സി പി എം നേതാക്കളിൽ വളർന്നു വരുന്ന പാർലമെന്ററി വ്യാമോഹം ജീർണ്ണതയുണ്ടാക്കും എന്നത് കേവലം ഒരു തെരഞ്ഞെടുപ്പ് തോൽവിയെക്കുറിച്ചുള്ള വിലാപമല്ല; മറിച്ച് ഒരു വിപ്ലവ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ആത്മാവിൽ സംഭവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ദീർഘകാല മാറ്റത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഗൗരവമായ രാഷ്ട്രീയ-സാമൂഹിക താക്കീതായി കാണേണ്ടതാണ്. ഒരു കാലത്ത് ജനങ്ങളുടെ ദൈനംദിന ജീവിതവൈരുധ്യങ്ങളിൽ നേരിട്ട് ഇടപെട്ടിരുന്ന, സമരങ്ങളിലൂടെ ജനകീയ ബോധത്തെ രൂപപ്പെടുത്തിയിരുന്ന ഒരു പ്രസ്ഥാനം ക്രമേണ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് ഗണിതത്തിലും അധികാര പരിപാലനത്തിലുമൊതുങ്ങുമ്പോൾ സംഭവിക്കുന്ന സ്വാഭാവികമായ അപചയത്തിന്റെ ലക്ഷണങ്ങളാണ് ഇന്ന് പല തലങ്ങളിലും കാണുന്നത്.
വിപ്ലവ പ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെ ശക്തി അവരുടെ പാർലമെന്ററി സാന്നിധ്യത്തിൽ മാത്രമല്ല, ജനങ്ങളുടെ ജീവിതാനുഭവങ്ങളുമായി അവർ പുലർത്തുന്ന ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന ബന്ധത്തിലാണ്. എന്നാൽ അധികാരം നിലനിർത്തുക എന്നത് തന്നെ ഒരു രാഷ്ട്രീയ ലക്ഷ്യമായി മാറുമ്പോൾ, ജനങ്ങളെ മാറ്റത്തിനായുള്ള സജീവ പങ്കാളികളായി കാണുന്ന സമീപനം ക്ഷയിക്കുകയും, അവരെ വോട്ട് ബാങ്കുകളായി മാത്രം കാണുന്ന പ്രവണത ശക്തിപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു. അതിന്റെ ഫലമായി ജനസേവന രാഷ്ട്രീയത്തിന് പകരം അധികാരസംരക്ഷണ രാഷ്ട്രീയം വളരുന്നു. സമര രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ സ്ഥാനത്ത് മാനേജ്മെന്റ് രാഷ്ട്രീയം വരുന്നു. ജനങ്ങളുടെ ഇടയിൽ നിന്ന് പ്രശ്നങ്ങൾ ഉയർത്തുന്നതിനേക്കാൾ, സർക്കാർ സംവിധാനങ്ങളെ ഉപയോഗിച്ച് പ്രശ്നങ്ങൾ “ഡീൽ” ചെയ്യുന്ന രീതിയാണ് പ്രധാനമാകുന്നത്. ഇത് പാർട്ടിയെ സാധാരണ ജനങ്ങളുടെ വികാരങ്ങളിൽ നിന്നും ജീവിത യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളിൽ നിന്നും ക്രമേണ അകറ്റുന്നു.
ഒരു കാലത്ത് സിപിഎം പ്രവർത്തകർ ജനങ്ങളുടെ വീടുകളിലേക്കും തൊഴിലിടങ്ങളിലേക്കും വയലുകളിലേക്കും കടന്നുചെന്നു അവരുടെ ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമായിരുന്നു. ഇന്ന് പല ഇടങ്ങളിലും ആ ബന്ധം ഔദ്യോഗികതയിലും സ്ഥാപനപരതയിലും ഒതുങ്ങുന്നുവെന്ന വിമർശനം ഉയരുന്നത് യാദൃശ്ചികമല്ല. ജനങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്ന തൊഴിലില്ലായ്മ, സാമ്പത്തിക അസുരക്ഷിതാവസ്ഥ, യുവാക്കളുടെ ഭാവിയില്ലായ്മ, ന്യൂനപക്ഷങ്ങളുടെ ഭീതികൾ, കർഷകരുടെ പ്രതിസന്ധികൾ, സാധാരണക്കാരന്റെ മാനസിക സമ്മർദ്ദങ്ങൾ — ഇവയെ മനസ്സിലാക്കുന്ന രാഷ്ട്രീയ സ്പന്ദനം ക്ഷയിക്കുമ്പോൾ പാർട്ടി ഒരു ജീവിക്കുന്ന സാമൂഹിക ശക്തിയല്ലാതെ തെരഞ്ഞെടുപ്പ് യന്ത്രമായി ചുരുങ്ങാനുള്ള അപകടമുണ്ട്.
