കേരളത്തിലെ സി.പി.എം: രാഷ്ട്രീയ-സംഘടനാ പുനരുജ്ജീവനത്തിനുള്ള ഡയലക്ടിക്കൽ പുനർനിർമ്മാണ പദ്ധതി

കേരളത്തിലെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ചരിത്രം പരിശോധിക്കുമ്പോൾ, ജനങ്ങളുമായി ജീവിക്കുന്ന ബന്ധം സ്ഥാപിച്ചും സാമൂഹിക വൈരുധ്യങ്ങളെ രാഷ്ട്രീയ സമരങ്ങളാക്കി പരിവർത്തനം ചെയ്തും സംഘടനാ ശക്തിയെ നിരന്തരം വികസിപ്പിച്ചുമാണ് കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടി വളർന്നുവന്നതെന്ന് കാണാം. കർഷക–തൊഴിലാളി സമരങ്ങൾ, ഭൂമിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പ്രശ്നങ്ങൾ, വിദ്യാഭ്യാസവും ആരോഗ്യവും, സാമൂഹിക അസമത്വം, ജനാധിപത്യാവകാശങ്ങൾ, മതനിരപേക്ഷത, ഫെഡറലിസം തുടങ്ങിയ വിഷയങ്ങളിൽ ജനങ്ങളുടെ ജീവിതാനുഭവങ്ങളുമായി നേരിട്ട് ബന്ധപ്പെട്ടു പ്രവർത്തിച്ചുകൊണ്ടാണ് പാർട്ടി കേരളത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയ ചരിത്രത്തിൽ നിർണായക ശക്തിയായി മാറിയത്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഇന്നത്തെ രാഷ്ട്രീയ–സംഘടനാ പ്രതിസന്ധിയെ ഏതെങ്കിലും ഒരു തിരഞ്ഞെടുപ്പ് പരാജയത്തിന്റെ ഫലമായി മാത്രം കാണുന്നത് ശാസ്ത്രീയമായ മാർക്സിസ്റ്റ് വിശകലനത്തിന് യോജിച്ചതല്ല. ഒരു രാഷ്ട്രീയ സംഘടനയുടെ ശക്തിയും ദൗർബല്യവും ഒരു ദിവസംകൊണ്ട് രൂപപ്പെടുന്നില്ല. സാമൂഹിക ഘടനയിലെ മാറ്റങ്ങൾ, വർഗബന്ധങ്ങളിലെ പരിവർത്തനങ്ങൾ, ജനങ്ങളുടെ ജീവിതാനുഭവങ്ങളിലെ വ്യത്യാസങ്ങൾ, പുതിയ തലമുറയുടെ പ്രതീക്ഷകൾ, സാങ്കേതികവിദ്യയുടെ വ്യാപനം, രാഷ്ട്രീയ സംസ്കാരത്തിലെ മാറ്റങ്ങൾ, സംഘടനാ പ്രവർത്തനത്തിലെ ക്ഷയങ്ങൾ, ആശയപരമായ ജഡത, നേതൃത്വവും അണികളും തമ്മിലുള്ള അകലം തുടങ്ങിയ അനവധി ഘടകങ്ങൾ ദീർഘകാലം പരസ്പരം പ്രവർത്തിച്ചുകൊണ്ടാണ് ഒരു രാഷ്ട്രീയ സംഘടനയുടെ ദിശ നിർണയിക്കുന്നത്.

അതിനാൽ പാർട്ടിയുടെ ഇന്നത്തെ ദൗർബല്യത്തെ ഒരു താൽക്കാലിക തിരഞ്ഞെടുപ്പ് തിരിച്ചടിയായി കാണാതെ സംഘടനയുടെ വിവിധ തലങ്ങളിൽ സംയോജകബലം ക്ഷയിക്കുകയും വിയോജകബലം വർധിക്കുകയും ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരു ഡയലക്ടിക്കൽ പ്രക്രിയയായി പരിശോധിക്കേണ്ടതുണ്ട്. ഒരു സംഘടനയുടെ ഔപചാരിക ഘടന നിലനിൽക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും അതിന്റെ ജനബന്ധം ദുർബലമാകാം; കമ്മിറ്റികൾ നിലവിലുണ്ടെങ്കിലും അവയുടെ രാഷ്ട്രീയ പ്രവർത്തനശേഷി കുറഞ്ഞിരിക്കാം; പ്രവർത്തകരുടെ എണ്ണം നിലനിൽക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും അവരുടെ രാഷ്ട്രീയ ഊർജവും ആശയപരമായ പ്രതിബദ്ധതയും ക്ഷയിച്ചിരിക്കാം; ഭരണപരമായ നേട്ടങ്ങൾ ഉണ്ടായിരിക്കുമ്പോഴും അവയെ ജനങ്ങളുടെ ജീവിതാനുഭവങ്ങളുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന രാഷ്ട്രീയ ഭാഷ നഷ്ടപ്പെട്ടിരിക്കാം. ഈ വൈരുധ്യങ്ങളെ തിരിച്ചറിയുകയും അവയുടെ ഉറവിടങ്ങൾ കണ്ടെത്തുകയും അവയെ ഉയർന്ന തലത്തിലുള്ള രാഷ്ട്രീയ സംശ്ലേഷണത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുവരികയും ചെയ്യാതെ സംഘടനാ പുനരുജ്ജീവനം സാധ്യമല്ല.

പ്രതിസന്ധിയെ ഡയലക്ടിക്കലായി മനസ്സിലാക്കുക

മാർക്സിസ്റ്റ് ഡയലക്ടിക്സിന്റെ അടിസ്ഥാന പാഠം, യാഥാർഥ്യം നിരന്തരമായ ചലനത്തിലും വൈരുധ്യങ്ങളുടെ പ്രവർത്തനത്തിലുമാണ് നിലനിൽക്കുന്നതെന്നതാണ്. അതിനാൽ ഒരു രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടിയും നിശ്ചലമായ ഘടനയല്ല. അത് സമൂഹത്തോടൊപ്പം മാറുന്ന, ജനങ്ങളിൽ നിന്ന് രാഷ്ട്രീയ ഊർജം സ്വീകരിക്കുന്ന, അതിനെ സംഘടനാപരമായ പ്രവർത്തനമായി പരിവർത്തനം ചെയ്യുന്ന, അതിന്റെ ഫലങ്ങളെ വീണ്ടും സമൂഹത്തിലേക്ക് തിരിച്ചെത്തിക്കുന്ന ഒരു സജീവ സാമൂഹിക സംവിധാനമാണ്. ഈ ചംക്രമണം തടസ്സപ്പെടുമ്പോഴാണ് സംഘടനയിൽ ജഡതയും അകൽച്ചയും ഉണ്ടാകുന്നത്. ജനങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിൽ പുതിയ വൈരുധ്യങ്ങൾ രൂപപ്പെടുമ്പോൾ അവ തിരിച്ചറിയാൻ പാർട്ടിക്ക് കഴിയാതെ വരികയും പഴയ രാഷ്ട്രീയ ഭാഷയിലും പഴയ സംഘടനാ രീതികളിലും തന്നെ പാർട്ടി കുടുങ്ങിക്കിടക്കുകയും ചെയ്താൽ ജനങ്ങളും പാർട്ടിയും തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തിൽ വിയോജകബലം വർധിക്കും. അതുപോലെ തന്നെ, താഴെത്തട്ടിൽ ഉയരുന്ന അനുഭവങ്ങളും വിമർശനങ്ങളും മുകളിലെ തീരുമാനകേന്ദ്രങ്ങളിൽ എത്താതെ പോകുമ്പോഴും, മുകളിൽ നിന്ന് വരുന്ന തീരുമാനങ്ങൾ താഴെത്തട്ടിലെ യാഥാർഥ്യവുമായി പൊരുത്തപ്പെടാതെ പോകുമ്പോഴും സംഘടനയുടെ ആന്തരിക സംയോജകബലം ദുർബലമാകും.

