സിപിഐ(എം)-ന്റെ തിരഞ്ഞെടുപ്പാനന്തര സംഘടനാപരമായ പുനർനിർമാണം- ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്സിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ

തിരഞ്ഞെടുപ്പ് ഒരു രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടിയുടെ ചരിത്രത്തിൽ അവസാനമോ തുടക്കമോ അല്ല. അത് ഒരു പ്രത്യേക നിമിഷത്തിൽ പാർട്ടിയും സമൂഹവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തിന്റെ ഗുണനിലവാരം അളക്കുന്ന ഒരു സാമൂഹിക അളവെടുപ്പാണ്. അതുകൊണ്ട് തിരഞ്ഞെടുപ്പിനെ വെറും സീറ്റുകളുടെ എണ്ണത്തിലോ വോട്ടിന്റെ ശതമാനത്തിലോ മാത്രം വിലയിരുത്തുന്നത് ശാസ്ത്രീയ സമീപനമല്ല. ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്സിന്റെ കാഴ്ചപ്പാടിൽ ഓരോ തിരഞ്ഞെടുപ്പും ഒരു സങ്കീർണ്ണ സാമൂഹിക വ്യവസ്ഥയുടെ ഒരു ക്ഷണികാവസ്ഥ (Instantaneous State) മാത്രമാണ്. ആ അവസ്ഥയുടെ പിന്നിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്നത് അനേകം സാമൂഹിക, സാമ്പത്തിക, സാംസ്കാരിക, സാങ്കേതിക, മനഃശാസ്ത്രപര, സംഘടനാപര, ആശയപര ശക്തികളുടെ ബഹുതല പരസ്പരപ്രവർത്തനങ്ങളാണ്. അതിനാൽ തിരഞ്ഞെടുപ്പാനന്തര പുനർനിർമാണം എന്നത് ചില സംഘടനാപരമായ തിരുത്തലുകൾ വരുത്തുന്ന പ്രക്രിയയല്ല; മറിച്ച് സംഘടനയെ അതിന്റെ അടുത്ത പരിണാമഘട്ടത്തിലേക്ക് ഉയർത്തുന്ന ഡയലക്ടിക്കൽ രൂപാന്തരമാണ്.

ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്സിന്റെ അടിസ്ഥാനതത്വമനുസരിച്ച് പ്രപഞ്ചത്തിലെ എല്ലാ സങ്കീർണ്ണ സംവിധാനങ്ങളും യോജിപ്പുശക്തിയും (Cohesive Force) വിഘടനശക്തിയും (Decohesive Force) തമ്മിലുള്ള നിരന്തരമായ ചലനാത്മക സന്തുലിതാവസ്ഥയിലാണ് നിലനിൽക്കുന്നത്. ഈ നിയമം ഭൗതികവസ്തുക്കൾക്ക് മാത്രമല്ല, ജീവശാസ്ത്രത്തിനും സമൂഹത്തിനും രാഷ്ട്രീയ സംഘടനകൾക്കും ഒരുപോലെ ബാധകമാണ്. ഒരു രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടിയുടെ സംഘടനാപരമായ ഐക്യം, ആശയപരമായ വ്യക്തത, പ്രവർത്തനശേഷി, ജനങ്ങളുമായുള്ള വിശ്വാസബന്ധം എന്നിവ യോജിപ്പുശക്തികളുടെ പ്രകടനങ്ങളാണ്. അതേസമയം വിഭാഗീയത, ആത്മസംതൃപ്തി, ഉദ്യോഗസ്ഥവൽക്കരണം, സംഘടനയുടെ സാമൂഹിക ഒറ്റപ്പെടൽ, വിവരവൈകല്യങ്ങൾ, ആശയപരമായ ജഡത്വം, തലമുറകളുടെ അകലം, ഡിജിറ്റൽ കാലഘട്ടത്തോട് പൊരുത്തപ്പെടാനുള്ള പരാജയം എന്നിവ വിഘടനശക്തികളുടെ പ്രകടനങ്ങളാണ്.

