യുവതലമുറയെ ഇടതുപക്ഷ യുവജന പ്രസ്ഥാനത്തിലേക്കും കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രത്യയശാസ്ത്രത്തിലേക്കും ആകർഷിക്കുന്നതിനുള്ള ദീർഘകാല ദർശനം

ഇരുപത്തിയൊന്നാം നൂറ്റാണ്ടിലെ അതിവേഗ സാമൂഹിക, സാമ്പത്തിക, ശാസ്ത്രീയ, സാങ്കേതിക പരിവർത്തനങ്ങളുടെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് ആശയത്തിന്റെയും പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെയും പ്രസക്തിയും പരിവർത്തനശേഷിയും നിലനിർത്തുന്നതിന് യുവതലമുറയുമായി പുതിയ രീതിയിൽ സംവദിക്കേണ്ടത് അനിവാര്യമാണ്. മാർക്സിസത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന തത്വങ്ങളെ ചരിത്രപരമായ മുദ്രാവാക്യങ്ങളായി ആവർത്തിക്കുന്നതിനുപകരം, ഇന്നത്തെ യുവാക്കളുടെ ജീവിതാനുഭവങ്ങളോടും സ്വപ്നങ്ങളോടും ആശങ്കകളോടും ബൗദ്ധിക ജിജ്ഞാസകളോടും ബന്ധിപ്പിച്ച് പുനർവ്യാഖ്യാനിക്കേണ്ടതുണ്ട്. ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്സ് മുന്നോട്ടുവയ്ക്കുന്ന വൈരുധ്യങ്ങളുടെ പരസ്പരപ്രവർത്തനം, ഉദ്ഭവപരമായ മാറ്റം, ആശയങ്ങളുടെ സൂപ്പർപോസിഷൻ, സംയോജകബലങ്ങളും വിയോജകബലങ്ങളും തമ്മിലുള്ള ചലനാത്മക സന്തുലനം തുടങ്ങിയ ആശയങ്ങൾ ഈ പുനർവ്യാഖ്യാനത്തിന് ഒരു പുതിയ സൈദ്ധാന്തിക ചട്ടക്കൂട് നൽകുന്നു. ഇതിലൂടെ കമ്മ്യൂണിസത്തെ കഴിഞ്ഞ നൂറ്റാണ്ടിലെ ഒരു ചരിത്രപ്രസ്ഥാനമായി മാത്രം കാണാതെ, പുതിയ ശാസ്ത്രവും സാങ്കേതികവിദ്യയും സാമൂഹികമാറ്റങ്ങളും ഉൾക്കൊണ്ട് നിരന്തരം വികസിക്കുന്ന ഒരു വിമോചനപ്രസ്ഥാനമായി അവതരിപ്പിക്കാനാകും.

ഇന്നത്തെ യുവതലമുറ നേരിടുന്ന വൈരുധ്യങ്ങളെ മനസ്സിലാക്കുന്നതാണ് ഫലപ്രദമായ ഒരു പുതിയ തന്ത്രത്തിന്റെ ആദ്യപടി. ചരിത്രത്തിലെ മറ്റേതൊരു തലമുറയേക്കാളും സാങ്കേതികമായി അവർ പരസ്പരം ബന്ധിപ്പിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. മൊബൈൽ ഫോണുകളും സാമൂഹ്യമാധ്യമങ്ങളും ഡിജിറ്റൽ സമൂഹങ്ങളും അവരെ നിരന്തരം ബന്ധിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. എന്നാൽ ഈ അത്യധിക ബന്ധിതാവസ്ഥയ്ക്കൊപ്പം തന്നെ ഏകാന്തതയും മാനസിക അകൽച്ചയും വർധിക്കുന്ന വൈരുധ്യവും നിലനിൽക്കുന്നു. മനുഷ്യബന്ധങ്ങൾ പോലും ആൽഗോരിതങ്ങൾ നിയന്ത്രിക്കുന്ന ഡിജിറ്റൽ പ്ലാറ്റ്ഫോമുകളിൽ ഇടപെടലുകളുടെ കണക്കുകളായി മാറുന്നു. യഥാർത്ഥ സമൂഹബന്ധത്തെക്കാൾ ‘എൻഗേജ്മെന്റ്’ ആണ് പ്ലാറ്റ്ഫോമുകളുടെ പ്രധാന ലക്ഷ്യം. അതുപോലെ തന്നെ, വ്യക്തിഗത വിജയം, സ്വയം ബ്രാൻഡിംഗ്, സംരംഭകത്വം, സമ്പത്ത് എന്നിവയാണ് ജീവിതവിജയത്തിന്റെ മാനദണ്ഡങ്ങളെന്ന് നവലിബറൽ സംസ്കാരം നിരന്തരം പ്രചരിപ്പിക്കുന്നു. എന്നാൽ യാഥാർത്ഥ്യത്തിൽ അനിശ്ചിത തൊഴിൽ, ഗിഗ് ജോലി, കരാർ തൊഴിൽ, തൊഴിലില്ലായ്മ, വിദ്യാഭ്യാസച്ചെലവ്, കടബാധ്യത എന്നിവ യുവാക്കളുടെ സാമ്പത്തിക സുരക്ഷയെ തകർക്കുന്നു. ‘നിനക്ക് കഴിയും’ എന്ന വ്യക്തിവാദ സന്ദേശത്തിനൊപ്പം ‘നിനക്ക് സ്ഥിരതയില്ല’ എന്ന സാമൂഹിക യാഥാർത്ഥ്യവും നിലനിൽക്കുന്നു.

കാലാവസ്ഥാ പ്രതിസന്ധിയോടും പരിസ്ഥിതി നാശത്തോടും യുവതലമുറയ്ക്ക് വർധിച്ചുവരുന്ന ബോധ്യമുണ്ട്. എന്നാൽ അതേ സമയം സർക്കാരുകളും വൻകിട കോർപ്പറേഷനുകളും പലപ്പോഴും ദീർഘകാല പരിസ്ഥിതി സംരക്ഷണത്തെക്കാൾ ഹ്രസ്വകാല ലാഭത്തിനാണ് മുൻഗണന നൽകുന്നത്. വ്യക്തികൾ ജീവിതശൈലിയിൽ ചെറിയ മാറ്റങ്ങൾ വരുത്തിയാലും ഉൽപ്പാദനത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനഘടന തന്നെ പരിസ്ഥിതി നശിപ്പിക്കുന്നതാണെങ്കിൽ പ്രശ്നം പരിഹരിക്കപ്പെടുന്നില്ല. ഈ വൈരുധ്യങ്ങൾ യുവാക്കളിൽ നിരാശയും അശക്തിബോധവും രാഷ്ട്രീയവിമുഖതയും സൃഷ്ടിക്കുന്നു. അതിനാൽ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനം അവരുടെ വ്യക്തിപരമായ അനുഭവങ്ങളെ ഒറ്റപ്പെട്ട പരാജയങ്ങളായി കാണാതെ അവയുടെ സാമൂഹികവും സാമ്പത്തികവുമായ കാരണങ്ങളുമായി ബന്ധിപ്പിക്കണം. ‘എന്റെ പ്രശ്നം’ എങ്ങനെ ‘നമ്മുടെ പ്രശ്നം’ ആകുന്നു എന്നും ‘നമ്മുടെ പ്രശ്നം’ എങ്ങനെ ഒരു വ്യവസ്ഥാപരമായ പ്രശ്നമാകുന്നു എന്നും വിശദീകരിക്കുന്നതാണ് പുതിയ രാഷ്ട്രീയ വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനം.

ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്സിന്റെ ഭാഷയിൽ ഈ വൈരുധ്യങ്ങൾ ഒരേസമയം വിയോജകബലങ്ങളും സംയോജകബലങ്ങളും സൃഷ്ടിക്കുന്നു. ഡിജിറ്റൽ ഏകാന്തത, സാമ്പത്തിക അരക്ഷിതാവസ്ഥ, തൊഴിലിന്റെ അനിശ്ചിതത്വം, പരിസ്ഥിതി പ്രതിസന്ധി, രാഷ്ട്രീയ നിരാശ എന്നിവ വ്യക്തികളെ സമൂഹത്തിൽ നിന്ന് അകറ്റുന്ന വിയോജകബലങ്ങളായി പ്രവർത്തിക്കുന്നു. അവ വ്യക്തിവാദത്തെയും മത്സരത്തെയും നിസ്സംഗതയെയും ശക്തിപ്പെടുത്തുന്നു. എന്നാൽ അതേ അനുഭവങ്ങൾ പൊതുവായ അനുഭവങ്ങളാണെന്ന് തിരിച്ചറിയുന്ന നിമിഷത്തിൽ അവ സംയോജകബലങ്ങളായി മാറാം. ഒരേ പ്രശ്നം നേരിടുന്ന ആയിരക്കണക്കിന് യുവാക്കൾ തങ്ങളുടെ ദുരിതം വ്യക്തിപരമായ പരാജയമല്ലെന്നും ഒരു പ്രത്യേക സാമ്പത്തിക ഘടനയുടെ ഫലമാണെന്നും തിരിച്ചറിയുമ്പോൾ അവിടെ നിന്ന് ഐക്യവും കൂട്ടായ പ്രവർത്തനവും രാഷ്ട്രീയബോധവും രൂപപ്പെടുന്നു. അതിനാൽ വൈരുധ്യങ്ങളെ ഇല്ലാതാക്കുക എന്നതല്ല വിപ്ലവ തന്ത്രത്തിന്റെ ലക്ഷ്യം; അവയുടെ ചലനാത്മകത മനസ്സിലാക്കി വിയോജകബലങ്ങളെ സംയോജകബലങ്ങളാക്കി മാറ്റുന്ന സാമൂഹിക സാഹചര്യങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുകയാണ് ലക്ഷ്യം.

ഇവിടെയാണ് കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ പ്രധാന രാഷ്ട്രീയ ദൗത്യം ആരംഭിക്കുന്നത്. യുവാക്കളുടെ അസംതൃപ്തിയെ വെറും പ്രതിഷേധമായി വിടാതെ അതിനെ ബോധപൂർവമായ കൂട്ടായ പ്രവർത്തനത്തിലേക്ക് പരിവർത്തനം ചെയ്യണം. സാമ്പത്തിക അരക്ഷിതാവസ്ഥയിൽ നിന്ന് തൊഴിലാളി ഐക്യത്തിലേക്കും, കാലാവസ്ഥാ ഭീതിയിൽ നിന്ന് പരിസ്ഥിതി നീതിയിലേക്കും, ഡിജിറ്റൽ ഏകാന്തതയിൽ നിന്ന് യഥാർത്ഥ സമൂഹബന്ധങ്ങളിലേക്കും, രാഷ്ട്രീയ നിരാശയിൽ നിന്ന് ജനാധിപത്യ പങ്കാളിത്തത്തിലേക്കും ഒരു പരിവർത്തനപാത നിർമ്മിക്കണം. വിപ്ലവബോധം ആദ്യം സിദ്ധാന്തത്തിൽ മാത്രമല്ല, അനുഭവത്തിലൂടെയാണ് വളരുന്നത്. സ്വന്തം ജീവിതത്തിൽ കൂട്ടായ പ്രവർത്തനത്തിന്റെ ശക്തി അനുഭവിച്ചറിയുന്ന യുവാവാണ് പിന്നീട് സാമൂഹിക പരിവർത്തനത്തിന്റെ സജീവ പങ്കാളിയാകുന്നത്.

യുവതലമുറയിൽ വർധിച്ചുവരുന്ന അതിരൂക്ഷമായ വ്യക്തിവാദവും സാമൂഹ്യനീതിയോടുള്ള പ്രതിബദ്ധതയിലെ കുറവും നവലിബറൽ ആശയാധിപത്യത്തിന്റെ ആഴത്തിലുള്ള സ്വാധീനത്തിന്റെ സൂചനകളാണ്. ബാല്യകാലം മുതൽ തന്നെ സമ്പത്ത്, പ്രശസ്തി, വ്യക്തിഗത നേട്ടം, മത്സരവിജയം എന്നിവയാണ് ജീവിതത്തിന്റെ പ്രധാന ലക്ഷ്യങ്ങളെന്ന് സമൂഹം പഠിപ്പിക്കുന്നു. സാമൂഹ്യമാധ്യമങ്ങളിൽ പ്രദർശിപ്പിക്കുന്ന ആഡംബരജീവിതം വിജയത്തിന്റെ ദൃശ്യപ്രതീകമായി മാറുന്നു. ഇതോടെ സന്തോഷവും ആത്മമൂല്യവും സാമൂഹികബന്ധങ്ങളോടും കൂട്ടായ പുരോഗതിയോടും ബന്ധിപ്പിക്കുന്നതിനുപകരം ഉപഭോഗശേഷിയോടും വ്യക്തിഗത വിജയത്തോടും ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന പ്രവണത ശക്തമാകുന്നു.

വിദ്യാഭ്യാസവും പലപ്പോഴും ഈ പ്രവണതയെ ശക്തിപ്പെടുത്തുന്നു. സഹകരണം, സാമൂഹിക ഉത്തരവാദിത്വം, സമത്വം, ചരിത്രബോധം, പൗരപങ്കാളിത്തം എന്നിവയ്ക്കുപകരം പരീക്ഷാഫലം, റാങ്ക്, തൊഴിൽയോഗ്യത, മത്സരക്ഷമത എന്നിവയാണ് വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ പ്രധാന മാനദണ്ഡങ്ങളായി മാറുന്നത്. തൊഴിൽവിപണിയും വ്യക്തിഗത മത്സരത്തെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്നു. സുരക്ഷിതമായ തൊഴിൽ ലഭിക്കുന്നതിന് ഒരാൾ മറ്റൊരാളുമായി മത്സരിക്കേണ്ടിവരുന്നു. ഇതിന്റെ ഫലമായി ദാരിദ്ര്യം, അസമത്വം, തൊഴിലാളി ചൂഷണം, പരിസ്ഥിതി നാശം തുടങ്ങിയ പ്രശ്നങ്ങളെ ഘടനാപരമായി വിശകലനം ചെയ്യാനുള്ള അവസരം കുറയുന്നു.

ഇതിനെ മറികടക്കാൻ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് രാഷ്ട്രീയം വ്യക്തിയുടെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തെ നിഷേധിക്കുന്നതല്ലെന്നും മറിച്ച് സാമൂഹികവും സാമ്പത്തികവുമായ സുരക്ഷയില്ലാതെ വ്യക്തിസ്വാതന്ത്ര്യം അപൂർണമാണെന്നും വ്യക്തമാക്കണം. യഥാർത്ഥ വ്യക്തിസ്വാതന്ത്ര്യത്തിന് വിദ്യാഭ്യാസം, ആരോഗ്യം, താമസം, തൊഴിൽ, സാമൂഹിക സുരക്ഷ, സാംസ്കാരിക പങ്കാളിത്തം എന്നിവ അടിസ്ഥാനപരമായ അവകാശങ്ങളായിരിക്കണം. സഹകരണം വ്യക്തിത്വത്തെ ഇല്ലാതാക്കുന്നതല്ല; മറിച്ച് ഓരോ വ്യക്തിക്കും തന്റെ കഴിവുകൾ വികസിപ്പിക്കാൻ ആവശ്യമായ സാമൂഹിക അടിത്തറ ഒരുക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്.

യുവതലമുറയുടെ രാഷ്ട്രീയബോധം രൂപപ്പെടുത്തുന്നതിൽ സാമൂഹ്യമാധ്യമങ്ങളും കോർപ്പറേറ്റ് മാധ്യമങ്ങളും നിർണായക പങ്കുവഹിക്കുന്നു. ലാഭകേന്ദ്രിതമായ ആൽഗോരിതങ്ങൾ കൂടുതൽ സമയം ഉപയോക്താവിനെ പ്ലാറ്റ്ഫോമിൽ നിലനിർത്തുന്ന ഉള്ളടക്കങ്ങൾക്ക് മുൻഗണന നൽകുന്നു. അതിന്റെ ഫലമായി ഉപഭോഗം, വ്യക്തിഗത വിജയം, ആഡംബരം, പ്രശസ്തി, സെലിബ്രിറ്റി സംസ്കാരം എന്നിവ നിരന്തരം ആവർത്തിക്കപ്പെടുന്നു. സാമൂഹിക അസമത്വം, തൊഴിലാളി ചൂഷണം, കാലാവസ്ഥാ പ്രതിസന്ധി, കോർപ്പറേറ്റ് അധികാരം തുടങ്ങിയ പ്രശ്നങ്ങൾ പലപ്പോഴും വ്യക്തിഗത ജീവിതശൈലി തിരഞ്ഞെടുപ്പുകളായി ചുരുക്കപ്പെടുന്നു.

ഇതിന് മറുപടിയായി കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തിന് സ്വന്തം ഡിജിറ്റൽ മാധ്യമപരിസ്ഥിതി സൃഷ്ടിക്കേണ്ടതുണ്ട്. പോഡ്കാസ്റ്റുകൾ, യൂട്യൂബ് ചാനലുകൾ, ചെറുവീഡിയോകൾ, ഇൻഫോഗ്രാഫിക്കുകൾ, ഡിജിറ്റൽ മാസികകൾ, ഓൺലൈൻ പഠനവേദികൾ, സംവാദപരിപാടികൾ എന്നിവ ഉപയോഗിക്കണം. എന്നാൽ ഇവ ഏകപക്ഷീയമായ പ്രചാരണ ഉപകരണങ്ങളാകരുത്. യുവാക്കൾക്ക് ചോദിക്കാനും വിമർശിക്കാനും വിയോജിക്കാനും പുതിയ ആശയങ്ങൾ മുന്നോട്ടുവയ്ക്കാനും കഴിയുന്ന തുറന്ന വേദികളായിരിക്കണം. ആശയപരമായ വിശ്വാസ്യത നിർബന്ധിത ഏകാഭിപ്രായത്തിലൂടെ അല്ല, തെളിവിന്റെയും സംവാദത്തിന്റെയും വിമർശനാത്മക ചിന്തയുടെയും അടിസ്ഥാനത്തിലാണ് നിർമ്മിക്കേണ്ടത്.

യുവാക്കളെ രാഷ്ട്രീയത്തിൽ നിന്ന് അകറ്റുന്ന പ്രക്രിയയാണ് നവലിബറൽ സമൂഹത്തിന്റെ ഏറ്റവും അപകടകരമായ വിജയങ്ങളിലൊന്ന്. രാഷ്ട്രീയത്തിന് തന്റെ ജീവിതവുമായി ബന്ധമില്ലെന്നും രാഷ്ട്രീയം അഴിമതിയും അധികാരമത്സരവും മാത്രമാണെന്നും മാറ്റം സാധ്യമല്ലെന്നും കരുതുന്ന അവസ്ഥ വളരുന്നു. ഇതിന്റെ ഫലമായി തൊഴിലില്ലായ്മ, സാമ്പത്തിക അസമത്വം, സ്വകാര്യവൽക്കരണം, പരിസ്ഥിതി നാശം, കോർപ്പറേറ്റ് ആധിപത്യം തുടങ്ങിയവ പരസ്പരം ബന്ധമില്ലാത്ത പ്രശ്നങ്ങളായി കാണപ്പെടുന്നു.

ഇതിന് മറുപടിയായി രാഷ്ട്രീയ വിദ്യാഭ്യാസത്തെ ജീവിതാനുഭവവുമായി ബന്ധിപ്പിക്കണം. ‘രാഷ്ട്രീയം’ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് സമയത്ത് മാത്രം നടക്കുന്ന ഒന്നല്ലെന്നും ഭക്ഷണം, തൊഴിൽ, വിദ്യാഭ്യാസം, വീട്, ആരോഗ്യപരിചരണം, ഡാറ്റ, സാങ്കേതികവിദ്യ, പരിസ്ഥിതി, പൊതുസമ്പത്ത് എന്നിവയെല്ലാം രാഷ്ട്രീയ തീരുമാനങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ടതാണെന്നും വ്യക്തമാക്കണം. ഒരു യുവാവിന്റെ തൊഴിലില്ലായ്മയും ഒരു കോർപ്പറേഷന്റെ ലാഭനയവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം കണ്ടെത്താൻ കഴിയുന്നിടത്താണ് യഥാർത്ഥ രാഷ്ട്രീയബോധം ആരംഭിക്കുന്നത്.

കമ്മ്യൂണിസത്തെ ഒരു കട്ടപിടിച്ച ചരിത്രസിദ്ധാന്തമായി അവതരിപ്പിക്കുന്നത് ഇന്നത്തെ ശാസ്ത്രീയ ചിന്താഗതിയുള്ള യുവാക്കളെ അകറ്റിയേക്കാം. അതിനുപകരം കമ്മ്യൂണിസത്തെ നിരന്തരം സ്വയം തിരുത്തുകയും പുതിയ അറിവുകൾ ഉൾക്കൊള്ളുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു ജീവിക്കുന്ന സാമൂഹിക സിദ്ധാന്തമായി അവതരിപ്പിക്കണം. മാർക്സിസത്തിന്റെ ചരിത്രപരവും സാമ്പത്തികവുമായ വിശകലനത്തെ സിസ്റ്റംസ് തിയറി, സങ്കീർണ്ണതാശാസ്ത്രം, പരിസ്ഥിതിശാസ്ത്രം, വിവരശാസ്ത്രം, കൃത്രിമബുദ്ധി, ആധുനിക ഭൗതികശാസ്ത്രം തുടങ്ങിയ മേഖലകളിലെ പുതിയ അറിവുകളുമായി സംവദിപ്പിക്കാം.

