കമ്യൂണിസ്റ്റ് കാഡർമാർ ചില വിഷയങ്ങളിൽ സത്യസന്ധമായ ആത്മ പരിശോധന നടത്തേണ്ട സമയം അതിക്രമിച്ചിരിക്കുന്നു

കമ്യൂണിസ്റ്റ് നേതാക്കളുടെ മക്കൾ പാർടിയിലേക്ക് വരാതെ ബിസിനസിലേക്കും കോർപറേറ്റ് മേഖലയിലേക്കും വിദേശത്തേക്കും ചേക്കേറുന്നത് ഒരു അപകടകരമായ വീക്ഷണമാറ്റ സൂചനയാണ്. പാർടിയുടെ ഭാവിയെക്കുറിച്ചും വിപ്ലവത്തെക്കുറിച്ചും സ്വപ്നം കാണാൻ ഒന്നുമില്ല എന്ന ചിന്തയുടെ സൂചന. പാർട്ടി അണികളിലും സാധാരണ പ്രവർതകരിലും അതുണ്ടാക്കുന്ന ശൂന്യതാ ബോധം അപകടകരമാണ്

ഇതിൽ അന്തർലീനമായിരിക്കുന്നത് വെറും വ്യക്തിപരമായ തെരഞ്ഞെടുപ്പുകളുടെ പ്രശ്നമല്ല; അത് ഒരു രാഷ്ട്രീയ-സാമൂഹിക വൈരുധ്യത്തിന്റെ പ്രകടനമാണ്. പ്രത്യേകിച്ച് സ്വയം “ചരിത്രപരമായ പരിവർത്തനത്തിന്റെ വാഹകർ” എന്ന് അവകാശപ്പെടുന്ന കമ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനങ്ങളിൽ, നേതാക്കളുടെ കുടുംബജീവിതവും മക്കളുടെ ജീവിതദിശയും പാർട്ടിയുടെ ഭാവിദർശനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു മൗനസാക്ഷ്യമായി പ്രവർത്തിക്കുന്നു.

ഒരു പ്രസ്ഥാനം ഭാവിയെക്കുറിച്ച് ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ ജീവിക്കുമ്പോൾ, അതിന്റെ മൂല്യങ്ങളും സ്വപ്നങ്ങളും അടുത്ത തലമുറയെ ആകർഷിക്കും. എന്നാൽ നേതാക്കളുടെ സ്വന്തം മക്കൾ പോലും ആ പ്രസ്ഥാനത്തിലേക്ക് വരാതെ, മറിച്ച് കോർപറേറ്റ് മേഖലയിലേക്കോ വിദേശ തൊഴിൽ മേഖലയിലേക്കോ സ്വകാര്യ സമ്പത്ത് സമാഹരണത്തിലേക്കോ നീങ്ങുമ്പോൾ, സാധാരണ പ്രവർത്തകരിൽ സ്വാഭാവികമായി ഒരു ചോദ്യമുയരും: “നേതാക്കൾക്കുതന്നെ ഈ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ഭാവിയിൽ വിശ്വാസമില്ലെങ്കിൽ, ഞങ്ങൾ എന്തിനാണ് ജീവിതം സമർപ്പിക്കുന്നത്?”

ഇതാണ് തുടക്കത്തിൽ പറഞ്ഞ “ശൂന്യതാബോധം”. അത് അതീവ അപകടകരമാണ്. കാരണം ഒരു വിപ്ലവ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ ശക്തി സംഘടനാ ഘടനകളിലോ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് വിജയങ്ങളിലോ മാത്രം അല്ല; അതിന്റെ ചരിത്രപരമായ ദൗത്യത്തിൽ അണികൾക്കുള്ള ആത്മവിശ്വാസത്തിലാണ്.

ഇവിടെ ഒരു പ്രധാന dialectical contradiction കാണാം: പൊതുവേദിയിൽ സമൂഹവാദ ഭാവി പ്രസംഗിക്കുക, എന്നാൽ സ്വകാര്യ ജീവിതത്തിൽ മക്കൾക്കായി സുരക്ഷിതമായ ക്യാപിറ്റലിസ്റ്റ് ഭാവി തിരഞ്ഞെടുക്കുക.

