കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രവർത്തകർ ദൈനംദിന ജീവിതത്തിൽ ഉയർത്തിപ്പിടിക്കേണ്ട ധാർമ്മിക-നൈതിക മൂല്യങ്ങൾ: ഒരു ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്കൽ സമീപനം

കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനം കേവലം തിരഞ്ഞെടുപ്പുകളിൽ മത്സരിക്കുകയും ഭരണാധികാരം നേടുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു രാഷ്ട്രീയ സംവിധാനമല്ല. മനുഷ്യനെ മനുഷ്യൻ ചൂഷണം ചെയ്യുന്ന സാമൂഹികബന്ധങ്ങളെ അവസാനിപ്പിച്ച്, ഉൽപ്പാദനശക്തികളുടെയും സാമൂഹിക സമ്പത്തിന്റെയും നേട്ടങ്ങൾ എല്ലാവർക്കും നീതിപൂർവം ലഭിക്കുന്ന സമത്വാധിഷ്ഠിതമായ ഒരു പുതിയ സാമൂഹികവ്യവസ്ഥ സൃഷ്ടിക്കാനുള്ള ചരിത്രപരമായ പ്രസ്ഥാനമാണത്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഒരു കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെ വിശ്വാസ്യത അതിന്റെ ഭരണഘടനയിലും പരിപാടികളിലും പ്രമേയങ്ങളിലും മുദ്രാവാക്യങ്ങളിലും മാത്രം അധിഷ്ഠിതമാകുന്നില്ല. പാർട്ടിയുടെ നേതാക്കളും അംഗങ്ങളും സ്വന്തം ദൈനംദിന ജീവിതത്തിൽ എത്രത്തോളം കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് മൂല്യങ്ങളെ സാക്ഷാത്കരിക്കുന്നു എന്നതും അതിന്റെ രാഷ്ട്രീയശക്തിയെ നിർണയിക്കുന്ന അടിസ്ഥാനഘടകമാണ്.

ജനങ്ങളിൽ ഭൂരിപക്ഷവും മാർക്സിന്റെയോ എംഗൽസിന്റെയോ ലെനിന്റെയോ ഗ്രന്ഥങ്ങൾ വിശദമായി പഠിച്ചുകൊണ്ടല്ല ഒരു കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയെ വിലയിരുത്തുന്നത്. സ്വന്തം പ്രദേശത്തെ പാർട്ടി പ്രവർത്തകൻ എങ്ങനെ പെരുമാറുന്നു, ഒരു സാധാരണ മനുഷ്യന്റെ പ്രശ്നത്തോട് അയാൾ എങ്ങനെ പ്രതികരിക്കുന്നു, അധികാരം ലഭിക്കുമ്പോൾ അയാളുടെ പെരുമാറ്റത്തിൽ എന്തു മാറ്റം സംഭവിക്കുന്നു, പണത്തെയും സമ്പത്തിനെയും എങ്ങനെ സമീപിക്കുന്നു, സ്വന്തം തെറ്റുകൾ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കപ്പെടുമ്പോൾ എങ്ങനെ പ്രതികരിക്കുന്നു തുടങ്ങിയ നേരിട്ടുള്ള അനുഭവങ്ങളിലൂടെയാണ് ജനങ്ങൾ പാർട്ടിയുടെ സ്വഭാവത്തെ തിരിച്ചറിയുന്നത്. അതിനാൽ ഓരോ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രവർത്തകന്റെയും ജീവിതം പാർട്ടിയുടെ ആശയങ്ങളുടെ ഒരു സാമൂഹിക പ്രദർശനശാലയാണ്. ഒരു പ്രവർത്തകന്റെ പെരുമാറ്റം പലപ്പോഴും നൂറ് രാഷ്ട്രീയ പ്രസംഗങ്ങളേക്കാൾ ശക്തമായി ജനങ്ങളുടെ രാഷ്ട്രീയബോധത്തെ സ്വാധീനിക്കും.

കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് ധാർമ്മികത മതപരമായ പാപ–പുണ്യ സങ്കൽപ്പങ്ങളിൽ നിന്നോ മാറ്റമില്ലാത്ത അമൂർത്ത ധാർമ്മിക നിയമങ്ങളിൽ നിന്നോ രൂപപ്പെട്ടതല്ല. മനുഷ്യരുടെ ഭൗതികജീവിതത്തിലും സാമൂഹികബന്ധങ്ങളിലും വർഗസമരത്തിന്റെ ചരിത്രാനുഭവങ്ങളിലും നിന്നാണ് അത് ആവിർഭവിക്കുന്നത്. കൂട്ടായ്മാബോധം, സമത്വം, ഐക്യദാർഢ്യം, സത്യസന്ധത, സാമൂഹിക ഉത്തരവാദിത്വം, അധ്വാനത്തോടുള്ള ബഹുമാനം, ചൂഷണത്തോടുള്ള എതിർപ്പ്, തൊഴിലാളിവർഗത്തിന്റെ ചരിത്രതാൽപ്പര്യങ്ങളോടുള്ള പ്രതിബദ്ധത എന്നിവയാണ് അതിന്റെ അടിസ്ഥാനഘടകങ്ങൾ.

കൂട്ടായ്മാബോധം എന്നത് വ്യക്തിത്വത്തെ ഇല്ലാതാക്കുക എന്നതല്ല. വ്യക്തിയുടെ കഴിവുകളും അറിവും സൃഷ്ടിപരമായ ശേഷിയും സാമൂഹികമായി പ്രയോജനപ്പെടുന്ന രീതിയിൽ വികസിപ്പിക്കുക എന്നതാണ് അതിന്റെ യഥാർഥ അർത്ഥം. ഒരു ഡോക്ടർ പാർട്ടി അംഗമാണെങ്കിൽ അയാളുടെ വൈദ്യശാസ്ത്രജ്ഞാനം ജനങ്ങൾക്ക് കൂടുതൽ പ്രയോജനപ്പെടണം. ഒരു അധ്യാപകൻ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റാണെങ്കിൽ വിദ്യാർത്ഥികളിൽ ശാസ്ത്രീയ ചിന്തയും സാമൂഹികബോധവും വളർത്താൻ അയാൾ ശ്രമിക്കണം. ഒരു അഭിഭാഷകൻ തൊഴിലാളികളുടെയും ദുർബല ജനവിഭാഗങ്ങളുടെയും നിയമപ്രശ്നങ്ങളിൽ സഹായിക്കാൻ തന്റെ അറിവിന്റെ ഒരു ഭാഗം ഉപയോഗിക്കാം. ഒരു സാങ്കേതികവിദഗ്ധന് പാർട്ടിയുടെ ഡിജിറ്റൽ ആശയവിനിമയം മെച്ചപ്പെടുത്താൻ കഴിയും. വ്യക്തിയുടെ കഴിവ് കൂട്ടായ സാമൂഹികബന്ധങ്ങളുമായി സംയോജിക്കുമ്പോൾ അത് ഉയർന്ന തലത്തിലുള്ള ഒരു ആവിർഭൂത സാമൂഹികശക്തിയായി മാറുന്നു.

സമത്വം എന്നത് പ്രസംഗങ്ങളിൽ മാത്രം പ്രഖ്യാപിക്കേണ്ട ഒരു മൂല്യമല്ല. പാർട്ടിയുടെ ദൈനംദിന ജീവിതത്തിൽ അത് ദൃശ്യമായിരിക്കണം. ഒരു മുതിർന്ന നേതാവിനോടും ഒരു പുതിയ അംഗത്തോടും അടിസ്ഥാനപരമായ മനുഷ്യബഹുമാനത്തോടെ പെരുമാറണം. സാമ്പത്തികമായി സമ്പന്നനായ അംഗത്തിന്റെ അഭിപ്രായത്തിന് കൂടുതൽ പ്രാധാന്യവും ദരിദ്രനായ പ്രവർത്തകന്റെ അഭിപ്രായത്തിന് കുറവ് പ്രാധാന്യവും ലഭിക്കുന്ന അവസ്ഥ ഉണ്ടാകരുത്. ജാതി, ലിംഗം, തൊഴിൽ, വിദ്യാഭ്യാസം, കുടുംബപശ്ചാത്തലം, ഔദ്യോഗികസ്ഥാനം തുടങ്ങിയ സാമൂഹിക വ്യത്യാസങ്ങൾ പാർട്ടിക്കുള്ളിൽ പുതിയ അധികാരശ്രേണികളായി പുനരുത്പാദിപ്പിക്കപ്പെടുന്നുണ്ടോ എന്ന് നിരന്തരം പരിശോധിക്കണം.

ഉദാഹരണത്തിന്, ഒരു പാർട്ടി യോഗത്തിൽ ഉന്നതവിദ്യാഭ്യാസമുള്ളവർ മാത്രം ദീർഘമായി സംസാരിക്കുകയും സാധാരണ തൊഴിലാളികൾ മൗനികളായി ഇരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നുവെങ്കിൽ യോഗം ഔപചാരികമായി ജനാധിപത്യപരമായിരിക്കാം. എന്നാൽ യഥാർഥ വിവരപ്രവാഹം അവിടെ അസമമാണ്. അധ്യക്ഷൻ ബോധപൂർവം മൗനികളായ അംഗങ്ങളോട് അഭിപ്രായം ചോദിക്കുകയും അവരുടെ അനുഭവങ്ങൾക്ക് ചർച്ചയിൽ സ്ഥാനം നൽകുകയും വേണം. ഇതാണ് സമത്വത്തിന്റെ പ്രായോഗിക രൂപം.

ഒരു കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രവർത്തകൻ സോഷ്യലിസ്റ്റ് സമൂഹത്തിന് പുറത്തുനിന്ന് മുതലാളിത്തത്തെ നിരീക്ഷിക്കുന്ന വ്യക്തിയല്ല. അയാളും നിലവിലുള്ള സാമ്പത്തിക–സാമൂഹിക വ്യവസ്ഥയ്ക്കുള്ളിലാണ് ജീവിക്കുന്നത്. അയാൾക്ക് വരുമാനം വേണം, കുടുംബത്തെ സംരക്ഷിക്കണം, കുട്ടികളുടെ വിദ്യാഭ്യാസം ഉറപ്പാക്കണം, ചികിത്സാചെലവുകൾ വഹിക്കണം, ഭവനം ഒരുക്കണം. അതേസമയം ഉപഭോഗം, സമ്പത്ത്, മത്സരം, വ്യക്തിപരമായ വിജയം എന്നിവയെ മഹത്വവൽക്കരിക്കുന്ന മുതലാളിത്ത സംസ്കാരത്തിന്റെ നിരന്തരമായ സ്വാധീനത്തിനും അയാൾ വിധേയനാണ്.

ഇവിടെ വ്യക്തിപരമായ ആവശ്യങ്ങളും കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് മൂല്യങ്ങളും ഒരുതരം സാമൂഹിക സൂപ്പർപൊസിഷനിൽ സഹവർത്തിക്കുന്നു. നല്ലൊരു വീട് വേണമെന്ന ആഗ്രഹം സ്വാഭാവികമാണ്. എന്നാൽ സ്വന്തം സാമൂഹികപദവി പ്രകടിപ്പിക്കാൻ അനാവശ്യമായി ആഡംബരഭവനം നിർമ്മിക്കുന്നത് മറ്റൊരു പ്രവണതയാണ്. കുടുംബത്തിന് സുരക്ഷിതമായ വാഹനം വാങ്ങുന്നത് ന്യായമായ ആവശ്യമായിരിക്കാം. എന്നാൽ ജനങ്ങൾക്കിടയിൽ പ്രത്യേക പദവി പ്രകടിപ്പിക്കാൻ നിരന്തരം വിലകൂടിയ വാഹനങ്ങൾ മാറ്റിവാങ്ങുന്നത് ഉപഭോഗസംസ്കാരത്തിന്റെ സ്വാധീനമായിരിക്കാം.

