീകരണവുമായി ബന്ധിപ്പിക്കണം. തെറ്റായ വിവരങ്ങൾക്കെതിരെ വസ്തുതാപരമായ പ്രതികരണങ്ങൾ നൽകുന്നതിനും രാഷ്ട്രീയ വിമർശനങ്ങൾക്ക് യുക്തിസഹമായ മറുപടികൾ നൽകുന്നതിനും പ്രവർത്തകരെ പ്രാപ്തരാക്കണം.

ഓരോ അംഗവും ഔദ്യോഗിക സന്ദേശങ്ങൾ ആവർത്തിക്കുന്ന ഒരു പ്രചാരകനായി മാത്രം നിലനിൽക്കാതെ സ്വതന്ത്രമായി ചിന്തിക്കുകയും പഠിക്കുകയും സംവദിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന രാഷ്ട്രീയ വ്യക്തിത്വമായി വികസിക്കണം. അത്തരം വ്യക്തികളുടെ കൂട്ടായ്മയാണ് കൂടുതൽ ബൗദ്ധികശേഷിയുള്ള ഒരു രാഷ്ട്രീയ സംഘടനയ്ക്ക് അടിത്തറയാകുന്നത്.

ഇതോടൊപ്പം സംഘടനയ്ക്കുള്ളിൽ നിരന്തരമായ പഠനത്തിനും സൈദ്ധാന്തിക ചർച്ചകൾക്കും വിമർശനാത്മക വിലയിരുത്തലുകൾക്കും പ്രാധാന്യം നൽകണം. പുതിയ ശാസ്ത്രീയ അറിവുകൾ, സാമ്പത്തിക മാറ്റങ്ങൾ, സാങ്കേതികവിദ്യയുടെ സാമൂഹിക പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ, വർഗബന്ധങ്ങളിലെ പരിവർത്തനങ്ങൾ എന്നിവയെക്കുറിച്ചുള്ള പഠനങ്ങൾ സോഷ്യൽ മീഡിയയിലൂടെ വ്യാപകമാക്കാം. ഇതിലൂടെ സംഘടനയുടെ പ്രത്യയശാസ്ത്രപരമായ അടിത്തറ കൂടുതൽ വികസിപ്പിക്കാനും സമകാലിക സാമൂഹിക യാഥാർഥ്യങ്ങളുമായി അതിനെ ബന്ധിപ്പിക്കാനും കഴിയും.

ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്സിന്റെ രീതിശാസ്ത്രത്തിൽ ഏതൊരു വ്യവസ്ഥയുടെയും നിലനിൽപ്പും വികാസവും പരസ്പരവിരുദ്ധമായ ശക്തികളുടെ ചലനാത്മക ബന്ധത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലാണ് പരിശോധിക്കുന്നത്. സംഘടനയുടെ ഐക്യവും അഭിപ്രായവൈവിധ്യവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധവും ഇതേ രീതിയിൽ മനസ്സിലാക്കണം.

പാർട്ടിയുടെ അടിസ്ഥാന പ്രത്യയശാസ്ത്രം, പൊതുവായ രാഷ്ട്രീയ ലക്ഷ്യങ്ങൾ, ജനാധിപത്യപരമായി അംഗീകരിച്ച കൂട്ടായ തീരുമാനങ്ങൾ, പരസ്പരവിശ്വാസം എന്നിവ സംഘടനയുടെ കോഹസീവ് അടിത്തറയാണ്. അതേസമയം വിമർശനം, പുതിയ ആശയങ്ങൾ, വ്യത്യസ്ത രാഷ്ട്രീയ വിലയിരുത്തലുകൾ, നയപരമായ പുനഃപരിശോധനകൾ എന്നിവ അതിന്റെ ഡീകോഹസീവ് ചലനങ്ങളാണ്.

