സി.പി.എം. ഇന്ന് നേരിടുന്ന വെല്ലുവിളികൾ വെറും തിരഞ്ഞെടുപ്പ് പരാജയങ്ങളുടെയോ സംഘടനാപരമായ പ്രശ്നങ്ങളുടെയോ ഫലമല്ല. സാമൂഹിക ഘടനയിലുണ്ടായ മാറ്റങ്ങൾ, പ്രത്യയശാസ്ത്രപരമായ ആശയക്കുഴപ്പങ്ങൾ, പുതിയ തലമുറയുമായുള്ള അകൽച്ച, മാധ്യമ-ഡിജിറ്റൽ രംഗങ്ങളിലെ പിന്നാക്കാവസ്ഥ, സംഘടനയ്ക്കുള്ളിലെ ജീർണത എന്നിവയുടെ സംയുക്തഫലമാണ്. അതിനാൽ പാർട്ടിയുടെ പുനരുജ്ജീവനം സാധ്യമാകണമെങ്കിൽ പ്രത്യയശാസ്ത്രപരമായും നയപരമായും സംഘടനാപരമായും സമഗ്രമായ തിരുത്തലുകൾ ആവശ്യമാണ്.
ഒരു കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെ ശക്തിയുടെ അടിത്തറ അതിന്റെ പ്രത്യയശാസ്ത്രമാണ്. സംഘടനയും നേതൃത്വവും പ്രസ്ഥാനങ്ങളും എല്ലാം പ്രത്യയശാസ്ത്രപരമായ വ്യക്തതയിൽ നിന്നാണ് ഊർജം നേടുന്നത്. പ്രത്യയശാസ്ത്രം കാലാനുസൃതമായി വികസിക്കാതിരുന്നാൽ അത് ജീവിക്കുന്ന ചിന്തയല്ല, ചരിത്രത്തിന്റെ ഒരു സ്മാരകം മാത്രമായി മാറും. അതിനാൽ സി.പി.എമ്മിന്റെ പുനരുജ്ജീവനത്തിന്റെ ആദ്യവും ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ടതുമായ ഘടകം പ്രത്യയശാസ്ത്രപരമായ നവീകരണമാണ്.
മാർക്സിസം ഒരു വിശുദ്ധ ഗ്രന്ഥമോ മാറ്റമില്ലാത്ത സിദ്ധാന്തങ്ങളുടെ സമാഹാരമോ അല്ല. മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളെ ശാസ്ത്രീയമായി മനസ്സിലാക്കാനും പരിവർത്തനം ചെയ്യാനുമുള്ള ഒരു രീതിശാസ്ത്രമാണ് അത്. മാർക്സും എംഗൽസും ലെനിനും അവരുടെ കാലഘട്ടത്തിലെ യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളെ വിശകലനം ചെയ്താണ് തങ്ങളുടെ സിദ്ധാന്തങ്ങൾ വികസിപ്പിച്ചത്. അതിനാൽ ഇന്നത്തെ ലോകത്തെ മനസ്സിലാക്കാൻ നൂറ്റാണ്ടുകൾ പഴക്കമുള്ള വിശകലനങ്ങൾ അതേപടി ആവർത്തിക്കുന്നത് മാർക്സിസത്തോടുള്ള വിശ്വസ്തതയല്ല; മറിച്ച് അതിന്റെ ശാസ്ത്രീയ ആത്മാവിനോടുള്ള അവിശ്വസ്തതയാണ്.
ഇരുപത്തിയൊന്നാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ലോകം അഭിമുഖീകരിക്കുന്ന യാഥാർത്ഥ്യങ്ങൾ മുൻകാലങ്ങളിൽ നിന്നെല്ലാം വ്യത്യസ്തമാണ്. കൃത്രിമബുദ്ധി മനുഷ്യ തൊഴിൽശക്തിയുടെ സ്വഭാവം തന്നെ മാറ്റിമറിക്കുകയാണ്. ഡിജിറ്റൽ സമ്പദ്വ്യവസ്ഥയും പ്ലാറ്റ്ഫോം കാപ്പിറ്റലിസവും പുതിയ രൂപത്തിലുള്ള ചൂഷണബന്ധങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ചിരിക്കുന്നു. ഡാറ്റയും വിവരങ്ങളും പുതിയ ഉൽപ്പാദനശക്തികളായി മാറിയിരിക്കുന്നു. ജൈവസാങ്കേതികവിദ്യ, ജനിതക എഞ്ചിനീയറിംഗ്, റോബോട്ടിക്സ്, ക്വാണ്ടം കമ്പ്യൂട്ടിംഗ് തുടങ്ങിയ മേഖലകൾ മനുഷ്യസമൂഹത്തിന്റെ ഭാവിയെ നിർണയിക്കുന്ന ശക്തികളായി ഉയർന്നുവരുന്നു.
അതേസമയം കാലാവസ്ഥാ വ്യതിയാനം, പരിസ്ഥിതി നാശം, ജലക്ഷാമം, ജൈവവൈവിധ്യത്തിന്റെ തകർച്ച തുടങ്ങിയ പ്രതിസന്ധികൾ മനുഷ്യരാശിയുടെ നിലനിൽപ്പിനെ തന്നെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്നു. ഈ പുതിയ യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളെ ഉൾക്കൊള്ളുന്ന രീതിയിൽ മാർക്സിസ്റ്റ് വിശകലനവും രാഷ്ട്രീയ പരിപാടിയും വികസിപ്പിക്കാൻ പാർട്ടി തയ്യാറാകണം. അല്ലാത്തപക്ഷം പുതിയ തലമുറയുടെ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് ഉത്തരം നൽകാൻ കഴിയാത്ത ഒരു പഴഞ്ചൻ രാഷ്ട്രീയശക്തിയായി അത് മാറും.
സമൂഹത്തിലെ അടിസ്ഥാന വൈരുധ്യങ്ങളെ മനസ്സിലാക്കുന്നതിൽ വർഗ്ഗവിശകലനത്തിന് ഇന്നും വലിയ പ്രാധാന്യമുണ്ട്. എന്നാൽ എല്ലാ സാമൂഹിക പ്രശ്നങ്ങളെയും സാമ്പത്തിക വർഗ്ഗപ്രശ്നങ്ങളിലേക്ക് മാത്രം ചുരുക്കിക്കാണുന്ന സമീപനം ഇന്നത്തെ സങ്കീർണ്ണമായ യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളെ വിശദീകരിക്കാൻ പര്യാപ്തമല്ല.
ഇന്ത്യൻ സമൂഹത്തിൽ ജാതി ഒരു സ്വതന്ത്ര സാമൂഹിക ശക്തിയാണ്. സ്ത്രീകളുടെ അടിച്ചമർത്തൽ കേവലം സാമ്പത്തിക ചൂഷണത്തിന്റെ പ്രതിഫലനം മാത്രമല്ല; അതിന് സാംസ്കാരികവും ചരിത്രപരവും മാനസികവുമായ മാനങ്ങൾ ഉണ്ട്. മതന്യൂനപക്ഷങ്ങളുടെ സുരക്ഷയും അവകാശങ്ങളും ജനാധിപത്യത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന ചോദ്യമാണ്. പരിസ്ഥിതി സംരക്ഷണം മനുഷ്യരാശിയുടെ നിലനിൽപ്പുമായി ബന്ധപ്പെട്ട വിഷയമാണ്.
ഇവയെല്ലാം വർഗ്ഗചൂഷണത്തിൽ നിന്ന് വേറിട്ടുനിൽക്കുന്ന വിഷയങ്ങളല്ല. മറിച്ച് വർഗ്ഗവൈരുധ്യങ്ങളുമായി സങ്കീർണ്ണമായി ബന്ധപ്പെട്ടു കിടക്കുന്ന സാമൂഹിക വൈരുധ്യങ്ങളാണ്. അതിനാൽ ജാതിവിരുദ്ധ പോരാട്ടം, സ്ത്രീ വിമോചന പ്രസ്ഥാനം, പരിസ്ഥിതി പ്രസ്ഥാനം, ന്യൂനപക്ഷാവകാശ സംരക്ഷണം തുടങ്ങിയ മേഖലകളെ വർഗ്ഗസമരത്തിന്റെ അനുബന്ധങ്ങളായി മാത്രം കാണാതെ, സാമൂഹിക പരിവർത്തനത്തിന്റെ അവിഭാജ്യ ഘടകങ്ങളായി അംഗീകരിക്കണം.
ആധുനിക ഇടതുപക്ഷ രാഷ്ട്രീയം അഭിമുഖീകരിക്കുന്ന ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട സൈദ്ധാന്തികവും പ്രായോഗികവുമായ വെല്ലുവിളികളിലൊന്നാണ് വർഗസമരവും സ്വത്വരാഷ്ട്രീയവും (Identity Politics) തമ്മിലുള്ള ബന്ധം എങ്ങനെ മനസ്സിലാക്കണം എന്നത്. പലപ്പോഴും ഈ രണ്ട് സമീപനങ്ങളെയും പരസ്പര വിരുദ്ധങ്ങളായി അവതരിപ്പിക്കാറുണ്ട്. ഒരു വിഭാഗം വർഗസമരത്തെ മാത്രം കേന്ദ്രസ്ഥാനത്ത് നിർത്തി ജാതി, ലിംഗം, മതം, വംശം, ലൈംഗിക ന്യൂനപക്ഷങ്ങൾ തുടങ്ങിയ വിഷയങ്ങളെ രണ്ടാംകിട പ്രശ്നങ്ങളായി കാണുന്നു. മറുവശത്ത്, ചിലർ സാമൂഹിക സ്വത്വങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പ്രശ്നങ്ങളിൽ മാത്രം ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിച്ച് സാമ്പത്തിക ചൂഷണത്തെയും വർഗബന്ധങ്ങളെയും അവഗണിക്കുന്നു.
യഥാർത്ഥത്തിൽ ഈ രണ്ട് സമീപനങ്ങളും അപൂർണമാണ്. സമൂഹത്തെ സമഗ്രമായി മനസ്സിലാക്കാൻ വർഗവൈരുധ്യങ്ങളെയും സ്വത്വപരമായ വൈരുധ്യങ്ങളെയും ഒരുപോലെ വിശകലനം ചെയ്യേണ്ടതുണ്ട്.
മാർക്സിസ്റ്റ് വീക്ഷണത്തിൽ സമൂഹത്തിന്റെ സാമ്പത്തിക ഘടനയും ഉൽപ്പാദന ബന്ധങ്ങളും സാമൂഹിക ജീവിതത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന ഘടകങ്ങളാണ്. സമ്പത്തിന്റെ ഉടമസ്ഥത, തൊഴിൽ ചൂഷണം, വിഭവങ്ങളുടെ വിതരണം, അധികാരത്തിന്റെ സാമ്പത്തിക അടിത്തറ എന്നിവ സമൂഹത്തിലെ പല അസമത്വങ്ങളുടെയും ഉറവിടമാണ്.
ഇന്നും ലോകമെമ്പാടും സമ്പത്ത് വളരെ ചെറിയൊരു വിഭാഗത്തിന്റെ കൈകളിൽ കേന്ദ്രീകരിക്കപ്പെടുകയും കോടിക്കണക്കിന് ആളുകൾ തൊഴിലില്ലായ്മയും ദാരിദ്ര്യവും സാമ്പത്തിക അരക്ഷിതാവസ്ഥയും നേരിടുകയും ചെയ്യുന്നു. അതിനാൽ വർഗസമരത്തിന്റെ പ്രസക്തി അവസാനിച്ചിട്ടില്ല. മറിച്ച് ആഗോളവൽക്കരണത്തിന്റെയും ധനമൂലധനത്തിന്റെ ആധിപത്യത്തിന്റെയും കാലത്ത് അത് പുതിയ രൂപങ്ങളിൽ കൂടുതൽ മൂർച്ഛിച്ചിരിക്കുകയാണ്.