ഈ വൈരുധ്യം ദീർഘകാലം മറച്ചുവെക്കാൻ കഴിയില്ല. പ്രവർത്തകർ അത് ശ്രദ്ധിക്കും. പ്രത്യേകിച്ച് അടിത്തട്ടിൽ ജീവിക്കുന്ന സമർപ്പിത പ്രവർത്തകർ അവരുടെ മക്കളെ തൊഴിലില്ലായ്മയുടെയും പാർട്ടി ജോലികളുടെയും സാമ്പത്തിക അനിശ്ചിതത്വങ്ങളുടെയും ഇടയിൽ വളർത്തുമ്പോൾ, നേതാക്കളുടെ കുടുംബങ്ങൾ ആഗോള ക്യാപിറ്റലിസ്റ്റ് അവസരങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ടു ജീവിക്കുന്നത് പാർട്ടിക്കകത്ത് ഒരു ഗഹനമായ “ധാർമ്മിക വിടവ്” സൃഷ്ടിക്കുന്നു. പൊതുവേദികളിൽ സോഷ്യലിസ്റ്റ് ഭാവിയെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുകയും സ്വകാര്യ ജീവിതത്തിൽ ക്യാപിറ്റലിസ്റ്റ് സുരക്ഷിതത്വത്തെ മുൻഗണന നൽകുകയും ചെയ്യുന്ന ഈ അന്തരം സാധാരണ പ്രവർത്തകരുടെ മനസ്സിൽ മൗനമായ സംശയങ്ങളും നിരാശയും വളർത്തുന്നു.

എന്നാൽ ഈ പ്രശ്നത്തെ വെറും വ്യക്തിപരമായ നൈതിക വീഴ്ചയായി മാത്രം കാണുന്നത് മതിയാകില്ല. ഇതിന് പിന്നിൽ വലിയ ചരിത്രപരവും സാമൂഹികവുമായ കാരണങ്ങളുണ്ട്. സോവിയറ്റ് യൂണിയന്റെ തകർച്ചയ്ക്കുശേഷം ആഗോള തലത്തിൽ സോഷ്യലിസ്റ്റ് പ്രത്യാശയുടെ തിളക്കം മങ്ങിയിരുന്നു. അതോടൊപ്പം പല കമ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടികളും ക്രമേണ സാമൂഹിക പരിവർത്തന പ്രസ്ഥാനങ്ങളിൽ നിന്ന് തിരഞ്ഞെടുപ്പ് യന്ത്രങ്ങളായി ചുരുങ്ങി. വിപ്ലവ രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ സ്ഥാനത്ത് ഭരണ-മാനേജ്മെന്റ് രാഷ്ട്രീയം വന്നു. പുതിയ തലമുറയുടെ സ്വപ്നങ്ങളെയും ജീവിതാഭിലാഷങ്ങളെയും ശാസ്ത്രീയ-സാംസ്കാരിക ആഗ്രഹങ്ങളെയും ഉൾക്കൊള്ളുന്ന ഒരു നവീന സോഷ്യലിസ്റ്റ് ദർശനം രൂപപ്പെടാതെ പോയി. വിദ്യാഭ്യാസം നേടിയ യുവാക്കൾക്ക് പാർട്ടിക്കകത്ത് സൃഷ്ടിപരമായ ബൗദ്ധിക പങ്ക് വഹിക്കാനുള്ള സാഹചര്യം പോലും പലപ്പോഴും ലഭിച്ചില്ല.

ഈ സാഹചര്യങ്ങളുടെ ഫലമായി, പാർട്ടി പലർക്കും “ചരിത്രത്തെ മാറ്റുന്ന ദൗത്യം” എന്നതിലുപരി ഒരു “രാഷ്ട്രീയ തൊഴിൽരംഗം” എന്ന രീതിയിൽ തോന്നിത്തുടങ്ങി. ചരിത്രത്തെ സ്വപ്നം കാണുന്ന ഒരു ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന പ്രസ്ഥാനം എന്നതിനേക്കാൾ, ഭരണകൂടത്തോടും തിരഞ്ഞെടുപ്പ് ചക്രങ്ങളോടും പൊരുത്തപ്പെട്ടു നിലനിൽക്കുന്ന ഒരു സ്ഥാപനമെന്ന ബോധമാണ് ശക്തിപ്പെട്ടത്. അത്തരമൊരു ഘട്ടത്തിൽ നേതാക്കളുടെ സ്വന്തം മക്കൾ പോലും പാർട്ടി രാഷ്ട്രീയത്തിൽ നിന്ന് അകന്നുനിൽക്കുന്നത് യാദൃശ്ചികമല്ല; മറിച്ച്, പാർട്ടിയുടെ ആന്തരിക ആത്മവിശ്വാസ പ്രതിസന്ധിയുടെ ഒരു സാമൂഹിക ലക്ഷണമാണ്.