ജീർണ്ണതയുടെ ഏറ്റവും ദൃശ്യമായ ലക്ഷണം മൂല്യപരമായ വ്യതിചലനങ്ങളിലാണ് പ്രകടമാകുന്നത്. ലളിതജീവിതവും ആത്മാർഥതയും പൊതുസേവനബോധവുമായിരുന്നു ഒരു കാലത്ത് ഇടതുപക്ഷ നേതാക്കളുടെ നൈതിക ശക്തി. ജനങ്ങൾ അവരെ ബഹുമാനിച്ചത് അവരുടെ പ്രസംഗങ്ങൾക്കല്ല, അവരുടെ ജീവിതരീതിക്കായിരുന്നു. എന്നാൽ ഇന്ന് ആഡംബര ജീവിതശൈലിയും സാമ്പത്തിക പ്രദർശനവും അധികാര അഹങ്കാരവും ചില നേതാക്കളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് പൊതുചർച്ചയാകുന്നത് പാർട്ടിയുടെ നൈതിക വിശ്വാസ്യതയെ തകർക്കുന്നു. “ത്യാഗത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയം” ക്രമേണ “കരിയറിന്റെ രാഷ്ട്രീയം” ആയി മാറുന്നുവെന്ന തോന്നൽ സാധാരണ പ്രവർത്തകരിൽ പോലും നിരാശ സൃഷ്ടിക്കുന്നു.
അതിലും അപകടകരമായത്, പ്രാദേശിക തലങ്ങളിൽ അഴിമതി, സ്വജനപക്ഷപാതം, ക്വട്ടേഷൻ ബന്ധങ്ങൾ, അധികാര ദുരുപയോഗം തുടങ്ങിയ ആരോപണങ്ങൾ ഉയരുമ്പോൾ അതിനെ ആത്മവിമർശനപരമായി പരിശോധിക്കുന്നതിനുപകരം ന്യായീകരിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന പ്രവണതയാണ്. ഒരു വിപ്ലവ പ്രസ്ഥാനം തന്റെ നൈതിക ഉയരം നഷ്ടപ്പെടുത്തുമ്പോൾ, അതിന്റെ സംഘടനാപരമായ ശക്തിയും ക്രമേണ ശൂന്യമാകുന്നു. ജനങ്ങൾ ഒരു ഇടതുപക്ഷ പാർട്ടിയിൽ നിന്ന് സാധാരണ പാർട്ടികളിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായ ഒരു ധാർമ്മികതയാണ് പ്രതീക്ഷിക്കുന്നത്. ആ പ്രതീക്ഷ തകരുമ്പോൾ നിരാശ കൂടുതൽ ആഴത്തിലാകുന്നു.
പാർട്ടി പണ്ടുമുതൽ തിരുത്തൽ രേഖകളും ആത്മവിമർശന പ്രമേയങ്ങളും അവതരിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിലും, അവ പലപ്പോഴും പ്രായോഗിക രാഷ്ട്രീയത്തിൽ പ്രതിഫലിക്കാത്തത് ഗൗരവമായ പ്രതിസന്ധിയാണ്. തെറ്റുകൾ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നവരെ ശത്രുക്കളായി കാണുന്ന സമീപനം വളരുമ്പോൾ ആഭ്യന്തര ജനാധിപത്യം ദുർബലമാകുന്നു. വിമർശനത്തെ ശുദ്ധീകരണ പ്രക്രിയയായി കാണാതെ “അച്ചടക്ക ലംഘനം” ആയി കാണുന്ന പ്രവണത സൃഷ്ടിപരമായ ചിന്തകളെ അടിച്ചമർത്തുന്നു. അതിന്റെ ഫലമായി പാർട്ടിക്കുള്ളിൽ ആത്മാർഥരായ പ്രവർത്തകരും ബുദ്ധിജീവികളും മാനസികമായി അകന്നുപോകുന്നു. തെറ്റായ നയങ്ങളെ പോലും പൊതുവേദിയിൽ ന്യായീകരിക്കേണ്ടിവരുന്ന അവസ്ഥ സാധാരണ പ്രവർത്തകരിൽ ആന്തരിക സംഘർഷവും ക്ഷീണവും സൃഷ്ടിക്കുന്നു.