ഇവിടെയാണ് Quantum Dialectics ഒരു സഹായകമായ വിശകലന ചട്ടക്കൂടായി പ്രയോജനപ്പെടുന്നത്. ഭൗതിക സംവിധാനങ്ങളിൽ വിവിധ ശക്തികൾ തമ്മിലുള്ള പരസ്പരബന്ധം ഒരു സിസ്റ്റത്തിന്റെ സ്ഥിരതയും പരിവർത്തനവും നിർണയിക്കുന്നതുപോലെ, രാഷ്ട്രീയ സംഘടനയിലും വ്യക്തി, കുടുംബം, സമൂഹം, പ്രാദേശിക സംഘടന, പാർട്ടി ഘടന, ആശയലോകം, സഖ്യരാഷ്ട്രീയം തുടങ്ങിയ വിവിധ തലങ്ങളിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്ന സംയോജക–വിയോജകബലങ്ങളുടെ പരസ്പരബന്ധമാണ് സംഘടനയുടെ രാഷ്ട്രീയ ശേഷിയെ നിർണയിക്കുന്നത്. ഇവിടെ “ക്വാണ്ടം” എന്നത് ഭൗതികശാസ്ത്രത്തിലെ കണികയെ യാന്ത്രികമായി രാഷ്ട്രീയത്തിലേക്ക് മാറ്റിവയ്ക്കുന്നതല്ല; മറിച്ച് ഒരു സങ്കീർണ സംവിധാനത്തിലെ പരസ്പരം ബന്ധിപ്പിക്കപ്പെട്ട സാമൂഹിക ഘടകങ്ങളെ മനസ്സിലാക്കാനുള്ള ഒരു ആശയാത്മക മാതൃകയാണ്. ഈ സമീപനം സ്വീകരിക്കുമ്പോൾ പാർട്ടിയുടെ പ്രതിസന്ധി വ്യക്തികളുടെ പരാജയങ്ങളുടെ കൂട്ടത്തുകയായി കാണാതെ, ബന്ധങ്ങളുടെ ഒരു സംവിധാനത്തിൽ ഉണ്ടായിരിക്കുന്ന അസന്തുലിതാവസ്ഥയായി പരിശോധിക്കാനാകും.

പാർട്ടി–ജനബന്ധത്തിന്റെ പുനഃസ്ഥാപനം

പാർട്ടിയുടെ പുനരുജ്ജീവനത്തിന്റെ കേന്ദ്രബിന്ദു സംഘടനാ ഘടനയല്ല; ജനങ്ങളുമായുള്ള ജീവിക്കുന്ന ബന്ധത്തിന്റെ പുനഃസ്ഥാപനമാണ്. കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെ യഥാർത്ഥ ശക്തി അതിന്റെ ഓഫീസുകളിലോ കമ്മിറ്റികളിലോ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് യന്ത്രത്തിലോ മാത്രം സ്ഥിതിചെയ്യുന്നില്ല. ജനങ്ങളുടെ ദൈനംദിന ജീവിതത്തിലെ പ്രശ്നങ്ങളെ മനസ്സിലാക്കാനും അവയ്ക്ക് രാഷ്ട്രീയ രൂപം നൽകാനും ജനങ്ങളെ കൂട്ടായ പ്രവർത്തനത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുവരാനും കഴിയുന്ന ശേഷിയിലാണ് അതിന്റെ യഥാർത്ഥ ശക്തി. തിരഞ്ഞെടുപ്പ് അടുക്കുമ്പോൾ വീടുകളിലെത്തുകയും വോട്ടഭ്യർത്ഥന നടത്തുകയും ചെയ്യുന്നതുകൊണ്ട് മാത്രം ഈ ബന്ധം സൃഷ്ടിക്കാനാവില്ല. ജനങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിൽ നിരന്തരമായി സന്നിഹിതമായിരിക്കുന്ന രാഷ്ട്രീയ–സാമൂഹിക ബന്ധവ്യവസ്ഥയാണ് ആവശ്യം.

ഓരോ ബ്രാഞ്ചും അതിന്റെ പ്രദേശത്തെ ജനജീവിതത്തിന്റെ സജീവ പഠനകേന്ദ്രമായി മാറണം. തൊഴിലില്ലായ്മ, വിലക്കയറ്റം, ജീവിതച്ചെലവ്, വിദ്യാഭ്യാസം, ആരോഗ്യസംരക്ഷണം, ഭവനം, കുടിയേറ്റം, കർഷകപ്രശ്നങ്ങൾ, ചെറുകിട വ്യാപാരികളുടെ പ്രതിസന്ധി, സ്ത്രീകളുടെ തൊഴിലും സുരക്ഷയും, യുവാക്കളുടെ ഭാവിയെക്കുറിച്ചുള്ള ആശങ്ക, വയോജനങ്ങളുടെ പ്രശ്നങ്ങൾ, പരിസ്ഥിതി സംഘർഷങ്ങൾ തുടങ്ങിയവയെക്കുറിച്ച് ജനങ്ങളിൽ നിന്ന് നേരിട്ട് മനസ്സിലാക്കുന്ന സംവിധാനം ഉണ്ടാകണം. ജനങ്ങളുടെ പരാതികൾ കേൾക്കുകയും രേഖപ്പെടുത്തുകയും ബന്ധപ്പെട്ട സ്ഥാപനങ്ങളുമായി ഇടപെട്ട് പരിഹരിക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയും അതിന്റെ പുരോഗതി വീണ്ടും ജനങ്ങളെ അറിയിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു രാഷ്ട്രീയ സംസ്കാരം രൂപപ്പെടണം. ഇതിലൂടെ പാർട്ടി തിരഞ്ഞെടുപ്പ് സമയത്ത് മാത്രം പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്ന സംഘടനയല്ലെന്നും, ജനങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിൽ തുടർച്ചയായി ഇടപെടുന്ന സംഘടനയാണെന്നും അനുഭവപരമായി തെളിയിക്കാനാകും.

പുതിയ സാമൂഹിക യാഥാർഥ്യങ്ങളിലേക്കുള്ള രാഷ്ട്രീയ പ്രവേശനം

കേരളത്തിന്റെ സാമൂഹിക ഘടന കഴിഞ്ഞ ഏതാനും പതിറ്റാണ്ടുകളിൽ വൻതോതിൽ മാറിയിട്ടുണ്ട്. പരമ്പരാഗത വ്യവസായ തൊഴിലാളികൾ, കർഷകർ, സർക്കാർ ജീവനക്കാർ തുടങ്ങിയ വിഭാഗങ്ങളോടൊപ്പം സേവനമേഖല, സ്വകാര്യ തൊഴിൽ, ഗിഗ് സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥ, സ്വയംതൊഴിൽ, ചെറുകിട സംരംഭങ്ങൾ, ഐ.ടി., ഡിജിറ്റൽ പ്ലാറ്റ്ഫോം തൊഴിൽ, പ്രവാസി കുടുംബങ്ങളുടെ പുതിയ സാമൂഹിക ഘടന, ഉയർന്ന വിദ്യാഭ്യാസമുള്ള തൊഴിൽരഹിത യുവാക്കൾ തുടങ്ങിയ പുതിയ സാമൂഹിക വിഭാഗങ്ങൾ ശക്തമായി ഉയർന്നുവന്നിട്ടുണ്ട്. ഇവരുടെ ജീവിതാനുഭവങ്ങളും വർഗസ്ഥിതികളും രാഷ്ട്രീയ പ്രതീക്ഷകളും പഴയ സാമൂഹിക വിഭാഗങ്ങളിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമാണ്. ഈ മാറ്റങ്ങളെ മാർക്സിസ്റ്റ് വിശകലനത്തിന്റെ പരിധിയിൽ ഉൾപ്പെടുത്താതെ പഴയ വർഗവിഭാഗീകരണങ്ങളും പഴയ സംഘടനാ രീതികളും മാത്രം ആവർത്തിക്കുന്നത് പാർട്ടിയെ യാഥാർഥ്യത്തിൽ നിന്ന് അകറ്റും.

പ്രത്യേകിച്ച് യുവജനങ്ങളുമായി പാർട്ടിക്ക് പുതിയൊരു രാഷ്ട്രീയ ബന്ധം സ്ഥാപിക്കേണ്ടതുണ്ട്. യുവാക്കളെ നിലവിലുള്ള സംഘടനാ രീതികളിലേക്ക് മാത്രം ഉൾക്കൊള്ളുന്നതിനു പകരം അവരുടെ അനുഭവങ്ങളും ചോദ്യങ്ങളും പാർട്ടിയുടെ രാഷ്ട്രീയ ചിന്തയെ തന്നെ സ്വാധീനിക്കണം. തൊഴിൽ, വിദ്യാഭ്യാസം, സാങ്കേതികവിദ്യ, കൃത്രിമബുദ്ധി, പരിസ്ഥിതി, സംസ്കാരം, മാനസിക സ്വാതന്ത്ര്യം, സംരംഭകത്വം, ഡിജിറ്റൽ സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥ, പുതിയ തൊഴിൽബന്ധങ്ങൾ എന്നിവയെക്കുറിച്ച് യുവാക്കളുമായി തുറന്ന സംവാദം നടത്തണം. അതുപോലെ സ്ത്രീകളുടെ ജീവിതാനുഭവങ്ങളെ പാർട്ടിയുടെ രാഷ്ട്രീയ–സംഘടനാ പ്രവർത്തനത്തിന്റെ കേന്ദ്രത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുവരണം. സ്ത്രീകളെ ഒരു തിരഞ്ഞെടുപ്പ് വിഭാഗമായി മാത്രം കാണാതെ കുടുംബസമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥ, തൊഴിൽ, പരിചരണപ്രവർത്തനം, സാമൂഹിക സുരക്ഷ, വിദ്യാഭ്യാസം, ആരോഗ്യം, സുരക്ഷ, സ്വാതന്ത്ര്യം എന്നിവയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പ്രത്യേക വൈരുധ്യങ്ങളുടെ വഹകരായി കാണണം.