ഇവിടെ ‘സൂപ്പർപോസിഷൻ’ എന്ന ആശയം ഒരു ഉപമയായി ഉപയോഗിക്കാം. ഒരു സാമൂഹിക പരിവർത്തനത്തിന്റെ സാധ്യതകൾ ഒരേസമയം നിലനിൽക്കുകയും പരസ്പരം മത്സരിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന അവസ്ഥയെ ഇതിലൂടെ വിശദീകരിക്കാം. ചരിത്രം മുൻകൂട്ടി എഴുതപ്പെട്ട ഏകപാതയല്ല; വിവിധ സാധ്യതകളും ശക്തികളും വൈരുധ്യങ്ങളും തമ്മിലുള്ള ഇടപെടലിലൂടെ പുതിയ അവസ്ഥകൾ ഉദ്ഭവിക്കുന്ന തുറന്ന പ്രക്രിയയാണ്. എന്നാൽ ക്വാണ്ടം ഭൗതികശാസ്ത്രത്തിലെ സാങ്കേതിക ആശയങ്ങളെ സാമൂഹികശാസ്ത്രത്തിലെ യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളുമായി നേരിട്ട് തുല്യമാക്കരുത്. അവയെ വിശദീകരണോപമകളായും ചിന്ത വികസിപ്പിക്കുന്ന ഉപകരണങ്ങളായും ഉപയോഗിക്കുന്നതാണ് കൂടുതൽ ശാസ്ത്രീയമായ സമീപനം.

ഗിഗ് സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥ, തൊഴിലില്ലായ്മ, കരാർ തൊഴിൽ, വിദ്യാഭ്യാസച്ചെലവ്, കടബാധ്യത, ഭവനപ്രശ്നം, ആരോഗ്യപരിചരണം, കാലാവസ്ഥാ പ്രതിസന്ധി എന്നിവ യുവാക്കളുടെ ജീവിതവുമായി നേരിട്ട് ബന്ധപ്പെട്ട വിഷയങ്ങളാണ്. അതിനാൽ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് രാഷ്ട്രീയം ഇവയെ കേന്ദ്രപ്രശ്നങ്ങളാക്കണം. ഗിഗ് ജോലി ‘സ്വാതന്ത്ര്യവും സംരംഭകത്വവും’ എന്ന പേരിൽ അവതരിപ്പിക്കപ്പെടുമ്പോഴും പല സാഹചര്യങ്ങളിലും അത് സ്ഥിരതയില്ലാത്ത തൊഴിലും സാമൂഹികസുരക്ഷയില്ലാത്ത വരുമാനവുമാണ്. ഇതിനെ വിമർശിക്കുന്നതിനൊപ്പം തൊഴിലാളികൾക്ക് സാമൂഹിക സുരക്ഷ, കൂട്ടായ ചർച്ചാവകാശം, ന്യായമായ വേതനം, സംഘടനാസ്വാതന്ത്ര്യം എന്നിവ ഉറപ്പാക്കുന്ന പ്രായോഗിക മാതൃകകൾ മുന്നോട്ടുവയ്ക്കണം.

അതുപോലെ തന്നെ സാങ്കേതികവിദ്യ തൊഴിലില്ലായ്മ സൃഷ്ടിക്കുമെന്ന ഭീതിയെ മാത്രം ഉയർത്താതെ, ഉൽപ്പാദനക്ഷമത വർധനയുടെ നേട്ടം സമൂഹം എങ്ങനെ പങ്കിടണം എന്ന ചോദ്യമാണ് ഉയർത്തേണ്ടത്. ഓട്ടോമേഷൻ തൊഴിലാളിയുടെ ജോലി ഇല്ലാതാക്കുന്നതിനുപകരം ജോലി സമയം കുറയ്ക്കാനും വിശ്രമത്തിനും വിദ്യാഭ്യാസത്തിനും സൃഷ്ടിപരമായ പ്രവർത്തനങ്ങൾക്കും കൂടുതൽ സമയം നൽകാനും ഉപയോഗിക്കാനാകുമോ? ഇതാണ് യുവതലമുറയോട് ചോദിക്കേണ്ട ഭാവിയുടെ ചോദ്യം.

കാലാവസ്ഥാ പ്രതിസന്ധി യുവതലമുറയുടെ രാഷ്ട്രീയബോധവുമായി ബന്ധിപ്പിക്കേണ്ട ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട മേഖലകളിലൊന്നാണ്. വ്യക്തിഗത ഉപഭോഗരീതികളിലെ മാറ്റങ്ങൾ മാത്രം മതിയാകില്ല. ഉൽപ്പാദനരീതിയും ഊർജവ്യവസ്ഥയും ഗതാഗതവും നഗരാസൂത്രണവും കൃഷിയും വിഭവവിതരണവും പുനഃസംഘടിപ്പിക്കേണ്ടതുണ്ട്. ലാഭപരമാവധി ലക്ഷ്യമാക്കിയ ഉൽപ്പാദനത്തിൽ നിന്ന് സാമൂഹികവും പരിസ്ഥിതിപരവുമായ ആവശ്യങ്ങളെ മുൻനിർത്തിയുള്ള ഉൽപ്പാദനത്തിലേക്കുള്ള മാറ്റം ഇവിടെ പ്രധാനമാണ്.

ഇതിലൂടെ വർഗസമരത്തെയും പരിസ്ഥിതി സമരത്തെയും വേർതിരിക്കാനാകില്ലെന്ന് വ്യക്തമാക്കാം. പരിസ്ഥിതി നാശത്തിന്റെ ആഘാതം ഒരുപോലെ വിതരണം ചെയ്യപ്പെടുന്നില്ല. ദരിദ്രരും തൊഴിലാളികളും പിന്നാക്കസമൂഹങ്ങളും പലപ്പോഴും അതിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ഭാരം വഹിക്കുന്നു. അതിനാൽ പരിസ്ഥിതി നീതിയും സാമൂഹികനീതിയും ഒരേ സമരത്തിന്റെ പരസ്പരം ബന്ധിതമായ ഘടകങ്ങളായി അവതരിപ്പിക്കണം.

ജാതി, ലിംഗം, വംശം, ലൈംഗികത തുടങ്ങിയ അടിസ്ഥാനങ്ങളിൽ നടക്കുന്ന വിവേചനത്തെയും അടിച്ചമർത്തലിനെയും കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് രാഷ്ട്രീയം ഒരിക്കലും ചെറുതാക്കി കാണരുത്. എന്നാൽ തിരിച്ചറിയൽ രാഷ്ട്രീയത്തെ വെറും പ്രതീകാത്മക പ്രതിനിധാനത്തിലേക്ക് ചുരുക്കുന്ന നവലിബറൽ സമീപനത്തെയും വിമർശനാത്മകമായി പരിശോധിക്കണം. ഒരു കോർപ്പറേഷന്റെ ബോർഡിൽ വിവിധ വിഭാഗങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള ആളുകളുടെ പ്രതിനിധാനം വർധിക്കുന്നത് പ്രധാനപ്പെട്ടതായിരിക്കാം; പക്ഷേ അതുകൊണ്ട് തൊഴിലാളി ചൂഷണം, വേതനവ്യത്യാസം, അസമമായ സ്വത്തുടമസ്ഥത, അനിശ്ചിത തൊഴിൽ എന്നിവ സ്വയം അവസാനിക്കുന്നില്ല.

അതുകൊണ്ട് ജാതിവിരുദ്ധത, ലിംഗസമത്വം, LGBTQ+ അവകാശങ്ങൾ, വംശീയനീതി തുടങ്ങിയ സമരങ്ങളെ വർഗസമരത്തിൽ ലയിപ്പിച്ച് ഇല്ലാതാക്കുകയല്ല, മറിച്ച് അവയുടെ ഭൗതികവും സാമ്പത്തികവുമായ അടിത്തറകൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞ് വിശാലമായ വിമോചനരാഷ്ട്രീയവുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുകയാണ് വേണ്ടത്. വിഭജനം സൃഷ്ടിക്കുന്ന സാമൂഹിക ശക്തികൾക്കെതിരെ പൊതുവായ താൽപര്യങ്ങളെ തിരിച്ചറിയുന്ന ഐക്യമാണ് ലക്ഷ്യം. വിമോചനങ്ങൾ പരസ്പരം മത്സരിക്കുന്നവയല്ല; പരസ്പരം ശക്തിപ്പെടുത്തുന്നവയാണ്.

ഡിജിറ്റൽ ഇടപെടൽ മാത്രം മതിയാകില്ല. ഓൺലൈൻ ബോധവൽക്കരണവും യഥാർത്ഥ ജീവിതത്തിലെ സംഘടനാപ്രവർത്തനവും പരസ്പരം ബന്ധിപ്പിക്കണം. പഠനവൃത്തങ്ങൾ, വായനാകൂട്ടങ്ങൾ, വിദ്യാർത്ഥി സംഘടനകൾ, തൊഴിലാളി സംഘടനകൾ, സമൂഹസേവന പദ്ധതികൾ, പരിസ്ഥിതി പ്രവർത്തനങ്ങൾ, സഹകരണസംരംഭങ്ങൾ എന്നിവ ഡിജിറ്റൽ പ്രവർത്തനത്തിന്റെ ഭൂതല വിപുലീകരണങ്ങളാകണം.

ഒരു യുവാവ് ഒരു വീഡിയോ കാണുന്നതിൽ നിന്ന് ഒരു ചർച്ചയിൽ പങ്കെടുക്കണം; ചർച്ചയിൽ നിന്ന് പഠനവൃത്തത്തിലേക്കും അവിടെ നിന്ന് സമൂഹത്തിലെ ഒരു യഥാർത്ഥ പ്രശ്നം പരിഹരിക്കുന്ന കൂട്ടായ പ്രവർത്തനത്തിലേക്കും വളരണം. അറിവ് → സംവാദം → സംഘടന → പ്രവർത്തനം → അനുഭവം → കൂടുതൽ ആഴത്തിലുള്ള അറിവ് എന്ന ഒരു തുടർച്ചയായ ചക്രം രൂപപ്പെടണം. ഇതാണ് രാഷ്ട്രീയബോധത്തെ സ്ഥിരമായ സാമൂഹികശക്തിയാക്കി മാറ്റുന്ന മാർഗം.

ചെറിയ പ്രാദേശിക ഇടപെടലുകൾക്ക് വലിയ സാമൂഹിക പ്രതിഫലനങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കാൻ കഴിയും. ഒരു പ്രദേശത്തെ വാടകവർധനക്കെതിരായ ജനകീയ സമരം മറ്റിടങ്ങളിലെ സമാ പ്രശ്നങ്ങളെ രാഷ്ട്രീയമായി ദൃശ്യമാക്കാം. ഒരു കോളേജിലെ വിദ്യാഭ്യാസാവകാശ സമരം സംസ്ഥാനതല വിദ്യാർത്ഥി പ്രസ്ഥാനമായി വളരാം. ഒരു തൊഴിലിടത്തിലെ യൂണിയൻ രൂപീകരണം മറ്റു തൊഴിലാളികൾക്ക് മാതൃകയാകാം.

ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്സിന്റെ ഭാഷയിൽ ഇവയെ സാമൂഹിക ‘ക്വാണ്ടം ഫീൽഡുകൾ’ എന്ന ഉപമയിലൂടെ ചിന്തിക്കാം—ചെറിയ ഇടപെടലുകൾ വലിയ സാമൂഹിക ചലനങ്ങൾക്ക് വിത്താകുന്ന സജീവ മേഖലകൾ. വിപ്ലവപരമായ മാറ്റം ഒരൊറ്റ കേന്ദ്രസംഭവത്തിലൂടെ മാത്രം ഉണ്ടാകണമെന്നില്ല. ആയിരക്കണക്കിന് പ്രാദേശിക സമരങ്ങളും അനുഭവങ്ങളും സംഘടനകളും പരസ്പരം ബന്ധപ്പെടുമ്പോൾ അവയുടെ സംയുക്തശക്തി വ്യവസ്ഥാപരമായ മാറ്റത്തിനുള്ള സാഹചര്യം സൃഷ്ടിക്കും.

യുവാക്കളെ വെറും പാർട്ടി നിലപാടുകൾ പഠിപ്പിക്കുന്നതിനു പകരം ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കാനും തെളിവുകൾ പരിശോധിക്കാനും വൈരുധ്യങ്ങൾ കണ്ടെത്താനും സ്വന്തം നിഗമനങ്ങളിൽ എത്താനും പരിശീലിപ്പിക്കണം. ‘എന്തുകൊണ്ട്?’ എന്ന ചോദ്യം ചോദിക്കുന്ന ശീലം രാഷ്ട്രീയബോധത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനമാണ്. മെറിറ്റോക്രസിയുടെ വാഗ്ദാനവും യാഥാർത്ഥ്യത്തിലെ സാമ്പത്തിക അസമത്വവും തമ്മിലുള്ള വൈരുധ്യം എന്താണ്? സാങ്കേതിക സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ വാഗ്ദാനവും ഡിജിറ്റൽ നിരീക്ഷണവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധമെന്താണ്? സ്വതന്ത്ര വിപണിയുടെ വാഗ്ദാനവും കുത്തകവൽക്കരണവും തമ്മിൽ എന്തുകൊണ്ട് വൈരുധ്യമുണ്ട്?

കമ്മ്യൂണിസം ഒരു വിമർശനസിദ്ധാന്തം മാത്രമല്ല, പുതിയ സാമൂഹിക സാധ്യതകൾ സൃഷ്ടിക്കുന്ന സൃഷ്ടിപരമായ ചിന്താപദ്ധതിയുമാകണം. സഹകരണസംരംഭങ്ങൾ, പുതിയ ജനാധിപത്യ മാതൃകകൾ, പരിസ്ഥിതി സൗഹൃദ സാങ്കേതികവിദ്യ, പൊതുസമ്പത്തിന്റെ പുതിയ രൂപങ്ങൾ, സാമൂഹിക ഉടമസ്ഥത, പങ്കാളിത്ത ആസൂത്രണം എന്നിവയെക്കുറിച്ച് യുവാക്കൾക്ക് പരീക്ഷണാത്മകമായി ചിന്തിക്കാനുള്ള അവസരങ്ങൾ നൽകണം.

രാഷ്ട്രീയബോധം പുസ്തകങ്ങളിലൂടെയും പ്രസംഗങ്ങളിലൂടെയും മാത്രം വളരുന്നില്ല. സംഗീതം, സിനിമ, സാഹിത്യം, നാടകം, ചിത്രകല, കവിത, ഡിജിറ്റൽ കല, മീം സംസ്കാരം എന്നിവയും സാമൂഹികബോധത്തിന്റെ ശക്തമായ മാധ്യമങ്ങളാണ്. അതിനാൽ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനം കലാകാരന്മാരെയും എഴുത്തുകാരെയും സംഗീതജ്ഞരെയും സിനിമാപ്രവർത്തകരെയും യുവ സൃഷ്ടാക്കളെയും സ്വതന്ത്രമായി പരീക്ഷിക്കാൻ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കണം.

കല നേരിട്ടുള്ള രാഷ്ട്രീയപ്രചാരണമാകണമെന്നില്ല. മനുഷ്യന്റെ അന്യത്വം, തൊഴിലിന്റെ അർത്ഥം, നഗരജീവിതത്തിലെ ഏകാന്തത, പരിസ്ഥിതി നാശം, അസമത്വം, പ്രതീക്ഷ, കൂട്ടായ്മ, ഭാവിയുടെ സ്വപ്നം തുടങ്ങിയ അനുഭവങ്ങളെ കലാപരമായി അവതരിപ്പിക്കുന്നതും രാഷ്ട്രീയബോധത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്. ഡിജിറ്റൽ ആർട്ട് കൂട്ടായ്മകൾ, ഓൺലൈൻ ഗാലറികൾ, സിനിമാ കൂട്ടായ്മകൾ, യുവജന സാംസ്കാരികോത്സവങ്ങൾ എന്നിവ പുതിയ സോഷ്യലിസ്റ്റ് സാംസ്കാരിക അന്തരീക്ഷം സൃഷ്ടിക്കാൻ സഹായിക്കും.

AI, റോബോട്ടിക്സ്, ജൈവസാങ്കേതികവിദ്യ, ജീനോം എഡിറ്റിംഗ് തുടങ്ങിയ സാങ്കേതികവിദ്യകൾ ഭാവിയുടെ ഉൽപ്പാദനത്തെയും ആരോഗ്യത്തെയും മനുഷ്യജീവിതത്തെയും അടിസ്ഥാനപരമായി മാറ്റാൻ കഴിവുള്ളവയാണ്. ഈ സാങ്കേതികവിദ്യകൾ ഏതാനും കോർപ്പറേഷനുകളുടെ സ്വകാര്യ നിയന്ത്രണത്തിൽ മാത്രം തുടരുകയാണെങ്കിൽ അവ സാമൂഹിക വിമോചനത്തിനുപകരം പുതിയ അസമത്വത്തിന്റെയും നിരീക്ഷണത്തിന്റെയും അധികാരകേന്ദ്രീകരണത്തിന്റെയും ഉപകരണങ്ങളാകാം.

അതിനാൽ സാങ്കേതിക പുരോഗതിയുടെ സാമൂഹിക ഉടമസ്ഥതയും ജനാധിപത്യ നിയന്ത്രണവും പ്രധാന രാഷ്ട്രീയപ്രശ്നങ്ങളായി ഉയർത്തണം. AI സമൂഹത്തിന്റെ ആവശ്യങ്ങൾക്കായി ഉപയോഗിക്കാം—അനാവശ്യവും അപകടകരവുമായ തൊഴിൽ കുറയ്ക്കാൻ, ആരോഗ്യപരിചരണം മെച്ചപ്പെടുത്താൻ, വിഭവവിതരണം കാര്യക്ഷമമാക്കാൻ, വിദ്യാഭ്യാസം വ്യാപിപ്പിക്കാൻ. ജൈവസാങ്കേതികവിദ്യ പൊതുജനാരോഗ്യം, ഭക്ഷ്യസുരക്ഷ, പരിസ്ഥിതി സംരക്ഷണം എന്നിവയ്ക്കായി ഉപയോഗിക്കാം. ഓപ്പൺ-സോഴ്സ് ശാസ്ത്രം, പൊതുഗവേഷണം, അറിവിന്റെ സ്വതന്ത്ര പങ്കിടൽ, തൊഴിലാളി-ശാസ്ത്രജ്ഞ സഹകരണങ്ങൾ എന്നിവ ഈ ദിശയിൽ പ്രധാനപ്പെട്ട മാതൃകകളാണ്.

ശാസ്ത്രത്തിൽ താൽപര്യമുള്ള യുവാക്കൾക്ക് കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് ചിന്തയെ പരിചയപ്പെടുത്തുന്നതിന് ആധുനിക ഭൗതികശാസ്ത്രവുമായി സംവദിക്കുന്ന ഒരു ഭാഷ പ്രയോജനകരമായേക്കാം. ക്വാണ്ടം ഭൗതികശാസ്ത്രം ക്ലാസിക്കൽ ഭൗതികശാസ്ത്രത്തിന്റെ ലളിതമായ നിർണയവാദത്തെ ചോദ്യം ചെയ്യുകയും സാധ്യത, പരസ്പരബന്ധം, ഉദ്ഭവം എന്നിവയെക്കുറിച്ച് പുതിയ ചിന്തകൾക്ക് വഴിയൊരുക്കുകയും ചെയ്തു. അതുപോലെ തന്നെ ഡയലക്ടിക്കൽ മെറ്റീരിയലിസം സമൂഹത്തെ നിശ്ചലമായ ഘടനകളുടെ കൂട്ടമായി കാണാതെ പരസ്പരം പ്രവർത്തിക്കുന്ന വൈരുധ്യങ്ങളുടെയും മാറ്റങ്ങളുടെയും പ്രക്രിയയായി കാണുന്നു.

എങ്കിലും ഇവിടെ ശാസ്ത്രീയ ജാഗ്രത അനിവാര്യമാണ്. ക്വാണ്ടം സൂപ്പർപോസിഷൻ, എൻടാംഗിൾമെന്റ്, വേവ്-ഫംഗ്ഷൻ തുടങ്ങിയ ഭൗതിക ആശയങ്ങളെ സാമൂഹിക സംഭവങ്ങൾക്ക് ശാസ്ത്രീയ തെളിവുകളായി അവതരിപ്പിക്കരുത്. അവ തമ്മിലുള്ള സാമ്യങ്ങൾ ഉപമാത്മകവും തത്ത്വചിന്താപരവുമാണെന്ന് വ്യക്തമായി പറയണം. അങ്ങനെ ചെയ്യുമ്പോഴാണ് ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്സ് ശാസ്ത്രത്തിന്റെ ഭാഷ ദുരുപയോഗം ചെയ്യാതെ, ശാസ്ത്രീയ ചിന്തയിൽ നിന്ന് പ്രചോദനം സ്വീകരിക്കുന്ന ഒരു തത്ത്വചിന്താപരമായ വികസനമായി നിലനിൽക്കുന്നത്.