എങ്കിലും, Quantum Dialectics-ന്റെ കാഴ്ചപ്പാടിൽ, ഇത്തരം വൈരുധ്യങ്ങൾ വെറും തകർച്ചയുടെ അടയാളങ്ങൾ മാത്രമല്ല; പുതിയ synthesis-ന്റെ ആവശ്യകതയെ സൂചിപ്പിക്കുന്ന ഘട്ടങ്ങളുമാണ്. പഴയ രൂപത്തിലുള്ള പാർട്ടി-രാഷ്ട്രീയം യുവതലമുറയെ ആകർഷിക്കുന്നില്ലെങ്കിൽ, അതിന്റെ അർത്ഥം സോഷ്യലിസ്റ്റ് സ്വപ്നം അവസാനിച്ചു എന്നല്ല. മറിച്ച്, പുതിയ ചരിത്രഭാഷയും പുതിയ സംഘടനാരൂപവും പുതിയ സാംസ്കാരിക-ദാർശനിക ദിശയും ആവശ്യമാണ് എന്നതാണ്.

ഒരു പ്രസ്ഥാനം യഥാർത്ഥ അർത്ഥത്തിൽ ജീവനോടെ തുടരണമെങ്കിൽ, അത് വെറും സംഘടനാ ഘടനകളാലോ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് വിജയങ്ങളാലോ മാത്രം നിലനിൽക്കാൻ കഴിയില്ല. അതിന്റെ ജീവശക്തി അതിന്റെ ആന്തരിക ആത്മാർഥതയിലും ചരിത്രപരമായ ദൗത്യബോധത്തിലുമാണ്. പ്രത്യേകിച്ച് കമ്യൂണിസ്റ്റ് പോലുള്ള പരിവർത്തനാത്മക പ്രസ്ഥാനങ്ങളിൽ, നേതാക്കൾ വെറും ഭരണനിർവാഹകരോ പ്രഭാഷകരോ ആയിരിക്കരുത്; അവർ പ്രഖ്യാപിക്കുന്ന മൂല്യങ്ങളുടെ ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന മാതൃകകളായിരിക്കണം. അവരുടെ ജീവിതം തന്നെയാണ് അവരുടെ രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ ഏറ്റവും ശക്തമായ ഭാഷ. പൊതുവേദികളിൽ സമത്വം, ത്യാഗം, ജനപക്ഷത, സാമൂഹ്യനീതി എന്നിവയെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുമ്പോൾ, സ്വകാര്യജീവിതം അതിന്റെ വിരുദ്ധ ദിശയിലാണെങ്കിൽ, ആ വൈരുധ്യം ഒടുവിൽ പ്രവർത്തകരുടെയും ജനങ്ങളുടെയും ബോധത്തിൽ ഒരു ആന്തരിക വിള്ളൽ സൃഷ്ടിക്കും.

ഒരു വിപ്ലവ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ വിശ്വാസ്യത അതിന്റെ മുദ്രാവാക്യങ്ങളിൽ മാത്രമല്ല, അതിന്റെ നേതാക്കളുടെ ജീവിതരീതിയിലും പ്രകടമാകണം. സ്വകാര്യജീവിതവും പൊതുപ്രസംഗവും തമ്മിൽ ഒരു ആന്തരിക coherence ഉണ്ടായിരിക്കണം. കാരണം ജനങ്ങൾ ഒടുവിൽ കേൾക്കുന്നതിലധികം കാണുന്നതിലാണ് വിശ്വസിക്കുന്നത്. ഒരു നേതാവിന്റെ മക്കൾക്കും കുടുംബത്തിനും വേണ്ടി അദ്ദേഹം തിരഞ്ഞെടുക്കുന്ന ജീവിതദിശ പലപ്പോഴും അദ്ദേഹത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ ചരിത്രവിശ്വാസത്തെ വെളിപ്പെടുത്തുന്നുണ്ട്. “ഭാവി സമൂഹം” എന്ന ആശയത്തിൽ ആത്മവിശ്വാസമുള്ള ഒരാൾ അതിന്റെ സാധ്യത സ്വന്തം ജീവിതത്തിലും പ്രതിഫലിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കും. അല്ലാത്തപക്ഷം, രാഷ്ട്രീയ പ്രസംഗം ക്രമേണ ഒരു പ്രകടനകല മാത്രമായി ചുരുങ്ങും.