വൈരുധ്യങ്ങളുടെ ശാസ്ത്രീയ മാപ്പിംഗ്

ജനങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിലെ വൈരുധ്യങ്ങളെ തിരിച്ചറിയുന്നതിനായി പാർട്ടി ഓരോ പ്രദേശത്തും Contradiction Mapping എന്ന രീതിയിലുള്ള ഒരു ശാസ്ത്രീയ പഠനരീതി വികസിപ്പിക്കണം. ഒരു മണ്ഡലം അല്ലെങ്കിൽ ഒരു പഞ്ചായത്ത് ഏകതാനമായ രാഷ്ട്രീയ പ്രദേശമല്ല. അവിടെ വിവിധ വർഗങ്ങൾക്കും സാമൂഹിക വിഭാഗങ്ങൾക്കും വ്യത്യസ്തമായ പ്രശ്നങ്ങളും താൽപര്യങ്ങളും പ്രതീക്ഷകളും ഉണ്ട്. വിലക്കയറ്റവും വരുമാനസുരക്ഷയും തമ്മിലുള്ള വൈരുധ്യം, ഉയർന്ന വിദ്യാഭ്യാസവും തൊഴിൽ അവസരക്കുറവും തമ്മിലുള്ള വൈരുധ്യം, കർഷകന്റെ അധ്വാനവും വിപണി നിയന്ത്രണവും തമ്മിലുള്ള വൈരുധ്യം, സാങ്കേതിക പുരോഗതിയും തൊഴിൽസുരക്ഷയും തമ്മിലുള്ള വൈരുധ്യം, വികസനവും പരിസ്ഥിതി സംരക്ഷണവും തമ്മിലുള്ള വൈരുധ്യം, സമ്പത്തിന്റെ കേന്ദ്രീകരണവും സാമൂഹിക സമത്വവും തമ്മിലുള്ള വൈരുധ്യം തുടങ്ങിയവ ഓരോ പ്രദേശത്തും വ്യത്യസ്ത തീവ്രതയിൽ പ്രകടമാകും.

ഈ വൈരുധ്യങ്ങളെ വെറും തിരഞ്ഞെടുപ്പ് മുദ്രാവാക്യങ്ങളാക്കി ചുരുക്കാതെ അവയുടെ സാമൂഹിക–സാമ്പത്തിക കാരണങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കണം. മാർക്സിസ്റ്റ് രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ പ്രത്യേകത ജനങ്ങളുടെ അസന്തോഷത്തെ വെറും വികാരപ്രകടനമായി വിടാതെ അതിന്റെ ഘടനാപരമായ കാരണങ്ങൾ കണ്ടെത്തി കൂട്ടായ രാഷ്ട്രീയബോധത്തിലേക്ക് പരിവർത്തനം ചെയ്യുന്നതിലാണ്. അതിനാൽ ജനങ്ങളുടെ അനുഭവം → വൈരുധ്യത്തിന്റെ ശാസ്ത്രീയ വിശകലനം → രാഷ്ട്രീയ വിശദീകരണം → കൂട്ടായ പ്രവർത്തനം → നയപരമായ ആവശ്യം → സാമൂഹിക മാറ്റം എന്ന ബന്ധം പുനഃസ്ഥാപിക്കേണ്ടത് അനിവാര്യമാണ്.

സംഘടനാ ഡികോഹറൻസ് ഓഡിറ്റ്

പാർട്ടിയുടെ പുനരുജ്ജീവനം ആരംഭിക്കേണ്ടത് ആത്മവഞ്ചനയില്ലാത്ത സംഘടനാ പരിശോധനയിൽ നിന്നാണ്. നിലവിലുള്ള ഘടനയുടെ വലുപ്പം മാത്രം നോക്കി സംഘടന ശക്തമാണെന്ന് നിഗമനം ചെയ്യുന്നത് അപകടകരമാണ്. ഒരു ബ്രാഞ്ച് നിലവിലുണ്ടോ എന്നതല്ല പ്രധാന ചോദ്യം; അത് സജീവമാണോ എന്നതാണ്. ഒരു ബൂത്ത് കമ്മിറ്റി നിലവിലുണ്ടോ എന്നതല്ല; അവിടെ ജനങ്ങളുമായുള്ള സ്ഥിരബന്ധമുണ്ടോ എന്നതാണ് പരിശോധിക്കേണ്ടത്. ഒരു ലോക്കൽ കമ്മിറ്റി യോഗം ചേരുന്നുണ്ടോ എന്നതല്ല; അവിടെ യഥാർത്ഥ രാഷ്ട്രീയ ചർച്ച നടക്കുന്നുണ്ടോ എന്നതാണ് പരിശോധിക്കേണ്ടത്. ജില്ലാ നേതൃത്വത്തിന് താഴെത്തട്ടിലെ യാഥാർഥ്യം അറിയാമോ, താഴെത്തട്ടിലുള്ള പ്രവർത്തകർക്ക് മുകളിലെ രാഷ്ട്രീയ ദിശ വ്യക്തമായി മനസ്സിലാകുന്നുണ്ടോ എന്നതാണ് യഥാർത്ഥ സംഘടനാ ആരോഗ്യത്തിന്റെ സൂചകം.

ഈ പരിശോധനയിൽ സജീവമല്ലാത്ത ബൂത്ത് ഘടകങ്ങൾ, പ്രായാധിക്യം നേരിടുന്ന പ്രവർത്തക അടിത്തറ, പുതിയ തലമുറയുടെ പ്രവേശനക്കുറവ്, മധ്യനിര നേതൃത്വത്തിലെ നിഷ്ക്രിയത, ആശയപരമായ പരിശീലനത്തിലെ അപര്യാപ്തത, ഡിജിറ്റൽ ആശയവിനിമയത്തിലെ പിന്നാക്കാവസ്ഥ, ജനങ്ങളുടെ പ്രതികരണങ്ങൾ ശേഖരിക്കുന്ന സംവിധാനത്തിന്റെ അഭാവം, സംഘടനാ വിവരങ്ങളുടെ അപൂർണ്ണത, വിഭാഗീയ പ്രവണതകൾ, തീരുമാനപ്രക്രിയയിലെ അമിത കേന്ദ്രീകരണം എന്നിവയെല്ലാം പരിശോധിക്കണം. ലക്ഷ്യം കുറ്റക്കാരെ കണ്ടെത്തുക എന്നതല്ല. സംഘടനയുടെ വിയോജകബലങ്ങൾ എവിടെയാണ് അടിഞ്ഞുകൂടിയിരിക്കുന്നതെന്ന് കണ്ടെത്തുക എന്നതാണ്.

ബൂത്തിൽ നിന്ന് സംസ്ഥാന കമ്മിറ്റിവരെ പുതിയ സംഘടനാ ചംക്രമണം

പാർട്ടിയുടെ ഓരോ ഘടകവും സ്വതന്ത്രമായി പ്രവർത്തിക്കുന്ന അടച്ചിട്ട ഘടകമാകാതെ പരസ്പരം ബന്ധിപ്പിക്കപ്പെട്ട ഒരു സജീവ സംവിധാനമാകണം. ബൂത്ത് തലത്തിൽ നിന്ന് ഉയരുന്ന ജനങ്ങളുടെ അനുഭവങ്ങളും പരാതികളും രാഷ്ട്രീയ സൂചനകളും ബ്രാഞ്ച്, ലോക്കൽ, ഏരിയ, ജില്ലാ ഘടകങ്ങളിലൂടെ സംസ്ഥാന നേതൃത്വത്തിലേക്ക് എത്തണം. അതേ സമയം സംസ്ഥാനതല രാഷ്ട്രീയ തീരുമാനങ്ങളും നയപരമായ നിലപാടുകളും താഴെത്തട്ടിലേക്ക് വ്യക്തവും വേഗത്തിലുള്ളതുമായ രീതിയിൽ എത്തണം. ഈ ദ്വിദിശ ചംക്രമണം തകരുമ്പോഴാണ് സംഘടനയിൽ വിവരശൂന്യതയും അനുമാനാധിഷ്ഠിത തീരുമാനങ്ങളും ഉണ്ടാകുന്നത്.