കമ്മ്യൂണിസത്തെ ഭൂതകാലത്തിന്റെ ഓർമ്മയായി അവതരിപ്പിക്കുന്നതിനുപകരം ഭാവിയുടെ സാധ്യതയായി അവതരിപ്പിക്കണം. ഇന്നത്തെ മുതലാളിത്തം ഒരേസമയം അതിശയകരമായ സാങ്കേതിക ശേഷിയും അത്യന്തം ആഴത്തിലുള്ള അസമത്വവും സൃഷ്ടിക്കുന്നു. ഒരു വശത്ത് AIയും ഓട്ടോമേഷനും ഉൽപ്പാദനക്ഷമതയെ പുതിയ തലത്തിലേക്ക് ഉയർത്തുമ്പോൾ മറുവശത്ത് തൊഴിൽ അരക്ഷിതാവസ്ഥ വർധിക്കുന്നു. ഒരു വശത്ത് അപാരമായ സമ്പത്ത് കേന്ദ്രീകരിക്കുമ്പോൾ മറുവശത്ത് കോടിക്കണക്കിന് ആളുകൾ അടിസ്ഥാന ആവശ്യങ്ങൾക്കായി പോരാടുന്നു. ശാസ്ത്രം പരിസ്ഥിതി പ്രതിസന്ധിക്ക് പരിഹാരങ്ങൾ കണ്ടെത്തുമ്പോഴും ലാഭകേന്ദ്രിത ഉൽപ്പാദനരീതി പലപ്പോഴും അവ നടപ്പാക്കുന്നതിന് തടസ്സമാകുന്നു.

ഈ വൈരുധ്യങ്ങളിൽ നിന്ന് ഒരു പുതിയ സാമൂഹിക സാധ്യത ഉദ്ഭവിക്കാം. അത് മുൻകൂട്ടി നിർണയിക്കപ്പെട്ട ചരിത്രനിയമത്തിന്റെ യാന്ത്രിക ഫലമല്ല; മനുഷ്യരുടെ ബോധപൂർവമായ കൂട്ടായ പ്രവർത്തനത്തിലൂടെയാണ് അത് രൂപപ്പെടേണ്ടത്. സാങ്കേതികവിദ്യ മനുഷ്യനെ നിയന്ത്രിക്കുന്നതിനുപകരം മനുഷ്യന്റെ വിമോചനത്തിനായി ഉപയോഗിക്കുന്ന ഒരു സമൂഹം; വിദ്യാഭ്യാസവും ആരോഗ്യവും ഭവനവും അടിസ്ഥാന അവകാശങ്ങളാകുന്ന സമൂഹം; ജോലി ജീവിതത്തിന്റെ മുഴുവൻ സമയവും വിഴുങ്ങാത്ത സമൂഹം; അറിവ് ചരക്കല്ലാത്ത സമൂഹം; പരിസ്ഥിതി സംരക്ഷണം സാമ്പത്തിക ആസൂത്രണത്തിന്റെ അവിഭാജ്യഘടകമായ സമൂഹം—ഇതാണ് ഭാവിയിലെ സോഷ്യലിസ്റ്റ് സങ്കൽപ്പത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനരേഖ.

മാർക്സിസ്റ്റ് ആശയങ്ങളെ യുവാക്കളുടെ ദൈനംദിന അനുഭവങ്ങളുമായി ബന്ധിപ്പിക്കാൻ കഥകളും ഉദാഹരണങ്ങളും ഹാസ്യവും ഡിജിറ്റൽ സംസ്കാരവും ഉപയോഗിക്കണം. വേതനതൊഴിലിലെ ചൂഷണം, ഉദാഹരണത്തിന്, തൊഴിലാളിയുടെ അധ്വാനവും മൂലധനത്തിന്റെ ലാഭവും തമ്മിലുള്ള ഘടനാപരമായ ബന്ധത്തിലൂടെ വിശദീകരിക്കാം. തൊഴിലാളിയാണ് സമ്പത്ത് സൃഷ്ടിക്കുന്നത്; എന്നാൽ ഉൽപ്പാദനത്തിന്റെ ഉടമസ്ഥതയും തീരുമാനാധികാരവും അവനിൽ നിന്ന് വേർപെട്ടിരിക്കുന്നു. ഈ വൈരുധ്യം ഒരു യുവാവിന്റെ സ്വന്തം ജോലി അനുഭവത്തിൽ നിന്ന് വിശദീകരിക്കുമ്പോൾ മാർക്സിന്റെ ‘അധികമൂല്യം’ പോലുള്ള സങ്കീർണ്ണ ആശയങ്ങൾ പോലും കൂടുതൽ എളുപ്പത്തിൽ മനസ്സിലാക്കാം.

മീമുകൾ, ചെറുവീഡിയോകൾ, ആനിമേഷനുകൾ, സാറ്റയർ, വ്യക്തിഗത കഥകൾ എന്നിവയും ഉപയോഗിക്കാം. എന്നാൽ വിവരസത്യസന്ധതയും ബൗദ്ധിക നിലവാരവും ഉപേക്ഷിക്കരുത്. കോർപ്പറേറ്റ് ലാഭവും തൊഴിലാളികളുടെ വേതനവും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം, സ്വകാര്യവൽക്കരണത്തിന്റെ സാമൂഹിക ഫലങ്ങൾ, ഡിജിറ്റൽ പ്ലാറ്റ്ഫോമുകളുടെ തൊഴിൽരീതി, സമ്പത്തിന്റെ കേന്ദ്രീകരണം തുടങ്ങിയവ യഥാർത്ഥ ഡാറ്റയുടെയും വിശ്വസനീയമായ ഉദാഹരണങ്ങളുടെയും അടിസ്ഥാനത്തിൽ അവതരിപ്പിക്കണം.

യുവതലമുറയ്ക്ക് യുവാക്കളായ തന്നെ മാതൃകകൾ ആവശ്യമുണ്ട്. തൊഴിലാളി സംഘടനകളിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്ന യുവാക്കൾ, പരിസ്ഥിതി നീതിക്കായി പ്രവർത്തിക്കുന്നവർ, ശാസ്ത്രജ്ഞർ, വിദ്യാർത്ഥി നേതാക്കൾ, ഡിജിറ്റൽ അവകാശപ്രവർത്തകർ, സഹകരണസംരംഭകർ, സമൂഹസേവകർ എന്നിവരുടെ പ്രവർത്തനങ്ങളെ പൊതുസമൂഹത്തിനു മുന്നിലെത്തിക്കണം. ഇവരെ അപ്രാപ്യരായ മഹാനായകരായി അല്ല, സാധാരണ ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് ഉയർന്നുവന്ന് സാമൂഹികമാറ്റത്തിൽ പങ്കാളികളാകുന്ന മനുഷ്യരായി അവതരിപ്പിക്കണം.

ഒരു ഗിഗ് തൊഴിലാളി കൂട്ടായ്മ രൂപീകരിക്കുന്നത്, വിദ്യാർത്ഥികൾ വിദ്യാഭ്യാസച്ചെലവിനെതിരെ സംഘടിക്കുന്നത്, യുവശാസ്ത്രജ്ഞർ പൊതുഗവേഷണത്തിനായി വാദിക്കുന്നത്, ഒരു പ്രദേശത്തെ യുവാക്കൾ പരിസ്ഥിതി സംരക്ഷണത്തിനായി പ്രവർത്തിക്കുന്നത്—ഇവയെല്ലാം രാഷ്ട്രീയബോധത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ പാഠശാലകളാണ്. ‘നിങ്ങൾക്ക് മാറ്റം സൃഷ്ടിക്കാം’ എന്ന സന്ദേശം യുവാക്കൾക്ക് അനുഭവത്തിലൂടെ ലഭിക്കണം.

കോർപ്പറേറ്റ് മാധ്യമങ്ങളുടെ ആശയാധിപത്യത്തെ നേരിടുന്നതിന് സ്വതന്ത്രവും വിശ്വസനീയവുമായ മാധ്യമശൃംഖല അനിവാര്യമാണ്. എന്നാൽ സ്വതന്ത്ര മാധ്യമം എന്നത് സ്വന്തം രാഷ്ട്രീയ നിലപാടുകൾ മാത്രം ആവർത്തിക്കുന്ന മാധ്യമമാകരുത്. തെളിവ് പരിശോധിക്കുന്നതും തെറ്റുകൾ തിരുത്തുന്നതും വ്യത്യസ്ത അഭിപ്രായങ്ങൾക്ക് ഇട നൽകുന്നതുമായ വിശ്വാസ്യതയുള്ള മാധ്യമസംസ്കാരം വികസിപ്പിക്കണം.

തൊഴിലാളി സമരങ്ങൾ, സഹകരണ വിജയങ്ങൾ, പൊതുമേഖലയുടെ നേട്ടങ്ങൾ, സാമൂഹിക പ്രസ്ഥാനങ്ങൾ, ലോകത്തിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിലെ പുതിയ സോഷ്യലിസ്റ്റ് പരീക്ഷണങ്ങൾ, പരിസ്ഥിതി പ്രസ്ഥാനങ്ങൾ, ശാസ്ത്രീയ പുരോഗതി എന്നിവയെക്കുറിച്ച് ഗുണമേന്മയുള്ള ഉള്ളടക്കം സൃഷ്ടിക്കണം. അതോടൊപ്പം കമ്മ്യൂണിസത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ചരിത്രപരമായ തെറ്റിദ്ധാരണകൾക്ക് ചരിത്രരേഖകൾ, കണക്കുകൾ, ഗവേഷണങ്ങൾ, വിവിധ കാഴ്ചപ്പാടുകൾ എന്നിവയുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ മറുപടി നൽകണം. ‘പ്രചാരണം’ എന്നതിനെക്കാൾ ‘വസ്തുതാപരമായ പ്രതിവാദം’ വിശ്വാസ്യത സൃഷ്ടിക്കും.

കമ്മ്യൂണിസത്തിനെതിരെ പ്രചരിക്കുന്ന പ്രധാന ധാരണകളിലൊന്ന് കൂട്ടായ പ്രവർത്തനം വ്യക്തിസ്വാതന്ത്ര്യത്തെ ഇല്ലാതാക്കുമെന്നാണ്. ഇതിന് മറുപടിയായി വ്യക്തിയുടെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന് ആവശ്യമായ സാമൂഹിക അടിത്തറ തന്നെ കൂട്ടായ ഉടമസ്ഥതയും സാമൂഹിക സുരക്ഷയുമാണെന്ന് വ്യക്തമാക്കണം. ഒരു തൊഴിലാളിക്ക് സംഘടനയില്ലെങ്കിൽ തൊഴിൽദാതാവിന്റെ മുമ്പിൽ അവന്റെ വ്യക്തിഗത സ്വാതന്ത്ര്യം പരിമിതമാണ്. എന്നാൽ കൂട്ടായ ചർച്ചാവകാശം ലഭിക്കുമ്പോൾ അവന്റെ യഥാർത്ഥ ശക്തി വർധിക്കുന്നു.

കൂട്ടായ പ്രവർത്തനം വ്യക്തിയെ ഇല്ലാതാക്കുന്നില്ല; വ്യക്തിയുടെ സാമൂഹിക ശക്തിയെ വർധിപ്പിക്കുന്നു. ഒരു വ്യക്തിക്ക് ഒറ്റയ്ക്ക് പരിഹരിക്കാനാകാത്ത പ്രശ്നം കൂട്ടായ പ്രവർത്തനത്തിലൂടെ പരിഹരിക്കാനാകുമ്പോൾ വ്യക്തിയുടെ സ്വാതന്ത്ര്യം യാഥാർത്ഥ്യത്തിൽ വികസിക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. അതിനാൽ കൂട്ടായ്മയെ ത്യാഗമായി അല്ല, മനുഷ്യന്റെ സ്വയംസാക്ഷാത്കാരത്തിനുള്ള ഒരു ഉയർന്ന സാമൂഹിക രൂപമായി അവതരിപ്പിക്കണം.

യുവതലമുറയെ കമ്മ്യൂണിസത്തിലേക്ക് ആകർഷിക്കുക എന്നത് കൂടുതൽ മുദ്രാവാക്യങ്ങൾ നൽകുകയോ പഴയ ചരിത്രം ആവർത്തിക്കുകയോ ചെയ്യുന്നതിലൂടെ സാധ്യമാകില്ല. അവർക്ക് അവരുടെ ജീവിതവുമായി ബന്ധമുള്ള ഉത്തരങ്ങൾ വേണം; അവർക്ക് ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കാൻ സ്വാതന്ത്ര്യം വേണം; അവർക്ക് പുതിയ ആശയങ്ങൾ പരീക്ഷിക്കാൻ ഇട വേണം; അവർക്ക് രാഷ്ട്രീയത്തിൽ യഥാർത്ഥ പങ്കാളിത്തം വേണം. അതിനാൽ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനം സ്വയം ഒരു തുറന്ന പഠനസമൂഹമായും പരീക്ഷണശാലയായും ജനാധിപത്യ സംഘടനയായും പുനർനിർമ്മിക്കേണ്ടതുണ്ട്.

ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്സിന്റെ ദൃഷ്ടിയിൽ യുവതലമുറ ഒരു ഏകതാനമായ സാമൂഹിക ഘടകമല്ല. അതിനകത്ത് വിവിധ ആശയങ്ങളും ആഗ്രഹങ്ങളും വൈരുധ്യങ്ങളും സാധ്യതകളും ഒരേസമയം നിലനിൽക്കുന്നു. ഈ ‘സൂപ്പർപോസിഷൻ’ അവസ്ഥയെ ബലമായി ഒരേ രൂപത്തിലാക്കുന്നതിനു പകരം സംവാദത്തിലൂടെയും അനുഭവത്തിലൂടെയും കൂട്ടായ പ്രവർത്തനത്തിലൂടെയും പുതിയൊരു സംയോജിത രാഷ്ട്രീയബോധത്തിലേക്ക് വികസിപ്പിക്കണം. വ്യത്യാസങ്ങളെ ഭയപ്പെടാതെ അവയെ സൃഷ്ടിപരമായ വൈരുധ്യങ്ങളായി കാണണം.

അങ്ങനെ നോക്കുമ്പോൾ യുവതലമുറയെ കമ്മ്യൂണിസത്തിലേക്ക് ആകർഷിക്കുക എന്നത് ഒരു ഏകദിശാ ‘റിക്രൂട്ട്മെന്റ്’ പരിപാടിയല്ല. അത് കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ തന്നെ പുനർജനനപ്രക്രിയയാണ്. യുവാക്കൾ പ്രസ്ഥാനത്തിലേക്ക് വരുമ്പോൾ അവർ പ്രസ്ഥാനത്തെ മാറ്റുകയും വേണം. പുതിയ ശാസ്ത്രം, പുതിയ സാങ്കേതികവിദ്യ, പുതിയ സാംസ്കാരിക രൂപങ്ങൾ, പുതിയ തൊഴിൽബന്ധങ്ങൾ, പുതിയ സാമൂഹിക അനുഭവങ്ങൾ എന്നിവ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് ചിന്തയെ സമ്പന്നമാക്കണം. അതിലൂടെ തലമുറകളുടെ അറിവുകൾ പരസ്പരം സംയോജിക്കുമ്പോഴാണ് ഒരു ജീവിക്കുന്ന വിപ്ലവപ്രസ്ഥാനം രൂപപ്പെടുന്നത്.

യുവതലമുറയെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് ആശയത്തിലേക്ക് ആകർഷിക്കുന്നതിനുള്ള അടിസ്ഥാനതന്ത്രം, അവരുടെ ജീവിതത്തിലെ വൈരുധ്യങ്ങളെ തിരിച്ചറിഞ്ഞ് അവയെ സാമൂഹികബോധത്തിലേക്കും കൂട്ടായ പ്രവർത്തനത്തിലേക്കും പരിവർത്തനം ചെയ്യുന്നതായിരിക്കണം. സാമ്പത്തിക അരക്ഷിതാവസ്ഥ, ഡിജിറ്റൽ ഏകാന്തത, തൊഴിലില്ലായ്മ, കാലാവസ്ഥാ ഭയം, ഭവനപ്രശ്നം, വിദ്യാഭ്യാസച്ചെലവ്, സാമൂഹിക വിവേചനം, രാഷ്ട്രീയവിമുഖത എന്നിവ ഓരോന്നും ഒറ്റപ്പെട്ട പ്രശ്നങ്ങളല്ല. അവ പരസ്പരം ബന്ധിതമായ സാമൂഹിക പ്രക്രിയകളാണ്. ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്സ് മുന്നോട്ടുവയ്ക്കുന്ന സംയോജകബലങ്ങളും വിയോജകബലങ്ങളും തമ്മിലുള്ള ചലനാത്മകബന്ധം ഈ പ്രക്രിയയെ മനസ്സിലാക്കുന്നതിനുള്ള ഒരു പുതിയ തത്ത്വചിന്താപരമായ ഉപാധിയായി ഉപയോഗിക്കാം. വ്യക്തിയെ സമൂഹത്തിൽ നിന്ന് അകറ്റുന്ന വിയോജകബലങ്ങളെ തിരിച്ചറിഞ്ഞ് അവയ്ക്കുള്ളിൽ തന്നെ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന സംയോജകശക്തികളെ ഉണർത്തുകയാണ് രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ ദൗത്യം.

ഇതിനായി കമ്മ്യൂണിസം ഭൂതകാലത്തിന്റെ ഒരു അടച്ച സിദ്ധാന്തമായി അല്ല, ഭാവിയെ നിർമ്മിക്കുന്ന തുറന്ന സാമൂഹിക പരീക്ഷണമായി മാറണം. മാർക്സിന്റെ വർഗവിശകലനത്തെ ആധുനിക ശാസ്ത്രം, സാങ്കേതികവിദ്യ, പരിസ്ഥിതിശാസ്ത്രം, സിസ്റ്റംസ് ചിന്ത, കൃത്രിമബുദ്ധി, ഡിജിറ്റൽ സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥ എന്നിവയുമായി സജീവമായി സംവദിപ്പിക്കണം. എന്നാൽ ശാസ്ത്രീയ ആശയങ്ങളെ രാഷ്ട്രീയ സത്യങ്ങളുടെ തെളിവുകളായി ദുരുപയോഗം ചെയ്യാതെ, അവയിൽ നിന്ന് ലഭിക്കുന്ന തത്ത്വചിന്താപരമായ ഉൾക്കാഴ്ചകളെ വിമർശനാത്മകമായി ഉപയോഗിക്കണം. അപ്പോഴാണ് കമ്മ്യൂണിസത്തിന് ശാസ്ത്രീയതയും സൃഷ്ടിപരതയും ഒരുമിച്ച് കൈവരിക്കാൻ കഴിയുക.

യുവാക്കളെ പ്രേക്ഷകരായി കാണുന്ന പ്രസ്ഥാനം പഴയ രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ ആവർത്തനമായി മാറും; യുവാക്കളെ സഹസ്രഷ്ടാക്കളായി കാണുന്ന പ്രസ്ഥാനമാണ് ഭാവിയുടെ രാഷ്ട്രീയത്തെ നിർമ്മിക്കുക. ഡിജിറ്റൽ ലോകത്തിലെ ആശയവിനിമയത്തെയും ഭൂതലത്തിലെ സംഘടനയെയും ബന്ധിപ്പിക്കണം. പഠനത്തെയും പ്രവർത്തനത്തെയും, ശാസ്ത്രത്തെയും തത്ത്വചിന്തയെയും, കലയും രാഷ്ട്രീയത്തെയും, വ്യക്തിസ്വാതന്ത്ര്യത്തെയും സാമൂഹിക ഐക്യത്തെയും പരസ്പരവിരുദ്ധങ്ങളായി കാണാതെ ഒരു ഉയർന്ന സംയോജനത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുവരണം. പ്രാദേശിക സമരങ്ങളെ പരസ്പരം ബന്ധിപ്പിച്ച് അവയെ വിശാലമായ സാമൂഹിക പരിവർത്തനത്തിന്റെ ശക്തികളാക്കി മാറ്റണം.

ഇത്തരത്തിൽ പുനർനിർമ്മിക്കപ്പെടുന്ന കമ്മ്യൂണിസം വെറും അധികാരമാറ്റത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയമല്ല; മനുഷ്യനും സാങ്കേതികവിദ്യയും പ്രകൃതിയും തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തെ പുനഃസംഘടിപ്പിക്കുന്ന ഒരു പുതിയ നാഗരികതാ പദ്ധതിയായിരിക്കും. AIയും ഓട്ടോമേഷനും മനുഷ്യന്റെ തൊഴിൽസമയം കുറയ്ക്കാനും സൃഷ്ടിപരത വർധിപ്പിക്കാനും ഉപയോഗിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു സമൂഹം; അറിവും ശാസ്ത്രവും സ്വകാര്യ കുത്തകകളിൽ നിന്ന് മോചിപ്പിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു സമൂഹം; ആരോഗ്യം, വിദ്യാഭ്യാസം, ഭവനം, സാമൂഹിക സുരക്ഷ എന്നിവ അവകാശങ്ങളായി അംഗീകരിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു സമൂഹം; പ്രകൃതിയെ കീഴടക്കേണ്ട വസ്തുവായി കാണാതെ മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ ഭൗതിക അടിത്തറയായി സംരക്ഷിക്കുന്ന ഒരു സമൂഹം—ഇതാണ് യുവതലമുറയ്ക്ക് മുന്നിൽ വയ്ക്കാവുന്ന ഭാവിയുടെ ശക്തമായ രാഷ്ട്രീയസങ്കൽപ്പം.