തിരഞ്ഞെടുപ്പിന് ശേഷം പല സംഘടനകളും ചെയ്യുന്ന ആദ്യത്തെ തെറ്റ് വിഘടനശക്തികളെ ശത്രുവായി കണ്ട് അവയെ അടിച്ചമർത്താൻ ശ്രമിക്കുന്നതാണ്. ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്സ് ഈ സമീപനത്തെ ശാസ്ത്രീയമല്ലെന്ന് വിലയിരുത്തുന്നു. കാരണം വിഘടനശക്തികൾ ഒരു സംഘടനയുടെ ശത്രുവല്ല; അതിന്റെ പരിണാമത്തിനുള്ള സൂചനകളാണ്. സമൂഹത്തിൽ പുതിയ വൈരുദ്ധ്യങ്ങൾ രൂപപ്പെടുമ്പോൾ അവ ആദ്യം പ്രതിഫലിക്കുന്നത് സംഘടനയുടെ ആന്തരിക അസ്വസ്ഥതകളായാണ്. അതുകൊണ്ട് ഓരോ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് പരാജയവും പുതിയ സാമൂഹിക യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളുടെ സന്ദേശവാഹകനാണ്. അവയെ ശരിയായി വായിക്കാൻ കഴിയുന്ന സംഘടനകൾ മാത്രമാണ് അടുത്ത ചരിത്രഘട്ടത്തിൽ മുന്നേറുന്നത്.

ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്സിന്റെ മറ്റൊരു പ്രധാന ആശയമാണ് ക്വാണ്ടം ലെയർ ഘടന. ഒരു രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടി ഏകതല സംഘടനയല്ല. അതിൽ ആശയപരമായ തലം, സംഘടനാപരമായ തലം, ജനകീയ ബന്ധങ്ങളുടെ തലം, സാംസ്കാരിക തലം, സാമ്പത്തിക തലം, വിവരസാങ്കേതിക തലം, മനഃശാസ്ത്ര തലം, നേതൃത്വ തലം എന്നിങ്ങനെ അനേകം പാളികൾ പരസ്പരം ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഒരു പാളിയിൽ ഉണ്ടാകുന്ന മാറ്റം മറ്റെല്ലാ പാളികളെയും സ്വാധീനിക്കുന്നു.

ഉദാഹരണത്തിന്, സമൂഹമാധ്യമങ്ങളിലെ തെറ്റായ പ്രചാരണം വെറും വിവരപ്രശ്നമല്ല. അത് ജനങ്ങളുടെ മനഃശാസ്ത്രത്തെ സ്വാധീനിക്കുന്നു; അതിലൂടെ പാർട്ടിയുടെ പൊതുചിത്രം മാറുന്നു; പൊതുചിത്രത്തിലെ മാറ്റം പ്രവർത്തകരുടെ ആത്മവിശ്വാസത്തെ ബാധിക്കുന്നു; ആത്മവിശ്വാസത്തിലെ ഇടിവ് സംഘടനാപ്രവർത്തനത്തെ ദുർബലമാക്കുന്നു; അത് തിരഞ്ഞെടുപ്പ് ഫലത്തെയും സ്വാധീനിക്കുന്നു. അതിനാൽ തിരഞ്ഞെടുപ്പിലെ തിരിച്ചടിയുടെ കാരണം കണ്ടെത്താൻ പ്രചാരണത്തിലെ ചില സാങ്കേതിക പിഴവുകൾ മാത്രം പരിശോധിച്ചാൽ മതിയാകില്ല. എല്ലാ ലെയറുകളിലെയും പരസ്പരബന്ധങ്ങൾ വിശകലനം ചെയ്യേണ്ടതുണ്ട്.