ഇവിടെ യാന്ത്രികമായ നിരോധനങ്ങൾ കൊണ്ട് പ്രശ്നം പരിഹരിക്കാനാവില്ല. “കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് നല്ല വീട് നിർമ്മിക്കരുത്”, “നല്ല വസ്ത്രം ധരിക്കരുത്”, “കാർ ഉപയോഗിക്കരുത്” എന്നിങ്ങനെയുള്ള ധാരണകൾ ശാസ്ത്രീയമല്ല. ചോദിക്കേണ്ടത് മറ്റൊന്നാണ്: ഈ ഉപഭോഗം യഥാർഥ ആവശ്യത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലാണോ, അതോ സാമൂഹിക മേൽക്കോയ്മയും വ്യക്തിപരമായ പ്രതിച്ഛായയും പ്രകടിപ്പിക്കാനുള്ള ആഗ്രഹത്തിന്റെ ഫലമാണോ?

ഓരോ പ്രവർത്തകനും വലിയ സാമ്പത്തിക തീരുമാനങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് ചില ചോദ്യങ്ങൾ സ്വയം ചോദിക്കുന്ന ശീലം വളർത്താം. ഇത് എനിക്ക് യഥാർഥത്തിൽ ആവശ്യമാണോ? എന്റെ കുടുംബത്തിന്റെ ന്യായമായ ആവശ്യത്തിനാണോ? സാമൂഹിക പദവി പ്രകടിപ്പിക്കാനുള്ള ആഗ്രഹമാണോ എന്നെ നയിക്കുന്നത്? എന്റെ വരുമാനത്തിന്റെ ഉറവിടം സുതാര്യമാണോ? ഈ ജീവിതരീതി ഞാൻ പ്രതിനിധാനം ചെയ്യുന്ന ജനവിഭാഗങ്ങളിൽ നിന്ന് എന്നെ മാനസികമായും സാമൂഹികമായും അകറ്റുന്നുണ്ടോ?

ഇത്തരം ആത്മപരിശോധനയാണ് കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് ധാർമ്മികതയുടെ പ്രായോഗിക തുടക്കം.

കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് ലാളിത്യം പലപ്പോഴും തെറ്റായി വ്യാഖ്യാനിക്കപ്പെടുന്നു. ദാരിദ്ര്യത്തിൽ ജീവിക്കുക എന്നതല്ല കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് ധാർമ്മികത. നല്ല ഭക്ഷണം, സുരക്ഷിതമായ ഭവനം, ആരോഗ്യസംരക്ഷണം, വിദ്യാഭ്യാസം, വിശ്രമം, സാംസ്കാരിക ജീവിതം എന്നിവ മനുഷ്യന്റെ ന്യായമായ ആവശ്യങ്ങളാണ്. സോഷ്യലിസത്തിന്റെ ലക്ഷ്യം തന്നെ മനുഷ്യന്റെ ജീവിതനിലവാരം ഉയർത്തുകയാണ്.

എന്നാൽ സമൂഹത്തിലെ വലിയൊരു വിഭാഗം അടിസ്ഥാന ആവശ്യങ്ങൾക്കായി പോരാടുമ്പോൾ ഒരു കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് നേതാവ് സമ്പത്തിന്റെയും ആഡംബരത്തിന്റെയും പരസ്യപ്രദർശനത്തിലൂടെ സ്വന്തം സാമൂഹിക മേൽക്കോയ്മ പ്രകടിപ്പിക്കുന്നത് രാഷ്ട്രീയമായ വൈരുദ്ധ്യം സൃഷ്ടിക്കുന്നു. അതിനാൽ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് ലാളിത്യം അനാവശ്യമായ ഉപഭോഗത്തെയും പ്രത്യേകാവകാശപ്രകടനത്തെയും ബോധപൂർവം നിയന്ത്രിക്കുന്ന ധാർമ്മിക–രാഷ്ട്രീയ നിലപാടാണ്.

ഉദാഹരണത്തിന്, ഒരു പൊതുപരിപാടിയിൽ നേതാവിനായി മാത്രം പ്രത്യേക ഭക്ഷണവും പ്രത്യേക ഇരിപ്പിടവും പ്രത്യേക സ്വീകരണവും ഒരുക്കുന്ന പതിവ് എന്തുകൊണ്ട് ആവശ്യമാണ് എന്ന് പരിശോധിക്കണം. പ്രായം, ആരോഗ്യം, സുരക്ഷ തുടങ്ങിയ വസ്തുനിഷ്ഠ കാരണങ്ങൾ ഉണ്ടെങ്കിൽ പ്രത്യേക ക്രമീകരണം ന്യായീകരിക്കാം. എന്നാൽ സ്ഥാനം പ്രകടിപ്പിക്കുന്നതിനായി മാത്രം പ്രത്യേക സൗകര്യങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നത് പാർട്ടിക്കുള്ളിൽ അധികാരശ്രേണിയുടെ സാംസ്കാരിക പുനരുത്പാദനമാണ്.

അതുപോലെ പാർട്ടി ഓഫീസിൽ ഒരു സാധാരണ പ്രവർത്തകൻ മണിക്കൂറുകൾ കാത്തിരിക്കുമ്പോൾ സാമ്പത്തികമായോ സാമൂഹികമായോ സ്വാധീനമുള്ള ഒരാൾ നേരിട്ട് നേതാവിനെ കാണുന്നുവെങ്കിൽ ജനങ്ങൾ അത് ശ്രദ്ധിക്കും. ഇത്തരം ചെറിയ പെരുമാറ്റങ്ങളാണ് പലപ്പോഴും വലിയ രാഷ്ട്രീയ അവിശ്വാസത്തിന്റെ വിത്തുകളാകുന്നത്.

അധികാരം സാമൂഹികപരിവർത്തനത്തിനുള്ള ശക്തമായ ഉപകരണമാണ്. ഭരണാധികാരം ഉപയോഗിച്ച് വിദ്യാഭ്യാസം, ആരോഗ്യം, സാമൂഹികസുരക്ഷ, തൊഴിലാളികളുടെ അവകാശങ്ങൾ എന്നിവ ശക്തിപ്പെടുത്താൻ കഴിയും. ഈ അർത്ഥത്തിൽ അധികാരം സംയോജക സാമൂഹികശക്തിയായി പ്രവർത്തിക്കുന്നു.

എന്നാൽ അധികാരം വ്യക്തിയെയും സംഘടനയെയും ജനങ്ങളിൽ നിന്ന് അകറ്റാനും കഴിയും. ഔദ്യോഗിക വാഹനങ്ങൾ, ജീവനക്കാർ, സുരക്ഷ, പ്രോട്ടോക്കോൾ, നിരന്തരമായ പ്രശംസ, തീരുമാനമെടുക്കാനുള്ള അധികാരം എന്നിവ ക്രമേണ നേതാവിന്റെ ആത്മബോധത്തെ മാറ്റാം. “ഞാൻ പാർട്ടിയുടെ ചുമതല വഹിക്കുന്നു” എന്ന ബോധം “ഞാനാണ് പാർട്ടി” എന്ന മനോഭാവമായി മാറാനുള്ള സാധ്യത എല്ലായ്പ്പോഴും നിലനിൽക്കുന്നു.

അതിനാൽ അധികാരസ്ഥാനത്തുള്ളവർക്ക് കൂടുതൽ ശക്തമായ ആത്മപരിശോധനയും കൂട്ടായ നിരീക്ഷണവും ആവശ്യമാണ്. ഒരു നേതാവ് ഇടയ്ക്കിടെ സ്വന്തം പഴയ സഹപ്രവർത്തകരോടും സാധാരണ പ്രവർത്തകരോടും ഔപചാരികതകളില്ലാതെ സംസാരിക്കണം. മുൻകൂട്ടി തയ്യാറാക്കിയ സ്വീകരണങ്ങളില്ലാതെ ജനങ്ങളുടെ ജീവിതസാഹചര്യങ്ങൾ നേരിട്ട് കാണണം. സ്വന്തം തീരുമാനങ്ങളെ വിമർശിക്കുന്നവരുടെ അഭിപ്രായങ്ങൾ കേൾക്കാൻ പ്രത്യേക ശ്രദ്ധിക്കണം.

ഒരു പ്രായോഗിക മാർഗമായി ഓരോ ഉത്തരവാദപ്പെട്ട നേതാവും മാസത്തിൽ ഒരിക്കൽ എങ്കിലും “വിമർശനസംവാദം” നടത്താം. അവിടെ കീഴ്ഘടകങ്ങളിലെ അംഗങ്ങൾക്ക് നേതാവിന്റെ പ്രവർത്തനത്തെക്കുറിച്ച് നേരിട്ട് അഭിപ്രായം പറയാൻ അവസരം നൽകണം. വിമർശിച്ച വ്യക്തിക്കെതിരെ പിന്നീട് സംഘടനാപരമായ പ്രതികാരമുണ്ടാകില്ലെന്ന് ഉറപ്പാക്കണം. അല്ലെങ്കിൽ വിമർശനം ഔപചാരിക ചടങ്ങായി മാത്രം മാറും.

ഒരു കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് നേതാവിന്റെ കുടുംബാംഗങ്ങൾ പാർട്ടി അംഗങ്ങളായിരിക്കണമെന്നില്ല. അവർക്ക് സ്വന്തം ജീവിതവും അഭിലാഷങ്ങളും അവകാശങ്ങളുമുണ്ട്. അതിനാൽ കുടുംബത്തെ അവഗണിക്കുന്നത് കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് ത്യാഗമല്ല. എന്നാൽ രാഷ്ട്രീയസ്ഥാനം കുടുംബത്തിന്റെ സാമ്പത്തികമോ സാമൂഹികമോ ആയ ഉയർച്ചയ്ക്ക് അന്യായമായി ഉപയോഗിക്കുന്നത് ഗുരുതരമായ ധാർമ്മിക പ്രശ്നമാണ്.

ഒരു നേതാവിന്റെ മകനോ മകളോ യോഗ്യതയുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ ജോലി നേടുന്നതിൽ തെറ്റില്ല. എന്നാൽ നേതാവിന്റെ സ്വാധീനം ഉപയോഗിച്ച് നിയമനക്രമം മറികടക്കുന്നത് കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് സമത്വത്തിന്റെ ലംഘനമാണ്. ബന്ധുവിന് കരാർ ലഭിക്കാൻ അധികാരം ഉപയോഗിക്കുക, പാർട്ടി നിയന്ത്രിത സ്ഥാപനങ്ങളിൽ അന്യായമായ നിയമനം നൽകുക, ഔദ്യോഗിക സൗകര്യങ്ങൾ കുടുംബത്തിന്റെ സ്വകാര്യ ആവശ്യങ്ങൾക്ക് ഉപയോഗിക്കുക തുടങ്ങിയ പ്രവണതകൾ പാർട്ടിയുടെ വിശ്വാസ്യതയെ അതിവേഗം തകർക്കും.

ഇവിടെ ഒരു ലളിതമായ ധാർമ്മിക പരിശോധന ഉപയോഗിക്കാം: “ഇതേ അവസരം ഒരു സാധാരണ പാർട്ടി അംഗത്തിന്റെ കുടുംബത്തിനും ലഭിക്കുമോ?” ഉത്തരം ഇല്ലെങ്കിൽ തീരുമാനം വീണ്ടും പരിശോധിക്കണം.