ഇവയുടെ ശരിയായ പരസ്പരപ്രവർത്തനത്തിലൂടെയാണ് സംഘടനയുടെ ചലനാത്മക സന്തുലിതാവസ്ഥ നിലനിർത്താൻ കഴിയുക. ഈ സന്തുലിതാവസ്ഥ ഒരു നിശ്ചലാവസ്ഥയല്ല. പുതിയ സാമൂഹിക സാഹചര്യങ്ങൾക്കും അറിവുകൾക്കും രാഷ്ട്രീയ വെല്ലുവിളികൾക്കും അനുസരിച്ച് നിരന്തരം മാറുകയും പുനഃസംഘടിപ്പിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്ന അവസ്ഥയാണ്. അതിനാൽ സംഘടനയുടെ ഐക്യം എന്നത് എല്ലാ അംഗങ്ങളും ഒരേ അഭിപ്രായം പ്രകടിപ്പിക്കുന്ന അവസ്ഥയല്ല. വ്യത്യസ്ത അഭിപ്രായങ്ങൾ നിലനിൽക്കുമ്പോഴും പൊതുവായ രാഷ്ട്രീയ ലക്ഷ്യങ്ങൾക്കുവേണ്ടി ബോധപൂർവം സഹകരിക്കാൻ കഴിയുന്ന അവസ്ഥയാണ്.

ഈ പ്രക്രിയയിൽ നിലവിലുള്ള സംഘടനാ ഘടനകൾക്കും പ്രവർത്തനരീതികൾക്കും കാലാനുസൃതമായ മാറ്റങ്ങൾ ആവശ്യമായി വന്നേക്കാം. പരമ്പരാഗത കാലഘട്ടത്തിൽ രൂപപ്പെട്ട അച്ചടക്ക സങ്കൽപ്പങ്ങൾ ഡിജിറ്റൽ കാലഘട്ടത്തിലെ ആശയവിനിമയ സാഹചര്യങ്ങളുമായി പൊരുത്തപ്പെടുന്ന രീതിയിൽ പുനഃസംഘടിപ്പിക്കണം. ഇത് സംഘടനയുടെ അടിസ്ഥാന പ്രത്യയശാസ്ത്രത്തെ ഉപേക്ഷിക്കലല്ല; മറിച്ച് മാറുന്ന സാമൂഹിക സാഹചര്യങ്ങളിൽ അതിന്റെ പ്രയോഗരീതികളെ വികസിപ്പിക്കലാണ്.

സോഷ്യൽ മീഡിയയുടെ കാലത്ത് പാർട്ടി അച്ചടക്കപ്രശ്നം കേവലം സംഘടനാ നിയന്ത്രണത്തിന്റെ പ്രശ്നമല്ല. അത് രാഷ്ട്രീയ സംഘടനയുടെ സ്വഭാവം, ജനാധിപത്യപരമായ പ്രവർത്തനം, ബൗദ്ധിക വികാസം, അറിവിന്റെ ഉൽപാദനം, സാമൂഹിക ഇടപെടൽ എന്നിവയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട അടിസ്ഥാനപരമായ പ്രശ്നമാണ്. ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്സിന്റെ രീതിശാസ്ത്രത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ ഇതിനെ വിശകലനം ചെയ്യുമ്പോൾ സംഘടനയുടെ ഐക്യവും അംഗങ്ങളുടെ അഭിപ്രായസ്വാതന്ത്ര്യവും പരസ്പരം ഇല്ലാതാക്കേണ്ട ഘടകങ്ങളല്ലെന്നും അവയുടെ സൃഷ്ടിപരമായ പരസ്പരപ്രവർത്തനത്തിലൂടെയാണ് സംഘടനയുടെ വികാസം സാധ്യമാകുന്നതെന്നും വ്യക്തമാകുന്നു.

കോഹസീവ് ശക്തികൾ സംഘടനയുടെ ഘടനയും തുടർച്ചയും കൂട്ടായ പ്രവർത്തനശേഷിയും നിലനിർത്തുന്നു. ഡീകോഹസീവ് ശക്തികൾ നിലവിലുള്ള ഘടനയെ ചോദ്യം ചെയ്യുകയും പുതിയ ചിന്തകൾക്കും മാറ്റങ്ങൾക്കും വികാസത്തിനും അവസരമൊരുക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഇവയിൽ ഏതെങ്കിലും ഒന്നിനെ അടിച്ചമർത്തുകയോ അമിതമായി ശക്തിപ്പെടുത്തുകയോ ചെയ്യുന്നത് സംഘടനയുടെ ചലനാത്മക സന്തുലിതാവസ്ഥയെ തകർക്കും. അതിനാൽ പാർട്ടി അച്ചടക്കം അഭിപ്രായവ്യത്യാസങ്ങളെ ഇല്ലാതാക്കുന്നതിനുള്ള ഉപാധിയാകരുത്. മറിച്ച് അഭിപ്രായവ്യത്യാസങ്ങളെ ശാസ്ത്രീയമായി പരിശോധിക്കുകയും അവയിൽനിന്ന് ശരിയായ നിഗമനങ്ങളിലെത്തുകയും കൂട്ടായ തീരുമാനങ്ങൾ രൂപപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുന്ന പ്രക്രിയയുടെ ഭാഗമായിരിക്കണം.