തുടർച്ചയായ ഭരണത്തിന് സ്വാഭാവികമായ ഭരണവിരുദ്ധ വികാരം ഉണ്ടാകാറുണ്ട്. എന്നാൽ ആ വിരോധം അത്ര ശക്തമാകുന്നത് ജനങ്ങളുടെ പ്രതീക്ഷകൾക്ക് അനുസരിച്ച് ഉയരാൻ ഭരണകൂടത്തിന് കഴിയാതാകുമ്പോഴാണ്. വികസനവും ക്ഷേമപദ്ധതികളും ഉണ്ടായാലും, ജനങ്ങൾ രാഷ്ട്രീയത്തിൽ ഒരു നൈതിക ആത്മാവിനെയും സാമൂഹിക സഹാനുഭൂതിയെയും പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു. ഭരണകൂടം കൂടുതൽ കേന്ദ്രീകൃതവും നിയന്ത്രണപരവുമായപ്പോൾ, ജനങ്ങൾ ബദലുകൾ അന്വേഷിക്കുന്നത് സ്വാഭാവികമാണ്. പരമ്പരാഗത വോട്ട് ബാങ്കുകളിൽ വിള്ളൽ വീഴുന്നത് ഒരു തെരഞ്ഞെടുപ്പ് ഗണിത പ്രശ്നമല്ല; അത് വിശ്വാസ പ്രതിസന്ധിയുടെ സൂചനയാണ്.
ന്യൂനപക്ഷങ്ങൾ, തൊഴിലാളികൾ, മത്സ്യത്തൊഴിലാളികൾ, കർഷകർ, യുവാക്കൾ, താഴ്ന്ന മധ്യവർഗ്ഗം — ഇവരിൽ പലർക്കും ഒരിക്കൽ സിപിഎം വെറും ഒരു പാർട്ടി മാത്രമല്ലായിരുന്നു; അത് ഒരു സുരക്ഷാഭാവവും സാമൂഹിക മാന്യതയുടെ വാഗ്ദാനവുമായിരുന്നു. ആ വികാരബന്ധം ക്ഷയിക്കുമ്പോൾ രാഷ്ട്രീയ പിന്തുണയും ക്ഷയിക്കും. ഭീതികളും പ്രതീക്ഷകളും അപമാനബോധങ്ങളും സാമൂഹിക അസുരക്ഷിതാവസ്ഥകളും തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയാത്ത രാഷ്ട്രീയം ക്രമേണ ജനങ്ങളുടെ ഹൃദയത്തിൽ നിന്ന് അകന്നുപോകും.
ഈ സാഹചര്യത്തിൽ “തിരുത്തൽ” എന്നത് വെറും സംഘടനാപരമായ പുനഃക്രമീകരണമല്ല; അത് ഒരു ദാർശനിക-രാഷ്ട്രീയ പുനർജന്മമായിരിക്കണം. പാർലമെന്ററി നേട്ടങ്ങൾ മാത്രം ലക്ഷ്യമാക്കിയ രാഷ്ട്രീയം മതിയാകില്ല. ജനങ്ങളോടുള്ള ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന ബന്ധവും മൂല്യാധിഷ്ഠിത രാഷ്ട്രീയവും ആത്മവിമർശന ശേഷിയും വീണ്ടെടുക്കേണ്ടതുണ്ട്. അധികാരത്തിന്റെ ഭാഷയിൽ നിന്ന് ജനങ്ങളുടെ ഭാഷയിലേക്കുള്ള മടങ്ങിവരവ് അനിവാര്യമാണ്. ജനങ്ങളുടെ വേദന കേൾക്കുന്ന, അവരുടെ ആത്മാഭിമാനം മനസ്സിലാക്കുന്ന, അവരുടെ ജീവിതവൈരുധ്യങ്ങളിൽ പങ്കാളിയാകുന്ന ഒരു പ്രസ്ഥാനമാകാതെ പഴയ പ്രതാപം വീണ്ടെടുക്കാൻ കഴിയില്ല.