മധ്യനിര നേതൃത്വം ഈ സംവിധാനത്തിന്റെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട പാലമാണ്. ജില്ലാ, ഏരിയ, ലോക്കൽ തലങ്ങളിലെ നേതാക്കൾ നിർദ്ദേശങ്ങൾ താഴേക്ക് കൈമാറുന്ന ഇടനിലക്കാരായി മാത്രം നിലനിൽക്കരുത്. അവർ ജനങ്ങളിൽ നിന്ന് വിവരം ശേഖരിക്കുകയും അത് വിശകലനം ചെയ്യുകയും പ്രാദേശിക പ്രശ്നങ്ങൾക്ക് രാഷ്ട്രീയ പരിഹാരങ്ങൾ കണ്ടെത്തുകയും താഴെത്തട്ടിലെ പ്രവർത്തകരെ പരിശീലിപ്പിക്കുകയും മുകളിലേക്കുള്ള feedback ഉറപ്പാക്കുകയും ചെയ്യുന്ന സജീവ രാഷ്ട്രീയ കേന്ദ്രങ്ങളായി മാറണം. താഴെ നിന്ന് വിവരം, മുകളിൽ നിന്ന് ദിശ, ഇടയിൽ നിരന്തരമായ രാഷ്ട്രീയ സംശ്ലേഷണം എന്നതാണ് സംഘടനയുടെ പുതിയ ചംക്രമണ മാതൃക.

വിമർശനം, സ്വയംവിമർശനം, തെറ്റുതിരുത്തൽ

കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെ സംഘടനാ ജീവിതത്തിൽ വിമർശനവും സ്വയംവിമർശനവും ചരിത്രപരമായി പ്രധാനപ്പെട്ട ആയുധങ്ങളാണ്. എന്നാൽ അവ ഔപചാരികമായ റിപ്പോർട്ട് നടപടികളായി ചുരുങ്ങുമ്പോൾ അവയുടെ വിപ്ലവകരമായ ഉള്ളടക്കം നഷ്ടപ്പെടുന്നു. യഥാർത്ഥ വിമർശനം വ്യക്തിയെ തകർക്കാനുള്ള ആയുധമല്ല; സംഘടനയുടെ പ്രവർത്തനത്തിലെ വൈരുധ്യങ്ങളെ വെളിപ്പെടുത്താനുള്ള ശാസ്ത്രീയ പ്രക്രിയയാണ്. യഥാർത്ഥ സ്വയംവിമർശനം ആത്മനിന്ദയല്ല; സ്വന്തം തെറ്റിന്റെ സാമൂഹികവും സംഘടനാപരവുമായ കാരണങ്ങൾ കണ്ടെത്തി അത് ആവർത്തിക്കാതിരിക്കാനുള്ള പുതിയ പ്രവർത്തനരീതി രൂപപ്പെടുത്തലാണ്.

ഓരോ പ്രധാന പരാജയത്തിനും ശേഷം പാർട്ടി മൂന്ന് ചോദ്യങ്ങൾ നിർബന്ധമായും ചോദിക്കണം: എന്താണ് സംഭവിച്ചത്? എന്തുകൊണ്ടാണ് സംഭവിച്ചത്? വീണ്ടും അത് സംഭവിക്കാതിരിക്കാൻ എന്ത് മാറ്റണം? മൂന്നാമത്തെ ചോദ്യം ഇല്ലാത്ത വിമർശനം അപൂർണ്ണമാണ്. കാരണം തെറ്റിന്റെ ഉത്തരവാദിത്തം നിശ്ചയിച്ചതുകൊണ്ട് മാത്രം ചരിത്രം മുന്നോട്ടുപോകില്ല. തെറ്റുണ്ടാക്കിയ സംഘടനാ ഘടനയും തീരുമാനരീതിയും രാഷ്ട്രീയ സമീപനവും മാറ്റിയാലേ അതിൽ നിന്ന് പുതിയ ഗുണപരമായ അവസ്ഥയിലേക്ക് ഉയരാൻ കഴിയൂ.

ആശയപരമായ പുനർനവീകരണം

മാർക്സിസത്തിന്റെ ശക്തി അതിന്റെ ചരിത്രപരമായ രൂപങ്ങളെ ആവർത്തിക്കുന്നതിലല്ല; മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന യാഥാർഥ്യത്തെ ശാസ്ത്രീയമായി വിശകലനം ചെയ്യാനുള്ള അതിന്റെ കഴിവിലാണ്. അതിനാൽ പാർട്ടി വിദ്യാഭ്യാസം പഴയ ഗ്രന്ഥങ്ങളുടെ പഠനത്തിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങരുത്. ആധുനിക മൂലധനത്തിന്റെ രൂപാന്തരങ്ങൾ, ധനമൂലധനത്തിന്റെ വ്യാപനം, ഡിജിറ്റൽ ക്യാപിറ്റലിസം, പ്ലാറ്റ്ഫോം സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥ, കൃത്രിമബുദ്ധിയും തൊഴിലും, കാലാവസ്ഥാ പ്രതിസന്ധി, പുതിയ മധ്യവർഗ്ഗത്തിന്റെ രൂപീകരണം, ഉപഭോഗസംസ്കാരം, സോഷ്യൽ മീഡിയയുടെ രാഷ്ട്രീയ സ്വാധീനം, വ്യാജവിവരവും കൃത്രിമ പ്രതീതി നിർമ്മാണവും, ശാസ്ത്രീയ ചിന്ത, ഭരണഘടനയും ജനാധിപത്യവും തുടങ്ങിയ പുതിയ വിഷയങ്ങളെ മാർക്സിസ്റ്റ് രാഷ്ട്രീയ സാമ്പത്തികശാസ്ത്രത്തിന്റെയും ചരിത്രഭൗതികവാദത്തിന്റെയും അടിസ്ഥാനത്തിൽ പഠിക്കേണ്ടതുണ്ട്.

ഇവിടെ ശാസ്ത്രീയ ചിന്തയും ഡയലക്ടിക്കൽ ചിന്തയും തമ്മിൽ ബന്ധിപ്പിക്കേണ്ടത് നിർണായകമാണ്. യാഥാർഥ്യത്തെ മുൻകൂട്ടി നിശ്ചയിച്ച ആശയങ്ങളിൽ ഒതുക്കാതെ, തെളിവുകളുടെയും അനുഭവങ്ങളുടെയും അടിസ്ഥാനത്തിൽ നിരന്തരം പുനഃപരിശോധിക്കാൻ കഴിയുന്ന രാഷ്ട്രീയ സംസ്കാരം വേണം. വൈരുധ്യങ്ങളെ ഭയപ്പെടാതെ അവയെ വിശകലനം ചെയ്യുകയും, പഴയ നിഗമനങ്ങൾ പുതിയ യാഥാർഥ്യത്തിൽ ശരിയാണോ എന്ന് പരിശോധിക്കുകയും, തെറ്റാണെങ്കിൽ തിരുത്തുകയും ചെയ്യുന്ന സംഘടനാ സംസ്കാരമാണ് ഒരു വിപ്ലവപാർട്ടിയുടെ ദീർഘകാല ജീവശക്തി.

ആശയവിനിമയത്തിന്റെ സമഗ്ര നവീകരണം

ഇന്നത്തെ രാഷ്ട്രീയത്തിൽ ജനങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെടുന്ന പ്രധാന ഇടം ഭൗതിക സമൂഹം മാത്രമല്ല; ഡിജിറ്റൽ പൊതുമണ്ഡലവും അതിന്റെ നിർണായക ഘടകമാണ്. സോഷ്യൽ മീഡിയയിൽ ദിവസേന നിർമ്മിക്കപ്പെടുന്ന വ്യാജവിവരങ്ങൾ, കൃത്രിമ പ്രതീതി, രാഷ്ട്രീയ വ്യക്തിഹത്യ, തെറ്റിദ്ധരിപ്പിക്കുന്ന ദൃശ്യങ്ങൾ, ഭാഗിക സത്യങ്ങൾ, algorithm-അധിഷ്ഠിത പ്രചാരണങ്ങൾ എന്നിവ ജനങ്ങളുടെ രാഷ്ട്രീയ ധാരണയെ സ്വാധീനിക്കുന്നു. ഇതിനെ നേരിടാൻ പ്രതികരണപരമായ കുറിപ്പുകൾ മാത്രം മതിയാകില്ല. പാർട്ടിക്ക് ശാസ്ത്രീയ ഗവേഷണം, വസ്തുതാ പരിശോധന, വേഗത്തിലുള്ള പ്രതികരണം, പ്രാദേശിക ഭാഷാ ഉള്ളടക്കം, ദൃശ്യ–ശ്രാവ്യ മാധ്യമങ്ങൾ, ഡാറ്റാ വിശകലനം എന്നിവ ഏകോപിപ്പിക്കുന്ന ഒരു ആധുനിക ആശയവിനിമയ സംവിധാനം ആവശ്യമാണ്.