എന്നാൽ വർഗവിശകലനം സമൂഹത്തിന്റെ എല്ലാ സങ്കീർണ്ണതകളെയും സ്വയം വിശദീകരിക്കും എന്ന് കരുതുന്നത് യാഥാർത്ഥ്യത്തെ ലളിതവൽക്കരിക്കുന്ന സമീപനമാണ്.
മനുഷ്യർ വെറും സാമ്പത്തിക വർഗങ്ങളുടെ അംഗങ്ങൾ മാത്രമല്ല. അവർ ജാതിയുടെയും ലിംഗത്തിന്റെയും മതത്തിന്റെയും ഭാഷയുടെയും സംസ്കാരത്തിന്റെയും വംശീയതയുടെയും ലൈംഗിക സ്വത്വത്തിന്റെയും ഭാഗവുമാണ്. ഈ സാമൂഹിക യാഥാർത്ഥ്യങ്ങൾ അവരുടെ ജീവിതാനുഭവങ്ങളെയും അവസരങ്ങളെയും അവകാശങ്ങളെയും ആഴത്തിൽ സ്വാധീനിക്കുന്നു.
ഉദാഹരണത്തിന് ഇന്ത്യയിൽ ഒരു ദരിദ്രനായ ദളിത് തൊഴിലാളിയും ഒരു ദരിദ്രനായ സവർണ തൊഴിലാളിയും ഒരേ സാമ്പത്തിക ചൂഷണം നേരിടുന്നുണ്ടാകാം. എന്നാൽ ദളിത് തൊഴിലാളി ജാതി വിവേചനവും സാമൂഹിക അപമാനവും ചരിത്രപരമായ പുറന്തള്ളലും കൂടിയാണ് അനുഭവിക്കുന്നത്. അതുപോലെ തന്നെ ഒരു സ്ത്രീ തൊഴിലാളി വർഗചൂഷണത്തോടൊപ്പം ലിംഗവിവേചനവും നേരിടുന്നു.
അതിനാൽ ജാതി, ലിംഗം, വംശം, മതം, ലൈംഗിക സ്വത്വം തുടങ്ങിയ വിഷയങ്ങളെ സാമ്പത്തിക പ്രശ്നങ്ങളുടെ ഉപോൽപ്പന്നങ്ങളായി മാത്രം കാണാൻ കഴിയില്ല. അവയ്ക്ക് സ്വന്തമായ ചരിത്രവും സാമൂഹിക യാഥാർത്ഥ്യവുമുണ്ട്.
സ്വത്വരാഷ്ട്രീയം ഉയർന്നുവന്നത് ഈ പ്രത്യേക അനുഭവങ്ങൾക്കും അടിച്ചമർത്തലുകൾക്കും രാഷ്ട്രീയ അംഗീകാരം ലഭിക്കേണ്ടതിന്റെ ആവശ്യകതയിൽ നിന്നാണ്. വർഗസമരവും സ്വത്വരാഷ്ട്രീയവും തമ്മിൽ തിരഞ്ഞെടുക്കേണ്ട രണ്ട് വഴികളാണെന്ന ധാരണ തെറ്റാണ്. വർഗരാഷ്ട്രീയം മാത്രം മതിയെന്ന് കരുതുമ്പോൾ സമൂഹത്തിലെ നിരവധി അടിച്ചമർത്തൽ രൂപങ്ങൾ അദൃശ്യമായി പോകുന്നു. അതേസമയം സ്വത്വരാഷ്ട്രീയം മാത്രം മുന്നോട്ട് വയ്ക്കുമ്പോൾ ചൂഷണത്തിന്റെ സാമ്പത്തിക അടിത്തറ കാണാതെ പോകുന്നു.
ഉദാഹരണത്തിന് ഒരു വലിയ കോർപ്പറേറ്റ് സ്ഥാപനത്തിന്റെ ഡയറക്ടർ ബോർഡിൽ കൂടുതൽ സ്ത്രീകളെ ഉൾപ്പെടുത്തുന്നത് ലിംഗ പ്രതിനിധാനത്തിന്റെ കാര്യത്തിൽ പുരോഗതിയാണ്. എന്നാൽ അതേ സ്ഥാപനം ആയിരക്കണക്കിന് തൊഴിലാളികളെ ചൂഷണം ചെയ്യുന്നുണ്ടെങ്കിൽ പ്രശ്നത്തിന്റെ വർഗപരമായ വശം പരിഹരിക്കപ്പെടുന്നില്ല.
അതുപോലെ തന്നെ തൊഴിലാളികളുടെ സാമ്പത്തിക അവകാശങ്ങൾക്കായി മാത്രം പോരാടുകയും തൊഴിലാളി സമൂഹത്തിനകത്തെ ജാതി വിവേചനത്തെയോ സ്ത്രീ വിരുദ്ധതയെയോ അവഗണിക്കുകയും ചെയ്താൽ യഥാർത്ഥ സാമൂഹിക വിമോചനം സാധ്യമാകില്ല. ആധുനിക ഇടതുപക്ഷ രാഷ്ട്രീയം വർഗവൈരുധ്യങ്ങളെയും സ്വത്വപരമായ വൈരുധ്യങ്ങളെയും പരസ്പരം ബന്ധപ്പെട്ട സാമൂഹിക യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളായി മനസ്സിലാക്കണം. ജാതിവിരുദ്ധ പോരാട്ടം വർഗസമരത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്. സ്ത്രീ വിമോചന പോരാട്ടം വർഗസമരത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്. ന്യൂനപക്ഷാവകാശ സംരക്ഷണം ജനാധിപത്യ പോരാട്ടത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്. പരിസ്ഥിതി സംരക്ഷണം മനുഷ്യരാശിയുടെ ഭാവിക്കായുള്ള പോരാട്ടത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്. ഇവയെല്ലാം വ്യത്യസ്ത വിഷയങ്ങളല്ല; മറിച്ച് സമൂഹത്തിലെ വിവിധ തലങ്ങളിലുള്ള വൈരുധ്യങ്ങളുടെ പ്രകടനങ്ങളാണ്.
ഇവയെ ഏകോപിപ്പിക്കാൻ കഴിയുമ്പോഴാണ് വിശാലമായ ജനകീയ ഐക്യം രൂപപ്പെടുന്നത്.
ഇന്ത്യൻ സമൂഹത്തിൽ ജാതി, മതം, ഭാഷ, പ്രദേശം, ലിംഗം തുടങ്ങിയ ഘടകങ്ങൾ അതീവ ശക്തമായ സാമൂഹിക യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളാണ്. അതിനാൽ ഇന്ത്യൻ ഇടതുപക്ഷത്തിന് യൂറോപ്യൻ മാതൃകയിലുള്ള വർഗവിശകലനം മാത്രം മതിയാകില്ല.
ഇന്ത്യയിൽ വർഗസമരം ജാതിവിരുദ്ധ സമരത്തോടും മതനിരപേക്ഷതയോടും സ്ത്രീ വിമോചനത്തോടും സാമൂഹിക നീതിയോടും സംയോജിപ്പിക്കപ്പെടേണ്ടതാണ്. ഭൂമിയില്ലാത്ത കർഷകൻ, ദളിത് തൊഴിലാളി, ആദിവാസി സമൂഹം, മത്സ്യത്തൊഴിലാളി, സ്ത്രീ തൊഴിലാളി, പ്രവാസി തൊഴിലാളി, തൊഴിലില്ലാത്ത യുവാവ്—ഇവരുടെ പ്രശ്നങ്ങൾ വ്യത്യസ്ത രൂപങ്ങളിലുള്ളതാണെങ്കിലും അവ പരസ്പരം ബന്ധപ്പെട്ടു കിടക്കുന്നു. ഈ യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളെ ഒരുമിച്ച് അഭിസംബോധന ചെയ്യുന്ന രാഷ്ട്രീയത്തിനേ വിശാലമായ ജനപിന്തുണ നേടാൻ കഴിയൂ.
ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്സിന്റെ ഭാഷയിൽ പറഞ്ഞാൽ, വർഗവൈരുധ്യവും സ്വത്വവൈരുധ്യവും പരസ്പരം വേർതിരിക്കപ്പെട്ടതോ പരസ്പരം നിഷേധിക്കുന്നതോ ആയ യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളല്ല. അവ സമൂഹത്തിന്റെ വ്യത്യസ്ത “ക്വാണ്ടം ലെയറുകളിൽ” പ്രവർത്തിക്കുന്ന പരസ്പരബന്ധിതമായ വൈരുധ്യങ്ങളാണ്.
സാമ്പത്തിക ഘടന, സാമൂഹിക സ്വത്വം, സാംസ്കാരിക ബോധം, രാഷ്ട്രീയ അധികാരം എന്നിവ ഓരോന്നും സമൂഹത്തിന്റെ വ്യത്യസ്ത തലങ്ങളാണ്. ഇവ തമ്മിൽ നിരന്തരമായ പരസ്പരപ്രവർത്തനവും സ്വാധീനവും നടക്കുന്നു. ഒരു തലത്തിലെ മാറ്റങ്ങൾ മറ്റുതലങ്ങളെയും സ്വാധീനിക്കുന്നു.
അതിനാൽ യഥാർത്ഥ സാമൂഹിക പരിവർത്തനം എന്നത് ഒരു വൈരുധ്യത്തെ മാത്രം പരിഹരിക്കുന്നതല്ല; മറിച്ച് വിവിധ തലങ്ങളിലുള്ള വൈരുധ്യങ്ങളെ സമന്വയിപ്പിച്ച് ഉയർന്ന തലത്തിലുള്ള സാമൂഹിക യോജിപ്പിലേക്ക് സമൂഹത്തെ നയിക്കുന്ന പ്രക്രിയയാണ്.
വർഗസമരവും സ്വത്വരാഷ്ട്രീയവും തമ്മിൽ കൃത്രിമമായ ഒരു തിരഞ്ഞെടുപ്പ് സൃഷ്ടിക്കുന്നത് ആധുനിക പുരോഗമന രാഷ്ട്രീയത്തിന് ഗുണം ചെയ്യില്ല. സാമ്പത്തിക ചൂഷണത്തിനെതിരായ പോരാട്ടവും ജാതി, ലിംഗം, മതം, വംശം, ലൈംഗിക സ്വത്വം തുടങ്ങിയ അടിസ്ഥാനങ്ങളിൽ നടക്കുന്ന അടിച്ചമർത്തലുകൾക്കെതിരായ പോരാട്ടങ്ങളും പരസ്പരം പൂരകങ്ങളായി കാണണം.
വർഗനീതിയും സാമൂഹികനീതിയും ജനാധിപത്യവും മനുഷ്യാഭിമാനവും ഒരേസമയം മുന്നോട്ട് കൊണ്ടുപോകുന്ന വിശാലമായ വിമോചന രാഷ്ട്രീയമാണ് പുതിയ കാലഘട്ടത്തിന്റെ ആവശ്യം. ഈ സമന്വയം കൈവരിക്കാൻ കഴിയുന്നിടത്താണ് ആധുനിക ഇടതുപക്ഷത്തിന്റെ ഭാവിയും അതിന്റെ ചരിത്രപരമായ പ്രസക്തിയും നിലകൊള്ളുന്നത്.