സിപിഎമ്മിലെ ഒരു വലിയ വിഭാഗത്തെ ബാധിച്ചിരിക്കുന്ന ജീർണതയുടെയും പാർലമെൻ്ററി വ്യാമോഹത്തിൻ്റെയും സ്ഥാനമോഹത്തിൻ്റെയും ഏറ്റവും പ്രകടമായ ഉദാഹരണങ്ങളാണ് — തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ മത്സരിക്കാൻ സീറ്റ് ലഭിക്കാത്തതിന്റെ പേരിൽ പതിറ്റാണ്ടുകളായി പ്രവർത്തിച്ച പാർട്ടിയെ ഉപേക്ഷിച്ച് എതിര്പക്ഷത്തിലേക്ക് ചേക്കേറി, പിന്നീട് എം.എൽ.എ. സ്ഥാനം നേടി അതിൽ അഭിമാനം കൊള്ളുകയും ജനങ്ങളെ തന്നെ വെല്ലുവിളിക്കുന്ന രീതിയിൽ പെരുമാറുകയും ചെയ്യുന്ന നേതാക്കൾ. ഇത് കേവലം വ്യക്തിപരമായ രാഷ്ട്രീയ നിലപാട് മാറ്റമല്ല; മറിച്ച് ഒരു വിപ്ലവ രാഷ്ട്രീയ സംസ്കാരത്തിന്റെ ആന്തരിക ജീർണതയുടെ ലക്ഷണമാണ്.
ഒരു കാലത്ത് കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തിലേക്ക് ആളുകളെ ആകർഷിച്ചിരുന്നത് അധികാരമോ വ്യക്തിപരമായ ഉയർച്ചയോ ആയിരുന്നില്ല. ത്യാഗം, ആശയം, സാമൂഹിക പ്രതിബദ്ധത, വർഗ്ഗനീതിയോടുള്ള പ്രത്യയശാസ്ത്രപരമായ പ്രതിബദ്ധത — ഇവയായിരുന്നു ആ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ആത്മാവ്. പാർട്ടി എന്നത് വ്യക്തിപരമായ കരിയർ നിർമ്മാണത്തിനുള്ള പ്ലാറ്റ്ഫോം അല്ല, മറിച്ച് സ്വന്തം ജീവിതത്തെക്കാൾ വലിയ ഒരു ചരിത്രപരമായ ദൗത്യത്തിന്റെ ഭാഗമാണെന്ന ബോധമായിരുന്നു പഴയ തലമുറയിലെ പ്രവർത്തകരെ നയിച്ചത്. അതുകൊണ്ടാണ് ജയിലുകളും മർദ്ദനങ്ങളും പട്ടിണിയും സാമൂഹിക ഒറ്റപ്പെടുത്തലും സഹിച്ചുകൊണ്ട് അവർ പ്രസ്ഥാനത്തോട് ചേർന്ന് നിന്നത്.
എന്നാൽ ഇന്ന് ചിലരിൽ കാണുന്ന പ്രവണത അതിന്റെ പൂർണ്ണ വിരുദ്ധമാണ്. “എനിക്ക് സീറ്റ് കിട്ടിയില്ല, അതിനാൽ ഞാൻ പാർട്ടി വിടുന്നു” എന്ന മനോഭാവം യഥാർത്ഥത്തിൽ ഒരു രാഷ്ട്രീയ നിലപാടല്ല; അത് അധികാര മോഹത്തിൻ്റെ തുറന്ന പ്രഖ്യാപനമാണ്. ഒരു കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ഭാഗമായിരുന്ന വ്യക്തി, ജനപക്ഷ രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെയും വർഗ്ഗസമരത്തിന്റെയും പേരിൽ പതിറ്റാണ്ടുകൾ സംസാരിച്ചു നടന്ന ഒരാൾ, ഒരു സീറ്റിന്റെ പേരിൽ തന്നെ ഇന്നലെ വരെ വിമർശിച്ചിരുന്ന രാഷ്ട്രീയ ശക്തികളോടൊപ്പം ചേർന്ന് പോകുമ്പോൾ, അതിലൂടെ പുറത്തുവരുന്നത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ രാഷ്ട്രീയ ബോധമാണ്. അപ്പോൾ വ്യക്തമായി മനസ്സിലാകുന്നത് — ആശയം ഉപാധിയായിരുന്നു, സ്ഥാനം ലക്ഷ്യമായിരുന്നു എന്നതാണ്.