അവസാനം, കമ്മ്യൂണിസത്തിന്റെ ഭാവി യുവതലമുറയെ എത്രത്തോളം ആകർഷിക്കാനാകുന്നു എന്നതിൽ മാത്രം ആശ്രയിക്കുന്നില്ല; യുവതലമുറയുമായി സംവദിക്കുമ്പോൾ കമ്മ്യൂണിസം തന്നെ എത്രത്തോളം മാറാനും പഠിക്കാനും വികസിക്കാനും തയ്യാറാകുന്നു എന്നതിലും ആശ്രയിക്കുന്നു. വൈരുധ്യങ്ങളെ അടിച്ചമർത്താതെ അവയിൽ നിന്ന് പുതിയ സംയോജനങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുകയും, വിയോജകബലങ്ങളെ സംയോജകബലങ്ങളാക്കി മാറ്റുകയും, നിലവിലുള്ള യാഥാർത്ഥ്യത്തിനുള്ളിൽ നിന്ന് പുതിയ സാധ്യതകളെ ഉദ്ഭവിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു പ്രസ്ഥാനമായാൽ മാത്രമേ കമ്മ്യൂണിസത്തിന് ഇരുപത്തിയൊന്നാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ യുവതലമുറയുടെ ഭാവനയിലും പ്രവർത്തനത്തിലും വീണ്ടും ജീവൻ നേടാൻ കഴിയൂ. അപ്പോൾ കമ്മ്യൂണിസം ചരിത്രത്തിന്റെ ഒരു അധ്യായമല്ല; ചരിത്രത്തെ മാറ്റിമറിക്കാൻ ശേഷിയുള്ള ഒരു ജീവിക്കുന്ന സാധ്യതയായിരിക്കും.

ഇന്നത്തെ യുവതലമുറയെ വലിയ തോതിൽ ഇടതുപക്ഷ യുവജന പ്രസ്ഥാനങ്ങളിലേക്ക് ആകർഷിക്കുക എന്നത് വെറും അംഗത്വം വർധിപ്പിക്കുന്നതിനുള്ള സംഘടനാപരമായ ലക്ഷ്യമല്ല. അതിനേക്കാൾ പ്രധാനമായി, യുവാക്കളുടെ ജീവിതാനുഭവങ്ങളെയും അവരുടെ സ്വപ്നങ്ങളെയും ആശങ്കകളെയും സാമ്പത്തിക അരക്ഷിതാവസ്ഥയെയും സാമൂഹിക ഒറ്റപ്പെടലിനെയും സാങ്കേതിക ലോകത്തിലെ മാറ്റങ്ങളെയും രാഷ്ട്രീയബോധത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനമാക്കി ഒരു പുതിയ ഇടതുപക്ഷ യുവജനസംസ്കാരം വളർത്തിയെടുക്കുക എന്നതാണ് ലക്ഷ്യം. യുവാക്കളോട് പഴയ രാഷ്ട്രീയ മുദ്രാവാക്യങ്ങൾ ആവർത്തിക്കുന്നതിനു പകരം, അവരുടെ ജീവിതത്തിലെ യഥാർത്ഥ വൈരുധ്യങ്ങളിൽ നിന്ന് രാഷ്ട്രീയം ആരംഭിക്കണം. അവർ നേരിടുന്ന പ്രശ്നങ്ങൾ കേൾക്കുകയും അവയുടെ സാമൂഹിക കാരണങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കാൻ സഹായിക്കുകയും, അവ പരിഹരിക്കുന്നതിനുള്ള കൂട്ടായ പ്രവർത്തനങ്ങളിൽ അവരെ പങ്കാളികളാക്കുകയും, ആ അനുഭവങ്ങളിൽ നിന്ന് രാഷ്ട്രീയബോധവും സംഘടനാബോധവും വളർത്തുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു തുടർച്ചയായ പ്രക്രിയയാണ് ആവശ്യമായത്.

ഇതിനായി ആദ്യമായി വേണ്ടത് യുവാക്കളുടെ യാഥാർത്ഥ്യജീവിതത്തെക്കുറിച്ചുള്ള സമഗ്രമായ പഠനമാണ്. ഓരോ പ്രദേശത്തും യുവാക്കൾ നേരിടുന്ന പ്രധാന പ്രശ്നങ്ങൾ എന്തൊക്കെയാണെന്ന് കണ്ടെത്തണം. തൊഴിൽ ലഭിക്കാത്തത്, സ്ഥിരതയില്ലാത്ത തൊഴിൽ, ഗിഗ് തൊഴിൽ, കുറഞ്ഞ വേതനം, വിദ്യാഭ്യാസച്ചെലവ്, ഉയർന്ന വാടക, ഭവനപ്രശ്നം, യാത്രാസൗകര്യങ്ങളുടെ അപര്യാപ്തത, ആരോഗ്യപ്രശ്നങ്ങൾ, ലഹരി, സാമൂഹിക ഒറ്റപ്പെടൽ, ഡിജിറ്റൽ അടിമത്തം, കാലാവസ്ഥാ പ്രതിസന്ധി, സ്ത്രീകളുടെ സുരക്ഷ, ജാതി-ലിംഗ വിവേചനം, ഭാവിയെക്കുറിച്ചുള്ള അനിശ്ചിതത്വം എന്നിവയെല്ലാം ഇതിൽ ഉൾപ്പെടണം. ഈ പഠനം പാർട്ടി പ്രചാരണത്തിന്റെ രൂപത്തിലാകരുത്. ആദ്യം യുവാക്കളോട് ചോദിക്കേണ്ടത്, “നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ പ്രശ്നം എന്താണ്?” എന്നതാണ്. അവരുടെ ഉത്തരങ്ങളിൽ നിന്നാണ് പ്രവർത്തനപരിപാടികൾ രൂപപ്പെടേണ്ടത്. യുവാക്കളെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുന്നതിനു പകരം യുവാക്കളോട് സംസാരിക്കുകയും അവരെ കേൾക്കുകയും ചെയ്യുക എന്നതാണ് ആദ്യത്തെ സംഘടനാതത്വം.

ഓരോ പഞ്ചായത്തിലും നഗരസഭയിലും കോളേജ് മേഖലയിലും തൊഴിലാളി കേന്ദ്രങ്ങളിലും സ്ഥിരമായി നടക്കുന്ന തുറന്ന യുവജനസഭകൾ രൂപീകരിക്കണം. ഇവ സാധാരണ രാഷ്ട്രീയയോഗങ്ങളിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായിരിക്കണം. നീണ്ട പ്രസംഗങ്ങൾക്ക് പകരം സംവാദത്തിനും ചോദ്യങ്ങൾക്കും വിമർശനത്തിനും മുൻഗണന നൽകണം. ഇടതുപക്ഷ ആശയങ്ങളോട് യോജിക്കാത്ത യുവാക്കൾക്കും പങ്കെടുക്കാനും അഭിപ്രായം പറയാനും അവസരം നൽകണം. ഒരു യുവാവ് ഇടതുപക്ഷ സംഘടനയിൽ ചേരുന്നതിന് മുമ്പ് തന്നെ അവിടെ തന്റെ ശബ്ദത്തിന് വിലയുണ്ടെന്ന് അനുഭവിക്കണം. സംഘടനയെ ഒരു നിർദ്ദേശം നൽകുന്ന കേന്ദ്രമായി കാണുന്നതിനു പകരം, യുവാക്കളുടെ പ്രശ്നങ്ങൾ ചർച്ച ചെയ്യുകയും പരിഹാരങ്ങൾ കണ്ടെത്തുകയും ചെയ്യുന്ന ജനാധിപത്യ വേദിയായി മാറ്റുമ്പോഴാണ് വിശ്വാസം വളരുന്നത്.

യുവാക്കളെ വലിയ തോതിൽ ആകർഷിക്കുന്നതിനുള്ള ഏറ്റവും ഫലപ്രദമായ മാർഗം അവരുടെ ജീവിതവുമായി നേരിട്ട് ബന്ധപ്പെട്ട പ്രശ്നങ്ങളിൽ നിന്ന് ചെറിയ ജനകീയ പ്രസ്ഥാനങ്ങൾ ആരംഭിക്കുകയാണ്. തൊഴിൽ അവസരങ്ങൾ, ഗിഗ് തൊഴിലാളികളുടെ അവകാശങ്ങൾ, വിദ്യാഭ്യാസച്ചെലവ്, വിദ്യാർത്ഥികളുടെ താമസപ്രശ്നങ്ങൾ, പൊതുഗതാഗതം, താങ്ങാവുന്ന ഭവനം, പൊതുജനാരോഗ്യം, കായിക സൗകര്യങ്ങൾ, ഡിജിറ്റൽ അവകാശങ്ങൾ, പരിസ്ഥിതി സംരക്ഷണം, സ്ത്രീസുരക്ഷ, ലഹരിവിരുദ്ധ പ്രവർത്തനം തുടങ്ങിയ വിഷയങ്ങളിൽ പ്രാദേശിക പ്രചാരണങ്ങൾ സംഘടിപ്പിക്കണം. ഒരു പ്രശ്നം കണ്ടെത്തുക, അതിനെക്കുറിച്ച് പഠിക്കുക, ബാധിക്കപ്പെട്ടവരുമായി സംസാരിക്കുക, ആവശ്യങ്ങൾ രൂപപ്പെടുത്തുക, ജനപിന്തുണ നേടുക, അധികാരികളോട് ആവശ്യപ്പെടുക, ആവശ്യമെങ്കിൽ സമരം സംഘടിപ്പിക്കുക, ഫലം നേടുക, ഫലം വിലയിരുത്തുക എന്ന ഒരു പൂർണ്ണ പ്രവർത്തനചക്രം രൂപപ്പെടണം. സംഘടനയിൽ ചേർന്നതിന്റെ ഫലമായി തന്റെ പ്രദേശത്ത് ഒരു ചെറിയ മാറ്റമെങ്കിലും സൃഷ്ടിക്കാൻ കഴിഞ്ഞുവെന്ന് ഒരു യുവാവിന് അനുഭവപ്പെടുമ്പോഴാണ് രാഷ്ട്രീയപ്രവർത്തനത്തിൽ വിശ്വാസം ഉണ്ടാകുന്നത്.

ഡിജിറ്റൽ ലോകത്തെ അവഗണിച്ചുകൊണ്ട് ഇന്നത്തെ യുവതലമുറയെ സമീപിക്കാൻ കഴിയില്ല. എന്നാൽ സാമൂഹ്യമാധ്യമങ്ങളെ വെറും പാർട്ടി പ്രചാരണത്തിനുള്ള ഉപകരണങ്ങളായി ഉപയോഗിക്കുന്നതും ഫലപ്രദമല്ല. യുവാക്കൾക്ക് ഉപകാരപ്രദമായ അറിവും വിശകലനവും സംവാദവും നൽകുന്ന ഒരു പുതിയ ഇടതുപക്ഷ ഡിജിറ്റൽ മാധ്യമസംസ്കാരം വളർത്തണം. ചെറുവീഡിയോകൾ, ശബ്ദപരിപാടികൾ, ചിത്രവിവരണങ്ങൾ, ചർച്ചകൾ, അഭിമുഖങ്ങൾ, ചരിത്രപരമായ വിശദീകരണങ്ങൾ, ശാസ്ത്രവും സമൂഹവും സംബന്ധിച്ച ഉള്ളടക്കങ്ങൾ, തൊഴിലവകാശങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള വിവരങ്ങൾ, സാമ്പത്തിക വിഷയങ്ങളുടെ ലളിതമായ വിശദീകരണങ്ങൾ, കാലാവസ്ഥാ പ്രതിസന്ധിയുടെ സാമൂഹിക കാരണങ്ങൾ, കൃത്രിമബുദ്ധിയും തൊഴിലും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം തുടങ്ങിയവ യുവാക്കളുടെ ഭാഷയിൽ അവതരിപ്പിക്കണം. ഉള്ളടക്കത്തിന്റെ ലക്ഷ്യം ആളുകളെ പ്രകോപിപ്പിക്കുക എന്നതല്ല; ചിന്തിപ്പിക്കുക എന്നതായിരിക്കണം. തെറ്റായ വിവരങ്ങളും വ്യക്തിപരമായ അധിക്ഷേപങ്ങളും വ്യാജപ്രചാരണങ്ങളും ഒഴിവാക്കണം. വിശ്വാസ്യതയാണ് ദീർഘകാല രാഷ്ട്രീയശക്തിയുടെ അടിസ്ഥാനം.

ഇടതുപക്ഷ യുവജന പ്രസ്ഥാനത്തിന് സ്വന്തമായി ഒരു ശക്തമായ ഡിജിറ്റൽ മാധ്യമവേദി വികസിപ്പിക്കേണ്ടതുണ്ട്. വാർത്ത, ശാസ്ത്രം, രാഷ്ട്രീയം, തൊഴിൽ, സാമ്പത്തികശാസ്ത്രം, പരിസ്ഥിതി, സംസ്കാരം, കല, ചരിത്രം, തത്ത്വചിന്ത, സാങ്കേതികവിദ്യ എന്നിവയെ പരസ്പരം ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന ഒരു സമഗ്ര യുവജന മാധ്യമസംസ്കാരമാണ് ആവശ്യമായത്. യുവാക്കൾക്ക് വെറും വിവരങ്ങൾ നൽകുന്നതിനു പകരം അവർക്ക് ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കാനും ചർച്ച ചെയ്യാനും സ്വന്തം ഉള്ളടക്കം സൃഷ്ടിക്കാനും അവസരം നൽകണം. ഒരു ചെറിയ വീഡിയോ കണ്ട യുവാവ് ഒരു ചർച്ചയിൽ പങ്കെടുക്കണം; ചർച്ചയിൽ നിന്ന് പഠനവൃത്തത്തിലേക്ക് കടക്കണം; പഠനവൃത്തത്തിൽ നിന്ന് സാമൂഹിക പ്രവർത്തനത്തിലേക്ക് എത്തണം. ഇങ്ങനെ ഡിജിറ്റൽ ഇടപെടൽ ഭൂതല സംഘടനയുമായി ബന്ധിപ്പിക്കപ്പെടണം.

രാഷ്ട്രീയ വിദ്യാഭ്യാസത്തിലും വലിയ മാറ്റം ആവശ്യമാണ്. ദീർഘമായ സൈദ്ധാന്തിക പ്രസംഗങ്ങൾ കേൾപ്പിക്കുന്ന രീതിക്ക് പകരം യുവാക്കളുടെ ചോദ്യങ്ങളിൽ നിന്ന് രാഷ്ട്രീയ പഠനം ആരംഭിക്കണം. മുതലാളിത്തം എന്താണ്, പണം എങ്ങനെ മൂലധനമാകുന്നു, തൊഴിലാളിയുടെ അധ്വാനത്തിൽ നിന്ന് ലാഭം എങ്ങനെ രൂപപ്പെടുന്നു, സാമ്പത്തിക അസമത്വം എന്തുകൊണ്ട് വർധിക്കുന്നു, നവലിബറലിസം എന്താണ്, കൃത്രിമബുദ്ധി തൊഴിൽ മേഖലയെ എങ്ങനെ മാറ്റും, കാലാവസ്ഥാ പ്രതിസന്ധിയുടെ സാമ്പത്തിക അടിത്തറ എന്താണ്, സോഷ്യലിസം എന്തുകൊണ്ട് ആവശ്യമാണ്, സാമൂഹിക ഉടമസ്ഥത എന്താണ്, ജനാധിപത്യവും സാമ്പത്തിക ജനാധിപത്യവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധമെന്താണ്, ഇരുപത്തിയൊന്നാം നൂറ്റാണ്ടിലെ കമ്മ്യൂണിസം എങ്ങനെയായിരിക്കണം തുടങ്ങിയ ചോദ്യങ്ങളെ കേന്ദ്രീകരിച്ചുള്ള പഠനപരിപാടികൾ ആരംഭിക്കണം. ഓരോ വിഷയവും യുവാക്കളുടെ ജീവിതാനുഭവങ്ങളുമായി ബന്ധിപ്പിക്കണം. പഠിപ്പിക്കുന്നതിനെക്കാൾ സംവദിക്കുകയും സംവാദത്തിലൂടെ ചിന്തിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുക എന്നതായിരിക്കണം പ്രധാനരീതി.

ശാസ്ത്രത്തിലും സാങ്കേതികവിദ്യയിലും താൽപര്യമുള്ള യുവാക്കളെ പ്രത്യേകമായി സമീപിക്കണം. ഇടതുപക്ഷ രാഷ്ട്രീയം പഴയ രാഷ്ട്രീയചരിത്രത്തിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നില്ലെന്നും ഭാവിയിലെ ശാസ്ത്ര-സാങ്കേതിക ലോകത്തെക്കുറിച്ചും അതിന് വ്യക്തമായ കാഴ്ചപ്പാട് ആവശ്യമാണെന്നും തെളിയിക്കണം. കൃത്രിമബുദ്ധി, യന്ത്രവൽക്കരണം, ജൈവസാങ്കേതികവിദ്യ, ബഹിരാകാശ ഗവേഷണം, നാഡീശാസ്ത്രം, പരിസ്ഥിതിശാസ്ത്രം, സങ്കീർണ്ണതാശാസ്ത്രം, സംവിധാനചിന്ത തുടങ്ങിയ വിഷയങ്ങളെ മാർക്സിയൻ സാമൂഹിക വിശകലനവുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന പഠനവേദികൾ രൂപീകരിക്കാം. ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്സിന്റെ ആശയങ്ങളും ഇവിടെ ചർച്ച ചെയ്യാം. എന്നാൽ ഭൗതികശാസ്ത്രത്തിലെ ആശയങ്ങളെ സാമൂഹികശാസ്ത്രത്തിലെ തെളിവുകളായി തെറ്റായി അവതരിപ്പിക്കാതെ, അവയെ തത്ത്വചിന്താപരമായ ഉപമകളും ചിന്താവികസനത്തിനുള്ള ഉപാധികളുമായി മാത്രം ഉപയോഗിക്കുന്ന ശാസ്ത്രീയ ജാഗ്രത പാലിക്കണം.

യുവാക്കളുടെ സാമ്പത്തിക ജീവിതത്തിൽ ഇടതുപക്ഷ ആശയങ്ങൾ പ്രായോഗികമായി അനുഭവിക്കാൻ കഴിയുന്ന സഹകരണപ്രവർത്തനങ്ങൾ വളർത്തണം. യുവജന സഹകരണസംരംഭങ്ങൾ, ഡിജിറ്റൽ സേവന കൂട്ടായ്മകൾ, കർഷക-ഉപഭോക്തൃ സഹകരണങ്ങൾ, പുനരുപയോഗ-പുനഃചംക്രമണ സംരംഭങ്ങൾ, സാങ്കേതിക സേവന കൂട്ടായ്മകൾ, പ്രാദേശിക ഉൽപ്പാദന കൂട്ടായ്മകൾ തുടങ്ങിയവ ആരംഭിക്കാം. കൂട്ടായ ഉടമസ്ഥതയും കൂട്ടായ തീരുമാനമെടുക്കലും വ്യക്തിയുടെ കഴിവിനെ ഇല്ലാതാക്കുന്നില്ലെന്നും മറിച്ച് അതിനെ കൂടുതൽ ശക്തമാക്കുന്നുവെന്നും യുവാക്കൾക്ക് അനുഭവത്തിലൂടെ മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയണം. ആശയം പുസ്തകത്തിൽ വായിക്കുന്നതിനേക്കാൾ ഒരു കൂട്ടായ സംരംഭത്തിൽ പങ്കെടുത്ത് അനുഭവിക്കുന്നതാണ് കൂടുതൽ ശക്തമായ രാഷ്ട്രീയ വിദ്യാഭ്യാസം.

ഓരോ യുവജനസംഘടനയും ഒരു പ്രദേശിക സാമൂഹിക പദ്ധതി ഏറ്റെടുക്കുന്ന രീതി രൂപപ്പെടുത്തണം. ഒരു കുളം സംരക്ഷിക്കുക, പൊതുസ്ഥലം ശുചീകരിക്കുക, വായനശാല സ്ഥാപിക്കുക, വിദ്യാർത്ഥികൾക്ക് പഠനസഹായം നൽകുക, വയോജനങ്ങൾക്ക് ഡിജിറ്റൽ സേവനസഹായം നൽകുക, പ്രാദേശിക ജൈവവൈവിധ്യം സംരക്ഷിക്കുക, പൊതുകായിക സൗകര്യങ്ങൾ വികസിപ്പിക്കുക, രക്തദാന-ആരോഗ്യബോധവൽക്കരണ പ്രവർത്തനങ്ങൾ സംഘടിപ്പിക്കുക തുടങ്ങിയ പദ്ധതികൾ ഇതിന്റെ ഭാഗമാകാം. ഇതിലൂടെ യുവജന സംഘടന ജനങ്ങളോട് പ്രസംഗിക്കുന്ന സംഘടനയല്ല, ജനങ്ങളോടൊപ്പം പ്രവർത്തിക്കുന്ന സംഘടനയാണ് എന്ന ബോധം വളരും.