ഇവിടെയാണ് ഉയർന്നുവരുന്ന ഗുണങ്ങൾ (Emergent Properties) എന്ന ആശയത്തിന്റെ പ്രസക്തി. ഒരു തിരഞ്ഞെടുപ്പ് ഫലം ഒരു കാരണത്തിന്റെ നേരിട്ടുള്ള ഫലമല്ല. അനേകം ഘടകങ്ങളുടെ പരസ്പരപ്രവർത്തനത്തിൽ നിന്ന് ഉയർന്നുവരുന്ന പുതിയ ഗുണമാണ് അത്. ഒരു മണ്ഡലത്തിലെ പരാജയം സ്ഥാനാർത്ഥിയുടെ ദൗർബല്യം കൊണ്ടാകാം; പക്ഷേ സംസ്ഥാനതലത്തിൽ വ്യാപകമായ തിരിച്ചടി ഉണ്ടായാൽ അത് സമൂഹത്തിലെ ആഴത്തിലുള്ള ഘടനാപരമായ മാറ്റങ്ങളുടെ സൂചനയായിരിക്കാം. അതുകൊണ്ട് ഓരോ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് ഫലവും സംഘടനയുടെ ആന്തരിക ആരോഗ്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു സമഗ്ര ഡയഗ്നോസ്റ്റിക് റിപ്പോർട്ടായി കാണണം.

ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്സ് സമൂഹത്തെ സാമൂഹിക സൂപ്പർപൊസിഷൻ എന്ന ആശയത്തിലൂടെയും വിശദീകരിക്കുന്നു. ഒരു സമൂഹം ഒരേസമയം പല ചരിത്രഘട്ടങ്ങളുടെയും സാമൂഹിക രൂപങ്ങളുടെയും സഹവർത്തിത്വമാണ്. കേരളത്തിൽ പോലും ഫ്യൂഡൽ ചിന്താരീതികളും ആധുനിക മുതലാളിത്ത ബന്ധങ്ങളും സഹകരണ പ്രസ്ഥാനങ്ങളും ക്ഷേമരാഷ്ട്രത്തിന്റെ ഘടകങ്ങളും നവലിബറൽ ഉപഭോക്തൃസംസ്കാരവും ഡിജിറ്റൽ വിവരസമൂഹവും ഒരേസമയം നിലനിൽക്കുന്നു. അതുപോലെ തൊഴിലാളിവർഗ്ഗ ബോധം, ജാതിബോധം, മതപരമായ സ്വത്വബോധം, പ്രാദേശികത, ദേശീയത, ഉപഭോക്തൃമനോഭാവം എന്നിവയും ഒരേ വ്യക്തിയിൽ തന്നെ സഹവർത്തിക്കുന്നു.

ഈ സാമൂഹിക സൂപ്പർപൊസിഷനെ മനസ്സിലാക്കാതെ രാഷ്ട്രീയ പ്രവർത്തനം നടത്തിയാൽ ജനങ്ങളുടെ സങ്കീർണ്ണമായ ബോധത്തെ ലളിതവൽക്കരിക്കുന്ന അപകടമുണ്ട്. തൊഴിലാളി എന്നത് തൊഴിലാളി മാത്രമല്ല; അയാൾ ഒരു മതസമൂഹത്തിലെ അംഗവുമാകാം, ഡിജിറ്റൽ ലോകത്തിലെ ഉപഭോക്താവുമാകാം, കുടിയേറ്റ കുടുംബത്തിലെ അംഗവുമാകാം, പരിസ്ഥിതി ആശങ്കകൾ പങ്കിടുന്ന പൗരനുമാകാം. ഈ ബഹുതല സാമൂഹിക യാഥാർത്ഥ്യത്തെ അംഗീകരിക്കുന്ന സംഘടനയ്ക്കാണ് ജനങ്ങളുടെ യഥാർത്ഥ രാഷ്ട്രീയബോധവുമായി ബന്ധപ്പെടാൻ കഴിയുക.