ഇത്തരം ആളുകൾ തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ ജയിച്ചേക്കാം. അവർ എം.എൽ.എമാരാകാം. മന്ത്രിമാരാകാം. കൂടുതൽ സമ്പത്തും സ്വാധീനവും നേടാം. എന്നാൽ ചരിത്രപരമായും നൈതികമായും രാഷ്ട്രീയപരമായും അത് വിജയമല്ല. കാരണം മനുഷ്യന്റെ യഥാർത്ഥ വിജയം എന്നത് അധികാരം പിടിച്ചടക്കുന്നതിൽ മാത്രമല്ല; സ്വന്തം വിശ്വാസങ്ങളോടും പ്രഖ്യാപിത മൂല്യങ്ങളോടും ആത്മാർഥമായി നിൽക്കുന്നതിലുമാണ്. ഒരു സീറ്റിനുവേണ്ടി പതിറ്റാണ്ടുകളായുള്ള രാഷ്ട്രീയ ജീവിതത്തിന്റെ ആശയപരമായ അടിത്തറ തന്നെ ഉപേക്ഷിക്കുന്നത്, യഥാർത്ഥത്തിൽ ഒരു വ്യക്തിയുടെ ആന്തരിക തകർച്ചയുടെ പ്രഖ്യാപനമാണ്.
ഇത് വ്യക്തികളുടെ മാത്രം പ്രശ്നമല്ല; പാർട്ടി സംസ്കാരത്തിന്റെ പരിണാമത്തോടും ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. പാർലമെന്ററി രാഷ്ട്രീയം ക്രമേണ പ്രസ്ഥാന രാഷ്ട്രീയത്തെ വിഴുങ്ങുമ്പോൾ, “ജനസേവനം” എന്ന ഭാഷയുടെ ഉള്ളിൽ “സ്ഥാനലബ്ധി” എന്ന അപ്രഖ്യാപിത ലക്ഷ്യം വളരുന്നു. തിരഞ്ഞെടുപ്പ് വിജയമാണ് രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ ഏക മാനദണ്ഡമാകുമ്പോൾ, ആശയവും സംഘടനാനിഷ്ഠയും ചരിത്രബോധവും പിന്നിലേക്ക് നീങ്ങുന്നു. അപ്പോൾ പാർട്ടി പ്രവർത്തകർ പോലും സാമൂഹിക പരിവർത്തനത്തിന്റെ പോരാളികളായി അല്ല, ഭാവിയിലെ സ്ഥാനാർഥികളായി തന്നെ സ്വയം കാണാൻ തുടങ്ങുന്നു. ഈ സംസ്കാരമാണ് അവസരവാദ രാഷ്ട്രീയത്തിന് മണ്ണൊരുക്കുന്നത്.
വാസ്തവത്തിൽ, ഒരു വിപ്ലവ പ്രസ്ഥാനത്തിന് ഏറ്റവും അപകടകരമായ ശത്രു പുറത്തുള്ള പ്രതിപക്ഷമല്ല; അകത്ത് വളരുന്ന കരിയറിസമാണ്. കാരണം തുറന്ന ശത്രുവിനെ തിരിച്ചറിയാൻ എളുപ്പമാണ്. എന്നാൽ ആശയത്തിന്റെ ഭാഷ സംസാരിച്ചുകൊണ്ട് വ്യക്തിപരമായ അധികാരമോഹം വളർത്തുന്ന പ്രവണതകൾ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ആത്മാവിനെ അകത്തുനിന്ന് ക്ഷയിപ്പിക്കുന്നു. പാർട്ടി പതാകയും വിപ്ലവ മുദ്രാവാക്യങ്ങളും ഉപയോഗിച്ചുകൊണ്ട് വ്യക്തിപരമായ രാഷ്ട്രീയ നിക്ഷേപം നടത്തുന്നത്, ഒടുവിൽ പ്രസ്ഥാനത്തെ ഒരു തിരഞ്ഞെടുപ്പ് യന്ത്രമായി ചുരുക്കും.