ജനങ്ങളോട് സ്നേഹത്തോടെ പെരുമാറുക എന്നത് ഒരു ഔപചാരിക രാഷ്ട്രീയശൈലിയല്ല. കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനമാണ് ജനങ്ങളുടെ ജീവിതാനുഭവങ്ങളെ ബഹുമാനിക്കുക എന്നത്.

ഒരു വയോധികൻ ഒരു അപേക്ഷയുമായി പാർട്ടി ഓഫീസിൽ എത്തിയാൽ അയാൾക്ക് രാഷ്ട്രീയ സിദ്ധാന്തപ്രഭാഷണം ആവശ്യമില്ല. ആരെങ്കിലും തന്റെ പ്രശ്നം ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കണം. പ്രശ്നം പരിഹരിക്കാൻ കഴിയുമെങ്കിൽ സഹായിക്കണം. കഴിയില്ലെങ്കിൽ അതിന്റെ കാരണം സത്യസന്ധമായി വിശദീകരിക്കണം.

ഫോൺ വിളിക്കുന്ന സാധാരണ പ്രവർത്തകനെ നിരന്തരം അവഗണിക്കുകയും അധികാരമുള്ളവരുടെ ഫോൺ ഉടൻ എടുക്കുകയും ചെയ്യുന്ന നേതാവിന്റെ പെരുമാറ്റം പോലും വർഗപരമായ ഒരു സന്ദേശം സൃഷ്ടിക്കും. ജനങ്ങളുടെ പ്രശ്നങ്ങൾക്ക് ഉടൻ പരിഹാരം നൽകാൻ കഴിയാത്ത സാഹചര്യങ്ങൾ ഉണ്ടാകും. എന്നാൽ പ്രതികരിക്കുക, കേൾക്കുക, വിശദീകരിക്കുക എന്നീ മൂന്ന് ശീലങ്ങൾ ഓരോ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രവർത്തകനും വളർത്തണം.

ജനങ്ങളോട് ഒരിക്കലും വ്യാജവാഗ്ദാനം നൽകരുത്. “ഞാൻ നോക്കാം” എന്ന് പറയുന്നത് യഥാർഥത്തിൽ പരിശോധിക്കാൻ തയ്യാറാണെങ്കിൽ മാത്രമായിരിക്കണം. ചെയ്യാൻ കഴിയാത്ത കാര്യം തുറന്നുപറയുന്നത് താൽക്കാലികമായി നിരാശ സൃഷ്ടിച്ചേക്കാം; വ്യാജവാഗ്ദാനം ദീർഘകാല അവിശ്വാസം സൃഷ്ടിക്കും.

ഒരു ജീവിക്കുന്ന സംഘടനയ്ക്ക് സ്വന്തം പിഴവുകളെക്കുറിച്ചുള്ള വിവരങ്ങൾ ലഭിക്കണം. വിമർശനം ഈ വിവരപ്രവാഹത്തിന്റെ പ്രധാന മാർഗമാണ്. ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്സിന്റെ വീക്ഷണത്തിൽ വിമർശനവും വിയോജിപ്പും വിയോജക വിവരബലങ്ങളായി പ്രവർത്തിക്കുന്നു. അവ നിലവിലുള്ള സംയോജിത ഘടനയിലെ പിഴവുകളും അസന്തുലിതാവസ്ഥകളും പുറത്തുകൊണ്ടുവരുന്നു.

ഒരു ലോക്കൽ കമ്മിറ്റി സ്വീകരിച്ച പരിപാടി പരാജയപ്പെട്ടുവെന്ന് കരുതുക. “പ്രവർത്തകർ വേണ്ടത്ര പ്രവർത്തിച്ചില്ല” എന്ന് പറഞ്ഞ് വിഷയം അവസാനിപ്പിക്കുന്നത് ശാസ്ത്രീയ വിശകലനമല്ല. പരിപാടിയുടെ ലക്ഷ്യം യാഥാർഥ്യബോധമുള്ളതായിരുന്നോ? ജനങ്ങളുടെ നിലവിലുള്ള പ്രശ്നങ്ങളുമായി അതിന് ബന്ധമുണ്ടായിരുന്നോ? സന്ദേശം ശരിയായിരുന്നോ? സമയം അനുയോജ്യമായിരുന്നോ? നേതൃത്വത്തിന്റെ നിർദേശം താഴെത്തട്ടിൽ വ്യക്തമായി എത്തിയിരുന്നോ? പ്രവർത്തകരുടെ വിമർശനങ്ങൾ നേരത്തെ അവഗണിക്കപ്പെട്ടിരുന്നോ? ഈ ചോദ്യങ്ങൾ പരിശോധിക്കണം.

വിമർശിക്കുന്നവനെ “വിരുദ്ധൻ”, “നിരാശാവാദി”, “ഗ്രൂപ്പുകാരൻ” എന്നിങ്ങനെ മുദ്രകുത്തുന്നത് വിവരപ്രവാഹത്തെ തടയും. കുറച്ചുകാലത്തിനുശേഷം നേതാക്കൾക്ക് കേൾക്കാൻ ഇഷ്ടമുള്ള കാര്യങ്ങൾ മാത്രം പറയുന്ന ഒരു സംഘടനാസംസ്കാരം രൂപപ്പെടും. ഇത് രാഷ്ട്രീയ അന്ധതയുടെ തുടക്കമാണ്.

ആത്മവിമർശനം സ്വന്തം വ്യക്തിത്വത്തെ അപമാനിക്കുന്ന പ്രക്രിയയല്ല. സ്വന്തം പ്രവർത്തനത്തിന്റെ ഫലങ്ങളെ വസ്തുനിഷ്ഠമായി പരിശോധിച്ച് പിഴവുകളുടെ കാരണങ്ങൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞ് പെരുമാറ്റത്തിലും ചിന്തയിലും ആവശ്യമായ തിരുത്തലുകൾ വരുത്തുന്ന ശാസ്ത്രീയ പ്രക്രിയയാണ്.

ഓരോ പ്രവർത്തകനും ഇടയ്ക്കിടെ സ്വന്തം രാഷ്ട്രീയജീവിതത്തെ പരിശോധിക്കാം. കഴിഞ്ഞ ഒരു വർഷത്തിൽ ഞാൻ പുതിയതായി എന്താണ് പഠിച്ചത്? എന്റെ ജീവിതശൈലി കൂടുതൽ ഉപഭോഗാധിഷ്ഠിതമായോ? സാധാരണ ജനങ്ങളുമായുള്ള എന്റെ ബന്ധം ശക്തമായോ ദുർബലമായോ? എന്നെ വിമർശിച്ചവരോട് ഞാൻ എങ്ങനെ പ്രതികരിച്ചു? പാർട്ടി സ്ഥാനം എന്റെ വ്യക്തിപരമായ അഹംബോധത്തെ വർധിപ്പിച്ചോ? എന്റെ കുടുംബത്തിന് എന്റെ രാഷ്ട്രീയസ്ഥാനത്തിന്റെ പേരിൽ അന്യായമായ നേട്ടം ലഭിച്ചിട്ടുണ്ടോ?

ഇത്തരം ചോദ്യങ്ങൾ എഴുതിവച്ച് വർഷത്തിൽ ഒരിക്കൽ വ്യക്തിപരമായ ആത്മപരിശോധന നടത്താം. പ്രധാന ഉത്തരവാദിത്വമുള്ളവർക്ക് ഇത് സംഘടനാപരമായ ഒരു ശീലമാക്കാവുന്നതാണ്. എന്നാൽ ആത്മവിമർശനത്തിന്റെ വിവരങ്ങൾ വ്യക്തിയെ അപമാനിക്കാനോ വിഭാഗീയ പോരാട്ടങ്ങളിൽ ആയുധമാക്കാനോ അനുവദിക്കരുത്.

ജനാധിപത്യ കേന്ദ്രീകരണത്തെ പലപ്പോഴും തീരുമാനങ്ങൾ അനുസരിക്കാനുള്ള അച്ചടക്കമായി മാത്രം ചുരുക്കിക്കാണുന്നു. യഥാർഥത്തിൽ അത് വിവരവൈവിധ്യത്തെയും കൂട്ടായ പ്രവർത്തനത്തെയും ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന ഒരു ഡയലക്ടിക്കൽ സംവിധാനമാണ്.

തീരുമാനത്തിന് മുമ്പ് പരമാവധി ജനാധിപത്യം വേണം. അംഗങ്ങൾക്ക് ഭയമില്ലാതെ അഭിപ്രായം പറയാൻ കഴിയണം. ന്യൂനപക്ഷാഭിപ്രായങ്ങൾ രേഖപ്പെടുത്തണം. താഴെത്തട്ടിലെ അനുഭവങ്ങൾ നേതൃത്വത്തിലേക്ക് എത്തണം. തീരുമാനത്തിന്റെ സാധ്യതയുള്ള പ്രതികൂലഫലങ്ങളും പരിശോധിക്കണം.

തീരുമാനത്തിനുശേഷം കൂട്ടായ പ്രവർത്തനം വേണം. വ്യക്തിപരമായ അഭിപ്രായവ്യത്യാസം നിലനിൽക്കുമ്പോഴും അംഗീകരിക്കപ്പെട്ട തീരുമാനം നടപ്പാക്കണം. എന്നാൽ തീരുമാനം പരാജയപ്പെട്ടാൽ പഴയ വിമർശനങ്ങൾ മറച്ചുവയ്ക്കാതെ വീണ്ടും പരിശോധിക്കണം.

അതിനാൽ ജനാധിപത്യ കേന്ദ്രീകരണം ഒരിക്കൽ തീരുമാനം കൈക്കൊണ്ട് അവസാനിക്കുന്ന സ്ഥിരമായ സംഘടനാപ്രക്രിയയല്ല; സാമൂഹിക യാഥാർഥ്യങ്ങളിൽ നിന്നും പ്രവർത്തനാനുഭവങ്ങളിൽ നിന്നും നിരന്തരം വിവരങ്ങൾ ശേഖരിക്കുകയും അവയെ സ്വതന്ത്രമായ സംവാദത്തിനും അഭിപ്രായവൈവിധ്യത്തിനും വിധേയമാക്കുകയും വ്യത്യസ്ത നിലപാടുകളിലും അനുഭവങ്ങളിലും അടങ്ങിയിരിക്കുന്ന വിവരങ്ങളെ സൈദ്ധാന്തികമായി വിശകലനം ചെയ്യുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു തുടർച്ചയായ ഡയലക്ടിക്കൽ പ്രക്രിയയാണ്. ഈ വിശകലനത്തിലൂടെ രൂപപ്പെടുന്ന കൂട്ടായ തീരുമാനം സംഘടനയുടെ സംയോജക പ്രവർത്തനമായി പ്രായോഗികതലത്തിൽ നടപ്പാക്കപ്പെടുകയും അതിന്റെ സാമൂഹിക ഫലങ്ങൾ വസ്തുനിഷ്ഠമായി പരിശോധിക്കപ്പെടുകയും വേണം. പ്രവർത്തനഫലങ്ങളിൽ പ്രകടമാകുന്ന വിജയങ്ങളും പരാജയങ്ങളും വൈരുദ്ധ്യങ്ങളും വിമർശനാത്മകമായി വിലയിരുത്തി, ആവശ്യമായ സ്വയംതിരുത്തലുകൾ വരുത്തുകയും അതിലൂടെ ലഭിക്കുന്ന പുതിയ അനുഭവങ്ങളും വിവരങ്ങളും വീണ്ടും സംഘടനയുടെ സംവാദ–തീരുമാന പ്രക്രിയയിലേക്ക് ഒഴുകിയെത്തുകയും ചെയ്യുമ്പോഴാണ് ജനാധിപത്യ കേന്ദ്രീകരണം ജീവിക്കുന്നതും പഠിക്കുന്നതും പരിണമിക്കുന്നതുമായ ഒരു സംഘടനാസംവിധാനമായി പ്രവർത്തിക്കുന്നത്. വിവരശേഖരണം, സ്വതന്ത്ര സംവാദം, അഭിപ്രായവൈവിധ്യം, സൈദ്ധാന്തിക വിശകലനം, കൂട്ടായ തീരുമാനം, സംയോജക പ്രവർത്തനം, ഫലപരിശോധന, വിമർശനം, സ്വയംതിരുത്തൽ എന്നിവയുടെ ഈ നിരന്തര ചക്രം തടസ്സപ്പെടുമ്പോൾ ജനാധിപത്യ കേന്ദ്രീകരണത്തിലെ ജനാധിപത്യപരവും ഡയലക്ടിക്കൽവുമായ ഉള്ളടക്കം നഷ്ടപ്പെടുകയും അത് ക്രമേണ മുകളിൽ നിന്നുള്ള നിർദേശങ്ങളും അനുസരണവും മാത്രം അടിസ്ഥാനമാക്കിയ യാന്ത്രിക കേന്ദ്രീകരണമായി പരിണമിക്കുകയും ചെയ്യും.