പുതിയ കാലഘട്ടത്തിലെ ഇടതുപക്ഷ രാഷ്ട്രീയം തൊഴിലാളിവർഗ്ഗത്തിന്റെ പ്രശ്നങ്ങളെയും അതോടൊപ്പം സാമൂഹിക നീതി, ലിംഗസമത്വം, പരിസ്ഥിതി സംരക്ഷണം, ജനാധിപത്യാവകാശങ്ങൾ എന്നിവയെയും സമന്വയിപ്പിക്കുന്ന വിശാലമായ ജനകീയ മുന്നേറ്റമായി വളരണം.
പുരോഗതി കൈവരിക്കുമ്പോഴും അന്ധവിശ്വാസങ്ങളും വ്യാജശാസ്ത്രങ്ങളും മതവർഗീയതയും ഗൂഢാലോചനാ സിദ്ധാന്തങ്ങളും ഒരേസമയം വളരുന്ന വിരോധാഭാസ സാഹചര്യമാണ് നിലനിൽക്കുന്നത്. സമൂഹമാധ്യമങ്ങളുടെ വ്യാപനം അസത്യങ്ങളെയും തെറ്റായ വിവരങ്ങളെയും അതിവേഗം പ്രചരിപ്പിക്കുന്ന സാഹചര്യം സൃഷ്ടിച്ചിട്ടുണ്ട്.
ഇത്തരം സാഹചര്യത്തിൽ ശാസ്ത്രീയ മനോഭാവം വളർത്തുക എന്നത് കേവലം വിദ്യാഭ്യാസ പ്രവർത്തനമല്ല; ജനാധിപത്യത്തെയും സാമൂഹിക പുരോഗതിയെയും സംരക്ഷിക്കുന്ന രാഷ്ട്രീയ പ്രവർത്തനമാണ്. ശാസ്ത്രബോധം, യുക്തിചിന്ത, വിമർശനാത്മക ചിന്ത, തെളിവുകളെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ള അറിവ് എന്നിവ സമൂഹത്തിൽ വളർത്താൻ പാർട്ടി മുൻകൈയെടുക്കണം.
വായനശാലകൾ, ശാസ്ത്രക്ലബ്ബുകൾ, ജനകീയ ശാസ്ത്രപ്രസ്ഥാനങ്ങൾ, ഡിജിറ്റൽ പ്ലാറ്റ്ഫോമുകൾ, സാംസ്കാരിക പരിപാടികൾ എന്നിവയിലൂടെ വിപുലമായ ശാസ്ത്രപ്രചാരണ പ്രവർത്തനങ്ങൾ സംഘടിപ്പിക്കണം. യുവജനങ്ങളിൽ ശാസ്ത്രീയ കൗതുകവും അന്വേഷണ മനോഭാവവും വളർത്തുന്ന ദീർഘകാല പദ്ധതികൾ ആവിഷ്കരിക്കണം.
മതവിശ്വാസങ്ങളെ ആക്രമിക്കുന്ന സമീപനമല്ല ഇവിടെ ആവശ്യം; മറിച്ച് എല്ലാ അവകാശവാദങ്ങളെയും യുക്തിയുടെയും തെളിവുകളുടെയും അടിസ്ഥാനത്തിൽ പരിശോധിക്കുന്ന ശാസ്ത്രീയ സംസ്കാരം വളർത്തലാണ് ആവശ്യമായത്.
ഒരു രാഷ്ട്രീയ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ വളർച്ചയ്ക്ക് ഏറ്റവും വലിയ തടസ്സങ്ങളിലൊന്ന് സ്വന്തം തെറ്റുകളെ അംഗീകരിക്കാൻ വിസമ്മതിക്കുന്ന മനോഭാവമാണ്. ചരിത്രത്തിൽ നിരവധി കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടികൾ ജീർണതയിലേക്ക് നീങ്ങിയത് ഈ കാരണത്താലാണ്. പാർട്ടി എപ്പോഴും ശരിയാണ് എന്ന ധാരണ ഒരു വിപ്ലവ സംഘടനയ്ക്ക് ഏറ്റവും അപകടകരമായ ആശയങ്ങളിൽ ഒന്നാണ്.
മാർക്സിസ്റ്റ് രീതിശാസ്ത്രത്തിന്റെ ഹൃദയഭാഗത്ത് വിമർശനവും സ്വയംവിമർശനവും നിലകൊള്ളുന്നു. യാഥാർത്ഥ്യത്തെ നിരന്തരം പരിശോധിക്കുകയും സ്വന്തം നിഗമനങ്ങളെ പുനർമൂല്യനിർണയം ചെയ്യുകയും ചെയ്യുക എന്നത് ശാസ്ത്രീയ സമീപനത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന ഘടകമാണ്. അതിനാൽ പാർട്ടി തെറ്റുകൾ സംഭവിക്കില്ലെന്ന ധാരണ പൂർണമായി ഉപേക്ഷിക്കണം.
തെറ്റുകൾ സംഭവിച്ചാൽ അവ മറച്ചുവെക്കാനോ ന്യായീകരിക്കാനോ ശ്രമിക്കാതെ തുറന്നുപറയുകയും, അവയുടെ കാരണങ്ങൾ വിശകലനം ചെയ്യുകയും, അവയിൽ നിന്ന് പഠിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന രാഷ്ട്രീയ സംസ്കാരം വളരണം. വിമർശനത്തെ അച്ചടക്കലംഘനമായോ ശത്രുതയായോ കാണാതെ സംഘടനയുടെ ആരോഗ്യകരമായ വളർച്ചയ്ക്കുള്ള ഉപാധിയായി കാണണം.
ആഭ്യന്തര ചർച്ചകൾക്കും അഭിപ്രായവ്യത്യാസങ്ങൾക്കും വിശാലമായ ഇടം നൽകണം. നേതൃത്വത്തിന്റെ തീരുമാനങ്ങളെ ചോദ്യം ചെയ്യാനുള്ള അവകാശം പാർട്ടി അംഗങ്ങൾക്ക് ഉറപ്പാക്കണം. ആത്മവിമർശന ശേഷി നഷ്ടപ്പെടുന്ന നിമിഷം മുതൽ ഒരു രാഷ്ട്രീയ പ്രസ്ഥാനം ജീർണതയിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുന്നു. മറിച്ച് സ്വന്തം വൈരുധ്യങ്ങളെ തിരിച്ചറിയുകയും അവയെ സൃഷ്ടിപരമായി പരിഹരിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന പ്രസ്ഥാനങ്ങൾക്കാണ് നവോത്ഥാനത്തിന്റെ സാധ്യതകൾ തുറന്നുകിടക്കുന്നത്.
സി.പി.എമ്മിന്റെ ഭാവി നിർണയിക്കുന്നത് അതിന്റെ സംഘടനാപരമായ ശക്തി മാത്രമല്ല, മാറുന്ന ലോകത്തെ മനസ്സിലാക്കാനും അതിനനുസരിച്ച് സ്വയം വികസിക്കാനുമുള്ള പ്രത്യയശാസ്ത്രപരമായ കഴിവാണ്. ചരിത്രപരമായ മാർക്സിസ്റ്റ് പാരമ്പര്യത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന മൂല്യങ്ങളായ സാമൂഹ്യനീതി, സമത്വം, മതനിരപേക്ഷത, ജനാധിപത്യം, മനുഷ്യ വിമോചനം എന്നിവ സംരക്ഷിച്ചുകൊണ്ട് പുതിയ കാലഘട്ടത്തിന്റെ വെല്ലുവിളികളെ ഉൾക്കൊള്ളുന്ന ഒരു നവീന ഇടതുപക്ഷ ദർശനം വികസിപ്പിക്കേണ്ടത് അനിവാര്യമാണ്.
പ്രത്യയശാസ്ത്രപരമായ ഈ നവോത്ഥാനം ഇല്ലാതെ സംഘടനാപരമായ പരിഷ്കാരങ്ങൾ ദീർഘകാല ഫലം നൽകുകയില്ല. എന്നാൽ ആശയപരമായ വ്യക്തതയും ശാസ്ത്രീയമായ നവീകരണവും കൈവരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞാൽ, സി.പി.എം. വീണ്ടും കേരളത്തിലും ഇന്ത്യയിലും ശക്തമായ പുരോഗമന ജനകീയ ശക്തിയായി ഉയർന്നുവരാനുള്ള സാധ്യതകൾ തുറക്കപ്പെടും.
പ്രത്യയശാസ്ത്രപരമായ വ്യക്തത എത്ര പ്രധാനമാണോ, അതുപോലെ തന്നെ ജനങ്ങളുടെ ജീവിതവുമായി നേരിട്ട് ബന്ധപ്പെടുന്ന നയപരമായ സമീപനങ്ങളും ഒരു രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടിയുടെ വിജയത്തെ നിർണയിക്കുന്നു. ജനങ്ങൾ ഒരു പാർട്ടിയെ വിലയിരുത്തുന്നത് അതിന്റെ ചരിത്രം കൊണ്ടോ മുദ്രാവാക്യങ്ങൾ കൊണ്ടോ മാത്രമല്ല; അവരുടെ ജീവിതത്തിലെ യഥാർത്ഥ പ്രശ്നങ്ങളോട് അത് എങ്ങനെ പ്രതികരിക്കുന്നു എന്നതിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലാണ്. അതിനാൽ സി.പി.എമ്മിന്റെ പുനരുജ്ജീവനത്തിന് നയപരമായ മേഖലയിൽ ഗൗരവമായ തിരുത്തലുകളും നവീകരണങ്ങളും അനിവാര്യമാണ്.
ഒരു രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടിയുടെ ശക്തി സർക്കാർ പദ്ധതികളുടെ വിജയത്തിൽ മാത്രം അധിഷ്ഠിതമാകരുത്. ഭരണത്തിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ സർക്കാർ സംവിധാനത്തിലൂടെയും പ്രതിപക്ഷത്തായിരിക്കുമ്പോൾ ജനകീയ സമരങ്ങളിലൂടെയും ജനങ്ങളുമായി സജീവ ബന്ധം നിലനിർത്താൻ കഴിയണം. സമീപ വർഷങ്ങളിൽ പല ഇടങ്ങളിലും പാർട്ടിയുടെ പ്രവർത്തനം ഭരണസംവിധാനങ്ങളുടെ പ്രവർത്തനവുമായി അമിതമായി ബന്ധപ്പെട്ടുപോയിട്ടുണ്ട്. ഇതിന്റെ ഫലമായി സാധാരണ ജനങ്ങളുടെ ദൈനംദിന ജീവിതത്തിൽ ഉയരുന്ന ചെറിയതും വലുതുമായ പ്രശ്നങ്ങളിൽ ഇടപെടുന്ന ജനകീയ രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ ഊർജം കുറയാൻ തുടങ്ങി.
വിലക്കയറ്റം, തൊഴിലില്ലായ്മ, കർഷകപ്രശ്നങ്ങൾ, മത്സ്യത്തൊഴിലാളികളുടെ ജീവിതപ്രശ്നങ്ങൾ, തൊഴിലാളികളുടെ അവകാശങ്ങൾ, കുടിവെള്ളം, ആരോഗ്യം, വിദ്യാഭ്യാസം, ഗതാഗതം, സാമൂഹിക സുരക്ഷ തുടങ്ങിയ വിഷയങ്ങളിൽ ജനങ്ങളോടൊപ്പം നിൽക്കുന്ന ശക്തമായ ജനകീയ പ്രസ്ഥാനങ്ങൾ വളർത്തിയെടുക്കണം.