അതുപോലെ, യുവതലമുറയെ ഒരു പ്രസ്ഥാനത്തിലേക്ക് ആകർഷിക്കാൻ “ത്യാഗം” എന്ന ഭാഷ മാത്രം മതിയാകില്ല. പഴയ കാലങ്ങളിൽ ചരിത്രപരമായ അടിച്ചമർത്തലുകളും സാമൂഹിക അസമത്വങ്ങളും ജനങ്ങളെ സമരത്തിലേക്ക് തള്ളിയിട്ടുണ്ടാകാം. എന്നാൽ ഇന്നത്തെ യുവാക്കൾ അറിവും സൃഷ്ടിപരതയും വ്യക്തിത്വവികാസവും സാങ്കേതികവിദ്യയും ആഗോള ബന്ധങ്ങളും നിറഞ്ഞ ഒരു ലോകത്തിലാണ് ജീവിക്കുന്നത്. അവർ വെറും കഷ്ടപ്പാടിന്റെയും നിയന്ത്രണങ്ങളുടെയും രാഷ്ട്രീയം മാത്രം അന്വേഷിക്കുന്നില്ല; അർത്ഥപൂർണ്ണവും സൃഷ്ടിപരവുമായ ജീവിതസാധ്യതകളെയാണ് അന്വേഷിക്കുന്നത്. അതുകൊണ്ട് ഒരു നവീന സോഷ്യലിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനം യുവാക്കൾക്ക് “ത്യാഗത്തിനായുള്ള ജീവിതം” മാത്രമല്ല, “അർത്ഥപൂർണ്ണമായ ജീവിതം” എന്ന ദർശനവും നൽകണം — മനുഷ്യസാധ്യതകളെ വികസിപ്പിക്കുന്ന, സൃഷ്ടിപരതയെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്ന, ശാസ്ത്രത്തെയും സംസ്കാരത്തെയും വിമോചന രാഷ്ട്രീയവുമായി സംയോജിപ്പിക്കുന്ന ഒരു ഭാവി ദർശനം.

അല്ലെങ്കിൽ, ഒരു പാർട്ടി പുറമേ ശക്തമായ സംഘടനയായി തുടരുന്നുവെന്നു തോന്നിയാലും, അതിന്റെ അകത്ത് ചരിത്രവിശ്വാസം ക്രമേണ ക്ഷയിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കും. സമ്മേളനങ്ങളും ഘടനകളും തെരഞ്ഞെടുപ്പ് യന്ത്രങ്ങളും നിലനിൽക്കാം; എന്നാൽ അതിന്റെ ആത്മാവ് ശൂന്യമായി മാറാം. പ്രവർത്തകർ സംഘടനയിൽ തുടരുമ്പോഴും, അവരുടെ ബോധത്തിൽ ഭാവിയെക്കുറിച്ചുള്ള ആവേശവും ചരിത്രപരമായ പ്രതീക്ഷയും നഷ്ടപ്പെടാം. അത്തരമൊരു അവസ്ഥയിൽ പ്രസ്ഥാനം ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന ചരിത്രശക്തിയല്ല, മറിച്ച് സ്വയം പുനരുത്പാദിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ഒരു ഭരണസംവിധാനമായി മാറും.

Quantum Dialectics-ന്റെ കാഴ്ചപ്പാടിൽ നോക്കുമ്പോൾ, ഒരു സാമൂഹിക സംവിധാനത്തിന്റെ നിലനിൽപ്പ് അതിന്റെ ആന്തരിക coherence-നെയാണ് ആശ്രയിക്കുന്നത്. ഒരു സംവിധാനത്തിന്റെ പ്രഖ്യാപിത ലക്ഷ്യങ്ങളും അതിന്റെ യഥാർത്ഥ പ്രവർത്തന രീതികളും തമ്മിലുള്ള വൈരുധ്യം അതിരൂക്ഷമാകുമ്പോൾ, ആ സംവിധാനം ക്രമേണ decoherence-ലേക്ക് നീങ്ങിത്തുടങ്ങും. ആദ്യം അത് നൈതിക വിശ്വാസക്ഷയമായി പ്രത്യക്ഷപ്പെടും; പിന്നീട് ബൗദ്ധിക ജഡതയായി, സൃഷ്ടിപരമായ ക്ഷയമായി, ഒടുവിൽ ചരിത്രപരമായ പ്രസക്തിനഷ്ടമായി മാറും. ഇത് ഭൗതിക സംവിധാനങ്ങളിലും സാമൂഹ്യചരിത്രത്തിലും ഒരുപോലെ പ്രവർത്തിക്കുന്ന ഒരു സർവസാധാരണ dialectical നിയമമാണ്. ആന്തരിക coherence നിലനിർത്താൻ കഴിയാത്ത ഏതൊരു പ്രസ്ഥാനവും, പുറമേ എത്ര ശക്തമായി തോന്നിയാലും, ഒടുവിൽ അതിന്റെ ജീവശക്തി നഷ്ടപ്പെടുത്തി ചരിത്രത്തിന്റെ അരികുകളിലേക്ക് തള്ളപ്പെടും.