ഇന്നത്തെ രാഷ്ട്രീയജീവിതത്തിന്റെ വലിയൊരു ഭാഗം ഡിജിറ്റൽ സ്പേസിലാണ് നടക്കുന്നത്. അതിനാൽ സോഷ്യൽ മീഡിയയിലെ പെരുമാറ്റവും കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് ധാർമ്മികതയുടെ ഭാഗമാണ്.

രാഷ്ട്രീയ എതിരാളിയെ വിമർശിക്കാം. എന്നാൽ വ്യാജവാർത്ത പ്രചരിപ്പിക്കുക, വ്യക്തിപരമായ അപമാനം നടത്തുക, കുടുംബാംഗങ്ങളെ ആക്രമിക്കുക, സ്ത്രീകളെ ലൈംഗികമായി അധിക്ഷേപിക്കുക, ജാതീയമോ മതപരമോ ആയ മുൻവിധികൾ ഉപയോഗിക്കുക തുടങ്ങിയ പ്രവണതകൾ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് രാഷ്ട്രീയത്തിന് വിരുദ്ധമാണ്.

ഒരു വാർത്ത പങ്കുവയ്ക്കുന്നതിന് മുമ്പ് ഉറവിടം പരിശോധിക്കുക. സംശയമുള്ള ചിത്രം അല്ലെങ്കിൽ വീഡിയോ ഉടൻ പങ്കുവയ്ക്കരുത്. തെറ്റായ വിവരം പങ്കുവച്ചതായി തിരിച്ചറിഞ്ഞാൽ നിശ്ശബ്ദമായി പോസ്റ്റ് മായ്ച്ചുകളയുന്നതിന് പകരം തിരുത്തൽ പ്രസിദ്ധീകരിക്കുക. “ഞാൻ പങ്കുവച്ച വിവരം തെറ്റായിരുന്നു” എന്ന് തുറന്നുപറയാനുള്ള ധൈര്യം രാഷ്ട്രീയവിശ്വാസ്യത വർധിപ്പിക്കും.

വ്യക്തിപരമായ പ്രശസ്തിക്കായി പാർട്ടി പ്രവർത്തനങ്ങളുടെ ഓരോ നിമിഷവും സ്വന്തം ചിത്രങ്ങളാക്കി പ്രചരിപ്പിക്കുന്ന പ്രവണതയും പരിശോധിക്കണം. സാമൂഹിക സേവനത്തിന്റെ കേന്ദ്രത്തിൽ സേവനം ലഭിക്കുന്ന ജനങ്ങളാണോ, അതോ പ്രവർത്തകന്റെ വ്യക്തിപരമായ പ്രതിച്ഛായയാണോ എന്ന ചോദ്യം പ്രസക്തമാണ്.

കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെ ഏറ്റവും വലിയ അപകടങ്ങളിൽ ഒന്ന് സൈദ്ധാന്തിക ജഡതയാണ്. ഒരിക്കൽ മാർക്സിസം പഠിച്ചുകഴിഞ്ഞാൽ ജീവിതകാലം മുഴുവൻ ആവശ്യമായ അറിവ് ലഭിച്ചു എന്ന ധാരണ തെറ്റാണ്. സമൂഹവും ഉൽപ്പാദനശക്തികളും സാങ്കേതികവിദ്യയും തൊഴിൽബന്ധങ്ങളും നിരന്തരം മാറുന്നു.

നിർമ്മിത ബുദ്ധി തൊഴിൽരൂപങ്ങളെ മാറ്റുന്നു. ഡിജിറ്റൽ പ്ലാറ്റ്ഫോമുകൾ പുതിയ ചൂഷണരീതികൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നു. ഡാറ്റ പുതിയ സാമ്പത്തികവിഭവമായി മാറുന്നു. കാലാവസ്ഥാ പ്രതിസന്ധി വർഗവൈരുദ്ധ്യങ്ങൾക്ക് പുതിയ രൂപങ്ങൾ നൽകുന്നു. ജൈവസാങ്കേതികവിദ്യ മനുഷ്യജീവിതത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പുതിയ ധാർമ്മികപ്രശ്നങ്ങൾ ഉയർത്തുന്നു.

അതുകൊണ്ട് ഓരോ പാർട്ടി ഘടകവും ക്രമമായ പഠനപരിപാടികൾ നടത്തണം. ഒരു മാസം ഒരു സൈദ്ധാന്തിക വിഷയം, മറ്റൊരു മാസം ഒരു സമകാലിക സാമ്പത്തികപ്രശ്നം, അടുത്ത മാസം പ്രാദേശിക ജനജീവിതവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ഒരു പ്രശ്നം എന്ന രീതിയിൽ പഠനചക്രം രൂപപ്പെടുത്താം.

യോഗങ്ങളിൽ പ്രസംഗം മാത്രം നടത്തുന്നതിനുപകരം ചോദ്യോത്തരങ്ങൾ, ചെറുഗ്രൂപ്പ് ചർച്ചകൾ, കേസ് സ്റ്റഡികൾ, പരാജയപ്പെട്ട പാർട്ടി പ്രവർത്തനങ്ങളുടെ വിശകലനം എന്നിവ ഉപയോഗിക്കാം. ഉദാഹരണത്തിന്, “ഒരു പ്രദേശത്ത് യുവാക്കൾ പാർട്ടിയിൽ നിന്ന് അകന്നുപോകുന്നു” എന്ന പ്രശ്നത്തെ ഒരു കേസ് സ്റ്റഡിയായി എടുത്ത് സാമ്പത്തിക, സാംസ്കാരിക, സാങ്കേതിക, സംഘടനാപരമായ കാരണങ്ങൾ കൂട്ടായി വിശകലനം ചെയ്യാം.

പാർട്ടിക്കുള്ളിൽ നിശ്ശബ്ദമായി വലിയ സാമൂഹിക പ്രവർത്തനം നടത്തുന്ന നിരവധി അംഗങ്ങൾ ഉണ്ടായിരിക്കാം. രോഗികളെ ആശുപത്രിയിൽ എത്തിക്കുന്നവർ, വിദ്യാർത്ഥികളെ പഠിപ്പിക്കുന്നവർ, തൊഴിലാളികളുടെ പ്രശ്നങ്ങളിൽ സഹായിക്കുന്നവർ, ദുരന്തസാഹചര്യങ്ങളിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്നവർ, രക്തദാന പ്രവർത്തനങ്ങൾ സംഘടിപ്പിക്കുന്നവർ, വയോധികരെ സഹായിക്കുന്നവർ തുടങ്ങിയവരുടെ അനുഭവങ്ങൾ കണ്ടെത്തണം.

ഇവരെ വ്യക്തിപൂജയുടെ വിഷയങ്ങളാക്കരുത്. അവരുടെ പ്രവർത്തനരീതികളെ പഠിക്കുകയും മറ്റുള്ളവർക്ക് പകർത്താവുന്ന സാമൂഹിക മാതൃകകളാക്കി അവതരിപ്പിക്കുകയും വേണം. “ഈ വ്യക്തി മഹാനാണ്” എന്ന സന്ദേശത്തിന് പകരം “ഈ പ്രവർത്തനരീതി ഓരോ ഘടകത്തിനും സ്വീകരിക്കാം” എന്ന സന്ദേശമാണ് നൽകേണ്ടത്.

ഉദാഹരണത്തിന്, ഒരു ബ്രാഞ്ച് പ്രദേശത്തെ ഒറ്റയ്ക്ക് താമസിക്കുന്ന വയോധികരുടെ പട്ടിക തയ്യാറാക്കി ആഴ്ചയിൽ ഒരിക്കൽ അവരെ സന്ദർശിക്കുന്ന പദ്ധതി നടപ്പാക്കിയാൽ അതിന്റെ അനുഭവം മറ്റു ബ്രാഞ്ചുകളുമായി പങ്കുവയ്ക്കാം. വിദ്യാർത്ഥികൾക്കായി സൗജന്യ പഠനസഹായകേന്ദ്രം നടത്തുന്ന ഒരു ലോക്കൽ കമ്മിറ്റിയുടെ മാതൃക മറ്റിടങ്ങളിൽ പരീക്ഷിക്കാം. ഇങ്ങനെ വ്യക്തിഗത അനുഭവം കൂട്ടായ അറിവായി പരിവർത്തനം ചെയ്യപ്പെടുന്നു.

ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്സിന്റെ വീക്ഷണത്തിൽ ഒരു കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടി സ്ഥിരമായ ഒരു സംഘടനാഘടനയല്ല. സമൂഹത്തിൽ നിന്ന് നിരന്തരം വിവരങ്ങൾ സ്വീകരിക്കുകയും അവയെ സൈദ്ധാന്തികമായി സംസ്കരിക്കുകയും കൂട്ടായ തീരുമാനങ്ങളാക്കി മാറ്റുകയും പ്രവർത്തനത്തിന്റെ ഫലങ്ങളെ വീണ്ടും പരിശോധിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു ചലനാത്മക സാമൂഹിക സംവിധാനമാണ്.

പാർട്ടിയുടെ പൊതുലക്ഷ്യം, വർഗപ്രതിബദ്ധത, സംഘടനാപരമായ അച്ചടക്കം, കൂട്ടായ പ്രവർത്തനം എന്നിവ സംയോജക ബലങ്ങളായി പ്രവർത്തിക്കുന്നു. വിമർശനം, വിയോജിപ്പ്, വ്യക്തിഗത അനുഭവങ്ങളുടെ വൈവിധ്യം, പുതിയ ആശയങ്ങൾ, പുതിയ സാമൂഹിക യാഥാർഥ്യങ്ങൾ എന്നിവ വിയോജക ബലങ്ങളായി പ്രവർത്തിക്കുന്നു.