ഒരു കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടി ജനങ്ങളെ തേടി തിരഞ്ഞെടുപ്പ് കാലത്ത് മാത്രം എത്തുന്ന സംഘടനയല്ല. ജനങ്ങളുടെ സന്തോഷത്തിലും ദുഃഖത്തിലും ദുരന്തങ്ങളിലും പോരാട്ടങ്ങളിലും എല്ലായ്പ്പോഴും സാന്നിധ്യമുള്ള സാമൂഹിക ശക്തിയായിരിക്കണം അത്. ജനങ്ങളുടെ ജീവിതവുമായി ഈ ജൈവബന്ധം പുനഃസ്ഥാപിക്കാതെ യാതൊരു പുനരുജ്ജീവനവും പൂർണമാകില്ല.
കേരളത്തിന്റെയും ഇന്ത്യയുടെയും ഭാവി യുവജനങ്ങളാണ്. എന്നാൽ ഇന്നത്തെ യുവാക്കളുടെ ജീവിതസാഹചര്യങ്ങളും സ്വപ്നങ്ങളും മുൻതലമുറകളിൽ നിന്ന് വളരെ വ്യത്യസ്തമാണ്. അവരുടെ പ്രധാന ആശങ്കകൾ തൊഴിൽ, വരുമാനം, നൈപുണ്യ വികസനം, സാങ്കേതികവിദ്യ, സ്റ്റാർട്ടപ്പുകൾ, ആഗോള തൊഴിൽ അവസരങ്ങൾ, വിദ്യാഭ്യാസ നിലവാരം, ജീവിത നിലവാരം എന്നിവയുമായി ബന്ധപ്പെട്ടതാണ്.
പഴയ രാഷ്ട്രീയ ഭാഷയും മുദ്രാവാക്യങ്ങളും മാത്രം ഉപയോഗിച്ച് പുതിയ തലമുറയെ ആകർഷിക്കാൻ കഴിയില്ല. യുവാക്കൾക്ക് പ്രസക്തമായ പുതിയ രാഷ്ട്രീയ ഭാഷയും പ്രവർത്തനശൈലിയും വികസിപ്പിക്കണം. കൃത്രിമബുദ്ധി, ഡിജിറ്റൽ സമ്പദ്വ്യവസ്ഥ, ഓൺലൈൻ തൊഴിൽ മേഖലകൾ, ഫ്രീലാൻസിംഗ്, ഗവേഷണം, നവോത്ഥാന സംരംഭങ്ങൾ, ഹരിത സാങ്കേതികവിദ്യകൾ തുടങ്ങിയ മേഖലകളിൽ ഇടതുപക്ഷത്തിന് വ്യക്തമായ നയരേഖ ഉണ്ടാകണം.
തൊഴിൽ സൃഷ്ടിക്കലിനൊപ്പം തൊഴിൽ സൃഷ്ടിക്കുന്ന യുവ സംരംഭകരെ വളർത്തിയെടുക്കുന്നതിനും പ്രാധാന്യം നൽകണം. സംരംഭകത്വത്തെ മൂലധനവാദത്തിന്റെ പര്യായമായി കാണുന്ന പഴയ സമീപനങ്ങൾ മാറ്റി, സാമൂഹിക ഉത്തരവാദിത്തമുള്ള ജനകീയ സംരംഭകത്വത്തെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്ന നയം വികസിപ്പിക്കണം.
അതോടൊപ്പം യുവജനങ്ങളുടെ രാഷ്ട്രീയ പങ്കാളിത്തം വർധിപ്പിക്കാനും പുതിയ നേതൃത്വത്തിന് അവസരം നൽകാനും പാർട്ടി തയ്യാറാകണം. യുവാക്കൾ പാർട്ടിയുടെ ഭാവി മാത്രമല്ല; ഇന്നത്തെ ശക്തിയും നേതൃത്വവുമാണെന്ന തിരിച്ചറിവ് സംഘടനയിൽ വളരണം.
രാഷ്ട്രീയ അധികാരം വെറും നിയമസഭകളിലും പാർലമെന്റുകളിലും മാത്രം നിർണയിക്കപ്പെടുന്നില്ല. ജനങ്ങളുടെ മനസ്സുകളിലും സംസ്കാരത്തിലും മൂല്യബോധത്തിലും ബോധ്യങ്ങളിലും നടക്കുന്ന പോരാട്ടങ്ങളാണ് ദീർഘകാല രാഷ്ട്രീയ മാറ്റങ്ങളുടെ അടിത്തറ.
ഇന്ന് സാമൂഹ്യമാധ്യമങ്ങൾ, സിനിമ, ടെലിവിഷൻ, യൂട്യൂബ്, ഡിജിറ്റൽ പ്ലാറ്റ്ഫോമുകൾ, സാഹിത്യം, സംഗീതം, കലാരൂപങ്ങൾ എന്നിവ പൊതുബോധത്തെ രൂപപ്പെടുത്തുന്നതിൽ വലിയ പങ്ക് വഹിക്കുന്നു. എന്നാൽ ഈ മേഖലകളിൽ പുരോഗമന രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ സ്വാധീനം പലപ്പോഴും പരിമിതമായി തുടരുകയാണ്.
ഇടതുപക്ഷം സാംസ്കാരിക രംഗത്തെ ഒരു അനുബന്ധ പ്രവർത്തനമായി കാണാതെ രാഷ്ട്രീയ പ്രവർത്തനത്തിന്റെ കേന്ദ്രഭാഗമായി കാണണം. നവമാധ്യമങ്ങളിൽ സജീവമായ സാന്നിധ്യം ഉറപ്പാക്കണം. യുവകലാകാരന്മാർ, എഴുത്തുകാർ, ശാസ്ത്രപ്രവർത്തകർ, സാംസ്കാരിക പ്രവർത്തകർ എന്നിവരുമായി ശക്തമായ ബന്ധം സ്ഥാപിക്കണം.
വ്യാജവാർത്തകൾ, വിദ്വേഷ രാഷ്ട്രീയം, മതവർഗീയത, അന്ധവിശ്വാസം, ഉപഭോക്തൃവാദം എന്നിവയ്ക്കെതിരെ ശാസ്ത്രീയവും മാനവികവുമായ ബദൽ സാംസ്കാരിക പ്രവാഹങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കേണ്ടതുണ്ട്.
കേരളത്തിലെ ആയിരക്കണക്കിന് വായനശാലകൾ, ഗ്രന്ഥശാലകൾ, കലാസാംസ്കാരിക വേദികൾ, യുവജന കൂട്ടായ്മകൾ എന്നിവയെ കേന്ദ്രീകരിച്ച് വിപുലമായ സാംസ്കാരിക നവോത്ഥാന പ്രസ്ഥാനം കെട്ടിപ്പടുക്കാൻ കഴിഞ്ഞാൽ അത് രാഷ്ട്രീയ ബോധവൽക്കരണത്തിന്റെയും സാമൂഹിക പുരോഗതിയുടെയും ശക്തമായ അടിത്തറയായി മാറും.
ഇരുപത്തിയൊന്നാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ഏറ്റവും വലിയ വെല്ലുവിളികളിലൊന്നാണ് വികസനവും പരിസ്ഥിതി സംരക്ഷണവും തമ്മിലുള്ള സന്തുലനം കണ്ടെത്തുക എന്നത്. വികസനത്തിന്റെ പേരിൽ പ്രകൃതിയെ നശിപ്പിക്കുന്ന സമീപനവും പരിസ്ഥിതിയുടെ പേരിൽ എല്ലാ വികസന പദ്ധതികളെയും എതിർക്കുന്ന സമീപനവും ഒരുപോലെ അപര്യാപ്തമാണ്.
കേരളം പോലുള്ള ജനസാന്ദ്രതയേറിയ സംസ്ഥാനങ്ങളിൽ അടിസ്ഥാന സൗകര്യ വികസനം, ഗതാഗതം, ഊർജോൽപാദനം, വ്യവസായവൽക്കരണം, നഗരവികസനം എന്നിവ അനിവാര്യമാണ്. എന്നാൽ അവ പരിസ്ഥിതി സംരക്ഷണത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന തത്വങ്ങൾ പാലിച്ചുകൊണ്ടായിരിക്കണം നടപ്പാക്കേണ്ടത്.
ശാസ്ത്രീയ പഠനങ്ങൾ, ജനപങ്കാളിത്തം, പരസ്യത, ദീർഘകാല പരിസ്ഥിതി ആഘാത വിലയിരുത്തൽ എന്നിവയുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ വികസന പദ്ധതികൾ രൂപപ്പെടുത്തണം. നവീന സാങ്കേതികവിദ്യകൾ ഉപയോഗിച്ച് പരിസ്ഥിതി സൗഹൃദ വികസന മാതൃകകൾ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കണം.
ഹരിത ഊർജം, പൊതുഗതാഗതം, ജലസംരക്ഷണം, ജൈവവൈവിധ്യ സംരക്ഷണം, മാലിന്യ സംസ്കരണം, കാലാവസ്ഥാ വ്യതിയാനത്തിനെതിരായ പ്രതിരോധ പ്രവർത്തനങ്ങൾ എന്നിവയെ വികസന നയത്തിന്റെ അവിഭാജ്യ ഘടകമാക്കണം.
പരിസ്ഥിതി സംരക്ഷണവും വികസനവും തമ്മിൽ വൈരുധ്യമല്ല, മറിച്ച് പരസ്പരം പൂരകങ്ങളായ ലക്ഷ്യങ്ങളാണെന്ന ബോധ്യം സമൂഹത്തിൽ വളർത്തേണ്ടതുണ്ട്. ഭാവിതലമുറകളുടെ അവകാശങ്ങൾ സംരക്ഷിച്ചുകൊണ്ടുള്ള വികസനമാണ് യഥാർത്ഥ പുരോഗതി.
സി.പി.എമ്മിന്റെ നയപരമായ പുനരുജ്ജീവനം എന്നത് പഴയ നിലപാടുകൾ ഉപേക്ഷിക്കുക എന്നതല്ല; അവയെ പുതിയ യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളുടെ വെളിച്ചത്തിൽ വികസിപ്പിക്കുകയും സമ്പുഷ്ടമാക്കുകയും ചെയ്യുക എന്നതാണ്. ജനങ്ങളുടെ ജീവിതപ്രശ്നങ്ങളിൽ സജീവ ഇടപെടൽ, യുവജനങ്ങളുടെ സ്വപ്നങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെടൽ, സാംസ്കാരിക രംഗത്തെ സാന്നിധ്യം, പരിസ്ഥിതി ബോധമുള്ള വികസനം എന്നിവയെ സമന്വയിപ്പിക്കുന്ന ഒരു പുതിയ ജനകീയ നയരേഖയാണ് ഇന്നത്തെ ആവശ്യകത.
ജനങ്ങളുടെ യാഥാർത്ഥ്യ ജീവിതത്തിൽ പ്രസക്തി നിലനിർത്താൻ കഴിയുന്നിടത്തോളം കാലം മാത്രമേ ഒരു രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടിക്ക് ഭാവിയുണ്ടാകൂ. അതുകൊണ്ടുതന്നെ നയപരമായ ഈ നവീകരണം ഒരു തിരഞ്ഞെടുപ്പ് തന്ത്രമല്ല; പാർട്ടിയുടെ ദീർഘകാല നിലനിൽപ്പിന്റെയും വളർച്ചയുടെയും അനിവാര്യമായ ഉപാധിയാണ്.
ഒരു രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടിയുടെ പ്രത്യയശാസ്ത്രപരമായ വ്യക്തതയും നയപരമായ ശരിയായ നിലപാടുകളും എത്ര ശക്തമായാലും അവയെ ജനങ്ങളിലേക്ക് എത്തിക്കുകയും സാമൂഹിക ശക്തിയാക്കി മാറ്റുകയും ചെയ്യുന്നത് സംഘടനയാണ്. സംഘടനയുടെ ജീവൻ നഷ്ടപ്പെടുമ്പോൾ ഏറ്റവും മികച്ച ആശയങ്ങൾ പോലും ജനങ്ങളിൽ സ്വാധീനം ചെലുത്താൻ കഴിയാതെ പോകും. അതിനാൽ സി.പി.എമ്മിന്റെ പുനരുജ്ജീവനത്തിന് സംഘടനാപരമായ മേഖലയിലെ അടിയന്തിര ഇടപെടലുകൾ അനിവാര്യമാണ്.