എന്നാൽ ആശയവിനിമയ നവീകരണത്തിന്റെ ലക്ഷ്യം സോഷ്യൽ മീഡിയയിൽ കൂടുതൽ പോസ്റ്റുകൾ പ്രസിദ്ധീകരിക്കുക എന്നതല്ല. പാർട്ടിയുടെ രാഷ്ട്രീയ ചിന്തയും ജനങ്ങളുടെ ജീവിതാനുഭവവും തമ്മിലുള്ള അകലം കുറയ്ക്കുക എന്നതാണ്. സംസ്ഥാനതലത്തിൽ രൂപപ്പെടുന്ന രാഷ്ട്രീയ ഭാഷ പ്രദേശിക സാഹചര്യങ്ങൾക്ക് അനുയോജ്യമായ രീതിയിൽ താഴെത്തട്ടിലേക്ക് എത്തണം. അതുപോലെ താഴെത്തട്ടിൽ നിന്നുള്ള അനുഭവങ്ങൾ മുകളിലെ രാഷ്ട്രീയ ഭാഷയെ തിരുത്തുകയും സമ്പുഷ്ടമാക്കുകയും വേണം. അങ്ങനെ ആശയവിനിമയം ഒരു ഏകദിശാ പ്രചാരണ സംവിധാനം എന്നതിൽ നിന്ന് ഒരു സജീവ രാഷ്ട്രീയ feedback system ആയി മാറണം.

സഖ്യരാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ ഡയലക്ടിക്കൽ സമീപനം

പല രാഷ്ട്രീയ ശക്തികളുടെയും സഹകരണം ആവശ്യമായ സാഹചര്യത്തിൽ സഖ്യരാഷ്ട്രീയം വെറും സീറ്റ് വിഭജനത്തിന്റെ ഗണിതമായി ചുരുങ്ങരുത്. വ്യത്യസ്ത രാഷ്ട്രീയ ശക്തികൾ തമ്മിൽ അഭിപ്രായവ്യത്യാസങ്ങളും സാമൂഹിക അടിത്തറയിലെ വ്യത്യാസങ്ങളും നേതൃത്വപരമായ സംഘർഷങ്ങളും സ്വാഭാവികമാണ്. അവ ഇല്ലാതാക്കുക എന്നതല്ല ലക്ഷ്യം. മറിച്ച് അവയെ അംഗീകരിച്ചുകൊണ്ട് പൊതുവായ രാഷ്ട്രീയ ലക്ഷ്യങ്ങളെ അടിസ്ഥാനമാക്കി ഉയർന്ന തലത്തിലുള്ള സംശ്ലേഷണം സൃഷ്ടിക്കുകയാണ് വേണ്ടത്.

ജനാധിപത്യവും ഭരണഘടനാ മൂല്യങ്ങളും സംരക്ഷിക്കൽ, ഫെഡറലിസം ശക്തിപ്പെടുത്തൽ, സാമ്പത്തിക നീതി, തൊഴിലാളി–കർഷക താൽപര്യങ്ങൾ, സാമൂഹിക സുരക്ഷ, ആരോഗ്യവും വിദ്യാഭ്യാസവും, മതനിരപേക്ഷത, ന്യൂനപക്ഷാവകാശങ്ങൾ, ശാസ്ത്രവും വിദ്യാഭ്യാസവും തുടങ്ങിയ വിഷയങ്ങളെ അടിസ്ഥാനമാക്കി ഒരു പൊതുമിനിമം രാഷ്ട്രീയ പരിപാടി രൂപപ്പെടുത്തണം. സഖ്യം തിരഞ്ഞെടുപ്പ് സമയത്തെ താൽക്കാലിക കൂട്ടുകെട്ടായി മാത്രം നിലനിൽക്കാതെ സംയുക്ത രാഷ്ട്രീയ പ്രവർത്തനത്തിന്റെയും പരസ്പര വിശ്വാസത്തിന്റെയും സ്ഥാപനപരമായ സംവിധാനമായി വളരേണ്ടതുണ്ട്.

തിരഞ്ഞെടുപ്പ് രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ പുനർനിർമ്മാണം

തിരഞ്ഞെടുപ്പ് വിജയത്തെ സംഘടനാ പുനരുജ്ജീവനത്തിന്റെ ഏക മാനദണ്ഡമാക്കുന്നത് തെറ്റാണ്. എന്നാൽ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് രാഷ്ട്രീയത്തെ അവഗണിക്കാനും കഴിയില്ല. ദീർഘകാല ജനബന്ധം, സംഘടനാ ശക്തി, സാമൂഹിക പ്രശ്നങ്ങളിലെ ഇടപെടൽ, രാഷ്ട്രീയ വിശ്വാസ്യത, ആശയപരമായ വ്യക്തത എന്നിവയുടെ സഞ്ചിതഫലമായിരിക്കണം തിരഞ്ഞെടുപ്പ് വിജയം. തിരഞ്ഞെടുപ്പ് പ്രഖ്യാപിച്ചതിനു ശേഷം സ്ഥാനാർഥിയെ കണ്ടെത്തുകയും പ്രചാരണം ആരംഭിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതിന് പകരം, ഓരോ മണ്ഡലത്തിലും വർഷങ്ങളായി വളർത്തിയെടുത്ത ജനബന്ധവും രാഷ്ട്രീയ നേതൃത്വവുമാണ് തിരഞ്ഞെടുപ്പ് ശേഷിയുടെ അടിത്തറയാകേണ്ടത്.

സ്ഥാനാർഥി തിരഞ്ഞെടുപ്പിലും ഇതേ സമീപനം ആവശ്യമാണ്. പ്രാദേശികമായി അറിയപ്പെടുന്ന, ജനങ്ങളുമായി ജീവിക്കുന്ന ബന്ധമുള്ള, സത്യസന്ധതയും രാഷ്ട്രീയ വിശ്വാസ്യതയും തെളിയിച്ച, പുതിയ സാമൂഹിക വിഭാഗങ്ങളുമായി സംവദിക്കാൻ കഴിയുന്ന, തന്റെ മണ്ഡലത്തിലെ പ്രധാന വൈരുധ്യങ്ങളെ മനസ്സിലാക്കുന്ന വ്യക്തികളെ ദീർഘകാലമായി വളർത്തിയെടുക്കണം. സ്ഥാനാർഥി തിരഞ്ഞെടുപ്പ് അവസാന നിമിഷത്തെ രാഷ്ട്രീയ മാനേജ്മെന്റ് അല്ല; നിരന്തരമായ നേതൃത്വ വികസനത്തിന്റെ സ്വാഭാവിക ഫലമായിരിക്കണം.

നൂറുദിവസത്തെ പുനരുജ്ജീവന ഘട്ടം

ഈ സമഗ്ര പുനർനിർമ്മാണം ഘട്ടംഘട്ടമായി നടപ്പാക്കേണ്ടതാണ്. ആദ്യ നൂറുദിവസം പ്രധാനമായും രോഗനിർണയത്തിനും സംഘടനാ പുനഃസംഘടനയ്ക്കുമാണ് ഉപയോഗിക്കേണ്ടത്. ഓരോ ജില്ലയിലും ഏരിയയിലും ലോക്കലിലും ബ്രാഞ്ചിലും സംഘടനാ ഡികോഹറൻസ് ഓഡിറ്റ് നടത്തണം. സജീവമല്ലാത്ത ബൂത്തുകൾ, ജനബന്ധത്തിലെ ക്ഷയം, പ്രവർത്തകരുടെ പ്രായഘടന, യുവജന പ്രവേശനം, സ്ത്രീകളുടെ പങ്കാളിത്തം, മധ്യനിര നേതൃത്വത്തിന്റെ പ്രവർത്തനക്ഷമത, ആശയപരമായ പരിശീലനം, ഡിജിറ്റൽ ശേഷി, പ്രാദേശിക ജനകീയ പ്രശ്നങ്ങളിലെ ഇടപെടൽ എന്നിവ വിലയിരുത്തണം. ഇതിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ ഓരോ ഘടകത്തിനും പ്രത്യേക പുനരുജ്ജീവന പദ്ധതി തയ്യാറാക്കണം.