കോളേജ് യുവാക്കളെ സമീപിക്കുന്ന രീതിയിലും മാറ്റം വേണം. വലിയ പൊതുയോഗങ്ങളും തിരഞ്ഞെടുപ്പ് കേന്ദ്രീകൃത പ്രവർത്തനങ്ങളും മാത്രം ആശ്രയിക്കാതെ ചെറിയ പഠന-പ്രവർത്തന കൂട്ടായ്മകൾ രൂപീകരിക്കണം. ശാസ്ത്രം, പരിസ്ഥിതി, സിനിമ, സാഹിത്യം, സംഗീതം, കായികം, കൃത്രിമബുദ്ധി, തൊഴിലവകാശം, സാമ്പത്തികശാസ്ത്രം, ചരിത്രം തുടങ്ങിയ വിവിധ വിഷയങ്ങളെ കേന്ദ്രീകരിച്ച് ചെറിയ കൂട്ടായ്മകൾ രൂപപ്പെടണം. ഒരു യുവാവിന് തനിക്ക് ഏറ്റവും താൽപര്യമുള്ള മേഖലയിലൂടെ ഇടതുപക്ഷ പ്രസ്ഥാനവുമായി ബന്ധപ്പെടാനുള്ള അവസരം നൽകണം. രാഷ്ട്രീയ താൽപര്യമില്ലാത്ത ഒരു യുവാവ് പരിസ്ഥിതിയിലൂടെ വരാം; മറ്റൊരാൾ സിനിമയിലൂടെ; മറ്റൊരാൾ ശാസ്ത്രത്തിലൂടെ; മറ്റൊരാൾ തൊഴിലവകാശത്തിലൂടെ. പിന്നീട് ഇവയെല്ലാം വിശാലമായ സാമൂഹികബോധത്തിലേക്ക് ബന്ധിപ്പിക്കാം.

കോളേജ് വിദ്യാർത്ഥികളോടൊപ്പം യുവ തൊഴിലാളികളെ പ്രത്യേകമായി സംഘടിപ്പിക്കേണ്ടതുണ്ട്. ഭക്ഷണവിതരണ തൊഴിലാളികൾ, വാഹനചാലകർ, വിവരസാങ്കേതിക തൊഴിലാളികൾ, സ്വതന്ത്ര തൊഴിലാളികൾ, നിർമ്മാണ തൊഴിലാളികൾ, വ്യാപാരസ്ഥാപനങ്ങളിലെ തൊഴിലാളികൾ, ആരോഗ്യപ്രവർത്തകർ, കരാർ തൊഴിലാളികൾ തുടങ്ങിയ പുതിയ തലമുറയിലെ തൊഴിലാളികൾക്ക് പ്രത്യേക സംഘടനാപരമായ ശ്രദ്ധ നൽകണം. ഗിഗ് സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥ യുവ തൊഴിലാളികളെ സ്വതന്ത്ര സംരംഭകരായി അവതരിപ്പിക്കുമ്പോഴും പലരും യഥാർത്ഥത്തിൽ സ്ഥിരതയില്ലാത്ത തൊഴിൽ, കുറഞ്ഞ വരുമാനം, സാമൂഹിക സുരക്ഷയുടെ അഭാവം, തൊഴിൽനിയന്ത്രണം, അൽഗോരിതമിക നിയന്ത്രണം എന്നിവ നേരിടുന്നു. അവരുടെ യഥാർത്ഥ തൊഴിൽബന്ധങ്ങളെ തിരിച്ചറിഞ്ഞ് തൊഴിലവകാശം, സാമൂഹിക സുരക്ഷ, ന്യായമായ വേതനം, സംഘടനാസ്വാതന്ത്ര്യം, കൂട്ടായ ചർച്ചാവകാശം എന്നിവയ്ക്കായി പ്രസ്ഥാനങ്ങൾ വളർത്തണം.

സ്ത്രീ യുവാക്കളുടെ പങ്കാളിത്തം പ്രത്യേകമായി ശക്തിപ്പെടുത്തണം. സ്ത്രീകളുടെ പങ്കാളിത്തം വെറും എണ്ണത്തിന്റെ കാര്യമായി കാണാതെ നേതൃത്വത്തിന്റെ എല്ലാ തലങ്ങളിലും അവരുടെ യഥാർത്ഥ പങ്കാളിത്തം ഉറപ്പാക്കണം. സുരക്ഷിതമായ പൊതുഇടങ്ങൾ, വിദ്യാഭ്യാസം, തൊഴിൽ, യാത്ര, ആരോഗ്യസംരക്ഷണം, വേതനസമത്വം, പരിചരണത്തൊഴിലിന്റെ സാമൂഹിക അംഗീകാരം, ഡിജിറ്റൽ പീഡനം, ലിംഗവിവേചനം തുടങ്ങിയ വിഷയങ്ങളിൽ യുവതികൾക്ക് സ്വന്തം നേതൃത്വത്തിൽ പ്രവർത്തിക്കാൻ കഴിയുന്ന വേദികൾ സൃഷ്ടിക്കണം. ഒരു യുവജന പ്രസ്ഥാനം സ്ത്രീകൾക്ക് സുരക്ഷിതവും ജനാധിപത്യപരവും ബഹുമാനപൂർവവുമായ അന്തരീക്ഷം നൽകുന്നില്ലെങ്കിൽ അതിന് പുതിയ തലമുറയുടെ വിശ്വാസം നേടാൻ കഴിയില്ല.

യുവജന പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട മാറ്റം നേതൃത്വവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടതായിരിക്കണം. പഴയ തലമുറ തീരുമാനങ്ങൾ എടുക്കുകയും യുവാക്കൾ നിർദ്ദേശങ്ങൾ നടപ്പാക്കുകയും ചെയ്യുന്ന രീതി മാറ്റണം. യുവാക്കൾക്ക് സംഘടനയുടെ ആസൂത്രണം, തീരുമാനമെടുക്കൽ, സാമ്പത്തിക നിയന്ത്രണം, ആശയവിനിമയം, പ്രചാരണം, പ്രവർത്തനനിർവഹണം, ഫലമൂല്യനിർണയം എന്നിവയിൽ യഥാർത്ഥ ഉത്തരവാദിത്വം നൽകണം. പുതിയ നേതാക്കൾക്ക് പരീക്ഷിക്കാനും തെറ്റുകൾ വരുത്താനും തിരുത്താനും പഠിക്കാനും അവസരം നൽകണം. നേതൃത്വവികസനം പ്രസംഗിക്കാനുള്ള കഴിവിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങാതെ പ്രശ്നങ്ങളെ പഠിക്കാനും സംഘത്തെ നയിക്കാനും ജനങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെടാനും അഭിപ്രായവ്യത്യാസങ്ങൾ കൈകാര്യം ചെയ്യാനും ജനാധിപത്യപരമായി തീരുമാനമെടുക്കാനും കഴിയുന്ന കഴിവുകളുടെ വികസനമായിരിക്കണം.

യുവജനങ്ങളെ ആകർഷിക്കാൻ ഇടതുപക്ഷ രാഷ്ട്രീയം വിമർശനത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയം മാത്രമാകരുത്. “ഇത് തെറ്റാണ്” എന്ന് പറയുന്നതിനൊപ്പം “ഇതിന് പകരം എന്ത്?” എന്ന ചോദ്യത്തിനും വ്യക്തമായ ഉത്തരം നൽകണം. കുറഞ്ഞ തൊഴിൽസമയം, കൂടുതൽ ജീവിതസമയം, എല്ലാവർക്കും ഗുണമേന്മയുള്ള വിദ്യാഭ്യാസം, പൊതുജനാരോഗ്യം, താങ്ങാവുന്ന ഭവനം, സുരക്ഷിതമായ തൊഴിൽ, സാമൂഹിക സുരക്ഷ, സാങ്കേതികവിദ്യയുടെ ജനാധിപത്യ നിയന്ത്രണം, ശാസ്ത്രത്തിന്റെ സാമൂഹിക ഉപയോഗം, പരിസ്ഥിതി സംരക്ഷണം, സാംസ്കാരിക സ്വാതന്ത്ര്യം, സാമ്പത്തിക ജനാധിപത്യം എന്നിവ ഉൾക്കൊള്ളുന്ന ഒരു ഭാവിദർശനം യുവാക്കളുടെ മുന്നിൽ അവതരിപ്പിക്കണം. വെറും നിലവിലെ വ്യവസ്ഥയെ എതിർക്കുന്ന രാഷ്ട്രീയമല്ല, മെച്ചപ്പെട്ട ഒരു ഭാവിയെ നിർമ്മിക്കാനുള്ള രാഷ്ട്രീയമാണ് ഇടതുപക്ഷം എന്ന ബോധം വളർത്തണം.

ഈ മുഴുവൻ പ്രവർത്തനത്തിനും മൂന്ന് ഘട്ടങ്ങളുള്ള ഒരു സംഘടനാ മാതൃക സ്വീകരിക്കാം. ആദ്യഘട്ടം യുവാക്കളുമായി ബന്ധപ്പെടുകയും അവരുടെ ജീവിതം മനസ്സിലാക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഘട്ടമാണ്. രണ്ടാമത്തേത് അവരെ ചെറിയ കൂട്ടായ പ്രവർത്തനങ്ങളിൽ പങ്കെടുപ്പിക്കുന്ന ഘട്ടമാണ്. മൂന്നാമത്തേത് അവരിൽ നിന്ന് പുതിയ നേതാക്കളെ വളർത്തുന്ന ഘട്ടമാണ്. അതായത് ആദ്യം ബന്ധം, തുടർന്ന് പങ്കാളിത്തം, അതിനുശേഷം നേതൃത്വം എന്ന ക്രമം. നേരിട്ട് അംഗത്വം ചോദിക്കുന്നതിനേക്കാൾ ആദ്യം ഒരു പ്രശ്നത്തിൽ ഒരുമിച്ച് പ്രവർത്തിക്കുക എന്നതാണ് കൂടുതൽ ഫലപ്രദം. ഒരു സാമൂഹിക പ്രശ്നത്തിൽ ഒരുമിച്ച് പ്രവർത്തിക്കുമ്പോൾ രൂപപ്പെടുന്ന വിശ്വാസമാണ് പിന്നീട് രാഷ്ട്രീയബന്ധത്തിന്റെ അടിത്തറയാകുന്നത്.

ആദ്യഘട്ടത്തിൽ ഒരു ജില്ലയെ പരീക്ഷണപ്രദേശമാക്കി നൂറുദിവസത്തെ പ്രത്യേക പ്രവർത്തനപദ്ധതി നടപ്പാക്കാം. ആദ്യമാസം യുവജനങ്ങളുടെ പ്രശ്നങ്ങൾ കണ്ടെത്തുന്നതിനും പ്രാദേശിക പഠനത്തിനും ഡിജിറ്റൽ സംഘങ്ങൾ രൂപീകരിക്കുന്നതിനും മാറ്റിവയ്ക്കണം. രണ്ടാം മാസത്തിൽ യുവജനസഭകൾ, പഠനവൃത്തങ്ങൾ, ചെറിയ സാമൂഹിക പ്രചാരണങ്ങൾ, ഡിജിറ്റൽ ഉള്ളടക്കനിർമാണം എന്നിവ ആരംഭിക്കണം. മൂന്നാം മാസത്തിൽ ഭൂതലപ്രവർത്തനങ്ങൾ, യുവ തൊഴിലാളി സംഘടനാപ്രവർത്തനം, സാമൂഹിക പദ്ധതികൾ, കലാ-സാംസ്കാരിക പരിപാടികൾ എന്നിവ ശക്തിപ്പെടുത്തണം. നൂറാം ദിവസത്തിൽ എന്താണ് വിജയിച്ചത്, എന്താണ് പരാജയപ്പെട്ടത്, എന്തുകൊണ്ടാണ് പരാജയപ്പെട്ടത്, എവിടെയാണ് കൂടുതൽ യുവാക്കൾ പങ്കെടുത്തത്, ആരൊക്കെയാണ് പുതിയ നേതാക്കളായി ഉയർന്നുവന്നത് എന്നിങ്ങനെ ശാസ്ത്രീയമായി വിലയിരുത്തണം. വിജയിച്ച മാതൃകകൾ പിന്നീട് മറ്റു പ്രദേശങ്ങളിലേക്ക് വ്യാപിപ്പിക്കണം.

യുവജന പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ വിജയം വലിയ റാലികളിലെ ജനക്കൂട്ടത്തിന്റെ വലുപ്പം കൊണ്ട് മാത്രം അളക്കരുത്. പുതുതായി പ്രവർത്തനത്തിൽ എത്തിയ യുവാക്കളുടെ എണ്ണം, സ്ഥിരമായി പങ്കെടുക്കുന്നവരുടെ എണ്ണം, സ്ത്രീകളുടെ പങ്കാളിത്തം, വിദ്യാർത്ഥികളുടെയും യുവ തൊഴിലാളികളുടെയും പങ്കാളിത്തം, പുതിയ പഠനവൃത്തികളുടെ എണ്ണം, പ്രാദേശികമായി പരിഹരിച്ച പ്രശ്നങ്ങളുടെ എണ്ണം, യുവാക്കൾ സ്വയം ആരംഭിച്ച പ്രവർത്തനങ്ങളുടെ എണ്ണം, പുതിയ നേതൃത്വത്തിലേക്ക് ഉയർന്നുവന്നവരുടെ എണ്ണം, സംഘടനയിൽ ദീർഘകാലം തുടരുന്നവരുടെ ശതമാനം എന്നിവയാണ് യഥാർത്ഥ വിജയത്തിന്റെ സൂചകങ്ങൾ. അളക്കാൻ കഴിയുന്ന ലക്ഷ്യങ്ങളും കാലാനുസൃതമായ വിലയിരുത്തലും ഇല്ലാത്ത യുവജനപ്രസ്ഥാനം ക്രമേണ സംഘടനാപരമായ ജഡതയിലേക്ക് നീങ്ങാനുള്ള സാധ്യതയുണ്ട്.

ഈ പദ്ധതിയുടെ കേന്ദ്രത്തിൽ ഒരു അടിസ്ഥാന സംഘടനാ തത്വം ഉണ്ടായിരിക്കണം: യുവാക്കളെ പ്രസ്ഥാനത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുവരാൻ ആദ്യം അവരുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് പ്രവേശിക്കണം. അവരുടെ പ്രശ്നങ്ങൾ കേൾക്കണം, അവരുടെ അനുഭവങ്ങളെ ബഹുമാനിക്കണം, അവരോടൊപ്പം ചെറിയ പ്രശ്നങ്ങൾ പരിഹരിക്കണം, കൂട്ടായ പ്രവർത്തനത്തിന്റെ ശക്തി അനുഭവിപ്പിക്കണം, തുടർന്ന് ആ അനുഭവങ്ങളെ വിശാലമായ സാമൂഹിക-സാമ്പത്തിക ഘടനയുമായി ബന്ധിപ്പിക്കണം. അപ്പോൾ രാഷ്ട്രീയബോധം പുറത്തുനിന്ന് അടിച്ചേൽപ്പിക്കുന്ന ഒന്നായിരിക്കില്ല; സ്വന്തം ജീവിതാനുഭവങ്ങളിൽ നിന്ന് സ്വയം രൂപപ്പെടുന്ന ഒന്നായിരിക്കും.

ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്സിന്റെ ദൃഷ്ടിയിൽ നോക്കുമ്പോൾ യുവജനസമൂഹത്തിൽ ഇപ്പോൾ പ്രവർത്തിക്കുന്ന വിയോജകബലങ്ങൾ ശക്തമാണ്. വ്യക്തിവാദം, മത്സരബോധം, സാമ്പത്തിക അരക്ഷിതാവസ്ഥ, ഡിജിറ്റൽ ഏകാന്തത, രാഷ്ട്രീയനിരാശ, ഭാവിയെക്കുറിച്ചുള്ള ഭയം എന്നിവ യുവാക്കളെ പരസ്പരം അകറ്റുന്നു. എന്നാൽ ഇതേ അനുഭവങ്ങൾ പൊതുവായ അനുഭവങ്ങളാണെന്ന് അവർ തിരിച്ചറിയുമ്പോൾ അവയ്ക്കുള്ളിൽ സംയോജകബലങ്ങൾ ഉദ്ഭവിക്കാം. “എന്റെ തൊഴിലില്ലായ്മ” എന്ന അനുഭവം “ഞങ്ങളുടെ തൊഴിൽപ്രശ്നം” എന്ന ബോധമായി മാറുകയും, “ഞങ്ങളുടെ തൊഴിൽപ്രശ്നം” സാമൂഹിക-സാമ്പത്തിക വ്യവസ്ഥയുടെ പ്രശ്നമായി തിരിച്ചറിയപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നിടത്താണ് രാഷ്ട്രീയബോധത്തിന്റെ പുതിയ തലമുറ ജനിക്കുന്നത്. അതിനാൽ വിയോജകബലങ്ങളെ സംയോജകബലങ്ങളാക്കി മാറ്റുന്ന സംഘടനാപരമായ ഇടപെടലുകളാണ് ഇടതുപക്ഷ യുവജനപ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ പ്രധാന തന്ത്രമാകേണ്ടത്.

അവസാനമായി, യുവാക്കളെ ഒരു തയ്യാറായ രാഷ്ട്രീയരൂപത്തിലേക്ക് നിറയ്ക്കുക എന്നതല്ല ലക്ഷ്യം. യുവാക്കൾ തന്നെ പങ്കാളികളായി പുതിയൊരു ഇടതുപക്ഷ രാഷ്ട്രീയസംസ്കാരം സൃഷ്ടിക്കുന്ന സാഹചര്യം ഒരുക്കുകയാണ് വേണ്ടത്. അവരുടെ ശാസ്ത്രീയ ജിജ്ഞാസയും സാങ്കേതിക കഴിവുകളും സൃഷ്ടിപരതയും സാമൂഹികബോധവും സംഘടനാപരമായ ശക്തിയും ഒരുമിച്ചുചേർന്നാൽ പുതിയ തലമുറയുടെ ഇടതുപക്ഷ പ്രസ്ഥാനം പഴയ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ആവർത്തനം ആയിരിക്കില്ല. അത് കൂടുതൽ ജനാധിപത്യപരവും ശാസ്ത്രീയവുമായും സൃഷ്ടിപരമായും തുറന്നതുമായും സാമൂഹികമായി ഇടപെടുന്നതുമായ ഒരു പുതിയ പ്രസ്ഥാനമായി വളരും.

അതിനാൽ മുഴുവൻ പദ്ധതിയെയും ഒരു തുടർച്ചയായ സാമൂഹിക പരിവർത്തനചക്രമായി കാണാം: യുവാക്കളുടെ ജീവിതം മനസ്സിലാക്കുക, അവരുടെ പ്രശ്നങ്ങൾ കേൾക്കുക, ചെറിയ കൂട്ടായ പ്രവർത്തനങ്ങൾ ആരംഭിക്കുക, വിജയാനുഭവങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുക, അതിൽ നിന്ന് രാഷ്ട്രീയബോധം വളർത്തുക, സംഘടന ശക്തിപ്പെടുത്തുക, പുതിയ നേതാക്കളെ വളർത്തുക, പ്രാദേശിക സമരങ്ങളെ പരസ്പരം ബന്ധിപ്പിക്കുക, അവയെ വിശാലമായ സാമൂഹിക പ്രസ്ഥാനമാക്കി വികസിപ്പിക്കുക. ഈ പ്രക്രിയയിൽ യുവാക്കൾ വെറും അനുയായികളല്ല, ചരിത്രത്തിന്റെ സജീവ സ്രഷ്ടാക്കളായി മാറണം. അപ്പോഴാണ് ഇടതുപക്ഷ യുവജനപ്രസ്ഥാനം എണ്ണത്തിൽ മാത്രം വളരാതെ ബോധത്തിലും സംഘടനയിലും നേതൃത്വത്തിലും സാമൂഹിക സ്വാധീനത്തിലും വളരുന്ന ഒരു പുതിയ ചരിത്രശക്തിയായി മാറുക.

യുവാക്കളെ ഇടതുപക്ഷ പ്രസ്ഥാനത്തിലേക്ക് ആകർഷിക്കുന്നതിനുള്ള ഏറ്റവും വലിയ തടസ്സം ഇടതുപക്ഷ ആശയങ്ങളുടെ അഭാവമല്ല; പലപ്പോഴും ആ ആശയങ്ങൾ യുവാക്കളുടെ ജീവിതാനുഭവങ്ങളുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന രീതിയുടെ അഭാവമാണ്. യുവാക്കളോട് “കമ്മ്യൂണിസം പഠിക്കൂ, പിന്നെ പ്രസ്ഥാനത്തിൽ വരൂ” എന്ന് പറയുന്ന രീതിക്ക് പകരം “നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിൽ എന്താണ് സംഭവിക്കുന്നത് എന്ന് നമുക്ക് ഒരുമിച്ച് മനസ്സിലാക്കാം; അതിന്റെ കാരണങ്ങൾ കണ്ടെത്താം; മാറ്റാൻ കഴിയുന്ന കാര്യങ്ങളിൽ ഒരുമിച്ച് പ്രവർത്തിക്കാം” എന്ന സമീപനമാണ് സ്വീകരിക്കേണ്ടത്. അതായത് ആശയത്തിൽ നിന്ന് സംഘടനയിലേക്കല്ല, ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് ആശയത്തിലേക്കും അനുഭവത്തിൽ നിന്ന് ബോധത്തിലേക്കും പ്രവർത്തനത്തിൽ നിന്ന് സംഘടനയിലേക്കുമുള്ള ഒരു പുതിയ യാത്രയാണ് നിർമ്മിക്കേണ്ടത്.