അതുകൊണ്ട് തിരഞ്ഞെടുപ്പാനന്തര പുനർനിർമാണത്തിന്റെ ആദ്യഘട്ടം സംഘടനയെക്കുറിച്ചുള്ള പഠനമല്ല, സമൂഹത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പുതിയ പഠനമായിരിക്കണം. ഓരോ ജില്ലയിലും സാമൂഹിക ഗവേഷണസംഘങ്ങൾ രൂപീകരിക്കണം. ജനസംഖ്യയിലെ മാറ്റങ്ങൾ, തൊഴിലിന്റെ പുതിയ രൂപങ്ങൾ, കുടിയേറ്റം, സ്ത്രീകളുടെ പങ്കാളിത്തം, യുവജനങ്ങളുടെ ജീവിതശൈലി, ഡിജിറ്റൽ മാധ്യമങ്ങളുടെ സ്വാധീനം, പരിസ്ഥിതി പ്രശ്നങ്ങൾ, സഹകരണ മേഖലയിലെ മാറ്റങ്ങൾ എന്നിവ നിരന്തരം പഠിക്കണം. രാഷ്ട്രീയ തീരുമാനം അഭിപ്രായങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിലല്ല, തെളിവുകളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിലാകണം.

ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്സിന്റെ മറ്റൊരു കേന്ദ്രതത്വമാണ് ഡൈനാമിക് ഇക്വിലിബ്രിയം. സ്ഥിരത എന്നത് മാറ്റമില്ലായ്മയല്ല; നിരന്തരമായ മാറ്റങ്ങൾക്കിടയിലും പുതിയ സന്തുലിതാവസ്ഥകൾ സൃഷ്ടിക്കുന്ന കഴിവാണ്. ഒരു രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടിക്കും ഇതേ നിയമം ബാധകമാണ്. പഴയ സംഘടനാരൂപങ്ങളെ മാറ്റമില്ലാതെ സംരക്ഷിക്കുന്നത് സംഘടനയെ ശക്തിപ്പെടുത്തുന്നില്ല; മറിച്ച് ജഡമാക്കുന്നു. ആശയപരമായ സ്ഥിരതയും സംഘടനാപരമായ നവീകരണവും ഒരേസമയം നിലനിർത്തുമ്പോഴാണ് യഥാർത്ഥ സന്തുലിതാവസ്ഥ കൈവരിക്കുന്നത്.

അതുകൊണ്ട് ബ്രാഞ്ച് കമ്മിറ്റികളും ലോക്കൽ കമ്മിറ്റികളും ഏരിയ കമ്മിറ്റികളും ജില്ലാകമ്മിറ്റികളും വെറും ഭരണഘടകങ്ങളായി തുടരരുത്. അവ ഓരോന്നും സാമൂഹിക പഠനകേന്ദ്രങ്ങളായും വിവരശേഖരണ കേന്ദ്രങ്ങളായും രാഷ്ട്രീയ വിദ്യാഭ്യാസകേന്ദ്രങ്ങളായും ഡിജിറ്റൽ ആശയവിനിമയ കേന്ദ്രങ്ങളായും ജനകീയ സേവനകേന്ദ്രങ്ങളായും പ്രവർത്തിക്കണം. ഓരോ ബ്രാഞ്ചും സ്വന്തം പ്രദേശത്തിന്റെ സാമൂഹിക ഡാറ്റാബേസ് തയ്യാറാക്കണം. പ്രദേശത്തെ തൊഴിലില്ലായ്മ, വിദ്യാഭ്യാസം, ആരോഗ്യം, കൃഷി, പരിസ്ഥിതി, സഹകരണ മേഖല, കുടിയേറ്റം, സാമൂഹിക സംഘർഷങ്ങൾ എന്നിവയെക്കുറിച്ചുള്ള വിവരങ്ങൾ തുടർച്ചയായി പുതുക്കണം. സംഘടന സമൂഹത്തിന്റെ ഏറ്റവും കൃത്യമായ സാമൂഹിക ഭൂപടം കൈവശം വയ്ക്കുമ്പോഴാണ് രാഷ്ട്രീയ ഇടപെടൽ കൂടുതൽ ശാസ്ത്രീയമാകുന്നത്.