ഇന്ന് പാർട്ടി അഭിമുഖീകരിക്കുന്ന പല പ്രതിസന്ധികളുടെയും അടിത്തറ സംഘടനയുടെ ജീവന്തതയിൽ വന്ന കുറവാണ്. ജനങ്ങളുമായുള്ള ബന്ധം ദുർബലമാകുന്നതും, പുതിയ തലമുറയെ ആകർഷിക്കാൻ കഴിയാതെ വരുന്നതും, ആഭ്യന്തര ചർച്ചകൾ കുറയുന്നതും, വിമർശനങ്ങളെ ഉൾക്കൊള്ളാനുള്ള ശേഷി ക്ഷയിക്കുന്നതും എല്ലാം സംഘടനാപരമായ പ്രശ്നങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഈ സാഹചര്യത്തിൽ ചില അടിസ്ഥാനപരമായ തിരുത്തലുകൾ അടിയന്തരമായി നടപ്പാക്കേണ്ടതുണ്ട്.
ഒരു കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെ യഥാർത്ഥ ശക്തി അതിന്റെ ഉന്നത നേതൃത്വത്തിലല്ല; ബ്രാഞ്ചുകളിലും ലോക്കൽ കമ്മിറ്റികളിലും ഏരിയ കമ്മിറ്റികളിലുമാണ്. ഈ അടിസ്ഥാന ഘടകങ്ങൾ സജീവമല്ലെങ്കിൽ മുകളിലെ സംഘടനാ ഘടനകൾ എത്ര ശക്തമായി തോന്നിയാലും അവയ്ക്ക് ദീർഘകാല ജീവൻ ഉണ്ടാകില്ല.
പല സ്ഥലങ്ങളിലും ബ്രാഞ്ച് കമ്മിറ്റികൾ സ്ഥിരമായ രാഷ്ട്രീയ ചർച്ചകളുടെയും ജനകീയ ഇടപെടലുകളുടെയും കേന്ദ്രങ്ങളല്ലാതെ, തിരഞ്ഞെടുപ്പ് കാലത്ത് മാത്രം സജീവമാകുന്ന ഘടകങ്ങളായി ചുരുങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. പാർട്ടി അംഗങ്ങളുടെ രാഷ്ട്രീയ പഠനവും സൈദ്ധാന്തിക വികസനവും പലപ്പോഴും അവഗണിക്കപ്പെടുന്നു.
ഇത് മാറ്റണം. എല്ലാ ബ്രാഞ്ചുകളിലും ലോക്കൽ കമ്മിറ്റികളിലും സ്ഥിരമായ രാഷ്ട്രീയ പഠന ക്ലാസുകളും ചർച്ചകളും വായനാ പരിപാടികളും സംഘടിപ്പിക്കണം. പ്രാദേശിക പ്രശ്നങ്ങൾ വിശകലനം ചെയ്യാനും പരിഹാരങ്ങൾ നിർദ്ദേശിക്കാനുമുള്ള കൂട്ടായ രാഷ്ട്രീയ സംസ്കാരം വളർത്തണം.
ഒരു ബ്രാഞ്ച് കമ്മിറ്റി കേവലം അംഗത്വ രജിസ്റ്ററുകളും തിരഞ്ഞെടുപ്പ് ചുമതലകളും കൈകാര്യം ചെയ്യുന്ന ഘടകമല്ല; അത് ഒരു ജനകീയ രാഷ്ട്രീയ വിദ്യാലയവും സാമൂഹിക ഇടപെടൽ കേന്ദ്രവുമായിരിക്കണം. പ്രദേശത്തെ ജനങ്ങളുടെ പ്രശ്നങ്ങൾ കേൾക്കുകയും അവയിൽ ഇടപെടുകയും ചെയ്യുന്ന ജീവിക്കുന്ന രാഷ്ട്രീയ സാന്നിധ്യമായി പാർട്ടി ഘടകങ്ങൾ മാറണം.
ഏതൊരു കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെയും ആരോഗ്യത്തിന്റെ ഏറ്റവും പ്രധാന സൂചകങ്ങളിലൊന്നാണ് അതിനകത്തെ ജനാധിപത്യത്തിന്റെ നിലവാരം. അഭിപ്രായ വ്യത്യാസങ്ങൾ പ്രകടിപ്പിക്കാനുള്ള അവസരങ്ങൾ ഇല്ലാതാകുമ്പോൾ സംഘടന ക്രമേണ ബ്യൂറോക്രാറ്റിക് സ്വഭാവത്തിലേക്ക് നീങ്ങിത്തുടങ്ങും.
പാർട്ടിക്കകത്ത് വിമർശനങ്ങളെ സംശയത്തോടെയോ ശത്രുതയോടെയോ കാണുന്ന പ്രവണത അവസാനിപ്പിക്കണം. അഭിപ്രായ വ്യത്യാസങ്ങൾ സംഘടനയെ ദുർബലപ്പെടുത്തുന്നില്ല; മറിച്ച് യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളെ കൂടുതൽ ആഴത്തിൽ മനസ്സിലാക്കാനും തെറ്റുകൾ തിരുത്താനും സഹായിക്കുന്നു.
വിമർശനവും സ്വയംവിമർശനവും മാർക്സിസ്റ്റ് രാഷ്ട്രീയ സംസ്കാരത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന ഘടകങ്ങളാണ്. അവ വെറും ഔപചാരിക ചടങ്ങുകളായി മാറാതെ യഥാർത്ഥ ആത്മപരിശോധനയുടെ ഉപാധികളാകണം.
പാർട്ടി അംഗങ്ങൾക്ക് ഭയമില്ലാതെ അഭിപ്രായങ്ങൾ പറയാനും നയങ്ങളെ വിമർശിക്കാനും നിർദ്ദേശങ്ങൾ മുന്നോട്ടുവെക്കാനും കഴിയുന്ന അന്തരീക്ഷം സൃഷ്ടിക്കണം. നേതൃത്വത്തിന്റെ തീരുമാനങ്ങളെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്നത് അച്ചടക്കലംഘനമല്ല; മറിച്ച് ഉത്തരവാദിത്തമുള്ള പാർട്ടി അംഗത്വത്തിന്റെ ഭാഗമാണെന്ന ബോധ്യം വളരണം.
ആഭ്യന്തര ജനാധിപത്യം ശക്തിപ്പെടുമ്പോൾ മാത്രമേ സംഘടനയ്ക്ക് സ്വയം തിരുത്താനും മാറുന്ന സാഹചര്യങ്ങളോട് പ്രതികരിക്കാനും കഴിയൂ.
ഒരു രാഷ്ട്രീയ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെയും സംഘടനയുടെയും ദീർഘകാല നിലനിൽപ്പിന് നേതൃത്വത്തിന്റെ തുടർച്ചയും പുതുക്കലും അനിവാര്യമാണ്. നേതൃത്വം ഏതാനും വ്യക്തികളിൽ കേന്ദ്രീകരിക്കപ്പെടുകയോ ദീർഘകാലം മാറ്റമില്ലാതെ തുടരുകയോ ചെയ്താൽ സംഘടനയുടെ വളർച്ച മന്ദഗതിയിലാകും.
ഇന്ന് കേരളത്തിലെ യുവജനങ്ങൾ അഭിമുഖീകരിക്കുന്ന യാഥാർത്ഥ്യങ്ങൾ മുൻ തലമുറകളുടേതിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമാണ്. അവരുടെ ജീവിതാനുഭവങ്ങളും സാങ്കേതിക പരിചയവും സാമൂഹിക കാഴ്ചപ്പാടുകളും പുതിയതാണ്. ഈ യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളെ മനസ്സിലാക്കുന്ന പുതിയ നേതൃത്വത്തെ വളർത്തിയെടുക്കാതെ പാർട്ടിക്ക് ഭാവിയിൽ വളരാൻ കഴിയില്ല.
യുവ നേതാക്കളെ കണ്ടെത്തുകയും പരിശീലിപ്പിക്കുകയും ഉത്തരവാദിത്തങ്ങൾ ഏൽപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന പദ്ധതിപൂർവമായ സംവിധാനം രൂപപ്പെടുത്തണം. അതേസമയം അനുഭവസമ്പന്നരായ മുതിർന്ന നേതാക്കളുടെ രാഷ്ട്രീയ ജ്ഞാനവും പ്രായോഗിക പരിചയവും സംഘടനയ്ക്ക് വിലപ്പെട്ട സമ്പത്താണ്.
അതിനാൽ പഴയതും പുതിയതുമായ നേതൃത്വങ്ങളെ പരസ്പര വിരുദ്ധങ്ങളായി കാണാതെ അനുഭവവും യുവത്വവും സമന്വയിപ്പിക്കുന്ന നേതൃത്വ മാതൃക വികസിപ്പിക്കണം. തലമുറമാറ്റം വ്യക്തിമാറ്റമല്ല; സംഘടനയുടെ ഭാവി ഉറപ്പാക്കുന്ന ചരിത്രപരമായ പ്രക്രിയയാണ്.
ഒരു കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ നൈതിക ശക്തിയുടെ അടിത്തറ ത്യാഗത്തിന്റെയും സേവനത്തിന്റെയും സംസ്കാരമാണ്. രാഷ്ട്രീയ പ്രവർത്തനം വ്യക്തിപരമായ ഉയർച്ചയ്ക്കും അധികാരത്തിനും പദവികൾക്കും വേണ്ടിയുള്ള മാർഗ്ഗമായി മാറുമ്പോൾ സംഘടനയുടെ അടിസ്ഥാന മൂല്യങ്ങൾ തന്നെ ക്ഷയിക്കാൻ തുടങ്ങും.
ഇന്ന് പല രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടികളെയും ബാധിക്കുന്ന പ്രധാന പ്രശ്നങ്ങളിലൊന്നാണ് പദവികേന്ദ്രീകൃത രാഷ്ട്രീയം. നിയമസഭാംഗമാകുക, പാർലമെന്റ് അംഗമാകുക, മന്ത്രിയാകുക, സംഘടനാ പദവികൾ നേടുക തുടങ്ങിയ ലക്ഷ്യങ്ങൾ ചിലപ്പോൾ രാഷ്ട്രീയ പ്രവർത്തനത്തിന്റെ കേന്ദ്രസ്ഥാനത്തേക്ക് മാറുന്നു.
ഈ പ്രവണതയെ ശക്തമായി പ്രതിരോധിക്കണം. ഒരു കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രവർത്തകന്റെ മൂല്യം അദ്ദേഹം വഹിക്കുന്ന പദവിയിലല്ല; ജനങ്ങൾക്കിടയിൽ നടത്തുന്ന പ്രവർത്തനത്തിലും ആശയപരമായ പ്രതിബദ്ധതയിലുമാണ്.
പദവി ലഭിച്ചാലും ലഭിച്ചില്ലെങ്കിലും സംഘടനയോടും ജനങ്ങളോടും പ്രതിബദ്ധതയോടെ പ്രവർത്തിക്കുന്ന രാഷ്ട്രീയ സംസ്കാരം വളർത്തണം. പദവികൾ സേവനത്തിനുള്ള ഉത്തരവാദിത്തങ്ങളാണ്, വ്യക്തിപരമായ നേട്ടങ്ങളല്ല എന്ന ബോധ്യം എല്ലാ തലങ്ങളിലും ശക്തിപ്പെടുത്തണം.