യുവജനപ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന യൂണിറ്റ് പോലും പുനർവിചിന്തനം ചെയ്യണം. പഴയ രീതിയിലുള്ള സ്ഥിരം ശാഖകളും യോഗങ്ങളും മാത്രം ആശ്രയിക്കുന്ന സംഘടനാരൂപം ഇന്നത്തെ മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന യുവജീവിതത്തിന് എല്ലായ്പ്പോഴും അനുയോജ്യമാകണമെന്നില്ല. പഠനം, ജോലി, കുടിയേറ്റം, ഓൺലൈൻ ജീവിതം, താൽക്കാലിക തൊഴിൽ, നഗരാന്തര സഞ്ചാരം തുടങ്ങിയവ കാരണം യുവാക്കളുടെ ജീവിതം കൂടുതൽ ചലനാത്മകമായിരിക്കുന്നു. അതിനാൽ സ്ഥിരമായ സംഘടനയ്ക്കൊപ്പം വിഷയാധിഷ്ഠിതവും പ്രദേശാധിഷ്ഠിതവും താൽക്കാലികവുമായ പ്രവർത്തക കൂട്ടായ്മകളും വേണം. ഒരു യുവാവിന് സ്ഥിരമായി പാർട്ടി ഓഫീസിൽ എത്താൻ കഴിയാത്തപ്പോഴും ഒരു പരിസ്ഥിതി പ്രവർത്തനത്തിലൂടെയോ ഡിജിറ്റൽ ഗവേഷണത്തിലൂടെയോ തൊഴിലാളി സഹായപ്രവർത്തനത്തിലൂടെയോ സംഘടനയുമായി ബന്ധപ്പെടാൻ കഴിയണം.

ഓരോ പ്രദേശത്തെയും യുവജനസമൂഹത്തെ ഒരേ വിഭാഗമായി കാണുന്നത് വലിയ തന്ത്രപരമായ പിഴവായിരിക്കും. നഗരത്തിലെ കോളേജ് വിദ്യാർത്ഥിയുടെ പ്രശ്നവും ഗ്രാമത്തിലെ തൊഴിലില്ലാത്ത യുവാവിന്റെ പ്രശ്നവും ഒരുപോലെയല്ല. വിദേശത്തേക്ക് പോകാൻ ശ്രമിക്കുന്ന യുവാവിന്റെ ആശങ്കയും ഗിഗ് തൊഴിലാളിയുടെ ജീവിതവും ഐ.ടി. മേഖലയിലെ ഉയർന്ന വരുമാനമുള്ള യുവാവിന്റെ തൊഴിൽ സമ്മർദ്ദവും ഒരുപോലെയല്ല. അതിനാൽ യുവജനസമൂഹത്തിന്റെ ഒരു സാമൂഹിക ഭൂപടം തയ്യാറാക്കണം.

വിദ്യാർത്ഥികൾ, തൊഴിലില്ലാത്തവർ, ഗിഗ് തൊഴിലാളികൾ, വ്യവസായ തൊഴിലാളികൾ, കർഷകകുടുംബങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള യുവാക്കൾ, ചെറുകിട സംരംഭകർ, വിവരസാങ്കേതിക മേഖലയിലെ യുവാക്കൾ, ആരോഗ്യരംഗത്തെ യുവപ്രവർത്തകർ, കലാകാരന്മാർ, കായികതാരങ്ങൾ, ഗവേഷകർ, വിദേശത്തേക്ക് പോകാൻ തയ്യാറെടുക്കുന്നവർ, വിദേശത്ത് നിന്ന് മടങ്ങിയെത്തിയവർ, സ്ത്രീ യുവാക്കൾ, ഗ്രാമീണ യുവാക്കൾ, നഗര യുവാക്കൾ എന്നിങ്ങനെ വിവിധ വിഭാഗങ്ങളുടെ ജീവിതാനുഭവങ്ങൾ പ്രത്യേകം പഠിക്കണം. ഈ പഠനത്തിൽ നിന്ന് ഓരോ വിഭാഗത്തെയും സമീപിക്കുന്ന ഭാഷയും വിഷയങ്ങളും സംഘടനാരീതിയും രൂപപ്പെടുത്തണം.

ഇത് രാഷ്ട്രീയമായി വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ടതാണ്. ഒരേ മുദ്രാവാക്യം എല്ലാവരിലേക്കും എത്തിക്കുക എന്നത് ജനകീയ രാഷ്ട്രീയം അല്ല. ഒരേ അടിസ്ഥാന സാമൂഹിക ദർശനത്തിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്ത വിഭാഗങ്ങളുടെ പ്രത്യേക ജീവിതാനുഭവങ്ങളെ മനസ്സിലാക്കി അവയെ വിശാലമായ സാമൂഹിക താൽപര്യങ്ങളുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുന്നതാണ് യഥാർത്ഥ ജനകീയ രാഷ്ട്രീയം.

യുവാക്കളെ വെറും തിരഞ്ഞെടുപ്പ് സമയത്ത് ആവശ്യമായ വോട്ടർമാരായി കാണുന്ന സമീപനം ഇടതുപക്ഷ പ്രസ്ഥാനത്തെ ദുർബലമാക്കും. യുവാക്കൾക്ക് തിരഞ്ഞെടുപ്പ് സമയത്ത് മാത്രം പ്രാധാന്യം നൽകുന്നത് അവരുടെ രാഷ്ട്രീയവിമുഖത വർധിപ്പിക്കും. അതിനാൽ തിരഞ്ഞെടുപ്പുകൾക്കിടയിലുള്ള കാലമാണ് യുവജനപ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ പ്രധാന പ്രവർത്തനകാലമാക്കേണ്ടത്.

ഒരു വർഷം മുഴുവൻ യുവജനങ്ങളുമായി ബന്ധം നിലനിർത്തുന്ന പ്രവർത്തനക്രമം വേണം. പഠനം, തൊഴിൽ, കായികം, കല, ശാസ്ത്രം, സാമൂഹിക സേവനം, പരിസ്ഥിതി, സാംസ്കാരിക പ്രവർത്തനം, അവകാശപ്രവർത്തനം എന്നിവയുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ സ്ഥിരമായ പ്രവർത്തനങ്ങൾ ഉണ്ടാകണം. തിരഞ്ഞെടുപ്പ് വന്നപ്പോൾ മാത്രം യുവാക്കൾക്ക് രാഷ്ട്രീയം ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നതിനുപകരം, അവരുടെ ജീവിതത്തിലെ എല്ലാ ഘട്ടങ്ങളിലും സംഘടന സാന്നിധ്യമറിയിക്കണം.

ഓരോ പ്രധാന പ്രദേശത്തും യുവാക്കൾക്ക് നേരിട്ട് സമീപിക്കാവുന്ന ചെറിയ സഹായകേന്ദ്രങ്ങൾ രൂപീകരിക്കാം. ഇവ സാധാരണ രാഷ്ട്രീയ ഓഫീസുകളെപ്പോലെ തോന്നേണ്ടതില്ല. തൊഴിൽ സംബന്ധിച്ച വിവരങ്ങൾ, സർക്കാർ പദ്ധതികളെക്കുറിച്ചുള്ള മാർഗനിർദേശം, വിദ്യാഭ്യാസാവസരങ്ങൾ, നിയമസഹായത്തിലേക്കുള്ള വഴികാട്ടൽ, തൊഴിലവകാശ വിവരങ്ങൾ, പഠനസാമഗ്രികൾ, പൊതുപരീക്ഷാ സഹായം, ഡിജിറ്റൽ സേവനസഹായം, മാനസിക സമ്മർദ്ദം അനുഭവിക്കുന്നവർക്ക് പ്രൊഫഷണൽ സഹായത്തിലേക്കുള്ള വഴികാട്ടൽ തുടങ്ങിയ സേവനങ്ങൾ നൽകുന്ന ജനകീയ കേന്ദ്രങ്ങളാകണം.

ഇവിടെ ഒരു പ്രധാന തത്വം പാലിക്കണം: രാഷ്ട്രീയ അംഗത്വം നേടുന്നതിനുള്ള നിബന്ധനയായി സഹായം ഒരിക്കലും മാറ്റരുത്. സേവനവും രാഷ്ട്രീയ സംഘടനയും തമ്മിലുള്ള വിശ്വാസബന്ധം സ്വാഭാവികമായി വളരട്ടെ. സഹായം ലഭിക്കുന്ന യുവാവ് പിന്നീട് സംഘടനയുടെ പ്രവർത്തനത്തിൽ പങ്കെടുക്കുന്നുവെങ്കിൽ അത് സ്വമേധയാ ഉണ്ടായിരിക്കണം. ഇതാണ് രാഷ്ട്രീയ ധാർമ്മികതയും വിശ്വാസ്യതയും ഉറപ്പാക്കുന്നത്.

ഓരോ പ്രദേശത്തും യുവാക്കൾ തന്നെ അവരുടെ പ്രദേശത്തെ ഒരു പ്രശ്നത്തെക്കുറിച്ച് പഠിക്കുന്ന ചെറിയ സംഘങ്ങൾ രൂപീകരിക്കണം. ഉദാഹരണത്തിന് ഒരു സംഘം തൊഴിലില്ലായ്മയെക്കുറിച്ച് പഠിക്കാം; മറ്റൊന്ന് വാടകവീടുകളുടെ പ്രശ്നത്തെക്കുറിച്ച്; മറ്റൊന്ന് പൊതുഗതാഗതത്തെക്കുറിച്ച്; മറ്റൊന്ന് പ്രദേശത്തെ ജലസ്രോതസ്സുകളെക്കുറിച്ച്.

അവർ വിവരങ്ങൾ ശേഖരിക്കുകയും ബാധിക്കപ്പെട്ടവരുമായി സംസാരിക്കുകയും ബന്ധപ്പെട്ട സർക്കാർ രേഖകൾ പരിശോധിക്കുകയും കണക്കുകൾ തയ്യാറാക്കുകയും പ്രശ്നത്തിന്റെ കാരണങ്ങൾ കണ്ടെത്തുകയും പരിഹാര നിർദേശങ്ങൾ തയ്യാറാക്കുകയും വേണം. തുടർന്ന് ആ പഠനം പൊതുജനങ്ങൾക്ക് മുന്നിൽ അവതരിപ്പിക്കണം. ഇതിലൂടെ യുവാക്കൾ മുദ്രാവാക്യം വിളിക്കുന്ന പ്രവർത്തകരിൽ നിന്ന് സമൂഹത്തെ പഠിക്കുന്ന ജനകീയ ബൗദ്ധികരായി വളരും.

ഇതാണ് മാർക്സിയൻ രാഷ്ട്രീയവിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ ആധുനിക രൂപം. യാഥാർത്ഥ്യത്തെ ആദ്യം പഠിക്കുക; അതിലെ വൈരുധ്യങ്ങൾ കണ്ടെത്തുക; അതിന്റെ ഭൗതിക കാരണങ്ങൾ തിരിച്ചറിയുക; മാറ്റത്തിനുള്ള സാധ്യതകൾ കണ്ടെത്തുക; തുടർന്ന് പ്രവർത്തിക്കുക.

ഒരു സാമൂഹികപ്രശ്നത്തെ രാഷ്ട്രീയ പ്രസ്ഥാനമാക്കി മാറ്റുന്നതിന് വ്യക്തമായ ഘട്ടങ്ങൾ വേണം. ആദ്യം പ്രശ്നം തിരിച്ചറിയണം. തുടർന്ന് അതിന്റെ യാഥാർത്ഥ്യവ്യാപ്തി പഠിക്കണം. മൂന്നാം ഘട്ടത്തിൽ പ്രശ്നം നേരിടുന്നവരെ തമ്മിൽ ബന്ധിപ്പിക്കണം. നാലാം ഘട്ടത്തിൽ പൊതുവായ ആവശ്യങ്ങൾ രൂപപ്പെടുത്തണം. അഞ്ചാം ഘട്ടത്തിൽ ജനകീയ പ്രചാരണം നടത്തണം. ആറാം ഘട്ടത്തിൽ അധികാരികളോടും ബന്ധപ്പെട്ട സ്ഥാപനങ്ങളോടും ജനാധിപത്യപരമായി സമ്മർദ്ദം ചെലുത്തണം. ആവശ്യമെങ്കിൽ സമരപരിപാടികൾ സംഘടിപ്പിക്കണം. ഒടുവിൽ നേടിയ ഫലത്തെ വിലയിരുത്തുകയും അടുത്ത ഘട്ടത്തിലേക്ക് നീങ്ങുകയും വേണം.

ഇതിലൂടെ ഒരു പ്രധാന രാഷ്ട്രീയപാഠം യുവാക്കൾ പഠിക്കും: സംഘടിതമായ കൂട്ടായ പ്രവർത്തനത്തിന് യാഥാർത്ഥ്യത്തെ മാറ്റാനുള്ള കഴിവുണ്ട്. ഇതാണ് രാഷ്ട്രീയബോധം വളർത്തുന്നതിനുള്ള ഏറ്റവും ശക്തമായ അനുഭവം.

വലിയ വിപ്ലവത്തെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുന്നതിനു മുമ്പ് ചെറിയ വിജയങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കണം. ഒരു കോളേജിൽ കുടിവെള്ള പ്രശ്നം പരിഹരിക്കുക, ഒരു പ്രദേശത്ത് ബസ് സർവീസ് വർധിപ്പിക്കുക, ഒരു പൊതുസ്ഥലം സംരക്ഷിക്കുക, തൊഴിലാളിക്ക് ലഭിക്കാത്ത വേതനം നേടിക്കൊടുക്കാൻ നിയമപരമായ മാർഗങ്ങളിലൂടെ സഹായിക്കുക, വിദ്യാർത്ഥികൾക്ക് ആവശ്യമായ ഒരു സൗകര്യം ഉറപ്പാക്കുക തുടങ്ങിയ ചെറിയ വിജയങ്ങൾ സംഘടനയുടെ വിശ്വാസ്യത വർധിപ്പിക്കും.

ഒരു യുവാവിന്റെ മനസ്സിൽ “നമ്മൾ ഒരുമിച്ച് പ്രവർത്തിച്ചാൽ മാറ്റം സാധ്യമാണ്” എന്ന അനുഭവം രൂപപ്പെടുമ്പോൾ അതാണ് രാഷ്ട്രീയബോധത്തിന്റെ വിത്ത്. വലിയ ചരിത്രപ്രസംഗങ്ങളേക്കാൾ ഇത്തരം അനുഭവങ്ങൾ പലപ്പോഴും കൂടുതൽ ശക്തമാണ്.

യുവജന രാഷ്ട്രീയബോധത്തെ മൂന്ന് തലങ്ങളായി വികസിപ്പിക്കാം. ആദ്യത്തേത് അനുഭവബോധം ആണ്. “എനിക്ക് ഒരു പ്രശ്നമുണ്ട്” എന്ന തിരിച്ചറിവ്. രണ്ടാമത്തേത് സാമൂഹികബോധം ആണ്. “ഇതേ പ്രശ്നം ആയിരക്കണക്കിന് ആളുകൾ നേരിടുന്നു” എന്ന തിരിച്ചറിവ്. മൂന്നാമത്തേത് ഘടനാബോധം ആണ്. “ഈ പ്രശ്നങ്ങൾക്ക് പിന്നിൽ ഒരു പ്രത്യേക സാമ്പത്തിക-സാമൂഹിക ഘടനയുണ്ട്” എന്ന തിരിച്ചറിവ്.

ഇതിൽ നാലാമത്തെ ഘട്ടം കൂടി ചേർക്കണം: പരിവർത്തനബോധം. അതായത് “ഈ ഘടന മാറ്റാൻ കൂട്ടായ പ്രവർത്തനത്തിലൂടെ കഴിയും” എന്ന ബോധം. ഈ നാലു ഘട്ടങ്ങളിലൂടെയാണ് വ്യക്തിപരമായ അസംതൃപ്തി സംഘടിത രാഷ്ട്രീയശക്തിയായി മാറുന്നത്.

സാമൂഹ്യമാധ്യമങ്ങളിൽ ഇടതുപക്ഷത്തിന്റെ വലിയ ദൗർബല്യം പലപ്പോഴും ഉള്ളടക്കത്തിന്റെ അളവല്ല, ഉള്ളടക്കത്തിന്റെ രൂപവും വിശ്വാസ്യതയുമാണ്. ഓരോ ദിവസവും നിരവധി രാഷ്ട്രീയ പ്രസ്താവനകൾ പുറത്തുവിടുന്നതിനേക്കാൾ യുവാക്കളുടെ യഥാർത്ഥ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് മറുപടി നൽകുന്ന ഉള്ളടക്കം സൃഷ്ടിക്കണം.

“എനിക്ക് ജോലി കിട്ടാത്തത് എന്തുകൊണ്ട്?”, “എന്തുകൊണ്ടാണ് വാടക ഇത്രയും കൂടുന്നത്?”, “എന്തുകൊണ്ടാണ് പഠിച്ചിട്ടും സ്ഥിരതയുള്ള ജോലി കിട്ടാത്തത്?”, “കൃത്രിമബുദ്ധി എന്റെ ജോലി ഇല്ലാതാക്കുമോ?”, “എന്തുകൊണ്ടാണ് സമ്പത്ത് കുറച്ച് ആളുകളിൽ കേന്ദ്രീകരിക്കുന്നത്?”, “കാലാവസ്ഥാ മാറ്റത്തിന് ഞാൻ മാത്രം ഉത്തരവാദിയാണോ?”, “സോഷ്യലിസം വ്യക്തിസ്വാതന്ത്ര്യത്തെ ഇല്ലാതാക്കുമോ?” തുടങ്ങിയ ചോദ്യങ്ങളാണ് യുവാക്കൾക്ക് യഥാർത്ഥത്തിൽ പ്രസക്തമായത്. ഓരോ ചോദ്യത്തിനും ലളിതമായ മറുപടിയും വിശദമായ പഠനസാമഗ്രിയും ഒരുമിച്ച് നൽകണം. അതിലൂടെ ചെറുവീഡിയോയിൽ നിന്ന് ആഴത്തിലുള്ള പഠനത്തിലേക്കുള്ള ഒരു പാലം നിർമ്മിക്കാം.

ഓരോ യുവാവിനും ഒരു കഴിവുണ്ട്. ഒരാൾക്ക് വീഡിയോ നിർമ്മിക്കാൻ കഴിയും, മറ്റൊരാൾക്ക് ചിത്രരചന, മറ്റൊരാൾക്ക് എഴുത്ത്, മറ്റൊരാൾക്ക് കമ്പ്യൂട്ടർ പരിജ്ഞാനം, മറ്റൊരാൾക്ക് സംഗീതം, മറ്റൊരാൾക്ക് സംഘാടനശേഷി, മറ്റൊരാൾക്ക് ഗവേഷണശേഷി, മറ്റൊരാൾക്ക് ജനങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെടാനുള്ള കഴിവ്. ഈ കഴിവുകൾ കണ്ടെത്തി സാമൂഹിക പ്രവർത്തനവുമായി ബന്ധിപ്പിക്കണം.

ഇതിലൂടെ “സംഘടനയ്ക്ക് വേണ്ടി ഞാൻ എന്ത് ചെയ്യണം?” എന്ന ചോദ്യത്തിന് പകരം “എന്റെ കഴിവ് സമൂഹത്തിന് എങ്ങനെ ഉപയോഗിക്കാം?” എന്ന ചിന്ത വളരും. ഇതാണ് യുവജനപ്രസ്ഥാനത്തെ കൂടുതൽ സൃഷ്ടിപരമാക്കുന്നത്.

യുവാക്കളുടെ രാഷ്ട്രീയസംസ്കാരത്തിൽ വിനോദത്തിന് വലിയ സ്ഥാനമുണ്ട്. രാഷ്ട്രീയ ഉള്ളടക്കം എല്ലായ്പ്പോഴും ഗൗരവമുള്ള പ്രസംഗരൂപത്തിലാകേണ്ടതില്ല. ഹാസ്യം, പരിഹാസം, ചെറുകഥ, നാടകം, സംഗീതം, സിനിമ, ചിത്രകഥ, ദൃശ്യകഥ, ജനകീയ കലാരൂപങ്ങൾ എന്നിവയിലൂടെ സാമൂഹിക വൈരുധ്യങ്ങളെ അവതരിപ്പിക്കാം.

എന്നാൽ വ്യക്തികളെ അപമാനിക്കുന്ന രാഷ്ട്രീയഹാസ്യത്തിന് പകരം വ്യവസ്ഥകളിലെ വൈരുധ്യങ്ങളെ തുറന്നുകാട്ടുന്ന സൃഷ്ടിപരമായ ഹാസ്യമാണ് കൂടുതൽ ഫലപ്രദം. യുവാക്കൾക്ക് ചിരിക്കാനും ചിന്തിക്കാനും ഒരേസമയം കഴിയുന്ന രാഷ്ട്രീയസംസ്കാരം വളർത്തണം.

ഇടതുപക്ഷ പ്രസ്ഥാനത്തിന് സ്വന്തം ബൗദ്ധിക ജീവിതം ശക്തിപ്പെടുത്തേണ്ടതുണ്ട്. യുവ ഗവേഷകർ, അധ്യാപകർ, ശാസ്ത്രജ്ഞർ, സാമ്പത്തികശാസ്ത്രജ്ഞർ, എഴുത്തുകാർ, കലാകാരന്മാർ, സാങ്കേതിക വിദഗ്ധർ എന്നിവരെ ഉൾപ്പെടുത്തി തുറന്ന ബൗദ്ധിക വേദികൾ രൂപീകരിക്കണം.