വിവരരംഗത്ത് പാർട്ടി അടിസ്ഥാനപരമായ മാറ്റം വരുത്തേണ്ടതുണ്ട്. വിവരയുദ്ധം ഇന്ന് തിരഞ്ഞെടുപ്പ് കാലത്ത് മാത്രം നടക്കുന്നില്ല; അത് ദിവസവും നടക്കുന്നു. അതിനാൽ ഓരോ ജില്ലയിലും ഡാറ്റാ വിശകലനസംഘം, ഡിജിറ്റൽ മീഡിയ സെൽ, ഫാക്റ്റ് ചെക്കിംഗ് സംവിധാനം, നറേറ്റീവ് ഗവേഷണസംഘം, കൃത്രിമബുദ്ധി പ്രയോജനപ്പെടുത്തുന്ന ആശയവിനിമയസംഘം എന്നിവ രൂപീകരിക്കണം. തെറ്റായ പ്രചാരണങ്ങൾക്ക് വൈകിയുള്ള പ്രതികരണം മതിയാകില്ല. പൊതുബോധം രൂപപ്പെടുന്ന അതേ വേഗത്തിൽ സംഘടനക്കും ഇടപെടാൻ കഴിയണം.

സംഘടനാപരമായ വിവരപ്രവാഹവും പുനഃസംഘടിപ്പിക്കണം. താഴെത്തട്ടിലെ അനുഭവങ്ങൾ പലപ്പോഴും നേതൃത്വത്തിലെത്തുമ്പോൾ വികലമാകുന്നു. ഇത് നേതൃത്വത്തിന്റെ യാഥാർത്ഥ്യബോധത്തെ പരിമിതപ്പെടുത്തുന്നു. ഓരോ പ്രവർത്തകനും സുരക്ഷിതമായി അഭിപ്രായം പറയാൻ കഴിയുന്ന ഡിജിറ്റൽ സംവിധാനങ്ങൾ, രഹസ്യ അഭിപ്രായശേഖരണങ്ങൾ, സ്വതന്ത്ര അവലോകന കമ്മിറ്റികൾ, സ്ഥിരം തുറന്ന സംവാദങ്ങൾ എന്നിവ സംഘടനയുടെ ഭാഗമാക്കണം. നേതൃത്വം സംസാരിക്കുന്നതിനേക്കാൾ കൂടുതൽ കേൾക്കുന്ന സംസ്കാരമാണ് വളർത്തേണ്ടത്.

രാഷ്ട്രീയ വിദ്യാഭ്യാസത്തിനും വിപ്ലവകരമായ മാറ്റം ആവശ്യമാണ്. ഇന്നത്തെ പ്രവർത്തകൻ മാർക്സിസം മാത്രം പഠിച്ചാൽ മതിയാകില്ല; കൃത്രിമബുദ്ധി, ഡാറ്റാ മുതലാളിത്തം, പ്ലാറ്റ്ഫോം സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥ, പരിസ്ഥിതി ശാസ്ത്രം, ജൈവസാങ്കേതികവിദ്യ, വിവരമനഃശാസ്ത്രം, മാധ്യമവിശകലനം എന്നിവയിലും അടിസ്ഥാന അറിവ് നേടണം. ആധുനിക ലോകത്തെ ശാസ്ത്രീയമായി മനസ്സിലാക്കുന്ന പ്രവർത്തകരാണ് ആധുനിക രാഷ്ട്രീയത്തെ നയിക്കാൻ കഴിയുക.

യുവജനങ്ങളുടെ പങ്കാളിത്തത്തെ സംഘടനയുടെ ഭാവിയുടെ കേന്ദ്രപ്രശ്നമായി കാണണം. യുവാക്കൾ സംഘടനയുടെ അനുയായികളല്ല; ഭാവിയുടെ സഹസ്രഷ്ടാക്കളാണ്. ഗവേഷണം, സാങ്കേതികവിദ്യ, ഡിജിറ്റൽ മീഡിയ, പരിസ്ഥിതി, സാമൂഹിക നവീകരണം, സഹകരണ സംരംഭങ്ങൾ, പൊതുനയ പഠനം തുടങ്ങിയ മേഖലകളിൽ അവർക്ക് സ്വതന്ത്ര പരീക്ഷണവേദികൾ സൃഷ്ടിക്കണം. പുതിയ ആശയങ്ങൾ അവതരിപ്പിക്കുന്നവരെ സംശയത്തോടെ കാണാതെ സംഘടനയുടെ പരിണാമശക്തിയായി കാണണം.