സംയോജക ബലങ്ങൾ അമിതമായി ശക്തിപ്പെട്ട് വിയോജക വിവരപ്രവാഹം തടയപ്പെടുമ്പോൾ സംഘടന സൈദ്ധാന്തിക ജഡതയിലേക്കും അധികാരകേന്ദ്രീകരണത്തിലേക്കും നീങ്ങാം. വിയോജക ബലങ്ങൾ നിയന്ത്രണമില്ലാതെ വളരുകയും പൊതുലക്ഷ്യവും അച്ചടക്കവും ദുർബലമാകുകയും ചെയ്താൽ വിഭാഗീയതയും സംഘടനാവിഘടനവും രൂപപ്പെടാം.

അതുകൊണ്ട് വിപ്ലവ പാർട്ടിയുടെ യഥാർഥ ജീവശക്തി സംയോജകവും വിയോജകവുമായ ബലങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള ചലനാത്മക സന്തുലനത്തിൽ നിന്നാണ് ആവിർഭവിക്കുന്നത്. സംഘടനയുടെ പൊതുലക്ഷ്യത്തെയും കൂട്ടായ പ്രവർത്തനത്തെയും ഏകോപിപ്പിക്കുന്ന സംയോജക അച്ചടക്കം, വിമർശനത്തിനും അഭിപ്രായവ്യത്യാസങ്ങൾക്കും പുതിയ ആശയങ്ങൾക്കും ആവശ്യമായ സ്പേസ് നൽകുന്ന വിയോജക ജനാധിപത്യം, പ്രവർത്തകരുടെ രാഷ്ട്രീയബോധത്തെയും വിശകലനശേഷിയെയും നിരന്തരം വികസിപ്പിക്കുന്ന സൈദ്ധാന്തിക വിദ്യാഭ്യാസം, സമൂഹത്തിന്റെ മാറുന്ന യാഥാർഥ്യങ്ങളും ജനങ്ങളുടെ ജീവിതാനുഭവങ്ങളും താഴെത്തട്ടിലെ പ്രവർത്തകരുടെ നിരീക്ഷണങ്ങളും നേതൃത്വത്തിലേക്ക് എത്തിക്കുന്ന സാമൂഹിക വിവരപ്രവാഹം, സ്വന്തം തീരുമാനങ്ങളുടെയും പ്രവർത്തനങ്ങളുടെയും ഫലങ്ങളെ വസ്തുനിഷ്ഠമായി വിലയിരുത്തി പിഴവുകൾ തിരിച്ചറിയാനും ആവശ്യമായ തിരുത്തലുകൾ വരുത്താനും സഹായിക്കുന്ന ശാസ്ത്രീയ സ്വയംതിരുത്തൽ എന്നിവ പരസ്പരം സംയോജിതമായി പ്രവർത്തിക്കുമ്പോഴാണ് ഒരു വിപ്ലവ പാർട്ടി ജീവിക്കുന്നതും പഠിക്കുന്നതും പരിണമിക്കുന്നതുമായ സാമൂഹികശക്തിയായി നിലനിൽക്കുന്നത്. ഈ ഘടകങ്ങളിൽ ഏതെങ്കിലും ഒന്ന് ദുർബലമാകുമ്പോൾ സംഘടനയുടെ ചലനാത്മക സന്തുലനം തകരുകയും അതിന്റെ വിപ്ലവപരമായ പ്രവർത്തനശേഷി ക്ഷയിക്കുകയും ചെയ്യും. അതിനാൽ സംയോജക അച്ചടക്കം, വിയോജക ജനാധിപത്യം, സൈദ്ധാന്തിക വിദ്യാഭ്യാസം, സാമൂഹിക വിവരപ്രവാഹം, ശാസ്ത്രീയ സ്വയംതിരുത്തൽ എന്നിവയുടെ നിരന്തരമായ പരസ്പരപ്രവർത്തനവും സംയോജനവുമാണ് വിപ്ലവ പാർട്ടിയുടെ ജീവശക്തിയുടെ അടിസ്ഥാനമെന്ന് പറയാം.

ഈ സൂത്രം ഒരു ഗണിതസമവാക്യമല്ല; സംഘടനയുടെ ചലനാത്മകത മനസ്സിലാക്കുന്നതിനുള്ള ആശയമാതൃകയാണ്. ഏതെങ്കിലും ഒരു ഘടകം ദുർബലമായാൽ മുഴുവൻ സംവിധാനത്തിന്റെ പ്രവർത്തനക്ഷമത കുറയും. അച്ചടക്കം ജനാധിപത്യത്തിൽ നിന്ന് വേർപെട്ടാൽ അധികാരകേന്ദ്രീകരണം വളരും. ജനാധിപത്യം കൂട്ടായ അച്ചടക്കത്തിൽ നിന്ന് വേർപെട്ടാൽ വിഭാഗീയത ശക്തിപ്പെടും. സൈദ്ധാന്തിക വിദ്യാഭ്യാസമില്ലാത്ത പ്രവർത്തനം പ്രായോഗികവാദത്തിലേക്ക് ചുരുങ്ങും. സാമൂഹിക വിവരപ്രവാഹം തടസ്സപ്പെട്ടാൽ പാർട്ടി ജനജീവിതത്തിൽ നിന്ന് ഒറ്റപ്പെടും. ശാസ്ത്രീയ സ്വയംതിരുത്തൽ ഇല്ലെങ്കിൽ പിഴവുകൾ ആവർത്തിക്കപ്പെടും.

ഒരു പ്രവർത്തകൻ ഓരോ ദിവസവും ദീർഘമായ ആത്മവിമർശനയോഗം നടത്തേണ്ടതില്ല. എന്നാൽ ദിവസാവസാനം ഏതാനും മിനിറ്റുകൾ സ്വന്തം പ്രവർത്തനത്തെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കാം. ഇന്ന് ഞാൻ ഒരാളോടെങ്കിലും അനാവശ്യമായി അധികാരഭാവത്തോടെ പെരുമാറിയോ? ഒരാളുടെ പ്രശ്നം ശ്രദ്ധയോടെ കേട്ടോ? ഉറപ്പില്ലാത്ത ഒരു വിവരം പങ്കുവച്ചോ? വ്യക്തിപരമായ നേട്ടത്തിനായി എന്റെ പാർട്ടി ബന്ധം ഉപയോഗിച്ചോ? എന്നെ വിമർശിച്ച ഒരാളോട് പ്രതികാരബോധം തോന്നിയോ? ഇന്ന് ഞാൻ പുതിയതായി എന്തെങ്കിലും പഠിച്ചോ? എന്റെ ഒരു പ്രവൃത്തി കൂട്ടായ നന്മയ്ക്ക് സഹായിച്ചോ?

ആഴ്ചയിൽ ഒരിക്കൽ സ്വന്തം രാഷ്ട്രീയപ്രവർത്തനത്തെ കുറിച്ച് ചെറിയ കുറിപ്പ് എഴുതാം. മാസത്തിൽ ഒരിക്കൽ ഒരു പുതിയ സൈദ്ധാന്തിക വിഷയമെങ്കിലും പഠിക്കാം. വർഷത്തിൽ ഒരിക്കൽ സ്വന്തം ജീവിതശൈലി, സാമ്പത്തിക പെരുമാറ്റം, ജനബന്ധം, പാർട്ടി പ്രവർത്തനം എന്നിവ സമഗ്രമായി വിലയിരുത്താം.

ഒരു കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രവർത്തകന്റെ ധാർമ്മികവളർച്ച ഒരു ദിവസം പൂർത്തിയാകുന്ന പ്രക്രിയയല്ല. അത് നിരന്തരമായ പഠനത്തിന്റെയും അനുഭവത്തിന്റെയും വിമർശനത്തിന്റെയും ആത്മവിമർശനത്തിന്റെയും സ്വയംതിരുത്തലിന്റെയും ചക്രമാണ്.

കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രവർത്തകർ ദൈനംദിന ജീവിതത്തിൽ ഉയർത്തിപ്പിടിക്കേണ്ട ധാർമ്മിക മൂല്യങ്ങൾ വ്യക്തിപരമായ സദാചാരത്തിന്റെ ചുരുങ്ങിയ പ്രശ്നമല്ല. പാർട്ടിയുടെ ആന്തരിക സംയോജകത, തൊഴിലാളിവർഗവുമായുള്ള ജൈവബന്ധം, പൊതുസമൂഹത്തിലെ വിശ്വാസ്യത, വിപ്ലവപരമായ പരിവർത്തനശേഷി എന്നിവയെ നിർണയിക്കുന്ന അടിസ്ഥാന രാഷ്ട്രീയശക്തികളാണ് അവ.

ഓരോ പ്രവർത്തകന്റെയും ജീവിതം പാർട്ടിയുടെ ആശയങ്ങളുടെ ഒരു സാമൂഹിക പ്രകടനമാണ്. ഓരോ നേതാവിന്റെയും പെരുമാറ്റം പാർട്ടിയുടെ ധാർമ്മികവിശ്വാസ്യതയുടെ പൊതുപരീക്ഷണമാണ്. ജനങ്ങളോട് സമത്വത്തെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുന്ന ഒരു പ്രസ്ഥാനം സ്വന്തം സംഘടനയിൽ സമത്വം പ്രയോഗിക്കണം. സുതാര്യത ആവശ്യപ്പെടുന്ന പാർട്ടി സ്വന്തം നേതാക്കളുടെ ജീവിതത്തിൽ സുതാര്യത ഉറപ്പാക്കണം. ജനാധിപത്യത്തിനായി പോരാടുന്ന സംഘടന സ്വന്തം അംഗങ്ങളുടെ വിമർശനങ്ങൾക്ക് സ്പേസ് നൽകണം. സാമൂഹികപരിവർത്തനം ലക്ഷ്യമിടുന്ന പ്രസ്ഥാനം സ്വയം നിരന്തരം പരിവർത്തനം ചെയ്യാനുള്ള ശേഷിയും വികസിപ്പിക്കണം.

കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് മൂല്യങ്ങൾ ചരിത്രത്തിൽ മരവിച്ചുകിടക്കുന്ന ധാർമ്മിക നിർദേശങ്ങളല്ല. മാറുന്ന ഓരോ സാമൂഹിക സാഹചര്യത്തിലും പുതിയ പ്രായോഗിക രൂപങ്ങൾ കൈക്കൊള്ളുന്ന ജീവിക്കുന്ന തത്ത്വങ്ങളാണ് അവ. വ്യക്തിജീവിതം, കൂട്ടായ പ്രവർത്തനം, സൈദ്ധാന്തിക ബോധം, സാമൂഹിക വിവരപ്രവാഹം, വിമർശനം, ആത്മവിമർശനം, ജനാധിപത്യ സംവാദം, സംഘടനാപരമായ അച്ചടക്കം, ശാസ്ത്രീയ സ്വയംതിരുത്തൽ എന്നിവയുടെ നിരന്തരമായ സംയോജനത്തിലൂടെയാണ് അവ സാമൂഹികശക്തിയായി ആവിർഭവിക്കുന്നത്.

സംയോജകതയും വിയോജകതയും, അച്ചടക്കവും ജനാധിപത്യവും, വ്യക്തിയും കൂട്ടായ്മയും, തത്ത്വനിഷ്ഠയും പ്രായോഗിക വഴക്കവും, പാരമ്പര്യവും നവീകരണവും തമ്മിലുള്ള ചലനാത്മക സന്തുലനത്തിലാണ് വിപ്ലവ പാർട്ടിയുടെ യഥാർഥ ജീവശക്തി നിലനിൽക്കുന്നത്. സ്വന്തം ജീവിതത്തെ നിരന്തരം വിമർശനാത്മകമായി പരിശോധിക്കുകയും തെറ്റുകളിൽ നിന്ന് പഠിക്കുകയും പുതിയ അറിവുകളെ ഉൾക്കൊള്ളുകയും ജനങ്ങളുമായുള്ള ജൈവബന്ധം ശക്തിപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുന്ന പ്രവർത്തകരിലൂടെയാണ് ആ ജീവശക്തി ഓരോ ദിവസവും പുനരുത്പാദിപ്പിക്കപ്പെടുന്നത്. അത്തരത്തിലുള്ള പ്രവർത്തകരുടെ കൂട്ടായ്മയായിരിക്കണം ഭാവിയിലെ ജീവിക്കുന്ന വിപ്ലവ പാർട്ടി.

കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് ധാർമ്മികത ഗ്രന്ഥങ്ങളിൽ രേഖപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്ന അമൂർത്തമായ സദാചാരനിയമങ്ങളുടെ ഒരു സമാഹാരമല്ല. വ്യക്തിജീവിതത്തിലും കുടുംബബന്ധങ്ങളിലും സാമ്പത്തിക ഇടപാടുകളിലും പാർട്ടി പ്രവർത്തനങ്ങളിലും ജനങ്ങളോടുള്ള പെരുമാറ്റത്തിലും അധികാരത്തിന്റെ ഉപയോഗത്തിലും വിമർശനത്തോടുള്ള സമീപനത്തിലും അത് നിരന്തരം പരീക്ഷിക്കപ്പെടുന്നു. ഓരോ പ്രവർത്തകന്റെയും ദൈനംദിന ജീവിതത്തിൽ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് മൂല്യങ്ങളെ പ്രായോഗികമായി സാക്ഷാത്കരിക്കാൻ സഹായിക്കുന്ന ചില അടിസ്ഥാന മാർഗനിർദേശങ്ങളാണ് താഴെ നൽകുന്നത്. ഇവ മാറ്റമില്ലാത്ത ധാർമ്മിക കൽപ്പനകളല്ല; സ്വന്തം ജീവിതത്തെയും പ്രവർത്തനത്തെയും വിമർശനാത്മകമായി പരിശോധിക്കുന്നതിനുള്ള പ്രായോഗിക ദിശാസൂചികകളാണ്.

1. ജനങ്ങളെ ആദ്യം കേൾക്കുക; അതിനുശേഷം മാത്രം സംസാരിക്കുക

ഒരു കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രവർത്തകന്റെ ആദ്യത്തെ രാഷ്ട്രീയഗുണം ജനങ്ങളെ കേൾക്കാനുള്ള ശേഷിയായിരിക്കണം. ഒരു തൊഴിലാളിയോ കർഷകനോ വീട്ടമ്മയോ വിദ്യാർത്ഥിയോ വയോധികനോ സ്വന്തം പ്രശ്നം പറയുമ്പോൾ അതിനെ ഉടൻ സൈദ്ധാന്തിക പ്രഭാഷണത്തിലേക്ക് മാറ്റരുത്. ആദ്യം അയാളുടെ യഥാർഥ അനുഭവം മനസ്സിലാക്കണം. പലപ്പോഴും ജനങ്ങളുടെ ജീവിതാനുഭവങ്ങളിൽ പാർട്ടി രേഖകളിൽ കാണാത്ത പുതിയ സാമൂഹികവിവരങ്ങൾ അടങ്ങിയിരിക്കും. കേൾക്കുക എന്നത് സാമൂഹിക വിവരശേഖരണത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന രാഷ്ട്രീയപ്രവർത്തനമാണ്.

2. ചെയ്യാൻ കഴിയാത്ത കാര്യങ്ങൾക്ക് വ്യാജവാഗ്ദാനം നൽകരുത്

“ഞാൻ ശരിയാക്കാം”, “എല്ലാം നോക്കാം”, “ഉടൻ പരിഹരിക്കാം” തുടങ്ങിയ വാക്കുകൾ എളുപ്പത്തിൽ ഉപയോഗിക്കരുത്. യഥാർഥത്തിൽ ചെയ്യാൻ കഴിയുന്ന കാര്യങ്ങൾ മാത്രമേ വാഗ്ദാനം ചെയ്യാവൂ. പരിഹരിക്കാൻ കഴിയാത്ത പ്രശ്നമാണെങ്കിൽ അതിന്റെ കാരണം സത്യസന്ധമായി വിശദീകരിക്കുക. താൽക്കാലിക നിരാശയേക്കാൾ ദീർഘകാല വിശ്വാസമാണ് പ്രധാനപ്പെട്ടത്. വ്യാജവാഗ്ദാനം ഒരു വ്യക്തിയുടെ മാത്രമല്ല, പാർട്ടിയുടെ വിശ്വാസ്യതയെയും ദുർബലപ്പെടുത്തും.

3. പാർട്ടി ബന്ധങ്ങളെ വ്യക്തിപരമായ നേട്ടത്തിനായി ഉപയോഗിക്കരുത്

ജോലി, കരാർ, ബിസിനസ്, സ്ഥലംമാറ്റം, പ്രവേശനം, ലൈസൻസ് തുടങ്ങിയ വ്യക്തിപരമായ കാര്യങ്ങളിൽ അന്യായമായ മുൻഗണന നേടുന്നതിനായി പാർട്ടി ബന്ധങ്ങളോ നേതാക്കളുമായുള്ള അടുപ്പമോ ഉപയോഗിക്കരുത്. നിയമപരവും ന്യായവുമായ സഹായം തേടുന്നതും പ്രത്യേകാവകാശം നേടുന്നതും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം തിരിച്ചറിയണം. ഒരു ലളിതമായ പരിശോധന ഉപയോഗിക്കാം: “ഇതേ സഹായം പാർട്ടി ബന്ധമില്ലാത്ത ഒരു സാധാരണ മനുഷ്യനും ലഭിക്കേണ്ടതാണോ?” ഉത്തരം ഇല്ലെങ്കിൽ സ്വന്തം നടപടി വീണ്ടും പരിശോധിക്കുക.

4. കുടുംബത്തിന് അന്യായമായ പ്രത്യേകാവകാശങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കരുത്

കുടുംബത്തെ സംരക്ഷിക്കുകയും അവരുടെ ന്യായമായ ആവശ്യങ്ങൾ നിറവേറ്റുകയും ചെയ്യുന്നത് ഓരോ വ്യക്തിയുടെയും ഉത്തരവാദിത്വമാണ്. എന്നാൽ സ്വന്തം പാർട്ടി സ്ഥാനമോ രാഷ്ട്രീയസ്വാധീനമോ ഉപയോഗിച്ച് മക്കൾക്കും ബന്ധുക്കൾക്കും അന്യായമായ ജോലി, കരാർ, സ്ഥാനമോ മറ്റ് ആനുകൂല്യങ്ങളോ നേടിക്കൊടുക്കുന്നത് കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് സമത്വത്തിന്റെ ലംഘനമാണ്. ഓരോ തീരുമാനത്തിനുമുമ്പും ചോദിക്കുക: “ഇതേ അവസരം ഒരു സാധാരണ പ്രവർത്തകന്റെ കുടുംബത്തിനും ലഭിക്കുമോ?”

5. ലാളിത്യം പാലിക്കുക; ദാരിദ്ര്യത്തെ അഭിനയിക്കരുത്

കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് ലാളിത്യം മോശം വസ്ത്രം ധരിക്കുകയോ സൗകര്യങ്ങൾ ബോധപൂർവം നിരസിക്കുകയോ ദാരിദ്ര്യം അഭിനയിക്കുകയോ ചെയ്യുന്നതല്ല. മാന്യമായ ജീവിതം എല്ലാവരുടെയും അവകാശമാണ്. എന്നാൽ അനാവശ്യമായ ആഡംബരം, സമ്പത്തിന്റെ പ്രകടനം, സാമൂഹികപദവി തെളിയിക്കാനുള്ള ഉപഭോഗം എന്നിവ ഒഴിവാക്കണം. ഒരു സാധനം വാങ്ങുമ്പോൾ ചോദിക്കുക: “ഇത് ആവശ്യത്തിനാണോ, പ്രകടനത്തിനാണോ?”

6. വരുമാനത്തിന്റെയും സമ്പത്തിന്റെയും ഉറവിടം സുതാര്യമായിരിക്കണം

ഒരു കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രവർത്തകന് നിയമപരവും ധാർമ്മികവുമായ വരുമാനം ഉണ്ടായിരിക്കണം. പ്രത്യേകിച്ച് ഉത്തരവാദിത്വസ്ഥാനങ്ങളിലുള്ളവർ സ്വന്തം വരുമാനത്തിന്റെയും സ്വത്തിന്റെയും സാമ്പത്തിക താൽപ്പര്യങ്ങളുടെയും കാര്യത്തിൽ ആവശ്യമായ സുതാര്യത പാലിക്കണം. വിശദീകരിക്കാൻ കഴിയാത്ത സമ്പത്ത് രാഷ്ട്രീയവിശ്വാസ്യതയെ തകർക്കും. പൊതുജീവിതത്തിൽ ഉയർന്ന ഉത്തരവാദിത്വം വഹിക്കുന്നവർക്ക് ഉയർന്ന സുതാര്യതയും ആവശ്യമാണ്.

7. പൊതുസമ്പത്തിനെ സ്വന്തം സമ്പത്തിനെക്കാൾ സൂക്ഷ്മമായി കൈകാര്യം ചെയ്യുക

പാർട്ടി ഫണ്ട്, സഹകരണസ്ഥാപനങ്ങളുടെ പണം, സർക്കാർ വിഭവങ്ങൾ, പൊതുവാഹനങ്ങൾ, ഓഫീസ് സൗകര്യങ്ങൾ എന്നിവ വ്യക്തിപരമായ ആവശ്യങ്ങൾക്ക് ഉപയോഗിക്കരുത്. “ചെറിയ കാര്യമാണ്” എന്ന ന്യായീകരണം അപകടകരമാണ്. പൊതുസമ്പത്തിന്റെ ദുരുപയോഗം ചെറിയ തോതിൽ അംഗീകരിക്കപ്പെടുമ്പോൾ അത് ക്രമേണ വലിയ അഴിമതിക്കുള്ള ധാർമ്മികവാതിൽ തുറക്കും. ഒരു രൂപയുടെ പൊതുപണത്തിനും സാമൂഹിക ഉത്തരവാദിത്വമുണ്ടെന്ന് ഓർക്കണം.

8. അധികാരസ്ഥാനം വ്യക്തിപരമായ മേൽക്കോയ്മയായി കാണരുത്

പാർട്ടി സ്ഥാനം ഒരു സാമൂഹിക ഉത്തരവാദിത്വമാണ്; വ്യക്തിപരമായ പദവിയല്ല. സെക്രട്ടറി, കമ്മിറ്റി അംഗം, ജനപ്രതിനിധി, മന്ത്രി തുടങ്ങിയ സ്ഥാനങ്ങൾ വ്യക്തിയെ മറ്റുള്ളവരെക്കാൾ ഉയർന്ന മനുഷ്യനാക്കുന്നില്ല. യോഗങ്ങളിൽ പ്രത്യേക പരിഗണന, അനാവശ്യമായ സ്വീകരണം, വ്യക്തിപരമായ പ്രശംസ എന്നിവയെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കരുത്. “ഞാനാണ് പാർട്ടി” എന്ന ബോധം രൂപപ്പെടുന്നുണ്ടോ എന്ന് നേതാക്കൾ നിരന്തരം പരിശോധിക്കണം.