അടുത്ത ഘട്ടത്തിൽ സംഘടനയുടെ ജനബന്ധ ശൃംഖല പുനഃസ്ഥാപിക്കണം. ബൂത്ത് തലത്തിൽ ജനബന്ധം ശക്തിപ്പെടുത്തുകയും യുവജന–സ്ത്രീ–തൊഴിൽ മേഖലകളിൽ പുതിയ ബന്ധകേന്ദ്രങ്ങൾ രൂപപ്പെടുത്തുകയും രാഷ്ട്രീയ വിദ്യാഭ്യാസം ശക്തിപ്പെടുത്തുകയും ആശയവിനിമയ സംവിധാനങ്ങൾ നവീകരിക്കുകയും വേണം. തുടർന്ന് പ്രാദേശിക ജനകീയ പ്രശ്നങ്ങളെ അടിസ്ഥാനമാക്കി പാർട്ടി ജനങ്ങളുമായി ചേർന്ന് പ്രവർത്തിക്കുന്ന ഒരു സജീവ രാഷ്ട്രീയ ഘട്ടത്തിലേക്ക് പ്രവേശിക്കണം. ഈ നൂറുദിവസത്തെ പ്രവർത്തനം ഒരു പ്രചാരണപരിപാടിയായി അവസാനിക്കാതെ ദീർഘകാല സംഘടനാ പുനർനിർമ്മാണത്തിന്റെ തുടക്കമായി മാറണം.

മൂന്ന് വർഷത്തെ രാഷ്ട്രീയ–സംഘടനാ റോഡ്‌മാപ്പ്

ആദ്യ വർഷം പ്രധാനമായും പുനഃസംയോജനം ലക്ഷ്യമാക്കണം. സംഘടനാ പരിശോധന, ജനബന്ധ പുനഃസ്ഥാപനം, പ്രവർത്തക വിദ്യാഭ്യാസം, ബൂത്ത് പുനർനിർമ്മാണം, ആശയവിനിമയ നവീകരണം, മധ്യനിര നേതൃത്വത്തിന്റെ സജീവീകരണം എന്നിവ ഈ ഘട്ടത്തിൽ പൂർത്തിയാക്കണം. രണ്ടാം വർഷം വിപുലീകരണവും ഏകീകരണവും ലക്ഷ്യമാക്കണം. പുതിയ സാമൂഹിക വിഭാഗങ്ങളിലേക്ക് പ്രവേശനം, യുവജനങ്ങളുടെയും സ്ത്രീകളുടെയും കൂടുതൽ പങ്കാളിത്തം, പുതിയ നേതൃത്വത്തിന്റെ വളർച്ച, തൊഴിൽ–സാമൂഹിക മേഖലകളിലെ ഇടപെടൽ എന്നിവ ശക്തിപ്പെടുത്തണം. മൂന്നാം വർഷം രാഷ്ട്രീയ മുന്നേറ്റത്തിന്റെയും തിരഞ്ഞെടുപ്പ് സജ്ജീകരണത്തിന്റെയും ഘട്ടമാകണം. അപ്പോഴേക്കും ജനബന്ധവും സംഘടനയും ആശയപരമായ പ്രവർത്തനവും പരസ്പരം ബന്ധിപ്പിച്ച ഒരു സജീവ രാഷ്ട്രീയ സംവിധാനമായി മാറിയിരിക്കണം.

അളക്കാവുന്ന സംഘടനാ മാനദണ്ഡങ്ങൾ

പുനരുജ്ജീവനത്തിന്റെ പുരോഗതി പൊതുവായ രാഷ്ട്രീയ അവകാശവാദങ്ങളിലൂടെ മാത്രം വിലയിരുത്തരുത്. സജീവ ബൂത്തുകളുടെ എണ്ണം, സ്ഥിരമായ ജനബന്ധത്തിന്റെ വ്യാപ്തി, പുതുതായി പരിശീലനം നേടിയ പ്രവർത്തകരുടെ എണ്ണം, യുവജനങ്ങളുടെയും സ്ത്രീകളുടെയും പങ്കാളിത്തം, ജനകീയ പ്രശ്നങ്ങളിൽ നടത്തിയ ഇടപെടലുകളുടെ എണ്ണം, പരിഹരിച്ച പ്രശ്നങ്ങൾ, രാഷ്ട്രീയ വിദ്യാഭ്യാസത്തിനായി ചെലവഴിച്ച സമയം, താഴെത്തട്ടിൽ നിന്ന് ലഭിക്കുന്ന feedback-ന്റെ അളവ്, ആശയവിനിമയ പ്രതികരണത്തിന്റെ വേഗത, സംഘടനാ യോഗങ്ങളുടെ സ്ഥിരത തുടങ്ങിയവയുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ പുരോഗതി അളക്കണം. ഇതോടെ സംഘടനാ പ്രവർത്തനം അനുമാനങ്ങളിൽ നിന്ന് തെളിവുകളിലേക്കും അവകാശവാദങ്ങളിൽ നിന്ന് പരിശോധനയിലേക്കും മാറും.

കേരളത്തിലെ സി.പി.എം. നേരിടുന്ന വെല്ലുവിളിക്ക് പരിഹാരം പഴയ സംഘടനാ രീതികളെ അതേപടി പുനഃസ്ഥാപിക്കുന്നതിലോ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് വിജയത്തിനായി താൽക്കാലിക തന്ത്രങ്ങൾ രൂപപ്പെടുത്തുന്നതിലോ കണ്ടെത്താനാവില്ല. സമൂഹം മാറിയിട്ടുണ്ട്; വർഗബന്ധങ്ങളുടെ പ്രകടനരീതികൾ മാറിയിട്ടുണ്ട്; തൊഴിൽബന്ധങ്ങൾ മാറിയിട്ടുണ്ട്; ആശയവിനിമയത്തിന്റെ സ്വഭാവം മാറിയിട്ടുണ്ട്; പുതിയ തലമുറയുടെ രാഷ്ട്രീയബോധവും പ്രതീക്ഷകളും മാറിയിട്ടുണ്ട്. അതിനാൽ പാർട്ടിയുടെ പുനരുജ്ജീവനവും ഒരു ഗുണപരമായ പരിവർത്തനം ആയിരിക്കണം. പഴയ അനുഭവങ്ങളെ നിരാകരിക്കുകയല്ല, അവയുടെ വിമർശനാത്മക സ്വാംശീകരണത്തിലൂടെ പുതിയ യാഥാർഥ്യത്തിന് അനുയോജ്യമായ പുതിയ സംഘടനാ–രാഷ്ട്രീയ രൂപങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുകയാണ് വേണ്ടത്.

മാർക്സിസ്റ്റ് ഡയലക്ടിക്കൽ കാഴ്ചപ്പാടിൽ പരാജയം അവസാനമല്ല. പരാജയം സംഘടനയുടെ ഉള്ളിലും സമൂഹവുമായുള്ള ബന്ധത്തിലും അടിഞ്ഞുകൂടിയ വൈരുധ്യങ്ങളെ കൂടുതൽ വ്യക്തമായി പുറത്തുകൊണ്ടുവരുന്ന ഒരു ചരിത്രഘട്ടമാണ്. എന്നാൽ ആ വൈരുധ്യങ്ങൾ സ്വയം പുതിയ ശക്തിയായി മാറുകയില്ല. അവയെ തിരിച്ചറിയണം, ശാസ്ത്രീയമായി വിശകലനം ചെയ്യണം, തുറന്ന വിമർശന–സ്വയംവിമർശനത്തിലൂടെ സംശ്ലേഷിപ്പിക്കണം, സംഘടനാ ഘടനയിൽ ആവശ്യമായ മാറ്റങ്ങൾ വരുത്തണം, പുതിയ തലമുറയെ രാഷ്ട്രീയ പ്രക്രിയയുടെ സജീവ സ്രഷ്ടാക്കളാക്കണം, ജനങ്ങളുടെ ജീവിതാനുഭവങ്ങളെ പാർട്ടിയുടെ രാഷ്ട്രീയ ചിന്തയുടെ കേന്ദ്രത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുവരണം.