ഇത്തരം രാഷ്ട്രീയ പാളിച്ചകളെ വിമർശിക്കുന്നത് വ്യക്തിവൈരാഗ്യം കൊണ്ടല്ല. മറിച്ച് കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ ചരിത്രപരമായ മഹത്വത്തെയും ആത്മാർത്ഥതയെയും സംരക്ഷിക്കേണ്ട ആവശ്യം കൊണ്ടാണ്. കാരണം ഒരു പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ നൈതിക ശക്തി നഷ്ടപ്പെട്ടാൽ, അതിന്റെ സംഘടനാ ശക്തിയും ക്രമേണ നഷ്ടപ്പെടും. ജനങ്ങൾ ഒരിക്കലും പൂർണ്ണമായും മുദ്രാവാക്യങ്ങളാൽ മാത്രം ആകർഷിക്കപ്പെടുന്നില്ല; അവർ നേതാക്കളുടെ ജീവിതത്തിലെ coherence-ഉം ആത്മാർത്ഥതയും കൂടി നിരീക്ഷിക്കുന്നു. ഇന്നലെ വരെ ഒരു രാഷ്ട്രീയത്തെ “ജനവിരുദ്ധം” എന്ന് വിളിച്ച വ്യക്തി ഇന്ന് അതേ രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ ടിക്കറ്റിൽ വിജയിച്ച് അതിൽ അഭിമാനം കൊള്ളുമ്പോൾ, ജനങ്ങൾ ചോദിക്കുന്നത് സ്വാഭാവികമാണ്: “അപ്പോൾ ഇന്നലെ പറഞ്ഞത് കള്ളമായിരുന്നോ, അല്ലെങ്കിൽ ഇന്ന് ചെയ്യുന്നത് കള്ളമാണോ?”
അതിനാൽ ഇത്തരം തിരഞ്ഞെടുപ്പ് വിജയങ്ങൾ പുറത്തുനിന്ന് തിളക്കമുള്ളതായി തോന്നാമെങ്കിലും, ചരിത്രത്തിന്റെ ദീർഘദൂര കാഴ്ചയിൽ അവ പലപ്പോഴും ഒരു മനുഷ്യന് സംഭവിക്കാവുന്ന ഏറ്റവും ലജ്ജികരമായ പരാജയങ്ങളായി തന്നെ അടയാളപ്പെടുത്തും. കാരണം അധികാരം നേടുക എളുപ്പമാണ്; എന്നാൽ അധികാരത്തിന്റെ പ്രലോഭനത്തിനിടയിലും സ്വന്തം ആശയത്തോട് വിശ്വസ്തനായി നിലനിൽക്കുക എന്നതാണ് യഥാർത്ഥ രാഷ്ട്രീയ മഹത്വം.
പാർട്ടി പ്രവർത്തകരുടെ വലിയൊരു വിഭാഗം ഇന്നും ആഗ്രഹിക്കുന്നത് അധികാരത്തിന്റെ അഹങ്കാരമല്ല, ആത്മാർത്ഥതയുടെ രാഷ്ട്രീയമാണ്. ജനങ്ങളെ വെറും തെരഞ്ഞെടുപ്പ് സംഖ്യകളായി കാണാതെ, അവരുടെ ഹൃദയമിടിപ്പുകളും ഭയങ്ങളും പ്രതീക്ഷകളും സ്വപ്നങ്ങളും തിരിച്ചറിയുന്ന പഴയ ജനകീയ ആവേശത്തിലേക്ക് പാർട്ടി മടങ്ങിയെത്തണം. കാരണം ഒരു വിപ്ലവ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ ശക്തി അതിന്റെ സീറ്റുകളുടെ എണ്ണത്തിലല്ല, ജനങ്ങളുടെ മനസ്സിൽ അത് സൃഷ്ടിക്കുന്ന വിശ്വാസത്തിലും നൈതിക പ്രചോദനത്തിലുമാണ്.
QUANTUM DIALECTICS - BLOG ARTICLES 
Leave a comment