ർമാർ ചില വിഷയങ്ങളിൽ സത്യസന്ധമായ ആത്മ പരിശോധന നടത്തേണ്ട സമയം അതിക്രമിച്ചിരിക്കുന്നു

കമ്യൂണിസ്റ്റ് നേതാക്കളുടെ മക്കൾ പാർടിയിലേക്ക് വരാതെ ബിസിനസിലേക്കും കോർപറേറ്റ് മേഖലയിലേക്കും വിദേശത്തേക്കും ചേക്കേറുന്നത് ഒരു അപകടകരമായ വീക്ഷണമാറ്റ സൂചനയാണ്. പാർടിയുടെ ഭാവിയെക്കുറിച്ചും വിപ്ലവത്തെക്കുറിച്ചും സ്വപ്നം കാണാൻ ഒന്നുമില്ല എന്ന ചിന്തയുടെ സൂചന. പാർട്ടി അണികളിലും സാധാരണ പ്രവർതകരിലും അതുണ്ടാക്കുന്ന ശൂന്യതാ ബോധം അപകടകരമാണ്

ഇതിൽ അന്തർലീനമായിരിക്കുന്നത് വെറും വ്യക്തിപരമായ തെരഞ്ഞെടുപ്പുകളുടെ പ്രശ്നമല്ല; അത് ഒരു രാഷ്ട്രീയ-സാമൂഹിക വൈരുധ്യത്തിന്റെ പ്രകടനമാണ്. പ്രത്യേകിച്ച് സ്വയം “ചരിത്രപരമായ പരിവർത്തനത്തിന്റെ വാഹകർ” എന്ന് അവകാശപ്പെടുന്ന കമ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനങ്ങളിൽ, നേതാക്കളുടെ കുടുംബജീവിതവും മക്കളുടെ ജീവിതദിശയും പാർട്ടിയുടെ ഭാവിദർശനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു മൗനസാക്ഷ്യമായി പ്രവർത്തിക്കുന്നു.

ഒരു പ്രസ്ഥാനം ഭാവിയെക്കുറിച്ച് ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ ജീവിക്കുമ്പോൾ, അതിന്റെ മൂല്യങ്ങളും സ്വപ്നങ്ങളും അടുത്ത തലമുറയെ ആകർഷിക്കും. എന്നാൽ നേതാക്കളുടെ സ്വന്തം മക്കൾ പോലും ആ പ്രസ്ഥാനത്തിലേക്ക് വരാതെ, മറിച്ച് കോർപറേറ്റ് മേഖലയിലേക്കോ വിദേശ തൊഴിൽ മേഖലയിലേക്കോ സ്വകാര്യ സമ്പത്ത് സമാഹരണത്തിലേക്കോ നീങ്ങുമ്പോൾ, സാധാരണ പ്രവർത്തകരിൽ സ്വാഭാവികമായി ഒരു ചോദ്യമുയരും: “നേതാക്കൾക്കുതന്നെ ഈ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ഭാവിയിൽ വിശ്വാസമില്ലെങ്കിൽ, ഞങ്ങൾ എന്തിനാണ് ജീവിതം സമർപ്പിക്കുന്നത്?”

ഇതാണ് തുടക്കത്തിൽ പറഞ്ഞ “ശൂന്യതാബോധം”. അത് അതീവ അപകടകരമാണ്. കാരണം ഒരു വിപ്ലവ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ ശക്തി സംഘടനാ ഘടനകളിലോ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് വിജയങ്ങളിലോ മാത്രം അല്ല; അതിന്റെ ചരിത്രപരമായ ദൗത്യത്തിൽ അണികൾക്കുള്ള ആത്മവിശ്വാസത്തിലാണ്.

ഇവിടെ ഒരു പ്രധാന dialectical contradiction കാണാം: പൊതുവേദിയിൽ സമൂഹവാദ ഭാവി പ്രസംഗിക്കുക, എന്നാൽ സ്വകാര്യ ജീവിതത്തിൽ മക്കൾക്കായി സുരക്ഷിതമായ ക്യാപിറ്റലിസ്റ്റ് ഭാവി തിരഞ്ഞെടുക്കുക.