ചരിത്രത്തിൽ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനങ്ങൾക്ക് ജനപിന്തുണ നേടിക്കൊടുത്തത് അധികാരമല്ല, പ്രവർത്തകരുടെ ആത്മാർത്ഥതയും ത്യാഗസന്നദ്ധതയുമായിരുന്നു. ആ മൂല്യങ്ങൾ പുനഃസ്ഥാപിക്കാതെ സംഘടനാപരമായ നവോത്ഥാനം സാധ്യമല്ല.
രാഷ്ട്രീയ പ്രവർത്തനത്തിന്റെ വലിയൊരു ഭാഗം ഇന്ന് ഡിജിറ്റൽ ലോകത്താണ് നടക്കുന്നത്. പൊതുജനാഭിപ്രായ രൂപീകരണം, വാർത്താ പ്രചരണം, രാഷ്ട്രീയ സംവാദം, ബോധവൽക്കരണം, തെരഞ്ഞെടുപ്പ് പ്രചരണം തുടങ്ങിയ മേഖലകളിൽ ഡിജിറ്റൽ മാധ്യമങ്ങളുടെ സ്വാധീനം അതിവേഗം വർധിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.
എന്നാൽ പലപ്പോഴും ഇടതുപക്ഷ സംഘടനകൾ ഈ മാറ്റങ്ങളോട് വേണ്ടത്ര വേഗത്തിൽ പൊരുത്തപ്പെട്ടിട്ടില്ല. വ്യാജവാർത്തകളും തെറ്റായ പ്രചാരണങ്ങളും സോഷ്യൽ മീഡിയയിലൂടെ വ്യാപകമായി പ്രചരിക്കുമ്പോൾ അവയെ ഫലപ്രദമായി നേരിടാനുള്ള സംവിധാനങ്ങൾ പല സ്ഥലങ്ങളിലും അപര്യാപ്തമാണ്.
എല്ലാ തലങ്ങളിലും സോഷ്യൽ മീഡിയ, ഡിജിറ്റൽ കമ്മ്യൂണിക്കേഷൻ, ഡാറ്റാ വിശകലനം, ഫാക്ട് ചെക്കിംഗ്, വീഡിയോ നിർമ്മാണം, ഗ്രാഫിക് ഡിസൈൻ, ഓൺലൈൻ പ്രചരണം തുടങ്ങിയ മേഖലകളിൽ പരിശീലനം ലഭിച്ച പ്രത്യേക സംഘങ്ങളെ രൂപീകരിക്കണം.
ഡിജിറ്റൽ സാന്നിധ്യം എന്നത് വെറും ഫേസ്ബുക്ക് പോസ്റ്റുകളോ പ്രസ്താവനകളോ അല്ല. ജനങ്ങളുമായി തുടർച്ചയായ സംവാദം നടത്താനും തെറ്റായ വിവരങ്ങളെ ഉടനടി തിരുത്താനും പുതിയ തലമുറയിലേക്ക് ആശയങ്ങൾ എത്തിക്കാനുമുള്ള ശക്തമായ രാഷ്ട്രീയ ഉപാധിയാണ് അത്.
ഡിജിറ്റൽ ലോകത്തെ അവഗണിക്കുന്ന ഒരു രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടി ഭാവിയിലെ വലിയൊരു ജനവിഭാഗവുമായി ബന്ധം നഷ്ടപ്പെടുത്താനുള്ള അപകടം നേരിടും.
സംഘടനാപരമായ ഈ തിരുത്തലുകൾ ഭരണപരമായ മാറ്റങ്ങൾ മാത്രമല്ല; പാർട്ടിയുടെ ആത്മാവിനെ പുതുക്കിയെടുക്കാനുള്ള ശ്രമങ്ങളാണ്. സജീവമായ പാർട്ടി ഘടകങ്ങൾ, ശക്തമായ ആഭ്യന്തര ജനാധിപത്യം, യുവജന നേതൃത്വത്തിന്റെ വളർച്ച, ത്യാഗത്തിന്റെയും സേവനത്തിന്റെയും സംസ്കാരം, ഡിജിറ്റൽ കാലഘട്ടത്തിന് അനുയോജ്യമായ പ്രവർത്തനരീതികൾ എന്നിവയെ സമന്വയിപ്പിക്കാൻ കഴിഞ്ഞാൽ മാത്രമേ സി.പി.എമ്മിന് പുതിയ ഊർജത്തോടും ജനവിശ്വാസത്തോടും കൂടി മുന്നോട്ട് പോകാൻ കഴിയൂ.
ഒരു കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടി യഥാർത്ഥത്തിൽ ശക്തമാകുന്നത് അതിന്റെ ഓഫീസുകളുടെ എണ്ണത്താലോ പദവികളുടെ എണ്ണത്താലോ അല്ല; ചിന്തിക്കുന്ന, പഠിക്കുന്ന, ചർച്ച ചെയ്യുന്ന, ജനങ്ങളോടൊപ്പം ജീവിക്കുന്ന, സ്വയം നവീകരിക്കുന്ന പ്രവർത്തകരുടെ ശക്തിയാലാണ്. ആ ശക്തിയുടെ പുനർനിർമാണമാണ് സി.പി.എമ്മിന്റെ സംഘടനാപരമായ പുനരുജ്ജീവനത്തിന്റെ കാതൽ.
ഒരു രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടിയുടെ പുനരുജ്ജീവനം ഏതാനും മാസങ്ങൾ കൊണ്ടോ ഒരു തിരഞ്ഞെടുപ്പ് ചക്രം കൊണ്ടോ പൂർത്തിയാകുന്ന പ്രക്രിയയല്ല. അത് തലമുറകൾ നീളുന്ന ഒരു സാമൂഹിക-രാഷ്ട്രീയ നിർമാണ പ്രവർത്തനമാണ്. അടിയന്തിര പ്രശ്നങ്ങൾക്ക് പരിഹാരം കാണുന്നതോടൊപ്പം ഭാവിയിലെ സമൂഹത്തെ രൂപപ്പെടുത്താനുള്ള ദീർഘവീക്ഷണവും ഒരു കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിക്ക് ഉണ്ടായിരിക്കണം. അതുകൊണ്ടുതന്നെ സി.പി.എമ്മിന്റെ പുനരുജ്ജീവനത്തിന് ദീർഘകാലാടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള ചില അടിസ്ഥാനപരമായ പദ്ധതികൾ അനിവാര്യമാണ്.
ഒരു കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെ ഏറ്റവും വലിയ സമ്പത്ത് അതിന്റെ അംഗങ്ങളുടെ രാഷ്ട്രീയ ബോധവും സൈദ്ധാന്തിക നിലവാരവുമാണ്. എന്നാൽ ഇന്നത്തെ സാഹചര്യത്തിൽ പാർട്ടി അംഗത്വം വർധിക്കുന്നതിനനുസരിച്ച് രാഷ്ട്രീയ പഠനത്തിനും സൈദ്ധാന്തിക പരിശീലനത്തിനും വേണ്ടത്ര പ്രാധാന്യം ലഭിക്കുന്നില്ല എന്ന വിമർശനം വ്യാപകമാണ്.
രാഷ്ട്രീയ വിദ്യാഭ്യാസം എന്നത് ഏതാനും ഗ്രന്ഥങ്ങൾ വായിക്കുകയോ പരീക്ഷകൾ നടത്തുകയോ ചെയ്യുന്നതല്ല. മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ലോകത്തെ മനസ്സിലാക്കാനും വിമർശനാത്മകമായി വിശകലനം ചെയ്യാനുമുള്ള ബൗദ്ധിക ശേഷി വളർത്തിയെടുക്കുന്ന നിരന്തര പ്രക്രിയയാണ് അത്.
ഓരോ പാർട്ടി അംഗത്തിനും ക്രമബദ്ധമായ രാഷ്ട്രീയ വിദ്യാഭ്യാസ പരിപാടി ഉറപ്പാക്കണം. മാർക്സിസത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന സിദ്ധാന്തങ്ങൾ, ഇന്ത്യൻ സ്വാതന്ത്ര്യസമര ചരിത്രം, കേരളത്തിന്റെ സാമൂഹിക പരിണാമം, ഭരണഘടന, സാമ്പത്തികശാസ്ത്രം, ശാസ്ത്രം, സാങ്കേതികവിദ്യ, പരിസ്ഥിതി പഠനം, മാധ്യമ സാക്ഷരത, ഡിജിറ്റൽ സമൂഹം തുടങ്ങിയ വിഷയങ്ങളിൽ തുടർച്ചയായ പഠനപദ്ധതികൾ രൂപപ്പെടുത്തണം.
ഇന്നത്തെ ലോകത്ത് രാഷ്ട്രീയ ബോധം മാത്രമല്ല, ശാസ്ത്രീയ ബോധവും സാമൂഹിക ബോധവും സാങ്കേതിക ബോധവും ആവശ്യമാണ്. പഠിക്കുന്ന പാർട്ടി മാത്രമേ വളരുന്ന പാർട്ടിയാകൂ. വായനയും പഠനവും ചർച്ചയും ഗവേഷണവും വീണ്ടും പാർട്ടി സംസ്കാരത്തിന്റെ കേന്ദ്രസ്ഥാനത്തേക്ക് തിരിച്ചുകൊണ്ടുവരണം.
രാഷ്ട്രീയ വിദ്യാഭ്യാസത്തെ ഒരു അനുബന്ധ പ്രവർത്തനമല്ല, സംഘടനയുടെ പ്രധാന പ്രവർത്തനമായി തന്നെ കാണേണ്ട സമയം അതിക്രമിച്ചിരിക്കുന്നു.
കേരളത്തിന്റെ സാമൂഹിക പുരോഗതിയുടെ ചരിത്രം പരിശോധിച്ചാൽ അതിന്റെ അടിത്തറയിൽ വായനശാലകളും ഗ്രന്ഥശാലകളും കലാസാംസ്കാരിക കൂട്ടായ്മകളും നവോത്ഥാന പ്രസ്ഥാനങ്ങളും കാണാൻ കഴിയും. കേരളത്തെ വിദ്യാഭ്യാസപരമായും സാമൂഹികമായും മുന്നോട്ട് നയിച്ച പ്രധാന ശക്തികളിലൊന്നായിരുന്നു ജനകീയ വായനശാല പ്രസ്ഥാനം.
ഇന്ന് സംസ്ഥാനത്താകെ ആയിരക്കണക്കിന് വായനശാലകളും ഗ്രന്ഥശാലകളും പ്രവർത്തിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും അവയിൽ പലതും പഴയ സജീവത നഷ്ടപ്പെട്ട അവസ്ഥയിലാണ്. ഈ മേഖലയുടെ പുനരുജ്ജീവനം ഒരു സാംസ്കാരിക ആവശ്യകത മാത്രമല്ല; രാഷ്ട്രീയവും സാമൂഹികവുമായ ആവശ്യകത കൂടിയാണ്.
കേരളത്തിലെ എല്ലാ വായനശാലകളെയും കേന്ദ്രീകരിച്ച് ഒരു പുതിയ ജനകീയ സാംസ്കാരിക മുന്നേറ്റം രൂപപ്പെടുത്തണം. പുസ്തകചർച്ചകൾ, ചരിത്ര സംവാദങ്ങൾ, ശാസ്ത്രസമ്മേളനങ്ങൾ, യുവജന ഫോറങ്ങൾ, കവിയരങ്ങുകൾ, നാടക ശില്പശാലകൾ, സിനിമാ ചർച്ചകൾ, ജനകീയ കലാപരിപാടികൾ, സാമൂഹിക പഠന ക്യാമ്പുകൾ തുടങ്ങിയ വൈവിധ്യമാർന്ന പരിപാടികൾ നിരന്തരം സംഘടിപ്പിക്കണം.