ഒരു രാഷ്ട്രീയ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ യഥാർഥ ശക്തി അതിലെ അംഗങ്ങൾ എത്രത്തോളം ഒരേ അഭിപ്രായം ആവർത്തിക്കുന്നു എന്നതിലല്ല. മറിച്ച് വ്യത്യസ്ത അഭിപ്രായങ്ങളെയും വിമർശനങ്ങളെയും പുതിയ അറിവുകളെയും ഉൾക്കൊണ്ട് കൂടുതൽ വികസിതമായ രാഷ്ട്രീയ നിലപാടുകളിലേക്ക് എത്താനുള്ള അതിന്റെ കഴിവിലാണ്. ഈ കഴിവാണ് ഒരു സംഘടനയുടെ ബൗദ്ധിക വികാസത്തിന്റെയും സാമൂഹിക പ്രസക്തിയുടെയും ദീർഘകാല നിലനിൽപ്പിന്റെയും അടിസ്ഥാനം.

സോഷ്യൽ മീഡിയയുടെ കാലത്ത് അച്ചടക്കം ഭയത്തിൽനിന്നല്ല, ബോധ്യത്തിൽനിന്നാണ് രൂപപ്പെടേണ്ടത്. ഐക്യം നിർബന്ധിതമായ അഭിപ്രായ ഏകീകരണത്തിൽനിന്നല്ല, വൈരുധ്യങ്ങളുടെ സൃഷ്ടിപരമായ സംയോജനത്തിൽനിന്നാണ് വികസിക്കേണ്ടത്. അംഗങ്ങളുടെ സ്വതന്ത്രമായ ചിന്തയെ നിയന്ത്രിക്കുന്നതിനുപകരം അവരുടെ അറിവും വിമർശനശേഷിയും രാഷ്ട്രീയ ബോധ്യവും വികസിപ്പിക്കുന്ന സംഘടനാ സംസ്കാരമാണ് രൂപപ്പെടേണ്ടത്.

ഒരു രാഷ്ട്രീയ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ഐക്യം എന്നത് അതിലെ അംഗങ്ങളുടെ ചിന്തകളുടെ ഏകീകരണമല്ല; വ്യത്യസ്ത ചിന്തകളെയും അനുഭവങ്ങളെയും പൊതുവായ ലക്ഷ്യങ്ങളിലേക്ക് സംയോജിപ്പിക്കാനുള്ള അതിന്റെ ശേഷിയാണ്.

അച്ചടക്കം ഭയത്തിൽനിന്നല്ല, ബോധ്യത്തിൽനിന്ന് രൂപപ്പെടണം. ഐക്യം നിർബന്ധിതമായ അനുസരണത്തിൽനിന്നല്ല, വൈരുധ്യങ്ങളുടെ സൃഷ്ടിപരമായ സംയോജനത്തിൽനിന്ന് വികസിക്കണം. സോഷ്യൽ മീഡിയയുടെ കാലത്ത് ഒരു രാഷ്ട്രീയ പ്രസ്ഥാനത്തിന് ആവശ്യമായത് ചിന്തിക്കുന്നവരെ നിയന്ത്രിക്കുന്ന സംഘടനയല്ല, മറിച്ച് സ്വതന്ത്രമായി ചിന്തിക്കുന്ന വ്യക്തികളെ പരസ്പരം ബന്ധിപ്പിച്ച് കൂട്ടായ അറിവും രാഷ്ട്രീയ ബോധ്യവും സൃഷ്ടിക്കുന്ന സംഘടനയാണ്.

ഇതാണ് ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്സിന്റെ രീതിശാസ്ത്രത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ സോഷ്യൽ മീഡിയ കാലഘട്ടത്തിലെ പാർട്ടി അച്ചടക്കത്തെ പുനർനിർവചിക്കേണ്ടതിന്റെ ദാർശനികവും രാഷ്ട്രീയവുമായ പ്രസക്തി.

Leave a Reply