അവസാനമായി നേതൃത്വത്തിന്റെ പങ്കിനെക്കുറിച്ചും പുതിയ ധാരണ ആവശ്യമാണ്. നേതൃത്വം ഭരണനിർവഹണത്തിന്റെ കേന്ദ്രമല്ല; സംഘടനയുടെ എല്ലാ ലെയറുകളെയും യോജിപ്പിക്കുന്ന ഒരു കോഹറൻസ് ഫീൽഡ് ആണ്. ആശയങ്ങൾ, അനുഭവങ്ങൾ, വിവരങ്ങൾ, വിമർശനങ്ങൾ, ഗവേഷണങ്ങൾ, ജനങ്ങളുടെ പ്രതീക്ഷകൾ എന്നിവയെ ഏകോപിപ്പിച്ച് ഉയർന്ന തലത്തിലുള്ള സംഘടനാപരമായ ഐക്യമായി രൂപാന്തരപ്പെടുത്തുകയാണ് നേതൃത്വത്തിന്റെ ദൗത്യം. നേതൃത്വം നിർദ്ദേശങ്ങൾ നൽകുന്ന അധികാരമല്ല; സംഘടനയുടെ കൂട്ടായ ബുദ്ധിയെ സജീവമാക്കുന്ന സൃഷ്ടിപരമായ ശക്തിയാണ്.

അതിനാൽ തിരഞ്ഞെടുപ്പാനന്തര പുനർനിർമാണം എന്നത് പരാജയങ്ങളിൽ നിന്ന് കരകയറാനുള്ള പരിപാടിയല്ല. അത് സംഘടനയെ പുതിയ ചരിത്രഘട്ടത്തിലേക്ക് ഉയർത്തുന്ന ഡയലക്ടിക്കൽ പരിണാമപ്രക്രിയയാണ്. ഓരോ വൈരുദ്ധ്യവും പുതിയ അറിവിന്റെ ഉറവിടമാണ്. ഓരോ പ്രതിസന്ധിയും പുതിയ സംഘടനാരൂപങ്ങളുടെ സാധ്യതയാണ്. ഓരോ സാമൂഹിക മാറ്റവും പുതിയ രാഷ്ട്രീയ അവസരമാണ്. യോജിപ്പുശക്തിയും വിഘടനശക്തിയും തമ്മിലുള്ള സന്തുലിതാവസ്ഥയെ ശാസ്ത്രീയമായി നിയന്ത്രിക്കാനും വിവിധ ക്വാണ്ടം ലെയറുകളിലെ മാറ്റങ്ങളെ ഏകോപിപ്പിക്കാനും ഉയർന്നുവരുന്ന ഗുണങ്ങളെ മുൻകൂട്ടി തിരിച്ചറിയാനും സാമൂഹിക സൂപ്പർപൊസിഷന്റെ സങ്കീർണ്ണത മനസ്സിലാക്കാനും ഡൈനാമിക് ഇക്വിലിബ്രിയം നിലനിർത്തിക്കൊണ്ട് സ്വയം പുതുക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കാനും കഴിയുന്ന രാഷ്ട്രീയ സംഘടനകൾക്കാണ് ഭാവിയിലെ ചരിത്രത്തെ നയിക്കാൻ കഴിയുക. ഈ അർത്ഥത്തിൽ, സിപിഐ(എം)-ന്റെ തിരഞ്ഞെടുപ്പാനന്തര പുനർനിർമാണം ഒരു സംഘടനാപരമായ ആവശ്യകത മാത്രമല്ല; ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്സിന്റെ ശാസ്ത്രീയ തത്വങ്ങൾ പ്രായോഗിക രാഷ്ട്രീയത്തിൽ പ്രയോഗിക്കുന്ന ഒരു ചരിത്രപരമായ പരീക്ഷണവുമാണ്.