വായനശാലകൾ പുസ്തകങ്ങൾ സൂക്ഷിക്കുന്ന കെട്ടിടങ്ങൾ മാത്രമല്ല; അവ സമൂഹത്തിന്റെ ബൗദ്ധികവും സാംസ്കാരികവുമായ കേന്ദ്രങ്ങളായി മാറണം. ജനങ്ങളുമായുള്ള ജൈവബന്ധം പുനർനിർമ്മിക്കുന്നതിനും പുരോഗമന ആശയങ്ങൾ സമൂഹത്തിൽ വ്യാപിപ്പിക്കുന്നതിനും ഇതുപോലുള്ള സാംസ്കാരിക ഇടപെടലുകൾ നിർണായകമാണ്.
രാഷ്ട്രീയ ബോധം ദീർഘകാലം നിലനിൽക്കുന്നത് സാംസ്കാരിക അടിത്തറയിലൂടെയാണ്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ സാംസ്കാരിക നവോത്ഥാനം രാഷ്ട്രീയ നവോത്ഥാനത്തിന്റെ അവിഭാജ്യ ഘടകമാണ്.
ഇരുപത്തിയൊന്നാം നൂറ്റാണ്ടിലെ രാഷ്ട്രീയം കേവലം അനുഭവങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ മാത്രം മുന്നോട്ട് പോകാൻ കഴിയില്ല. ആധുനിക സമൂഹം അത്രയേറെ സങ്കീർണ്ണമായിരിക്കുന്നു. സാമ്പത്തിക ഘടനകൾ, സാങ്കേതിക മാറ്റങ്ങൾ, തൊഴിൽ വിപണി, ജനസംഖ്യാപരമായ പ്രവണതകൾ, പരിസ്ഥിതി പ്രശ്നങ്ങൾ, സാംസ്കാരിക മാറ്റങ്ങൾ എന്നിവയെ ശാസ്ത്രീയമായി പഠിക്കാതെ ഫലപ്രദമായ രാഷ്ട്രീയ തീരുമാനങ്ങൾ എടുക്കാൻ കഴിയില്ല.
അതിനാൽ പാർട്ടി സ്വന്തം ഗവേഷണ സംവിധാനങ്ങൾ ശക്തിപ്പെടുത്തണം. സാമൂഹിക, സാമ്പത്തിക, സാങ്കേതിക, പരിസ്ഥിതി, സാംസ്കാരിക വിഷയങ്ങൾ പഠിക്കുന്ന സ്ഥിരം ഗവേഷണ കേന്ദ്രങ്ങളും ചിന്താകേന്ദ്രങ്ങളും രൂപീകരിക്കണം.
കേരളത്തിലെ യുവജനങ്ങളുടെ തൊഴിൽ പ്രവണതകൾ എന്താണ്? കൃത്രിമബുദ്ധി തൊഴിൽ മേഖലയെ എങ്ങനെ മാറ്റും? ഗ്രാമീണ സമ്പദ്വ്യവസ്ഥയുടെ ഭാവി എന്താണ്? സാമൂഹ്യമാധ്യമങ്ങൾ രാഷ്ട്രീയ ബോധത്തെ എങ്ങനെ സ്വാധീനിക്കുന്നു? കാലാവസ്ഥാ വ്യതിയാനം കേരളത്തെ എങ്ങനെ ബാധിക്കും? ഇത്തരം ചോദ്യങ്ങൾക്ക് ശാസ്ത്രീയ ഉത്തരങ്ങൾ കണ്ടെത്താനുള്ള ഗവേഷണ പ്രവർത്തനങ്ങൾ നടത്തണം.
വസ്തുതകളുടെയും പഠനങ്ങളുടെയും അടിസ്ഥാനത്തിൽ നയങ്ങൾ രൂപപ്പെടുത്തുന്ന രാഷ്ട്രീയ സംസ്കാരം വളർത്തണം. ഗവേഷണത്തെ ആഡംബരമായി കാണാതെ രാഷ്ട്രീയ പ്രവർത്തനത്തിന്റെ അവിഭാജ്യ ഘടകമായി അംഗീകരിക്കണം.
ഒരു രാഷ്ട്രീയ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ഭാവി അതിന്റെ അടുത്ത തലമുറയെ എങ്ങനെ വളർത്തിയെടുക്കുന്നു എന്നതിനെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു. ഇന്ന് ലോകമെമ്പാടും പുരോഗമന രാഷ്ട്രീയ പ്രസ്ഥാനങ്ങൾ നേരിടുന്ന ഏറ്റവും വലിയ വെല്ലുവിളികളിലൊന്നാണ് പുതിയ തലമുറയുമായി ശക്തമായ ബന്ധം സ്ഥാപിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല എന്നത്.
സ്കൂളുകളിലും കോളേജുകളിലും തൊഴിലിടങ്ങളിലുമുള്ള യുവജനങ്ങളിൽ ജനാധിപത്യം, മതനിരപേക്ഷത, സാമൂഹിക നീതി, ലിംഗസമത്വം, ശാസ്ത്രീയ മനോഭാവം, പരിസ്ഥിതി ബോധം, മാനവികത എന്നീ മൂല്യങ്ങൾ വളർത്താനുള്ള ദീർഘകാല പരിപാടികൾ രൂപപ്പെടുത്തണം.
യുവജനങ്ങളെ കേവലം ഭാവിയിലെ പ്രവർത്തകരായി കാണാതെ ഇന്നത്തെ സജീവ പങ്കാളികളായി അംഗീകരിക്കണം. അവരുടെ ചോദ്യങ്ങളും ആശങ്കകളും സ്വപ്നങ്ങളും രാഷ്ട്രീയ സംവാദത്തിന്റെ ഭാഗമാക്കണം.
വിവിധ മേഖലകളിൽ മികവ് പുലർത്തുന്ന വിദ്യാർത്ഥികൾ, ഗവേഷകർ, സാങ്കേതിക വിദഗ്ധർ, കലാകാരന്മാർ, സംരംഭകർ, സാമൂഹിക പ്രവർത്തകർ എന്നിവരുമായി സ്ഥിരമായ ബന്ധം സ്ഥാപിച്ച് പുരോഗമന മൂല്യങ്ങളുടെ വിശാലമായ സാമൂഹിക ശൃംഖല സൃഷ്ടിക്കണം.
ഒരു തലമുറയെ രാഷ്ട്രീയമായി ബോധവൽക്കരിക്കാൻ കഴിയുന്നത് ഒരു തിരഞ്ഞെടുപ്പ് ജയിക്കുന്നതിനേക്കാൾ വലിയ ചരിത്രനേട്ടമാണ്.
ഇന്നത്തെ ലോകത്തിൽ ഒരു സമൂഹത്തിനും ഒറ്റപ്പെട്ട് നിലനിൽക്കാൻ കഴിയില്ല. സാമ്പത്തിക വ്യവസ്ഥകൾ, സാങ്കേതികവിദ്യ, കാലാവസ്ഥ, ആരോഗ്യം, കുടിയേറ്റം, യുദ്ധങ്ങൾ, വ്യാപാരം, സംസ്കാരം തുടങ്ങിയ എല്ലാ മേഖലകളും ആഗോള തലത്തിൽ പരസ്പരം ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
അതുകൊണ്ട് ദേശീയവും സംസ്ഥാനപരവുമായ വിഷയങ്ങളിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്ന രാഷ്ട്രീയം മതിയാകില്ല. ലോകതലത്തിൽ നടക്കുന്ന സാമ്പത്തിക, രാഷ്ട്രീയ, സാങ്കേതിക, സാമൂഹിക മാറ്റങ്ങളെ മനസ്സിലാക്കുന്ന വിശാലമായ അന്തർദേശീയ വീക്ഷണം വികസിപ്പിക്കണം.
കൃത്രിമബുദ്ധിയുടെ വളർച്ച, ആഗോള മൂലധനത്തിന്റെ പുതിയ രൂപങ്ങൾ, കാലാവസ്ഥാ പ്രതിസന്ധി, ഊർജ പരിവർത്തനം, ലോക തൊഴിലാളി പ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെ അനുഭവങ്ങൾ, സാമൂഹിക ജനാധിപത്യത്തിന്റെ വിജയങ്ങളും പരാജയങ്ങളും, പുതിയ പുരോഗമന രാഷ്ട്രീയ പരീക്ഷണങ്ങൾ തുടങ്ങിയ വിഷയങ്ങൾ ഗൗരവമായി പഠിക്കണം.
അന്തർദേശീയ ഐക്യദാർഢ്യം എന്നത് വെറും മുദ്രാവാക്യമല്ല; ആഗോള യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളെ മനസ്സിലാക്കാനുള്ള ബൗദ്ധിക ശേഷിയാണ്. ലോകത്തെ മനസ്സിലാക്കുന്ന പ്രസ്ഥാനത്തിനേ സ്വന്തം സമൂഹത്തെ ശരിയായി മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയൂ.
സി.പി.എമ്മിന്റെ യഥാർത്ഥ പുനരുജ്ജീവനം സംഘടനാപരമായ ചില പരിഷ്കാരങ്ങളിലോ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് വിജയങ്ങളിലോ ഒതുങ്ങുന്നതല്ല. പഠിക്കുന്ന, ചിന്തിക്കുന്ന, ഗവേഷണം നടത്തുന്ന, സാംസ്കാരികമായി ഇടപെടുന്ന, പുതിയ തലമുറയെ വളർത്തുന്ന, ലോകത്തെ വിശാലമായി മനസ്സിലാക്കുന്ന ഒരു ആധുനിക ജനകീയ പ്രസ്ഥാനമായി സ്വയം പരിവർത്തനം ചെയ്യാൻ കഴിയുമ്പോഴാണ് അതിന് പുതിയ ചരിത്രപരമായ പ്രസക്തി കൈവരിക്കാൻ കഴിയുക.
രാഷ്ട്രീയ വിദ്യാഭ്യാസ വിപ്ലവം, വായനശാല കേന്ദ്രീകൃത സാംസ്കാരിക നവോത്ഥാനം, ശാസ്ത്രീയ ഗവേഷണ സംസ്കാരം, യുവജന നിർമ്മാണം, അന്തർദേശീയ വീക്ഷണം എന്നിവ ചേർന്നാണ് ഭാവിയിലെ ശക്തമായ ഇടതുപക്ഷ രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ അടിത്തറ രൂപപ്പെടുക. ദീർഘകാലം സമൂഹത്തെ സ്വാധീനിക്കുന്ന പ്രസ്ഥാനങ്ങൾ അധികാരത്തിന്റെ കരുത്തുകൊണ്ടല്ല, ആശയങ്ങളുടെ ശക്തികൊണ്ടും സംസ്കാരത്തിന്റെ ആഴംകൊണ്ടും അറിവിന്റെ സമ്പന്നതകൊണ്ടും പുതിയ തലമുറകളെ രൂപപ്പെടുത്താനുള്ള കഴിവുകൊണ്ടുമാണ് ചരിത്രത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്നത്.