9. സാധാരണ പ്രവർത്തകരുമായി ഔപചാരികതയില്ലാത്ത ബന്ധം നിലനിർത്തുക

ഉത്തരവാദിത്വം ഉയരുന്നതിനനുസരിച്ച് നേതാവിനെ ചുറ്റിപ്പറ്റിയുള്ള ഔപചാരികതയും വർധിക്കാം. ഇതിലൂടെ യഥാർഥ വിവരങ്ങൾ നേതാവിലെത്താതെ പോകാനുള്ള സാധ്യതയുണ്ട്. പഴയ സഹപ്രവർത്തകരോടും താഴെത്തട്ടിലെ അംഗങ്ങളോടും സാധാരണ ജനങ്ങളോടും ഇടയ്ക്കിടെ ഔപചാരികതയില്ലാതെ സംസാരിക്കുക. മുൻകൂട്ടി തയ്യാറാക്കിയ സ്വീകരണങ്ങളില്ലാതെ ജനജീവിതം നേരിട്ട് കാണുക.

10. വിമർശിക്കുന്നവനെ ശത്രുവായി കാണരുത്

സ്വന്തം തീരുമാനത്തെ വിമർശിക്കുന്ന ഒരാൾ നിർബന്ധമായും വ്യക്തിപരമായ ശത്രുവല്ല. വിമർശനത്തിൽ വസ്തുനിഷ്ഠമായ വിവരമുണ്ടോ എന്ന് ആദ്യം പരിശോധിക്കുക. വിമർശകനെ “ഗ്രൂപ്പുകാരൻ”, “വിരുദ്ധൻ”, “നിരാശാവാദി” തുടങ്ങിയ മുദ്രകളിലൂടെ നിശ്ശബ്ദനാക്കുന്നത് സംഘടനയുടെ വിവരപ്രവാഹത്തെ തടയും. വിമർശനത്തിന്റെ ഭാഷ തെറ്റായിരിക്കാം; അതിനുള്ളിലെ വിവരഘടകം ശരിയായിരിക്കാം.

11. സ്വന്തം തെറ്റ് തുറന്നുപറയാൻ പഠിക്കുക

“എനിക്ക് തെറ്റുപറ്റി” എന്ന് പറയാനുള്ള ശേഷി ഒരു കമ്മ്യൂണിസ്റ്റിന്റെ ദൗർബല്യമല്ല. ശാസ്ത്രീയ മനോഭാവത്തിന്റെ അടയാളമാണ്. തെറ്റായ തീരുമാനം എടുത്താൽ അതിന്റെ കാരണം വിശദീകരിക്കുകയും തിരുത്തൽ നടത്തുകയും വേണം. സ്വന്തം തെറ്റ് മറയ്ക്കാൻ പുതിയ ന്യായീകരണങ്ങൾ നിർമ്മിക്കുന്നത് ചെറിയ പിഴവിനെ വലിയ രാഷ്ട്രീയപ്രശ്നമാക്കി മാറ്റും.

12. ആത്മവിമർശനത്തെ ഒരു ദൈനംദിന ശീലമാക്കുക

ദിവസാവസാനം ഏതാനും മിനിറ്റുകൾ സ്വന്തം പെരുമാറ്റത്തെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുക. ഇന്ന് ഞാൻ ആരോടെങ്കിലും അധികാരഭാവത്തോടെ പെരുമാറിയോ? ഒരാളുടെ പ്രശ്നം അവഗണിച്ചോ? ഉറപ്പില്ലാത്ത വിവരം പ്രചരിപ്പിച്ചോ? വിമർശനത്തോട് അസഹിഷ്ണുത കാണിച്ചോ? വ്യക്തിപരമായ നേട്ടത്തിനായി പാർട്ടി ബന്ധം ഉപയോഗിച്ചോ? ദിവസേനയുള്ള ചെറിയ ആത്മപരിശോധന വലിയ ധാർമ്മിക വ്യതിചലനങ്ങളെ തടയാം.

13. അഭിപ്രായവ്യത്യാസം ഭയമില്ലാതെ പറയുക; തീരുമാനം വന്നാൽ കൂട്ടായി നടപ്പാക്കുക

ചർച്ചയുടെ ഘട്ടത്തിൽ സ്വന്തം അഭിപ്രായം വ്യക്തമായി പറയണം. നേതാവ് എന്ത് ചിന്തിക്കും എന്ന ഭയത്തിൽ മൗനം പാലിക്കുന്നത് ജനാധിപത്യ കേന്ദ്രീകരണത്തിന്റെ ആത്മാവിന് വിരുദ്ധമാണ്. എന്നാൽ കൂട്ടായ ചർച്ചയ്ക്കുശേഷം തീരുമാനം കൈക്കൊണ്ടാൽ വ്യക്തിപരമായ അഭിപ്രായവ്യത്യാസം നിലനിൽക്കുമ്പോഴും അത് അച്ചടക്കത്തോടെ നടപ്പാക്കണം. തീരുമാനത്തിന്റെ ഫലം പിന്നീട് വസ്തുനിഷ്ഠമായി പരിശോധിക്കാം.

14. കേൾക്കാൻ ഇഷ്ടമുള്ള വിവരങ്ങൾ മാത്രം നേതൃത്വത്തിന് നൽകരുത്

പ്രവർത്തനത്തിലെ പരാജയങ്ങൾ മറച്ചുവച്ച് വിജയങ്ങൾ മാത്രം റിപ്പോർട്ട് ചെയ്യുന്നത് പാർട്ടിയെ സ്വന്തം യാഥാർഥ്യത്തിൽ നിന്ന് അകറ്റും. ഒരു പരിപാടിയിൽ പങ്കാളിത്തം കുറഞ്ഞാൽ യഥാർഥ സംഖ്യ പറയുക. ജനങ്ങളിൽ പ്രതികൂല പ്രതികരണമുണ്ടെങ്കിൽ അത് തുറന്നുപറയുക. നേതൃത്വത്തെ സന്തോഷിപ്പിക്കുന്ന റിപ്പോർട്ടുകളല്ല, ശരിയായ തീരുമാനമെടുക്കാൻ സഹായിക്കുന്ന കൃത്യമായ വിവരങ്ങളാണ് പാർട്ടിക്ക് വേണ്ടത്.

15. ജാതി, മതം, ലിംഗം, തൊഴിൽ, വിദ്യാഭ്യാസം എന്നിവയുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ മനുഷ്യരെ താഴ്ത്തിക്കാണരുത്

കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രവർത്തകന്റെ സ്വകാര്യസംഭാഷണങ്ങളിലും തമാശകളിലും സാമൂഹിക മുൻവിധികൾ പ്രകടമാകാം. ജാതീയ പരിഹാസം, സ്ത്രീകളെ അപമാനിക്കുന്ന തമാശകൾ, തൊഴിൽ അടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള അവഹേളനം, മതസമൂഹങ്ങളെ പൊതുവായി അപകീർത്തിപ്പെടുത്തൽ എന്നിവ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് സംസ്കാരത്തിന് വിരുദ്ധമാണ്. പൊതുപ്രസംഗത്തിൽ സമത്വം പറയുകയും സ്വകാര്യജീവിതത്തിൽ പഴയ സാമൂഹിക മുൻവിധികൾ ആവർത്തിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന വൈരുദ്ധ്യം ആത്മപരിശോധനയ്ക്ക് വിധേയമാക്കണം.

16. സ്ത്രീകളോടുള്ള പെരുമാറ്റത്തിൽ സമത്വവും ബഹുമാനവും ഉറപ്പാക്കുക

സ്ത്രീകളുടെ അഭിപ്രായം കേൾക്കുക, തീരുമാനപ്രക്രിയയിൽ യഥാർഥ പങ്കാളിത്തം ഉറപ്പാക്കുക, വീട്ടുപണിയും പരിചരണപ്രവർത്തനവും സാമൂഹിക അധ്വാനമായി ബഹുമാനിക്കുക. പാർട്ടി യോഗങ്ങളിൽ സ്ത്രീകൾ കുറച്ച് സംസാരിക്കുന്നുവെങ്കിൽ അതിനെ അവരുടെ “താൽപ്പര്യമില്ലായ്മ”യായി മാത്രം കാണരുത്. സംസാരിക്കാൻ തടസ്സമാകുന്ന സംഘടനാപരമോ സാംസ്കാരികമോ ആയ കാരണങ്ങൾ പരിശോധിക്കണം. ലൈംഗിക അധിക്ഷേപങ്ങളോടും പീഡനങ്ങളോടും ഒരു തരത്തിലുള്ള സംരക്ഷണ മനോഭാവവും അനുവദിക്കരുത്.

17. അധ്വാനിക്കുന്ന മനുഷ്യരെ ബഹുമാനിക്കുക

ശുചീകരണ തൊഴിലാളി, വീട്ടുജോലിക്കാരി, ഡ്രൈവർ, കർഷകത്തൊഴിലാളി, നിർമ്മാണ തൊഴിലാളി എന്നിവരോട് പെരുമാറുന്ന രീതിയാണ് ഒരാളുടെ വർഗബോധത്തിന്റെ യഥാർഥ പരീക്ഷണം. തൊഴിലാളികളോട് ആജ്ഞാപനഭാഷയിൽ സംസാരിക്കുകയും നേതാക്കളോട് വിനയത്തോടെ പെരുമാറുകയും ചെയ്യുന്ന ഇരട്ടത്താപ്പ് ഒഴിവാക്കണം. സേവനം ചെയ്യുന്ന ഓരോ മനുഷ്യനോടും ബഹുമാനത്തോടെ പെരുമാറുക.

18. സോഷ്യൽ മീഡിയയിൽ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് ധാർമ്മികത പാലിക്കുക

വ്യാജവാർത്ത പ്രചരിപ്പിക്കരുത്. ഉറവിടം പരിശോധിക്കാതെ ചിത്രങ്ങളും വീഡിയോകളും പങ്കുവയ്ക്കരുത്. രാഷ്ട്രീയ എതിരാളികളെ വ്യക്തിപരമായി അപമാനിക്കരുത്. കുടുംബാംഗങ്ങളെ ആക്രമിക്കരുത്. സ്ത്രീകൾക്കെതിരായ ലൈംഗിക അധിക്ഷേപഭാഷയും ജാതീയ–മതപരമായ മുൻവിധികളും ഉപയോഗിക്കരുത്. തെറ്റായ വിവരം പങ്കുവച്ചാൽ അത് തുറന്നുപറഞ്ഞ് തിരുത്തുക. ഡിജിറ്റൽ സ്പേസിലെ പെരുമാറ്റവും രാഷ്ട്രീയജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്.

19. വ്യക്തിപരമായ പ്രതിച്ഛായയെ പാർട്ടി പ്രവർത്തനത്തിന്റെ കേന്ദ്രമാക്കരുത്

ഓരോ സാമൂഹിക പ്രവർത്തനവും സ്വന്തം ഫോട്ടോയും പേരും പ്രചരിപ്പിക്കാനുള്ള അവസരമാക്കി മാറ്റരുത്. ഒരു രോഗിയെ സഹായിക്കുമ്പോൾ രോഗിയുടെ സ്വകാര്യതയും ആത്മാഭിമാനവും സംരക്ഷിക്കുക. ഭക്ഷണം നൽകുന്നവരുടെ ചിത്രങ്ങൾ അവരുടെ സമ്മതമില്ലാതെ പ്രചരിപ്പിക്കുന്നത് സേവനത്തെ വ്യക്തിപരമായ പരസ്യമായി മാറ്റാം. ചോദിക്കുക: “ഈ പോസ്റ്റിന്റെ കേന്ദ്രത്തിൽ ജനങ്ങളുടെ പ്രശ്നമാണോ, എന്റെ പ്രതിച്ഛായയാണോ?”