ഈ വൈരുധ്യം ദീർഘകാലം മറച്ചുവെക്കാൻ കഴിയില്ല. പ്രവർത്തകർ അത് ശ്രദ്ധിക്കും. പ്രത്യേകിച്ച് അടിത്തട്ടിൽ ജീവിക്കുന്ന സമർപ്പിത പ്രവർത്തകർ അവരുടെ മക്കളെ തൊഴിലില്ലായ്മയുടെയും പാർട്ടി ജോലികളുടെയും സാമ്പത്തിക അനിശ്ചിതത്വങ്ങളുടെയും ഇടയിൽ വളർത്തുമ്പോൾ, നേതാക്കളുടെ കുടുംബങ്ങൾ ആഗോള ക്യാപിറ്റലിസ്റ്റ് അവസരങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ടു ജീവിക്കുന്നത് പാർട്ടിക്കകത്ത് ഒരു ഗഹനമായ “ധാർമ്മിക വിടവ്” സൃഷ്ടിക്കുന്നു. പൊതുവേദികളിൽ സോഷ്യലിസ്റ്റ് ഭാവിയെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുകയും സ്വകാര്യ ജീവിതത്തിൽ ക്യാപിറ്റലിസ്റ്റ് സുരക്ഷിതത്വത്തെ മുൻഗണന നൽകുകയും ചെയ്യുന്ന ഈ അന്തരം സാധാരണ പ്രവർത്തകരുടെ മനസ്സിൽ മൗനമായ സംശയങ്ങളും നിരാശയും വളർത്തുന്നു.

എന്നാൽ ഈ പ്രശ്നത്തെ വെറും വ്യക്തിപരമായ നൈതിക വീഴ്ചയായി മാത്രം കാണുന്നത് മതിയാകില്ല. ഇതിന് പിന്നിൽ വലിയ ചരിത്രപരവും സാമൂഹികവുമായ കാരണങ്ങളുണ്ട്. സോവിയറ്റ് യൂണിയന്റെ തകർച്ചയ്ക്കുശേഷം ആഗോള തലത്തിൽ സോഷ്യലിസ്റ്റ് പ്രത്യാശയുടെ തിളക്കം മങ്ങിയിരുന്നു. അതോടൊപ്പം പല കമ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടികളും ക്രമേണ സാമൂഹിക പരിവർത്തന പ്രസ്ഥാനങ്ങളിൽ നിന്ന് തിരഞ്ഞെടുപ്പ് യന്ത്രങ്ങളായി ചുരുങ്ങി. വിപ്ലവ രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ സ്ഥാനത്ത് ഭരണ-മാനേജ്മെന്റ് രാഷ്ട്രീയം വന്നു. പുതിയ തലമുറയുടെ സ്വപ്നങ്ങളെയും ജീവിതാഭിലാഷങ്ങളെയും ശാസ്ത്രീയ-സാംസ്കാരിക ആഗ്രഹങ്ങളെയും ഉൾക്കൊള്ളുന്ന ഒരു നവീന സോഷ്യലിസ്റ്റ് ദർശനം രൂപപ്പെടാതെ പോയി. വിദ്യാഭ്യാസം നേടിയ യുവാക്കൾക്ക് പാർട്ടിക്കകത്ത് സൃഷ്ടിപരമായ ബൗദ്ധിക പങ്ക് വഹിക്കാനുള്ള സാഹചര്യം പോലും പലപ്പോഴും ലഭിച്ചില്ല.

ഈ സാഹചര്യങ്ങളുടെ ഫലമായി, പാർട്ടി പലർക്കും “ചരിത്രത്തെ മാറ്റുന്ന ദൗത്യം” എന്നതിലുപരി ഒരു “രാഷ്ട്രീയ തൊഴിൽരംഗം” എന്ന രീതിയിൽ തോന്നിത്തുടങ്ങി. ചരിത്രത്തെ സ്വപ്നം കാണുന്ന ഒരു ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന പ്രസ്ഥാനം എന്നതിനേക്കാൾ, ഭരണകൂടത്തോടും തിരഞ്ഞെടുപ്പ് ചക്രങ്ങളോടും പൊരുത്തപ്പെട്ടു നിലനിൽക്കുന്ന ഒരു സ്ഥാപനമെന്ന ബോധമാണ് ശക്തിപ്പെട്ടത്. അത്തരമൊരു ഘട്ടത്തിൽ നേതാക്കളുടെ സ്വന്തം മക്കൾ പോലും പാർട്ടി രാഷ്ട്രീയത്തിൽ നിന്ന് അകന്നുനിൽക്കുന്നത് യാദൃശ്ചികമല്ല; മറിച്ച്, പാർട്ടിയുടെ ആന്തരിക ആത്മവിശ്വാസ പ്രതിസന്ധിയുടെ ഒരു സാമൂഹിക ലക്ഷണമാണ്.