അവസാനമായി ലക്ഷ്യമാക്കേണ്ടത് തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ വീണ്ടും വിജയിക്കുന്ന ഒരു പാർട്ടി മാത്രമല്ല; സമൂഹത്തിലെ പുതിയ വൈരുധ്യങ്ങളെ തിരിച്ചറിയാനും അവയെ ജനകീയ രാഷ്ട്രീയ ശക്തിയായി പരിവർത്തനം ചെയ്യാനും സ്വന്തം തെറ്റുകളിൽ നിന്ന് പഠിക്കാനും നിരന്തരം സ്വയംനവീകരിക്കാനും കഴിയുന്ന ഒരു ജീവിക്കുന്ന കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയാണ്. ജനങ്ങളിൽ നിന്ന് അകന്നുപോയ ഇടങ്ങളിലേക്ക് പാർട്ടി തിരിച്ചുപോകണം; പ്രവർത്തകരിൽ ക്ഷയിച്ച രാഷ്ട്രീയ ഊർജം പുനരുജ്ജീവിപ്പിക്കണം; സംഘടനയിൽ അടിഞ്ഞുകൂടിയ വിയോജകബലങ്ങളെ തിരിച്ചറിഞ്ഞ് അവയെ സംയോജകബലമായി പരിവർത്തനം ചെയ്യണം; പുതിയ സാമൂഹിക വിഭാഗങ്ങളുടെ അനുഭവങ്ങളെ പാർട്ടിയുടെ രാഷ്ട്രീയ വിശകലനത്തിൽ ഉൾപ്പെടുത്തണം; ശാസ്ത്രവും സാങ്കേതികവിദ്യയും പുതിയ സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയും സാമൂഹിക പരിവർത്തനങ്ങളും മാർക്സിസ്റ്റ് ഡയലക്ടിക്കൽ വിശകലനത്തിന്റെ ഭാഗമാക്കണം.

അങ്ങനെ മാത്രമേ കേരളത്തിലെ സി.പി.എം. പഴയ ശക്തിയിലേക്ക് മടങ്ങുകയല്ല, പുതിയ ചരിത്രസാഹചര്യങ്ങൾക്ക് അനുയോജ്യമായ ഉയർന്ന ഗുണനിലവാരത്തിലുള്ള ഒരു രാഷ്ട്രീയ–സംഘടനാ ശക്തിയായി പുനർനിർമ്മിക്കപ്പെടുകയുള്ളൂ.

ജനങ്ങളുമായുള്ള ബന്ധത്തിന്റെ പുനഃസ്ഥാപനം, സംഘടനയുടെ പുനഃസംയോജനം, ആശയത്തിന്റെ നവീകരണം, വൈരുധ്യങ്ങളുടെ സംശ്ലേഷണം, പ്രവർത്തകരുടെ പുനരുജ്ജീവനം, പുതിയ സാമൂഹിക ശക്തികളുടെ ഉൾച്ചേരൽ—ഇവയെല്ലാം ഒരൊറ്റ ഡയലക്ടിക്കൽ പ്രക്രിയയുടെ പരസ്പരം ബന്ധിപ്പിച്ച ഘട്ടങ്ങളാണ്. അതാണ് കേരളത്തിലെ സി.പി.എമ്മിന്റെ അടുത്ത ചരിത്രഘട്ടത്തിനുള്ള പുനർനിർമ്മാണത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന ദിശ.

പാർട്ടിയുടെ പുനരുജ്ജീവനം ഒരു തിരഞ്ഞെടുപ്പ് പദ്ധതിയല്ല — ഒരു ദീർഘകാല രാഷ്ട്രീയ പുനർനിർമ്മാണമാണ്

കേരളത്തിലെ സി.പി.എം. നേരിടുന്ന ഇന്നത്തെ വെല്ലുവിളികളെ മറികടക്കുന്നതിനുള്ള പ്രവർത്തനപദ്ധതി ഒരു തിരഞ്ഞെടുപ്പ് വിജയത്തിലേക്ക് ചുരുക്കിയാൽ അതിന്റെ അടിസ്ഥാനപരമായ രാഷ്ട്രീയ അർത്ഥം തന്നെ നഷ്ടപ്പെടും. തിരഞ്ഞെടുപ്പ് വിജയം അനിവാര്യമായ രാഷ്ട്രീയ ലക്ഷ്യമാണെങ്കിലും അത് ഒരു ദീർഘകാല സാമൂഹിക–രാഷ്ട്രീയ പ്രക്രിയയുടെ ഫലമായാണ് കാണേണ്ടത്. ജനങ്ങളുടെ വിശ്വാസം പുനഃസ്ഥാപിക്കാതെ, സംഘടനയുടെ ആന്തരിക ജീവശക്തി പുനർനിർമ്മിക്കാതെ, പുതിയ സാമൂഹിക വിഭാഗങ്ങളുമായി ബന്ധം സ്ഥാപിക്കാതെ, പ്രവർത്തകരുടെ രാഷ്ട്രീയ ബോധവും ഇടപെടൽ ശേഷിയും വികസിപ്പിക്കാതെ, ആശയപരമായ നവീകരണം നടത്താതെ, വെറും തിരഞ്ഞെടുപ്പ് തന്ത്രങ്ങളിലൂടെ നേടിയെടുക്കുന്ന വിജയം ദീർഘകാല സ്ഥിരത നൽകുകയില്ല. അതുകൊണ്ട് പുനരുജ്ജീവനത്തിന്റെ ആദ്യ ലക്ഷ്യം അടുത്ത തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ എത്ര സീറ്റുകൾ നേടണം എന്നതാകരുത്; അടുത്ത രാഷ്ട്രീയ ഘട്ടത്തിൽ ജനങ്ങളുമായി എങ്ങനെയാണ് കൂടുതൽ ആഴത്തിലുള്ള ചരിത്രപരമായ ബന്ധം പുനഃസ്ഥാപിക്കേണ്ടത് എന്നതായിരിക്കണം. തിരഞ്ഞെടുപ്പ് വിജയം അപ്പോൾ ഈ പുനർനിർമ്മാണത്തിന്റെ ഒരു പ്രധാന ഫലമായി സ്വാഭാവികമായി ഉയർന്നുവരും.

ഇതിന്റെ അർത്ഥം തിരഞ്ഞെടുപ്പ് രാഷ്ട്രീയത്തെ പിന്നിലേക്ക് മാറ്റുക എന്നല്ല. മറിച്ച് തിരഞ്ഞെടുപ്പ് രാഷ്ട്രീയത്തെ കൂടുതൽ ശാസ്ത്രീയമായ സാമൂഹിക അടിത്തറയിൽ സ്ഥാപിക്കുകയാണ്. ജനങ്ങളിൽ നിന്ന് അകന്നുപോയ ഒരു സംഘടനയ്ക്ക് തിരഞ്ഞെടുപ്പ് സമയത്ത് പെട്ടെന്ന് ജനപിന്തുണ സൃഷ്ടിക്കാൻ കഴിയില്ല. എന്നാൽ വർഷങ്ങളായി ജനങ്ങളുടെ പ്രശ്നങ്ങളിൽ ഇടപെട്ടും അവരുടെ സമരങ്ങളിൽ പങ്കെടുത്തും പ്രാദേശിക സമൂഹത്തിന്റെ ജീവിതത്തിൽ സജീവമായി സന്നിഹിതമായും പ്രവർത്തിച്ച ഒരു സംഘടനയ്ക്ക് തിരഞ്ഞെടുപ്പ് ഒരു സ്വാഭാവിക രാഷ്ട്രീയ സമാഹരണഘട്ടമായി മാറും. അതുകൊണ്ട് ജനബന്ധം തന്നെയാണ് തിരഞ്ഞെടുപ്പ് ശേഷിയുടെ അടിത്തറ; സംഘടനാ സജീവതയാണ് അതിന്റെ യന്ത്രശക്തി; ആശയപരമായ വ്യക്തതയാണ് അതിന്റെ ദിശാബോധം; വിശ്വാസ്യതയാണ് അതിന്റെ രാഷ്ട്രീയ മൂലധനം.