20. ദിവസേന പഠിക്കുക; പഴയ അറിവിൽ ജീവിക്കരുത്

മാർക്സിസം ഒരിക്കൽ പഠിച്ച് പൂർത്തിയാക്കാവുന്ന വിഷയമല്ല. സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥ, ശാസ്ത്രം, നിർമ്മിത ബുദ്ധി, കാലാവസ്ഥാ വ്യതിയാനം, ഡിജിറ്റൽ തൊഴിൽ, പുതിയ സാമൂഹിക പ്രസ്ഥാനങ്ങൾ എന്നിവയെക്കുറിച്ച് നിരന്തരം പഠിക്കുക. ദിവസേന കുറഞ്ഞത് കുറച്ച് സമയം വായനയ്ക്കും പഠനത്തിനും മാറ്റിവയ്ക്കുക. പുതിയ അറിവ് സ്വന്തം പഴയ ധാരണകളെ ചോദ്യം ചെയ്താൽ അതിനെ ഭയപ്പെടരുത്.

21. ജനങ്ങളിൽ നിന്ന് പഠിക്കുക

സൈദ്ധാന്തിക അറിവ് മാത്രം സാമൂഹിക യാഥാർഥ്യത്തെ പൂർണമായി മനസ്സിലാക്കാൻ മതിയാകില്ല. തൊഴിലാളിയുടെ തൊഴിൽസ്ഥലാനുഭവം, കർഷകന്റെ വിപണിപ്രശ്നം, യുവാവിന്റെ തൊഴിൽരഹിതാവസ്ഥ, സ്ത്രീയുടെ പരിചരണാധ്വാനം, വയോധികന്റെ ഏകാന്തത എന്നിവ സാമൂഹിക അറിവിന്റെ ഉറവിടങ്ങളാണ്. ജനങ്ങളുമായി സംസാരിക്കുമ്പോൾ പഠിപ്പിക്കാൻ മാത്രം ശ്രമിക്കാതെ പഠിക്കാനും തയ്യാറാകണം.

22. ചെറിയ സാമൂഹികപ്രശ്നങ്ങളിൽ പ്രായോഗികമായി ഇടപെടുക

വിപ്ലവത്തെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുമ്പോഴും സ്വന്തം പ്രദേശത്തെ ചെറിയ പ്രശ്നങ്ങളെ അവഗണിക്കരുത്. ഒറ്റയ്ക്ക് താമസിക്കുന്ന വയോധികൻ, പഠനസഹായം ആവശ്യമുള്ള വിദ്യാർത്ഥി, ആശുപത്രിയിൽ സഹായം ആവശ്യമുള്ള കുടുംബം, അവകാശം നിഷേധിക്കപ്പെട്ട തൊഴിലാളി തുടങ്ങിയ പ്രശ്നങ്ങളിൽ കഴിയുന്നത്ര പ്രായോഗികമായി ഇടപെടുക. വലിയ സാമൂഹികപരിവർത്തനത്തിന്റെ സംയോജകബന്ധങ്ങൾ ഇത്തരം ചെറിയ സാമൂഹിക ഇടപെടലുകളിലൂടെയും നിർമ്മിക്കപ്പെടുന്നു.

23. സ്വന്തം ആരോഗ്യവും കുടുംബബന്ധങ്ങളും അവഗണിക്കരുത്

സ്വന്തം ആരോഗ്യത്തെ പൂർണമായി അവഗണിക്കുന്നത് വിപ്ലവത്യാഗമല്ല. ശാരീരികവും മാനസികവുമായ ആരോഗ്യം സംരക്ഷിക്കുക. കുടുംബാംഗങ്ങളോട് സമയം ചെലവഴിക്കുക. കുടുംബത്തോടുള്ള ഉത്തരവാദിത്വവും സാമൂഹിക ഉത്തരവാദിത്വവും തമ്മിൽ സന്തുലനം കണ്ടെത്തുക. നിരന്തരമായ ക്ഷീണവും കുടുംബസംഘർഷവും പ്രവർത്തകന്റെ രാഷ്ട്രീയശേഷിയെയും ബാധിക്കും. ദീർഘകാല സാമൂഹികപ്രവർത്തനത്തിന് നിലനിൽപ്പുള്ള ജീവിതരീതി ആവശ്യമാണ്.

24. വർഷത്തിൽ ഒരിക്കൽ സ്വന്തം രാഷ്ട്രീയജീവിതത്തിന്റെ സമഗ്ര വിലയിരുത്തൽ നടത്തുക

കഴിഞ്ഞ വർഷത്തിൽ ഞാൻ എന്താണ് പഠിച്ചത്? ജനങ്ങളുമായുള്ള എന്റെ ബന്ധം ശക്തമായോ? എന്റെ ജീവിതശൈലി കൂടുതൽ ആഡംബരാധിഷ്ഠിതമായോ? എന്നെ വിമർശിച്ചവരോട് എങ്ങനെ പ്രതികരിച്ചു? പാർട്ടി സ്ഥാനം എന്റെ അഹംബോധത്തെ വർധിപ്പിച്ചോ? കുടുംബത്തിന് അന്യായമായ നേട്ടമുണ്ടായോ? സമൂഹത്തിന് ഞാൻ നൽകിയ യഥാർഥ സംഭാവന എന്താണ്? അടുത്ത വർഷം എന്താണ് തിരുത്തേണ്ടത്? ഈ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് എഴുത്തിൽ മറുപടി നൽകുന്ന വ്യക്തിപരമായ വാർഷിക ആത്മവിമർശനം നടത്താം.

25. സ്വയം മാറാൻ കഴിയാത്തവന് സമൂഹത്തെ മാറ്റാനാവില്ല എന്ന ബോധം നിലനിർത്തുക

കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രവർത്തകൻ പൂർണനായ മനുഷ്യനല്ല. അയാളിലും നിലവിലുള്ള സമൂഹത്തിന്റെ സ്വാധീനങ്ങളും മുൻവിധികളും സ്വാർത്ഥപ്രവണതകളും വൈരുദ്ധ്യങ്ങളും നിലനിൽക്കാം. കമ്മ്യൂണിസ്റ്റാവുക എന്നത് ഈ വൈരുദ്ധ്യങ്ങൾ ഇല്ലാതായ ഒരു അവസ്ഥയല്ല; അവയെ തിരിച്ചറിയുകയും വിമർശനാത്മകമായി പരിശോധിക്കുകയും നിരന്തരം സ്വയംതിരുത്തുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു ചലനാത്മക പ്രക്രിയയാണ്.

ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്സിന്റെ വീക്ഷണത്തിൽ വ്യക്തിയുടെ ബോധത്തിലും ജീവിതത്തിലും സംയോജകവും വിയോജകവുമായ നിരവധി പ്രവണതകൾ നിരന്തരം പരസ്പരം പ്രവർത്തിക്കുന്നു. കൂട്ടായ്മാബോധം, വർഗപ്രതിബദ്ധത, സൈദ്ധാന്തിക വിദ്യാഭ്യാസം, സംഘടനാപരമായ അച്ചടക്കം എന്നിവ വ്യക്തിയെ കൂട്ടായ സാമൂഹികലക്ഷ്യങ്ങളുമായി സംയോജിപ്പിക്കുന്ന ബലങ്ങളാണ്. സ്വാർത്ഥത, അധികാരമോഹം, ഉപഭോഗവാദം, സാമൂഹിക മുൻവിധികൾ, വ്യക്തിപരമായ അഹംബോധം എന്നിവ വിയോജക പ്രവണതകളായി പ്രവർത്തിക്കാം. ഇവയെ നിഷേധിച്ചുകൊണ്ടല്ല, അവയുടെ സാന്നിധ്യം തിരിച്ചറിഞ്ഞ് വിമർശനം, ആത്മവിമർശനം, പഠനം, കൂട്ടായ പ്രവർത്തനം എന്നിവയിലൂടെ നിരന്തരം സംസ്കരിച്ചുകൊണ്ടാണ് കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് വ്യക്തിത്വം വികസിക്കുന്നത്.

അതുകൊണ്ട് കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് ധാർമ്മികത ഒരിക്കൽ അന്തിമമായി കൈവരിച്ച് പിന്നീട് മാറ്റമില്ലാതെ നിലനിർത്താവുന്ന ഏതെങ്കിലും വിശുദ്ധാവസ്ഥയല്ല; ജീവിതാനുഭവങ്ങളിൽ നിന്ന് നിരന്തരം പഠിക്കുകയും സ്വന്തം ചിന്തകളെയും പെരുമാറ്റങ്ങളെയും ആത്മപരിശോധനയ്ക്ക് വിധേയമാക്കുകയും വിമർശനങ്ങളിലൂടെ പിഴവുകളും വൈരുദ്ധ്യങ്ങളും തിരിച്ചറിയുകയും പുതിയ അറിവുകളും സാമൂഹികാനുഭവങ്ങളും ഉൾക്കൊണ്ട് സൈദ്ധാന്തികബോധം വികസിപ്പിക്കുകയും അതിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ ആവശ്യമായ തിരുത്തലുകൾ വരുത്തി പുതുക്കിയ ബോധത്തോടെ വീണ്ടും സാമൂഹികപ്രവർത്തനത്തിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു നിരന്തര ഡയലക്ടിക്കൽ പ്രക്രിയയാണ് അത്. ഈ പ്രവർത്തനത്തിൽ നിന്ന് ലഭിക്കുന്ന പുതിയ അനുഭവങ്ങൾ വീണ്ടും ആത്മപരിശോധനയ്ക്കും വിമർശനത്തിനും പഠനത്തിനും സ്വയംതിരുത്തലിനും അടിസ്ഥാനമാകുമ്പോൾ ധാർമ്മികവികാസത്തിന്റെ ചക്രം തുടർച്ചയായി ഉയർന്ന തലങ്ങളിലേക്ക് പരിണമിക്കുന്നു. അനുഭവം, ആത്മപരിശോധന, വിമർശനം, പഠനം, തിരുത്തൽ, പ്രവർത്തനം, പുതിയ അനുഭവം എന്നിവ പരസ്പരം ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന ഈ ജീവിക്കുന്ന ഡയലക്ടിക്കൽ ചക്രം സജീവമായി നിലനിൽക്കുന്നിടത്തോളം ഓരോ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രവർത്തകനും നിരന്തരം സ്വയം നവീകരിക്കുന്ന സാമൂഹിക വ്യക്തിത്വമായും പാർട്ടി പഠിക്കുകയും സ്വയംതിരുത്തുകയും പരിണമിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ജീവിക്കുന്ന വിപ്ലവശക്തിയായും തുടരും.

ഒരു കമ്മ്യൂണിസ്റ്റിന്റെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട ധാർമ്മിക പ്രതിജ്ഞ ഇതായിരിക്കണം: ജനങ്ങളിൽ നിന്ന് പഠിക്കുക; ജനങ്ങളോടൊപ്പം ജീവിക്കുക; സ്വന്തം തെറ്റുകളെ തിരിച്ചറിയുക; വിമർശനത്തെ ഭയപ്പെടാതിരിക്കുക; അറിവിനെ നിരന്തരം പുതുക്കുക; അധികാരത്തെ സേവനത്തിനുള്ള ഉപകരണമാക്കുക; സ്വന്തം ജീവിതത്തെ താൻ സ്വപ്നം കാണുന്ന പുതിയ സമൂഹത്തിന്റെ ചെറിയൊരു ജീവിക്കുന്ന മാതൃകയായി നിരന്തരം പുനർനിർമ്മിക്കുക.