എങ്കിലും, Quantum Dialectics-ന്റെ കാഴ്ചപ്പാടിൽ, ഇത്തരം വൈരുധ്യങ്ങൾ വെറും തകർച്ചയുടെ അടയാളങ്ങൾ മാത്രമല്ല; പുതിയ synthesis-ന്റെ ആവശ്യകതയെ സൂചിപ്പിക്കുന്ന ഘട്ടങ്ങളുമാണ്. പഴയ രൂപത്തിലുള്ള പാർട്ടി-രാഷ്ട്രീയം യുവതലമുറയെ ആകർഷിക്കുന്നില്ലെങ്കിൽ, അതിന്റെ അർത്ഥം സോഷ്യലിസ്റ്റ് സ്വപ്നം അവസാനിച്ചു എന്നല്ല. മറിച്ച്, പുതിയ ചരിത്രഭാഷയും പുതിയ സംഘടനാരൂപവും പുതിയ സാംസ്കാരിക-ദാർശനിക ദിശയും ആവശ്യമാണ് എന്നതാണ്.

ഒരു പ്രസ്ഥാനം യഥാർത്ഥ അർത്ഥത്തിൽ ജീവനോടെ തുടരണമെങ്കിൽ, അത് വെറും സംഘടനാ ഘടനകളാലോ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് വിജയങ്ങളാലോ മാത്രം നിലനിൽക്കാൻ കഴിയില്ല. അതിന്റെ ജീവശക്തി അതിന്റെ ആന്തരിക ആത്മാർഥതയിലും ചരിത്രപരമായ ദൗത്യബോധത്തിലുമാണ്. പ്രത്യേകിച്ച് കമ്യൂണിസ്റ്റ് പോലുള്ള പരിവർത്തനാത്മക പ്രസ്ഥാനങ്ങളിൽ, നേതാക്കൾ വെറും ഭരണനിർവാഹകരോ പ്രഭാഷകരോ ആയിരിക്കരുത്; അവർ പ്രഖ്യാപിക്കുന്ന മൂല്യങ്ങളുടെ ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന മാതൃകകളായിരിക്കണം. അവരുടെ ജീവിതം തന്നെയാണ് അവരുടെ രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ ഏറ്റവും ശക്തമായ ഭാഷ. പൊതുവേദികളിൽ സമത്വം, ത്യാഗം, ജനപക്ഷത, സാമൂഹ്യനീതി എന്നിവയെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുമ്പോൾ, സ്വകാര്യജീവിതം അതിന്റെ വിരുദ്ധ ദിശയിലാണെങ്കിൽ, ആ വൈരുധ്യം ഒടുവിൽ പ്രവർത്തകരുടെയും ജനങ്ങളുടെയും ബോധത്തിൽ ഒരു ആന്തരിക വിള്ളൽ സൃഷ്ടിക്കും.

ഒരു വിപ്ലവ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ വിശ്വാസ്യത അതിന്റെ മുദ്രാവാക്യങ്ങളിൽ മാത്രമല്ല, അതിന്റെ നേതാക്കളുടെ ജീവിതരീതിയിലും പ്രകടമാകണം. സ്വകാര്യജീവിതവും പൊതുപ്രസംഗവും തമ്മിൽ ഒരു ആന്തരിക coherence ഉണ്ടായിരിക്കണം. കാരണം ജനങ്ങൾ ഒടുവിൽ കേൾക്കുന്നതിലധികം കാണുന്നതിലാണ് വിശ്വസിക്കുന്നത്. ഒരു നേതാവിന്റെ മക്കൾക്കും കുടുംബത്തിനും വേണ്ടി അദ്ദേഹം തിരഞ്ഞെടുക്കുന്ന ജീവിതദിശ പലപ്പോഴും അദ്ദേഹത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ ചരിത്രവിശ്വാസത്തെ വെളിപ്പെടുത്തുന്നുണ്ട്. “ഭാവി സമൂഹം” എന്ന ആശയത്തിൽ ആത്മവിശ്വാസമുള്ള ഒരാൾ അതിന്റെ സാധ്യത സ്വന്തം ജീവിതത്തിലും പ്രതിഫലിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കും. അല്ലാത്തപക്ഷം, രാഷ്ട്രീയ പ്രസംഗം ക്രമേണ ഒരു പ്രകടനകല മാത്രമായി ചുരുങ്ങും.