സി.പി.എമ്മിന്റെ പുനരുജ്ജീവനം ഏതാനും നേതാക്കളെ മാറ്റിനിർത്തുന്നതിലൂടെയോ, ചില സംഘടനാ പുനഃക്രമീകരണങ്ങൾ നടത്തുന്നതിലൂടെയോ, തിരഞ്ഞെടുപ്പ് തന്ത്രങ്ങളിൽ ചെറിയ മാറ്റങ്ങൾ വരുത്തുന്നതിലൂടെയോ മാത്രം സാധ്യമാകുന്ന കാര്യമല്ല. അത് അതിനേക്കാൾ ആഴത്തിലുള്ള ഒരു ചരിത്രപരമായ നവീകരണ പ്രക്രിയയായിരിക്കണം. ആശയപരമായ വ്യക്തതയും, സംഘടനാപരമായ ചൈതന്യവും, സാംസ്കാരികമായ നവോത്ഥാനവും, ജനങ്ങളുമായുള്ള ജീവിക്കുന്ന ബന്ധത്തിന്റെ പുനർനിർമാണവും ഒരുമിച്ച് മുന്നോട്ടുപോകുന്ന സമഗ്രമായ ഒരു പുനരുജ്ജീവന പദ്ധതിയായിരിക്കണം അത്.
ഒരു കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടി ജനങ്ങളിൽ നിന്ന് അകന്നുപോകുമ്പോൾ അതിന്റെ സംഘടനാ ശക്തിയും തെരഞ്ഞെടുപ്പ് വിജയങ്ങളും എത്ര വലുതായാലും അവ ക്രമേണ പൊള്ളയായ രൂപങ്ങളായി മാറിത്തുടങ്ങും. ജനങ്ങളുടെ ദൈനംദിന ജീവിതത്തിലെ പ്രശ്നങ്ങൾ, അവരുടെ പ്രതീക്ഷകൾ, ആശങ്കകൾ, സ്വപ്നങ്ങൾ, സംഘർഷങ്ങൾ എന്നിവയെ പാർട്ടി സ്വന്തം പ്രവർത്തനത്തിന്റെ കേന്ദ്രവിഷയമാക്കേണ്ടതുണ്ട്. സാധാരണ മനുഷ്യരുടെ ജീവിതാനുഭവങ്ങളുമായി ജൈവബന്ധം സ്ഥാപിക്കാൻ കഴിയുന്നിടത്താണ് ഒരു ഇടതുപക്ഷ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ ശക്തി രൂപപ്പെടുന്നത്.
ഇന്നത്തെ ലോകം അതിവേഗം മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. കൃത്രിമ ബുദ്ധി, ഡിജിറ്റൽ സാങ്കേതികവിദ്യ, സാമൂഹ്യമാധ്യമങ്ങൾ, പരിസ്ഥിതി പ്രതിസന്ധികൾ, ആഗോള മൂലധനത്തിന്റെ പുതിയ രൂപങ്ങൾ, തൊഴിലിന്റെ സ്വഭാവത്തിലുള്ള മാറ്റങ്ങൾ, യുവതലമുറയുടെ പുതിയ പ്രതീക്ഷകൾ എന്നിവയെ മനസ്സിലാക്കാതെയുള്ള ഒരു രാഷ്ട്രീയ പ്രവർത്തനത്തിനും ഭാവിയില്ല. അതിനാൽ ആധുനിക ശാസ്ത്ര-സാങ്കേതിക യുഗത്തിന്റെ വെല്ലുവിളികളെയും സാധ്യതകളെയും ഉൾക്കൊള്ളുന്ന ഒരു നവീന ഇടതുപക്ഷ രാഷ്ട്രീയം വികസിപ്പിക്കേണ്ടത് അനിവാര്യമാണ്. ചരിത്രപരമായ മാർക്സിസ്റ്റ് പാരമ്പര്യത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന മൂല്യങ്ങൾ സംരക്ഷിച്ചുകൊണ്ടുതന്നെ, പുതിയ യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളെ നേരിടാൻ ആവശ്യമായ സൈദ്ധാന്തിക നവീകരണത്തിനും ബൗദ്ധിക ധൈര്യത്തിനും പാർട്ടി തയ്യാറാകണം.
അതോടൊപ്പം, ആഭ്യന്തര ജനാധിപത്യം ശക്തിപ്പെടുത്തുകയും വിമർശന-സ്വയംവിമർശന സംസ്കാരം പുനഃസ്ഥാപിക്കുകയും ചെയ്യേണ്ടതുണ്ട്. അഭിപ്രായവ്യത്യാസങ്ങളെ ശത്രുതയായി കാണാതെ, വളർച്ചയുടെ ഊർജസ്രോതസ്സായി കാണുന്ന രാഷ്ട്രീയ സംസ്കാരം രൂപപ്പെടണം. പുതിയ ആശയങ്ങൾക്കും യുവജനങ്ങളുടെ നേതൃത്വത്തിനും സ്ത്രീകളുടെ പങ്കാളിത്തത്തിനും ബൗദ്ധിക സംവാദങ്ങൾക്കും പാർട്ടിക്കകത്ത് വിശാലമായ ഇടം സൃഷ്ടിക്കപ്പെടണം. ജനാധിപത്യവും സജീവമായ ചർച്ചകളും ഇല്ലാത്തിടത്ത് ഒരു വിപ്ലവ പ്രസ്ഥാനത്തിനും ദീർഘകാല ഭാവിയുണ്ടാകില്ല.
കേരളത്തിന്റെ സാമൂഹിക-സാംസ്കാരിക ജീവിതത്തിൽ പുരോഗമന മൂല്യങ്ങളുടെ ശക്തമായ സാന്നിധ്യം പുനർനിർമ്മിക്കേണ്ടതും അത്രതന്നെ പ്രധാനമാണ്. വായന, ശാസ്ത്രബോധം, യുക്തിചിന്ത, മതനിരപേക്ഷത, സാമൂഹ്യനീതി, മാനവികത തുടങ്ങിയ മൂല്യങ്ങളെ ജനകീയ പ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെ ഭാഗമായി ഉയർത്തിക്കൊണ്ടുവരേണ്ടതുണ്ട്. രാഷ്ട്രീയ പ്രവർത്തനം തെരഞ്ഞെടുപ്പ് രാഷ്ട്രീയത്തിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങാതെ സമൂഹത്തിന്റെ സാംസ്കാരികവും ബൗദ്ധികവുമായ മേഖലകളിലേക്കും വ്യാപിക്കണം.
ചരിത്രം തെളിയിച്ചിട്ടുള്ളത്, ജനങ്ങളിൽ ആഴത്തിൽ വേരൂന്നിയ പ്രസ്ഥാനങ്ങൾക്ക് തിരിച്ചുവരവ് അസാധ്യമല്ല എന്നതാണ്. എന്നാൽ അതിനാവശ്യമായത് യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളെ ധൈര്യപൂർവം നേരിടാനുള്ള സന്നദ്ധതയും, സ്വന്തം ദൗർബല്യങ്ങളെ തിരിച്ചറിയാനുള്ള ആത്മവിമർശന ശേഷിയും, മാറുന്ന ലോകത്തിനനുസരിച്ച് സ്വയം നവീകരിക്കാനുള്ള രാഷ്ട്രീയ ഇച്ഛാശക്തിയുമാണ്. ജനങ്ങളുടെ വിശ്വാസം ഒരിക്കൽ നഷ്ടപ്പെട്ടാൽ അത് തിരികെ നേടുക പ്രയാസമാണ്; എന്നാൽ ആത്മാർത്ഥമായ പ്രവർത്തനത്തിലൂടെയും ജനങ്ങളോടൊപ്പമുള്ള നിരന്തര സാന്നിധ്യത്തിലൂടെയും അത് വീണ്ടും നേടിയെടുക്കാൻ കഴിയും.
സി.പി.എമ്മിനെ ഭരണത്തിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കുന്നതിൽ രാഷ്ട്രീയ എതിരാളികൾ വിജയിച്ചിരിക്കുന്ന സാഹചര്യത്തിൽ, പാർട്ടി ഒരു പുതിയ രാഷ്ട്രീയ യാഥാർത്ഥ്യത്തെ അഭിമുഖീകരിക്കേണ്ടി വരും. അധികാരത്തിലിരിക്കുമ്പോൾ ലഭ്യമായിരുന്ന ഭരണപരമായ സൗകര്യങ്ങളും സംരക്ഷണങ്ങളും ഇല്ലാതാകുമ്പോൾ, പാർട്ടി പ്രവർത്തകരും ജനകീയ സംഘടനകളും കൂടുതൽ രാഷ്ട്രീയ, നിയമ, ഭരണപര സമ്മർദ്ദങ്ങൾ നേരിടാൻ സാധ്യതയുണ്ട്.
അതിനാൽ, അധികാരത്തിലുള്ളപ്പോഴല്ലാതെ പ്രതിപക്ഷത്തിരിക്കുമ്പോഴും ഫലപ്രദമായി പ്രവർത്തിക്കാൻ കഴിയുന്ന സംഘടനാ ശേഷി ഇപ്പോൾ തന്നെ വികസിപ്പിക്കേണ്ടതുണ്ട്. ജനാധിപത്യാവകാശങ്ങൾ, അഭിപ്രായസ്വാതന്ത്ര്യം, സംഘടനാ സ്വാതന്ത്ര്യം, സമരാവകാശം എന്നിവ സംരക്ഷിക്കുന്നതിനുള്ള നിയമപരവും രാഷ്ട്രീയപരവുമായ സംവിധാനങ്ങൾ ശക്തിപ്പെടുത്തണം.
പാർട്ടി പ്രവർത്തകരെ ജനാധിപത്യപരമായ പ്രതിഷേധരീതികൾ, നിയമപരമായ അവകാശങ്ങൾ, മാധ്യമ ഇടപെടൽ, മനുഷ്യാവകാശ സംരക്ഷണം തുടങ്ങിയ വിഷയങ്ങളിൽ പരിശീലിപ്പിക്കണം. ജനകീയ പിന്തുണയും സാമൂഹിക അടിത്തറയും ശക്തമാണെങ്കിൽ മാത്രമേ ഏത് തരത്തിലുള്ള രാഷ്ട്രീയ സമ്മർദ്ദങ്ങളെയും ഫലപ്രദമായി നേരിടാൻ കഴിയൂ.
ചരിത്രം കാണിക്കുന്നത്, കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെ യഥാർത്ഥ ശക്തി ഭരണപദവികളിൽ അല്ല, മറിച്ച് ജനങ്ങൾക്കിടയിൽ അവർ നേടിയ വിശ്വാസത്തിലും സംഘടനാ കരുത്തിലുമാണ്. അധികാരം നഷ്ടപ്പെട്ടാലും ജനങ്ങളുമായുള്ള ജൈവബന്ധം നിലനിർത്തുന്ന പാർട്ടികൾക്ക് വീണ്ടും ഉയർന്നുവരാൻ സാധിക്കും. അതിനാൽ, തിരഞ്ഞെടുപ്പ് വിജയത്തിനുള്ള തയ്യാറെടുപ്പിനൊപ്പം പ്രതിപക്ഷ രാഷ്ട്രീയത്തിനും ജനാധിപത്യാവകാശ സംരക്ഷണത്തിനുമുള്ള തയ്യാറെടുപ്പും സി.പി.എം.യുടെ ദീർഘകാല തന്ത്രത്തിന്റെ ഭാഗമായിരിക്കണം. ജനങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിന്റെ അവിഭാജ്യഘടകമായി മാറാൻ കഴിയുന്നിടത്തോളം കാലം ഒരു കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയും ജീവിക്കും, വളരും, സമൂഹത്തെ മാറ്റിമറിക്കുന്ന ശക്തിയായി നിലനിൽക്കും. ആ ദിശയിലുള്ള ധീരവും ദീർഘവുമായ ഒരു യാത്രയുടെ പേരായിരിക്കണം സി.പി.എമ്മിന്റെ യഥാർത്ഥ പുനരുജ്ജീവനം.
QUANTUM DIALECTICS - BLOG ARTICLES 
Leave a comment