മാർക്സിസത്തെ സംരക്ഷിക്കുന്നതിനേക്കാൾ അതിനെ വികസിപ്പിക്കുന്ന ചർച്ചകൾ വേണം. കൃത്രിമബുദ്ധിയുടെ കാലത്ത് തൊഴിൽ എന്താണ്? ജൈവസാങ്കേതികവിദ്യയുടെ സാമൂഹിക ഉടമസ്ഥത എങ്ങനെ സാധ്യമാകും? വിവരമാണ് പുതിയ മൂലധനമാകുന്നതോ? ഡിജിറ്റൽ പ്ലാറ്റ്ഫോമുകളുടെ ഉടമസ്ഥത ആരുടേതായിരിക്കണം? പരിസ്ഥിതിയുടെയും ഉൽപ്പാദനത്തിന്റെയും ബന്ധം എങ്ങനെ പുനർനിർവചിക്കാം? സ്വയമേവ പ്രവർത്തിക്കുന്ന യന്ത്രങ്ങളുടെ കാലത്ത് അധികമൂല്യത്തിന്റെ രൂപം എങ്ങനെ മാറുന്നു? ഇത്തരം ചോദ്യങ്ങളാണ് പുതിയ തലമുറയുടെ മാർക്സിയൻ ചിന്തയുടെ കേന്ദ്രത്തിലേക്ക് വരേണ്ടത്.

പുറത്ത് ജനാധിപത്യത്തെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുകയും അകത്ത് യുവാക്കൾക്ക് അഭിപ്രായം പറയാൻ അവസരം നൽകാതിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന സംഘടനാ സംസ്കാരം ദീർഘകാലം നിലനിൽക്കില്ല. യുവാക്കൾക്ക് നേതൃത്വത്തെ വിമർശിക്കാനും നയങ്ങളെ ചോദ്യം ചെയ്യാനും പുതിയ നിർദേശങ്ങൾ നൽകാനും അവസരം വേണം.

വിമർശനം ശത്രുതയായി കാണുന്ന സംഘടനയ്ക്ക് സൃഷ്ടിപരമായ യുവാക്കളെ നിലനിർത്താൻ കഴിയില്ല. വിമർശനത്തെ സംഘടനയുടെ സ്വയംതിരുത്തൽ സംവിധാനമായി കാണണം. അഭിപ്രായവ്യത്യാസം സംഘടനയുടെ ദൗർബല്യമല്ല; ശരിയായ രീതിയിൽ കൈകാര്യം ചെയ്യുമ്പോൾ അത് സംഘടനയുടെ ബൗദ്ധിക ശക്തിയാണ്.

യുവജനങ്ങളെ ആകർഷിക്കാൻ രാഷ്ട്രീയപ്രസംഗങ്ങൾ മാത്രം മതിയാകില്ല. ഇടതുപക്ഷ മൂല്യങ്ങൾ ദൈനംദിന ജീവിതത്തിലും പ്രകടമാകണം. പരസ്പര സഹായം, ലിംഗസമത്വം, പരിസ്ഥിതി ഉത്തരവാദിത്വം, പൊതുസമ്പത്തിന്റെ സംരക്ഷണം, ശാസ്ത്രീയ ചിന്ത, അന്ധവിശ്വാസവിരുദ്ധ നിലപാട്, മനുഷ്യഗൗരവം, സാമൂഹിക ഉത്തരവാദിത്വം, സഹകരണം എന്നിവ ഇടതുപക്ഷ യുവജനസംസ്കാരത്തിന്റെ ഭാഗമാകണം. ഇത് ഒരു കൃത്രിമമായ “രാഷ്ട്രീയ ജീവിതശൈലി” ആകരുത്. പകരം മനുഷ്യബന്ധങ്ങളിലും സംഘടനാപ്രവർത്തനത്തിലും സാമൂഹിക ഇടപെടലുകളിലും സ്വാഭാവികമായി പ്രകടമാകുന്ന ഒരു സംസ്കാരമായിരിക്കണം.

ലഹരിയുടെ പ്രശ്നത്തെ വെറും ധാർമ്മിക പ്രശ്നമായി കാണുന്നത് പോരാ. തൊഴിലില്ലായ്മ, സാമൂഹിക ഒറ്റപ്പെടൽ, ഭാവിയെക്കുറിച്ചുള്ള നിരാശ, കൂട്ടായ സാമൂഹികബന്ധങ്ങളുടെ ക്ഷയം, നഗരവൽക്കരണം, വിപണിയുടെ ആക്രമണാത്മക ഉപഭോഗസംസ്കാരം തുടങ്ങിയ ഘടകങ്ങളുമായും ഇത് ബന്ധിപ്പിച്ച് കാണണം.

ലഹരിക്കെതിരായ പ്രവർത്തനത്തിൽ ശിക്ഷാ സമീപനത്തേക്കാൾ സാമൂഹിക പിന്തുണ, കായികം, കല, തൊഴിൽ, സൗഹൃദ കൂട്ടായ്മകൾ, മാനസികാരോഗ്യ സേവനങ്ങളിലേക്കുള്ള പ്രവേശനം, കുടുംബ-സമൂഹ പിന്തുണ എന്നിവയ്ക്ക് മുൻഗണന നൽകണം. യുവജനപ്രസ്ഥാനം യുവാക്കളെ കുറ്റപ്പെടുത്തുന്ന ശക്തിയല്ല, അവരെ ജീവിതത്തിലേക്ക് തിരിച്ചുകൊണ്ടുവരുന്ന സാമൂഹികശക്തിയാകണം.

കേരളത്തിലെ യുവജനങ്ങളുടെ വലിയൊരു വിഭാഗത്തിന്റെ ജീവിതവുമായി വിദേശ കുടിയേറ്റം ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അതിനാൽ ഇടതുപക്ഷ യുവജന രാഷ്ട്രീയം കുടിയേറ്റത്തെ വെറും സാമ്പത്തികവിഷയമായി കാണരുത്. വിദേശതൊഴിലാളികളുടെ അവകാശങ്ങൾ, കുടിയേറ്റത്തിന്റെ സാമൂഹിക ചെലവ്, നാട്ടിലെ തൊഴിലവസരങ്ങളുടെ അഭാവം, വിദേശത്ത് നിന്ന് മടങ്ങിയെത്തുന്നവരുടെ പുനരധിവാസം, പ്രവാസി യുവാക്കളുടെ രാഷ്ട്രീയ-സാമൂഹിക പങ്കാളിത്തം തുടങ്ങിയ വിഷയങ്ങൾ ചർച്ച ചെയ്യണം.

വിദേശത്തേക്ക് പോകാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന യുവാവിനോട് “പോകരുത്” എന്ന് പറയുന്നത് യാഥാർത്ഥ്യബോധമുള്ള രാഷ്ട്രീയമല്ല. “നിങ്ങൾക്ക് ഇവിടെ തന്നെ മാന്യമായ ജീവിതം നയിക്കാനുള്ള സാമ്പത്തിക-സാമൂഹിക സാഹചര്യങ്ങൾ എങ്ങനെ സൃഷ്ടിക്കാം?” എന്നതാണ് ചോദിക്കേണ്ടത്. അതോടൊപ്പം വിദേശത്ത് പോകുന്നവരുടെ അവകാശങ്ങളും സംരക്ഷിക്കണം.

യുവജനങ്ങളെ സംഘടിപ്പിക്കുമ്പോൾ ജാതി, മതം, പ്രദേശം, ഭാഷ, ലിംഗം തുടങ്ങിയ സാമൂഹിക വിഭജനങ്ങളുടെ യാഥാർത്ഥ്യം അവഗണിക്കരുത്. എന്നാൽ അവയെ പരസ്പരം വെറുക്കാനുള്ള ഉപകരണങ്ങളാക്കാതെ സാമൂഹിക അസമത്വത്തിന്റെ ചരിത്രപരവും ഭൗതികവുമായ കാരണങ്ങൾ പഠിപ്പിക്കണം.

യുവാക്കൾക്ക് ശാസ്ത്രീയവും മതനിരപേക്ഷവുമായ ചരിത്രബോധം നൽകണം. ജാതിവിവേചനം, വർഗവ്യത്യാസം, ലിംഗവിവേചനം, മതവിഭജനം എന്നിവ പരസ്പരം എങ്ങനെ ബന്ധപ്പെടുന്നു എന്നും അവയെ മറികടക്കാൻ സമത്വാധിഷ്ഠിത സാമൂഹികബന്ധങ്ങൾ എങ്ങനെ സൃഷ്ടിക്കാമെന്നും ചർച്ച ചെയ്യണം. തിരിച്ചറിയലുകളുടെ വൈവിധ്യത്തെ ബഹുമാനിക്കുകയും അതേസമയം മനുഷ്യരെ പൊതുവായ സാമൂഹിക താൽപര്യങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ ഒന്നിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന രാഷ്ട്രീയമാണ് ആവശ്യം.

ഓരോ പ്രവർത്തനത്തിനും ശേഷം “എത്ര പേർ വന്നു?” എന്ന ചോദ്യം മാത്രം ചോദിക്കരുത്. “ആരാണ് വന്നത്? എന്തുകൊണ്ടാണ് വന്നത്? ആരാണ് തുടരുന്നത്? ആരാണ് വിട്ടുപോയത്? എന്തുകൊണ്ടാണ് വിട്ടുപോയത്? ഏത് ഉള്ളടക്കമാണ് കൂടുതൽ സ്വാധീനം ചെലുത്തിയത്? ഏത് പ്രവർത്തനമാണ് യഥാർത്ഥ ബന്ധം സൃഷ്ടിച്ചത്? എന്താണ് യുവാക്കൾ വിമർശിച്ചത്?” എന്നിങ്ങനെ പഠിക്കണം.

സംഘടന തന്നെ സ്വന്തം പ്രവർത്തനത്തെക്കുറിച്ച് ഗവേഷണം നടത്തുന്ന ഒരു പഠിക്കുന്ന സംഘടനയായി മാറണം. ഓരോ പ്രദേശത്തുനിന്നുമുള്ള അനുഭവങ്ങൾ ശേഖരിച്ച് മറ്റിടങ്ങളുമായി പങ്കുവയ്ക്കണം. വിജയിച്ച മാതൃകകൾ പുനരാവർത്തിക്കുകയും പരാജയപ്പെട്ട രീതികൾ ഉപേക്ഷിക്കുകയും വേണം.

ആദ്യവർഷം ബന്ധവും വിശ്വാസവും സ്ഥാപിക്കുന്ന വർഷമാകണം. രണ്ടാംവർഷം പ്രശ്നാധിഷ്ഠിത യുവജന പ്രസ്ഥാനങ്ങൾ ശക്തിപ്പെടുത്തണം. മൂന്നാംവർഷം യുവജന സഹകരണങ്ങളും സാമൂഹിക പദ്ധതികളും വികസിപ്പിക്കണം. നാലാംവർഷം പുതിയ തലമുറയുടെ നേതൃത്വശൃംഖല വളർത്തണം. അഞ്ചാംവർഷം വിവിധ പ്രാദേശിക യുവജനപ്രസ്ഥാനങ്ങളെ പരസ്പരം ബന്ധിപ്പിച്ച് സംസ്ഥാനതലത്തിലുള്ള ശക്തമായ ജനകീയ യുവജനശൃംഖല സൃഷ്ടിക്കണം.

ഇത് ഒരു കർശനമായ കാലക്രമമല്ല; പ്രദേശിക സാഹചര്യങ്ങൾ അനുസരിച്ച് മാറാവുന്ന ഒരു ദിശാരേഖയാണ്. എന്നാൽ ഒരു കാര്യത്തിൽ സ്ഥിരത വേണം: യുവാക്കളെ അംഗങ്ങളാക്കുക എന്നതിലുപരി യുവാക്കളിൽ നിന്ന് പ്രവർത്തകരെയും പ്രവർത്തകരിൽ നിന്ന് നേതാക്കളെയും നേതാക്കളിൽ നിന്ന് പുതിയ രാഷ്ട്രീയചിന്തകരെയും സൃഷ്ടിക്കുക.

ഇടതുപക്ഷ യുവജന പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ഭാവി നിർണയിക്കുന്നത് എത്ര നല്ല പ്രസംഗങ്ങൾ നടത്തുന്നു എന്നതല്ല. യുവാക്കൾ സംഘടനയോട് എന്താണ് പറയുന്നത് എന്ന് സംഘടന എത്ര ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കുന്നു എന്നതാണ്. “നിങ്ങൾക്ക് ഞങ്ങളെക്കുറിച്ച് എന്താണ് തോന്നുന്നത്?”, “ഞങ്ങളുടെ രാഷ്ട്രീയം നിങ്ങളെ എന്തുകൊണ്ട് ആകർഷിക്കുന്നില്ല?”, “ഞങ്ങളുടെ സംഘടനയിൽ എന്താണ് നിങ്ങളെ അകറ്റുന്നത്?”, “നിങ്ങൾക്ക് എന്തുതരത്തിലുള്ള ഇടതുപക്ഷമാണ് ആവശ്യം?”, “നിങ്ങളുടെ തലമുറയ്ക്ക് ഏതു ഭാവിയാണ് വേണ്ടത്?” എന്ന ചോദ്യങ്ങൾ ഇടതുപക്ഷം യുവാക്കളോട് തന്നെ ചോദിക്കണം.

ഇത്തരം ആത്മവിമർശനത്തിന് തയ്യാറാകാതെ യുവജനപ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ പുനരുജ്ജീവനം സാധ്യമല്ല. പഴയ തലമുറ യുവാക്കളെ പഠിപ്പിക്കണം; അതോടൊപ്പം യുവതലമുറയിൽ നിന്ന് പഴയ തലമുറയും പഠിക്കണം. തലമുറകൾ തമ്മിലുള്ള ഈ ദ്വിമുഖ പഠനമാണ് ഒരു ജീവിക്കുന്ന രാഷ്ട്രീയപ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ അടയാളം.

ഇതിൽ ഓരോ ഘട്ടവും അടുത്ത ഘട്ടത്തിന്റെ അടിത്തറയാണ്. പ്രശ്നം മനസ്സിലാക്കാതെ ബോധം ഉണ്ടാകില്ല. ബോധമില്ലാതെ സ്ഥിരമായ സംഘടന ഉണ്ടാകില്ല. സംഘടനയില്ലാതെ കൂട്ടായ ശക്തി ഉണ്ടാകില്ല. കൂട്ടായ ശക്തിയില്ലാതെ ഘടനാപരമായ മാറ്റം സാധ്യമാകില്ല.

ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്സിന്റെ ഭാഷയിൽ, യുവജനസമൂഹത്തിൽ നിലവിലുള്ള വിയോജകബലങ്ങൾ സ്വാഭാവികമായി ഐക്യത്തിലേക്ക് മാറുമെന്ന് കരുതാനാവില്ല. അതിന് സാമൂഹിക ഇടപെടൽ ആവശ്യമാണ്. ശരിയായ ഇടപെടൽ ലഭിക്കുമ്പോൾ ചിതറിക്കിടക്കുന്ന വ്യക്തിഗത അനുഭവങ്ങൾ പരസ്പരം ബന്ധപ്പെടുകയും പുതിയൊരു സംയോജകശക്തി ഉദ്ഭവിക്കുകയും ചെയ്യും. ഒരു യുവാവിന്റെ വ്യക്തിപരമായ നിരാശ, മറ്റൊരാളുടെ തൊഴിലില്ലായ്മ, മറ്റൊരാളുടെ കാലാവസ്ഥാ ഭയം, മറ്റൊരാളുടെ ഭവനപ്രശ്നം, മറ്റൊരാളുടെ തൊഴിൽചൂഷണം എന്നിവ തമ്മിലുള്ള ബന്ധം അവർ തിരിച്ചറിയുന്ന നിമിഷത്തിലാണ് പുതിയ രാഷ്ട്രീയബോധത്തിന്റെ ഉദ്ഭവം.

അതിനാൽ വലിയ യുവജനപ്രസ്ഥാനം ആദ്യം വലിയ ജനക്കൂട്ടത്തിൽ നിന്ന് ഉണ്ടാകണമെന്നില്ല. അത് ചെറിയ ചെറിയ കൂട്ടായ്മകളിൽ നിന്നാണ് ഉദ്ഭവിക്കുക. ഓരോ പഠനവൃത്തിയും ഒരു ചെറിയ ബൗദ്ധിക കേന്ദ്രമാകാം. ഓരോ സാമൂഹിക പദ്ധതിയും ഒരു ചെറിയ ജനകീയ സംഘടനാകേന്ദ്രമാകാം. ഓരോ യുവ തൊഴിലാളി കൂട്ടായ്മയും ഭാവിയിലെ തൊഴിലാളി പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ വിത്താകാം. ഓരോ സൃഷ്ടിപരമായ കലാകൂട്ടായ്മയും പുതിയ ഇടതുപക്ഷ സംസ്കാരത്തിന്റെ വിത്താകാം. ഇവ പരസ്പരം ബന്ധപ്പെടുമ്പോൾ അവയുടെ സംയുക്തശക്തി ഗുണപരമായ ഒരു പുതിയ രാഷ്ട്രീയാവസ്ഥ സൃഷ്ടിക്കും.

അതിനാൽ ലക്ഷ്യം “യുവാക്കളെ എങ്ങനെ നമ്മുടെ പ്രസ്ഥാനത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുവരാം?” എന്ന ചോദ്യത്തിൽ അവസാനിക്കരുത്. അതിനേക്കാൾ ആഴമുള്ള ചോദ്യം ഉയർത്തണം: “യുവാക്കൾ അവരുടെ സ്വന്തം ജീവിതാനുഭവങ്ങളിൽ നിന്ന് പുതിയൊരു വിമോചനരാഷ്ട്രീയം എങ്ങനെ നിർമ്മിക്കും, അതിൽ ഇടതുപക്ഷ പ്രസ്ഥാനം എങ്ങനെ അവരുടെ കൂട്ടാളിയും സംഘാടകനും ബൗദ്ധിക സഹയാത്രികനുമായി മാറും?”

ഈ ചോദ്യം കേന്ദ്രീകരിച്ചുള്ള പ്രവർത്തനമാണ് യഥാർത്ഥത്തിൽ വലിയ തോതിലുള്ള യുവജനസംഘടനയുടെ അടിത്തറ. അപ്പോൾ യുവാക്കൾ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ അനുയായികളായി മാത്രം നിലനിൽക്കുകയില്ല. അവർ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ചിന്തകരും സംഘാടകരും സൃഷ്ടാക്കളും വിമർശകരും നേതാക്കളും ഭാവിയുടെ നിർമ്മാതാക്കളുമായി മാറും. അതാണ് ഇടതുപക്ഷ യുവജനപ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ പുനരുജ്ജീവനം.

യുവതലമുറയെ വലിയ തോതിൽ ഇടതുപക്ഷ യുവജന പ്രസ്ഥാനങ്ങളിലേക്ക് ആകർഷിക്കുക എന്നത് ഒരു സംഘടനാപരമായ അംഗസംഖ്യ വർധനയുടെ പദ്ധതി മാത്രമായി കാണാനാവില്ല. അത് ഒരു പുതിയ രാഷ്ട്രീയസംസ്കാരം സൃഷ്ടിക്കുന്ന ദീർഘകാല ചരിത്രപ്രക്രിയയാണ്. ഇന്നത്തെ യുവാവ് നേരിടുന്ന തൊഴിലില്ലായ്മ, തൊഴിൽ അരക്ഷിതാവസ്ഥ, വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ വാണിജ്യവൽക്കരണം, ഭവനപ്രശ്നം, ഉപഭോഗവാദം, ഡിജിറ്റൽ ഏകാന്തത, കാലാവസ്ഥാ പ്രതിസന്ധി, സാമൂഹിക അസമത്വം, ജാതി-ലിംഗ വിവേചനം, ഭാവിയെക്കുറിച്ചുള്ള അനിശ്ചിതത്വം എന്നിവയെല്ലാം പരസ്പരം ബന്ധമില്ലാത്ത വ്യക്തിഗത പ്രശ്നങ്ങളായി കാണുന്നിടത്തോളം അവയുടെ രാഷ്ട്രീയശക്തി ചിതറിക്കിടക്കും. എന്നാൽ ഈ അനുഭവങ്ങളുടെ പൊതുവായ സാമൂഹിക അടിത്തറ തിരിച്ചറിയുന്ന നിമിഷത്തിൽ അവ വ്യക്തിപരമായ നിരാശയിൽ നിന്ന് കൂട്ടായ ബോധത്തിലേക്കും കൂട്ടായ ബോധത്തിൽ നിന്ന് സംഘടിത പ്രവർത്തനത്തിലേക്കും മാറും. അതാണ് ഇടതുപക്ഷ യുവജനപ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ചരിത്രപരമായ ഇടപെടലിന്റെ ആരംഭബിന്ദു.

അതുകൊണ്ട് യുവാക്കളെ സമീപിക്കുന്നതിന്റെ ആദ്യപാഠം അവരെ പഠിപ്പിക്കുക എന്നതല്ല, അവരെ കേൾക്കുക എന്നതാണ്. യുവാക്കളുടെ ഭാഷയും ജീവിതാനുഭവങ്ങളും സ്വപ്നങ്ങളും ഭയങ്ങളും വിമർശനങ്ങളും മനസ്സിലാക്കാതെ അവരോട് ഇടതുപക്ഷത്തെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുന്നത് ഫലപ്രദമാകില്ല. “നിങ്ങൾ എന്തുകൊണ്ട് ഞങ്ങളോടൊപ്പം വരുന്നില്ല?” എന്ന ചോദ്യം ചോദിക്കുന്നതിനു മുമ്പ് “ഞങ്ങളിൽ നിന്ന് നിങ്ങളെ അകറ്റുന്നത് എന്താണ്?” എന്ന ചോദ്യം ചോദിക്കണം. ഈ ആത്മവിമർശനശേഷിയാണ് ഒരു ജീവിക്കുന്ന പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ അടയാളം. യുവാക്കളുടെ വിമർശനങ്ങളെ പ്രതിരോധിക്കാതെ അവയെ സംഘടനയുടെ സ്വയംതിരുത്തലിനുള്ള അവസരങ്ങളായി കാണണം.