അതുപോലെ, യുവതലമുറയെ ഒരു പ്രസ്ഥാനത്തിലേക്ക് ആകർഷിക്കാൻ “ത്യാഗം” എന്ന ഭാഷ മാത്രം മതിയാകില്ല. പഴയ കാലങ്ങളിൽ ചരിത്രപരമായ അടിച്ചമർത്തലുകളും സാമൂഹിക അസമത്വങ്ങളും ജനങ്ങളെ സമരത്തിലേക്ക് തള്ളിയിട്ടുണ്ടാകാം. എന്നാൽ ഇന്നത്തെ യുവാക്കൾ അറിവും സൃഷ്ടിപരതയും വ്യക്തിത്വവികാസവും സാങ്കേതികവിദ്യയും ആഗോള ബന്ധങ്ങളും നിറഞ്ഞ ഒരു ലോകത്തിലാണ് ജീവിക്കുന്നത്. അവർ വെറും കഷ്ടപ്പാടിന്റെയും നിയന്ത്രണങ്ങളുടെയും രാഷ്ട്രീയം മാത്രം അന്വേഷിക്കുന്നില്ല; അർത്ഥപൂർണ്ണവും സൃഷ്ടിപരവുമായ ജീവിതസാധ്യതകളെയാണ് അന്വേഷിക്കുന്നത്. അതുകൊണ്ട് ഒരു നവീന സോഷ്യലിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനം യുവാക്കൾക്ക് “ത്യാഗത്തിനായുള്ള ജീവിതം” മാത്രമല്ല, “അർത്ഥപൂർണ്ണമായ ജീവിതം” എന്ന ദർശനവും നൽകണം — മനുഷ്യസാധ്യതകളെ വികസിപ്പിക്കുന്ന, സൃഷ്ടിപരതയെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്ന, ശാസ്ത്രത്തെയും സംസ്കാരത്തെയും വിമോചന രാഷ്ട്രീയവുമായി സംയോജിപ്പിക്കുന്ന ഒരു ഭാവി ദർശനം.

അല്ലെങ്കിൽ, ഒരു പാർട്ടി പുറമേ ശക്തമായ സംഘടനയായി തുടരുന്നുവെന്നു തോന്നിയാലും, അതിന്റെ അകത്ത് ചരിത്രവിശ്വാസം ക്രമേണ ക്ഷയിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കും. സമ്മേളനങ്ങളും ഘടനകളും തെരഞ്ഞെടുപ്പ് യന്ത്രങ്ങളും നിലനിൽക്കാം; എന്നാൽ അതിന്റെ ആത്മാവ് ശൂന്യമായി മാറാം. പ്രവർത്തകർ സംഘടനയിൽ തുടരുമ്പോഴും, അവരുടെ ബോധത്തിൽ ഭാവിയെക്കുറിച്ചുള്ള ആവേശവും ചരിത്രപരമായ പ്രതീക്ഷയും നഷ്ടപ്പെടാം. അത്തരമൊരു അവസ്ഥയിൽ പ്രസ്ഥാനം ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന ചരിത്രശക്തിയല്ല, മറിച്ച് സ്വയം പുനരുത്പാദിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ഒരു ഭരണസംവിധാനമായി മാറും.

Quantum Dialectics-ന്റെ കാഴ്ചപ്പാടിൽ നോക്കുമ്പോൾ, ഒരു സാമൂഹിക സംവിധാനത്തിന്റെ നിലനിൽപ്പ് അതിന്റെ ആന്തരിക coherence-നെയാണ് ആശ്രയിക്കുന്നത്. ഒരു സംവിധാനത്തിന്റെ പ്രഖ്യാപിത ലക്ഷ്യങ്ങളും അതിന്റെ യഥാർത്ഥ പ്രവർത്തന രീതികളും തമ്മിലുള്ള വൈരുധ്യം അതിരൂക്ഷമാകുമ്പോൾ, ആ സംവിധാനം ക്രമേണ decoherence-ലേക്ക് നീങ്ങിത്തുടങ്ങും. ആദ്യം അത് നൈതിക വിശ്വാസക്ഷയമായി പ്രത്യക്ഷപ്പെടും; പിന്നീട് ബൗദ്ധിക ജഡതയായി, സൃഷ്ടിപരമായ ക്ഷയമായി, ഒടുവിൽ ചരിത്രപരമായ പ്രസക്തിനഷ്ടമായി മാറും. ഇത് ഭൗതിക സംവിധാനങ്ങളിലും സാമൂഹ്യചരിത്രത്തിലും ഒരുപോലെ പ്രവർത്തിക്കുന്ന ഒരു സർവസാധാരണ dialectical നിയമമാണ്. ആന്തരിക coherence നിലനിർത്താൻ കഴിയാത്ത ഏതൊരു പ്രസ്ഥാനവും, പുറമേ എത്ര ശക്തമായി തോന്നിയാലും, ഒടുവിൽ അതിന്റെ ജീവശക്തി നഷ്ടപ്പെടുത്തി ചരിത്രത്തിന്റെ അരികുകളിലേക്ക് തള്ളപ്പെടും.