ഇതോടൊപ്പം ഇടതുപക്ഷ പ്രസ്ഥാനം യുവാക്കൾക്ക് ഒരു പുതിയ ഭാവന നൽകണം. മുതലാളിത്തത്തെ വിമർശിക്കുന്നതിൽ മാത്രം രാഷ്ട്രീയം അവസാനിക്കരുത്. അതിന് പകരം മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ കൂടുതൽ ഉയർന്ന രൂപം എന്തായിരിക്കുമെന്ന് വ്യക്തമായി അവതരിപ്പിക്കണം. തൊഴിൽ മനുഷ്യന്റെ മുഴുവൻ ജീവിതവും വിഴുങ്ങാത്ത ഒരു സമൂഹം, ശാസ്ത്രവും സാങ്കേതികവിദ്യയും സ്വകാര്യ ലാഭത്തിനുപകരം മനുഷ്യാവശ്യങ്ങൾക്കായി ഉപയോഗിക്കുന്ന ഒരു സമൂഹം, വിദ്യാഭ്യാസവും ആരോഗ്യവും ഭവനവും സാമൂഹിക അവകാശങ്ങളായിരിക്കുന്ന ഒരു സമൂഹം, അറിവ് കുത്തകയല്ലാത്ത ഒരു സമൂഹം, പ്രകൃതിയുമായുള്ള ബന്ധം ചൂഷണത്തിന്റേതല്ലാത്ത ഒരു സമൂഹം, വ്യക്തിസ്വാതന്ത്ര്യവും സാമൂഹിക ഉത്തരവാദിത്വവും പരസ്പരം ശക്തിപ്പെടുത്തുന്ന ഒരു സമൂഹം—ഇത്തരം ഒരു ഭാവിയാണ് യുവാക്കളുടെ രാഷ്ട്രീയഭാവനയിൽ ഇടതുപക്ഷം സ്ഥാപിക്കേണ്ടത്.

ഇവിടെ ഒരു നിർണായക മാറ്റം ആവശ്യമാണ്. ഇടതുപക്ഷം യുവാക്കളോട് “ഞങ്ങൾക്ക് ഇതിനകം എല്ലാ ഉത്തരങ്ങളും അറിയാം” എന്ന് പറയരുത്. പകരം “നമുക്ക് ഒരുമിച്ച് ഉത്തരങ്ങൾ കണ്ടെത്താം” എന്ന നിലപാടാണ് സ്വീകരിക്കേണ്ടത്. കാരണം ഇരുപത്തിയൊന്നാം നൂറ്റാണ്ടിലെ സമൂഹം ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിലെ സമൂഹത്തിൽ നിന്ന് അടിസ്ഥാനപരമായി വ്യത്യസ്തമാണ്. കൃത്രിമബുദ്ധി, യന്ത്രവൽക്കരണം, ജൈവസാങ്കേതികവിദ്യ, ഡിജിറ്റൽ സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥ, വിവരത്തിന്റെ സാമൂഹിക ഉടമസ്ഥത, കാലാവസ്ഥാ പ്രതിസന്ധി, ആഗോള ധനമൂലധനം, പുതിയ തൊഴിൽരൂപങ്ങൾ എന്നിവ മാർക്സിയൻ ചിന്തയ്ക്ക് പുതിയ ചോദ്യങ്ങൾ ഉയർത്തുന്നു. ഈ ചോദ്യങ്ങളിൽ നിന്ന് ഒഴിഞ്ഞുമാറാതെ മാർക്സിസത്തെ വികസിപ്പിക്കേണ്ടത് യുവതലമുറയോടൊപ്പം തന്നെയാണ്.

ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്സ് ഈ പുനർചിന്തയ്ക്ക് ഒരു തത്ത്വചിന്താപരമായ ചട്ടക്കൂട് നൽകാൻ ശ്രമിക്കുന്നു. യുവജനസമൂഹത്തെ നിശ്ചലമായ ഒരു ഏകകമായി കാണുന്നതിനുപകരം പരസ്പരം ഇടപെടുന്ന അനവധി ശക്തികളുടെയും വൈരുധ്യങ്ങളുടെയും സാധ്യതകളുടെയും ചലനാത്മക മേഖലയായി കാണാം. വ്യക്തിവാദം, മത്സരം, ഉപഭോഗവാദം, ഏകാന്തത, രാഷ്ട്രീയനിരാശ എന്നിവ യുവാക്കളെ പരസ്പരം അകറ്റുന്ന വിയോജകബലങ്ങളായി പ്രവർത്തിക്കുമ്പോഴും, പൊതുവായ ദുരിതം, സാമൂഹികനീതി, പരിസ്ഥിതി സംരക്ഷണം, തൊഴിലവകാശം, സമത്വം, മനുഷ്യഗൗരവം എന്നിവ സംയോജകബലങ്ങളായി മാറാനുള്ള സാധ്യത അവയ്ക്കുള്ളിൽ തന്നെയുണ്ട്. രാഷ്ട്രീയ സംഘടനയുടെ ദൗത്യം ഈ സാധ്യതകളെ തിരിച്ചറിഞ്ഞ് അവയെ കൂട്ടായ പ്രവർത്തനത്തിലേക്ക് നയിക്കുന്ന സാമൂഹിക സാഹചര്യങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുകയാണ്.

ഇതുകൊണ്ടുതന്നെ യുവജനപ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ പ്രവർത്തനം ഒരു കേന്ദ്രത്തിൽ നിന്ന് താഴേക്ക് നിർദ്ദേശങ്ങൾ നൽകുന്ന രീതിയിലാകരുത്. ഓരോ പ്രദേശത്തും ചെറിയ സ്വയംപ്രേരിത കൂട്ടായ്മകൾ വളരാൻ അവസരം നൽകണം. ഒരു പ്രദേശത്തെ യുവാക്കൾ തൊഴിൽപ്രശ്നത്തിൽ പ്രവർത്തിക്കട്ടെ; മറ്റൊരു പ്രദേശത്തെ യുവാക്കൾ പരിസ്ഥിതിപ്രശ്നത്തിൽ; മറ്റൊരിടത്ത് വിദ്യാർത്ഥികൾ വിദ്യാഭ്യാസപ്രശ്നത്തിൽ; മറ്റൊരിടത്ത് യുവ തൊഴിലാളികൾ തൊഴിൽ അവകാശങ്ങൾക്കായി. ഈ പ്രാദേശിക ഇടപെടലുകൾ പരസ്പരം ബന്ധപ്പെടുമ്പോൾ അവയിൽ നിന്ന് ഒരു വിശാലമായ യുവജനപ്രസ്ഥാനം ഉദ്ഭവിക്കും. ഇതാണ് താഴെനിന്ന് മുകളിലേക്ക് വളരുന്ന ജനാധിപത്യ സംഘടനയുടെ ശക്തി.

ഓരോ ചെറിയ വിജയവും ഈ പ്രക്രിയയിൽ നിർണായകമാണ്. ഒരു വിദ്യാർത്ഥിക്ക് ഒരു അവകാശം നേടിക്കൊടുക്കുന്നത്, ഒരു തൊഴിലാളിക്ക് ന്യായമായ വേതനം ലഭിക്കാൻ സഹായിക്കുന്നത്, ഒരു പൊതുസ്ഥലം സംരക്ഷിക്കുന്നത്, ഒരു പ്രദേശത്തെ പരിസ്ഥിതി പ്രശ്നം പരിഹരിക്കുന്നത്, ഒരു യുവാവിന് തൊഴിൽവിവരം ലഭ്യമാക്കുന്നത്, ഒരു കൂട്ടം യുവാക്കളെ ചേർത്ത് ഒരു സഹകരണസംരംഭം ആരംഭിക്കുന്നത്—ഇവയെല്ലാം രാഷ്ട്രീയപരമായി ചെറിയ സംഭവങ്ങളായി തോന്നാം. എന്നാൽ ഇവയിലൂടെ ഒരു വലിയ ബോധം രൂപപ്പെടുന്നു: “നമുക്ക് ഒരുമിച്ച് പ്രവർത്തിച്ചാൽ യാഥാർത്ഥ്യം മാറ്റാൻ കഴിയും.” ഈ അനുഭവമാണ് രാഷ്ട്രീയനിരാശയ്ക്ക് ഏറ്റവും ശക്തമായ മറുപടി.

അതേസമയം യുവജനപ്രസ്ഥാനം വെറും സേവനപ്രസ്ഥാനമായി മാറാതിരിക്കാനും ശ്രദ്ധിക്കണം. ജനസേവനം ആവശ്യമാണ്; എന്നാൽ സേവനത്തിന്റെ പിന്നിലെ സാമൂഹിക കാരണങ്ങളെ വിശകലനം ചെയ്യുകയും അവ മാറ്റാനുള്ള രാഷ്ട്രീയശേഷി വികസിപ്പിക്കുകയും വേണം. ഒരു യുവാവിന് തൊഴിൽ കണ്ടെത്താൻ സഹായിക്കുന്നതിനൊപ്പം എന്തുകൊണ്ടാണ് തൊഴിലില്ലായ്മ ഉണ്ടാകുന്നത് എന്ന ചോദ്യവും ഉയരണം. വാടക കുറയ്ക്കുന്നതിനുള്ള പ്രാദേശിക ഇടപെടലിനൊപ്പം ഭവനവിപണിയുടെ ഘടനയും പരിശോധിക്കണം. വിദ്യാഭ്യാസച്ചെലവിനെതിരെ സമരം ചെയ്യുന്നതിനൊപ്പം വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ വാണിജ്യവൽക്കരണത്തിന്റെ സാമ്പത്തിക കാരണങ്ങളും പഠിക്കണം. അങ്ങനെ സേവനം രാഷ്ട്രീയബോധത്തിലേക്കും രാഷ്ട്രീയബോധം സാമൂഹികപരിവർത്തനത്തിലേക്കും വളരണം.

ഇടതുപക്ഷ യുവജനപ്രസ്ഥാനത്തിന് സ്വന്തം പുതിയ സാംസ്കാരിക ലോകവും സൃഷ്ടിക്കേണ്ടതുണ്ട്. രാഷ്ട്രീയയോഗങ്ങളിൽ മാത്രം യുവതലമുറയെ കാണാൻ ശ്രമിക്കുന്നതിനു പകരം അവരുടെ സംഗീതത്തിലും സിനിമയിലും സാഹിത്യത്തിലും കായികരംഗത്തും ശാസ്ത്രാന്വേഷണത്തിലും ഡിജിറ്റൽ സൃഷ്ടികളിലും സാന്നിധ്യമുണ്ടാകണം. യുവാക്കൾക്ക് സ്വന്തം കലാസൃഷ്ടികൾ അവതരിപ്പിക്കാനും പുതിയ സാംസ്കാരിക രൂപങ്ങൾ പരീക്ഷിക്കാനും സ്വതന്ത്രമായ ഇടം നൽകണം. ഒരു ജീവിക്കുന്ന ഇടതുപക്ഷ സംസ്കാരം രൂപപ്പെടുമ്പോൾ രാഷ്ട്രീയം ഒരു യോഗപരിപാടി മാത്രമല്ലാതെ ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമാകും.

അതുപോലെ തന്നെ ശാസ്ത്രീയ ചിന്തയും ഇടതുപക്ഷ രാഷ്ട്രീയവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം കൂടുതൽ ശക്തമാക്കണം. അന്ധവിശ്വാസത്തെയും വ്യാജശാസ്ത്രത്തെയും ചെറുക്കുന്നതോടൊപ്പം ശാസ്ത്രത്തെ വെറും സാങ്കേതികവിദ്യയായി കാണാതെ സാമൂഹിക ശക്തിയായി മനസ്സിലാക്കണം. ശാസ്ത്രജ്ഞാനം ആരുടേതാണ്? സാങ്കേതികവിദ്യയുടെ ഉടമസ്ഥത ആരുടേതാണ്? കൃത്രിമബുദ്ധിയുടെ നേട്ടങ്ങൾ ആരാണ് കൈവശപ്പെടുത്തുന്നത്? ജൈവസാങ്കേതികവിദ്യയുടെ ഫലങ്ങൾ എല്ലാവർക്കും ലഭ്യമാകുമോ? ഓട്ടോമേഷനിലൂടെ വർധിക്കുന്ന ഉൽപ്പാദനക്ഷമതയുടെ നേട്ടം മൂലധനത്തിനോ സമൂഹത്തിനോ ലഭിക്കണം? ഇത്തരം ചോദ്യങ്ങളാണ് ഭാവിയിലെ ഇടതുപക്ഷ രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ പുതിയ ബൗദ്ധിക അതിർത്തികൾ.

ഇതിന്റെ ഭാഗമായി യുവജനപ്രസ്ഥാനം ഒരു “പഠിക്കുന്ന പ്രസ്ഥാനം” ആയി മാറണം. ഓരോ സമരവും ഒരു പഠനമാകണം. ഓരോ പരാജയവും ഒരു പാഠമാകണം. ഓരോ വിജയവും ആവർത്തിക്കാവുന്ന മാതൃകയാകണം. ഓരോ യുവപ്രവർത്തകനും സമൂഹത്തെ പഠിക്കുന്ന ഗവേഷകനും സംഘടനയെ വികസിപ്പിക്കുന്ന പരീക്ഷകനും ആയിരിക്കണം. കണക്കുകൾ ശേഖരിക്കുക, ജനാഭിപ്രായം മനസ്സിലാക്കുക, പ്രവർത്തനഫലങ്ങൾ വിലയിരുത്തുക, തെറ്റുകൾ തിരിച്ചറിയുക, പുതിയ രീതികൾ പരീക്ഷിക്കുക എന്നിവ സംഘടനാ സംസ്കാരത്തിന്റെ ഭാഗമാക്കണം.

ഇവിടെ യുവ നേതൃത്വത്തിന്റെ പ്രശ്നം നിർണായകമാണ്. പഴയ തലമുറയുടെ അനുഭവം വിലപ്പെട്ടതാണ്; എന്നാൽ അത് യുവതലമുറയുടെ സ്വതന്ത്ര ചിന്തയ്ക്ക് പകരമാകരുത്. അനുഭവവും പുതുമയും തമ്മിലുള്ള സംയോജനം ആവശ്യമാണ്. മുതിർന്നവർ ചരിത്രത്തിന്റെ ഓർമ്മയും സംഘടനാപരമായ അനുഭവവും നൽകട്ടെ; യുവാക്കൾ പുതിയ സാങ്കേതികവിദ്യയും പുതിയ ഭാഷയും പുതിയ സാംസ്കാരിക രൂപങ്ങളും പുതിയ ചോദ്യങ്ങളും കൊണ്ടുവരട്ടെ. ഈ തലമുറകളുടെ സംയോജനത്തിൽ നിന്നാണ് കൂടുതൽ ഉയർന്ന രാഷ്ട്രീയബോധം രൂപപ്പെടുക.

അതിനാൽ യുവജനപ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ലക്ഷ്യം പഴയ നേതാക്കളുടെ പകരക്കാരെ മാത്രം സൃഷ്ടിക്കുക എന്നതല്ല. പുതിയ ചിന്തകർ, ഗവേഷകർ, സംഘാടകർ, സാംസ്കാരിക പ്രവർത്തകർ, ശാസ്ത്രബോധമുള്ള സാമൂഹിക പ്രവർത്തകർ, തൊഴിലാളി നേതാക്കൾ, പരിസ്ഥിതി പ്രവർത്തകർ, സാങ്കേതികവിദഗ്ധർ, ജനകീയ ബൗദ്ധികർ എന്നിവരുടെ ഒരു പുതിയ തലമുറയെ വളർത്തുകയാണ് ലക്ഷ്യം. ഓരോ യുവാവിനും നേതൃത്വം നൽകാനുള്ള സാധ്യതയുണ്ടെന്ന് സംഘടന അംഗീകരിക്കണം. നേതൃത്വത്തിന്റെ കേന്ദ്രീകരണം കുറച്ച് ആളുകളിൽ ഒതുങ്ങാതെ വ്യാപകമായി സാമൂഹികവൽക്കരിക്കപ്പെടണം.

അവസാനമായി, യുവജനങ്ങളെ ഇടതുപക്ഷത്തിലേക്ക് ആകർഷിക്കുന്നതിന്റെ ഏറ്റവും ആഴത്തിലുള്ള രഹസ്യം അവരുടെ നിരാശയെ രാഷ്ട്രീയ പ്രതീക്ഷയാക്കി മാറ്റുന്നതിലാണ്. ഇന്നത്തെ യുവാവ് പലപ്പോഴും “എന്റെ ഭാവി എവിടെയാണ്?” എന്ന ചോദ്യമാണ് ചോദിക്കുന്നത്. ഇടതുപക്ഷം അതിന് വെറും മുദ്രാവാക്യമായി മറുപടി പറയരുത്. “നിന്റെ ഭാവി നിനക്ക് ഒറ്റയ്ക്ക് നിർമ്മിക്കേണ്ടതില്ല; നമുക്ക് ഒരുമിച്ച് നിർമ്മിക്കാം” എന്ന അനുഭവപരമായ രാഷ്ട്രീയവിശ്വാസം സൃഷ്ടിക്കണം. വ്യക്തിയുടെ ഭാവിയും സമൂഹത്തിന്റെ ഭാവിയും വേർതിരിക്കാനാവില്ലെന്ന് തെളിയിക്കണം.

അപ്പോൾ യുവജനപ്രസ്ഥാനം ഒരു അംഗത്വപ്രചാരണത്തിൽ നിന്ന് ഒരു സാമൂഹിക പുനർനിർമാണ പ്രസ്ഥാനമായി മാറും. യുവാക്കൾ വെറും യോഗങ്ങളിൽ പങ്കെടുക്കുന്നവരല്ലാതാകും; അവർ പ്രശ്നങ്ങൾ കണ്ടെത്തും, പഠിക്കും, ചർച്ച ചെയ്യും, സംഘടനകൾ രൂപീകരിക്കും, സമരങ്ങൾ നയിക്കും, സഹകരണസംരംഭങ്ങൾ ആരംഭിക്കും, കലാസൃഷ്ടികൾ നടത്തും, ശാസ്ത്രത്തെ സമൂഹവുമായി ബന്ധിപ്പിക്കും, പുതിയ സാങ്കേതികവിദ്യയുടെ സാമൂഹിക ഉപയോഗത്തെക്കുറിച്ച് ചർച്ച ചെയ്യും, പുതിയ രാഷ്ട്രീയ ആശയങ്ങൾ വികസിപ്പിക്കും, ഒടുവിൽ സ്വന്തം ഭാവിയുടെ രാഷ്ട്രീയത്തെ സ്വയം നിർമ്മിക്കും.

അതിനാൽ ഒരു പുതിയ ഇടതുപക്ഷ യുവജനപ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ അന്തിമ സമവാക്യം ഇങ്ങനെ ചുരുക്കാം: ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് രാഷ്ട്രീയം; പ്രശ്നത്തിൽ നിന്ന് പഠനം; പഠനത്തിൽ നിന്ന് ബോധം; ബോധത്തിൽ നിന്ന് കൂട്ടായ്മ; കൂട്ടായ്മയിൽ നിന്ന് പ്രവർത്തനം; പ്രവർത്തനത്തിൽ നിന്ന് വിജയം; വിജയത്തിൽ നിന്ന് ആത്മവിശ്വാസം; ആത്മവിശ്വാസത്തിൽ നിന്ന് സംഘടന; സംഘടനയിൽ നിന്ന് നേതൃത്വം; നേതൃത്വത്തിൽ നിന്ന് സാമൂഹികപരിവർത്തനം.

ഇതാണ് വിയോജകബലങ്ങളെ സംയോജകബലങ്ങളാക്കി മാറ്റുന്ന പ്രക്രിയ. ഇതാണ് വ്യക്തിപരമായ നിരാശയെ കൂട്ടായ പ്രതീക്ഷയാക്കി മാറ്റുന്ന പ്രക്രിയ. ഇതാണ് ചിതറിക്കിടക്കുന്ന യുവജനശക്തിയെ ചരിത്രപരമായ സാമൂഹികശക്തിയാക്കി മാറ്റുന്ന പ്രക്രിയ. ഇതാണ് ഇരുപത്തിയൊന്നാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ഇടതുപക്ഷത്തിന്റെ പുനർജനനത്തിനുള്ള അടിസ്ഥാനപാത.

യുവാക്കളെ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ഭാവിയിലേക്ക് കാത്തിരുത്തരുത്; യുവാക്കളോടൊപ്പം ഇപ്പോഴുതന്നെ ഭാവിയെ നിർമ്മിക്കാൻ തുടങ്ങുക. അവരെ അനുയായികളാക്കരുത്; സഹസ്രഷ്ടാക്കളാക്കുക. അവരോട് പഴയ ഉത്തരങ്ങൾ മാത്രം പറയരുത്; പുതിയ ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കാനും പുതിയ ഉത്തരങ്ങൾ കണ്ടെത്താനും അവരെ പ്രാപ്തരാക്കുക. അങ്ങനെ രൂപപ്പെടുന്ന യുവജനപ്രസ്ഥാനം ഒരു പഴയ രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ പുതിയ തലമുറയായിരിക്കില്ല. അത് പുതിയ കാലഘട്ടത്തിനുള്ള പുതിയ ഇടതുപക്ഷത്തിന്റെ ഉദ്ഭവബിന്ദുവായിരിക്കും.