ജനങ്ങളുടെ രാഷ്ട്രീയബോധത്തെ പാർട്ടിയുടെ രാഷ്ട്രീയബോധവുമായി വീണ്ടും ബന്ധിപ്പിക്കുക

ഒരു കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെ ശക്തി ജനങ്ങൾ പാർട്ടിയുടെ പ്രസംഗങ്ങൾ കേൾക്കുന്നതിൽ മാത്രം അല്ല; ജനങ്ങളുടെ അനുഭവങ്ങളിൽ നിന്ന് പാർട്ടി പഠിക്കുകയും ആ അനുഭവങ്ങളെ ശാസ്ത്രീയമായി വിശകലനം ചെയ്ത് വീണ്ടും ജനങ്ങളിലേക്ക് കൂടുതൽ ഉയർന്ന രാഷ്ട്രീയബോധമായി തിരിച്ചെത്തിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതിലാണ്. ഈ ഇരുവഴി ബന്ധമാണ് പാർട്ടിയുടെ യഥാർത്ഥ ജനാധിപത്യ സ്വഭാവത്തെ നിർണയിക്കുന്നത്. പാർട്ടി മാത്രം സംസാരിക്കുകയും ജനങ്ങൾ കേൾക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഏകദിശാ രാഷ്ട്രീയബന്ധം ക്രമേണ ജനങ്ങളിൽ അന്യതാബോധം സൃഷ്ടിക്കും. അതുപോലെ ജനങ്ങളുടെ ഓരോ അഭിപ്രായവും വിമർശനാത്മക വിശകലനമില്ലാതെ സ്വീകരിക്കുന്നതും മാർക്സിസ്റ്റ് രാഷ്ട്രീയമല്ല. ജനങ്ങളുടെ അനുഭവങ്ങളെ ശാസ്ത്രീയമായി മനസ്സിലാക്കുകയും അവയിലെ യഥാർത്ഥ സാമൂഹിക വൈരുധ്യങ്ങളെ വേർതിരിച്ചറിയുകയും അവയെ രാഷ്ട്രീയ ബോധത്തിലേക്ക് ഉയർത്തുകയും ചെയ്യുക എന്നതാണ് പാർട്ടിയുടെ പ്രത്യേക ചരിത്രപരമായ ദൗത്യം.

ഇവിടെയാണ് ജനങ്ങളുടെ സ്വാഭാവിക ബോധവും ശാസ്ത്രീയ രാഷ്ട്രീയബോധവും തമ്മിലുള്ള ഡയലക്ടിക്കൽ ബന്ധം പുനഃസ്ഥാപിക്കേണ്ടത്. വിലക്കയറ്റത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു കുടുംബത്തിന്റെ ആശങ്ക, തൊഴിൽ ലഭിക്കാത്ത ഒരു യുവാവിന്റെ നിരാശ, കർഷകന്റെ വരുമാനപ്രശ്നം, ചെറുകിട വ്യാപാരിയുടെ വിപണി പ്രതിസന്ധി, ഒരു സ്ത്രീയുടെ സുരക്ഷാ ആശങ്ക, ഒരു തൊഴിലാളിയുടെ തൊഴിൽ അനിശ്ചിതത്വം—ഇവ ഓരോന്നും വ്യക്തിഗത അനുഭവങ്ങളായി പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു. എന്നാൽ അവയുടെ പിന്നിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്ന സാമൂഹിക–സാമ്പത്തിക ഘടനകളെ തുറന്നുകാട്ടുമ്പോഴാണ് അവ രാഷ്ട്രീയ വൈരുധ്യങ്ങളായി മാറുന്നത്. ഈ പരിവർത്തനമാണ് കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന പ്രവർത്തനം. വ്യക്തിഗത അനുഭവത്തെ കൂട്ടായ അനുഭവമാക്കി, കൂട്ടായ അനുഭവത്തെ രാഷ്ട്രീയബോധമാക്കി, രാഷ്ട്രീയബോധത്തെ സംഘടിത പ്രവർത്തനമാക്കി മാറ്റുക എന്നതാണ് പുനരുജ്ജീവനത്തിന്റെ കേന്ദ്രപ്രക്രിയ.

പാർട്ടി ഓഫീസുകളിൽ നിന്ന് ജനജീവിതത്തിലേക്ക്

പാർട്ടിയുടെ സംഘടനാ സാന്നിധ്യം പലപ്പോഴും ഓഫീസുകൾ, യോഗങ്ങൾ, സമ്മേളനങ്ങൾ, ജാഥകൾ, തിരഞ്ഞെടുപ്പ് പ്രവർത്തനങ്ങൾ തുടങ്ങിയ ഔപചാരിക ഘടനകളിലൂടെ അളക്കപ്പെടുന്നു. എന്നാൽ ഒരു കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് സംഘടനയുടെ യഥാർത്ഥ ജീവശക്തി അതിന്റെ ഓഫീസുകളുടെ എണ്ണം കൊണ്ടല്ല അളക്കേണ്ടത്. ഒരു പ്രദേശത്തെ ജനങ്ങൾ പ്രശ്നമുണ്ടാകുമ്പോൾ ആദ്യം ഓർക്കുന്ന രാഷ്ട്രീയ ശക്തി ഏതാണ്? എന്നതാണ് കൂടുതൽ പ്രസക്തമായ ചോദ്യം. ഒരു കുടുംബത്തിന് ഒരു സാമൂഹിക പ്രശ്നമുണ്ടാകുമ്പോൾ, ഒരു തൊഴിലാളിക്ക് തൊഴിൽപ്രശ്നമുണ്ടാകുമ്പോൾ, ഒരു വിദ്യാർത്ഥിക്ക് വിദ്യാഭ്യാസവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പ്രശ്നമുണ്ടാകുമ്പോൾ, ഒരു കർഷകന് വിപണി പ്രശ്നമുണ്ടാകുമ്പോൾ, ഒരു സ്ത്രീക്ക് സാമൂഹിക സുരക്ഷയുടെ പ്രശ്നമുണ്ടാകുമ്പോൾ പാർട്ടിയുടെ പ്രാദേശിക പ്രവർത്തകർ അവിടെ സന്നിഹിതരാണോ എന്നതാണ് സംഘടനയുടെ ജനബന്ധത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ അളവുകോൽ.

അതിനാൽ ഓരോ ബ്രാഞ്ചും “ജനജീവിതത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയ നിരീക്ഷണകേന്ദ്രം” എന്ന നിലയിലേക്ക് ഉയരണം. അതിന്റെ പ്രദേശത്തെ സാമൂഹിക മാറ്റങ്ങളെ നിരന്തരം പഠിക്കുകയും ജനങ്ങളുടെ പ്രശ്നങ്ങൾ രേഖപ്പെടുത്തുകയും അതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ഭരണസംവിധാനങ്ങളുമായി ഇടപെടുകയും ജനകീയ അഭിപ്രായങ്ങൾ ചർച്ച ചെയ്യുകയും പ്രാദേശിക പ്രശ്നങ്ങളിൽ കൂട്ടായ ഇടപെടലുകൾ സംഘടിപ്പിക്കുകയും വേണം. ബ്രാഞ്ച് യോഗത്തിന്റെ പ്രധാന വിഷയം മേൽഘടകത്തിന്റെ സർക്കുലർ മാത്രം ആകരുത്; “നമ്മുടെ പ്രദേശത്ത് എന്താണ് മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്?” എന്ന ചോദ്യം ആയിരിക്കണം. ഈ ചോദ്യം ഓരോ ബ്രാഞ്ചിന്റെയും രാഷ്ട്രീയ പ്രവർത്തനത്തിന്റെ ആരംഭബിന്ദുവായി മാറണം.

ബ്രാഞ്ചിനെ വീണ്ടും രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന കോശമാക്കുക

കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെ അടിസ്ഥാന സംഘടനാ ഘടകം ബ്രാഞ്ചാണ്. എന്നാൽ ബ്രാഞ്ച് ഒരു രജിസ്റ്റർ സൂക്ഷിക്കുന്നതോ മാസത്തിൽ ഒരു യോഗം ചേരുന്നതോ മാത്രമായാൽ അതിന്റെ ചരിത്രപരമായ പങ്ക് നഷ്ടപ്പെടുന്നു. ബ്രാഞ്ച് സമൂഹത്തിന്റെ സൂക്ഷ്മചലനങ്ങൾ തിരിച്ചറിയുന്ന രാഷ്ട്രീയ കോശമായിരിക്കണം. പ്രദേശത്ത് തൊഴിൽരീതിയിൽ എന്ത് മാറ്റം സംഭവിക്കുന്നു, യുവാക്കൾ എവിടേക്കാണ് പോകുന്നത്, കുടുംബങ്ങളുടെ സാമ്പത്തിക സ്ഥിതി എങ്ങനെ മാറുന്നു, ഏത് സാമൂഹിക വിഭാഗങ്ങളാണ് പാർട്ടിയിൽ നിന്ന് അകന്നുപോകുന്നത്, ഏത് പുതിയ വിഭാഗങ്ങളാണ് ഉയർന്നുവരുന്നത്, ജനങ്ങൾ ഏത് മാധ്യമങ്ങളിലൂടെയാണ് രാഷ്ട്രീയ വിവരങ്ങൾ സ്വീകരിക്കുന്നത്, ഏത് വിഷയങ്ങളാണ് അവരുടെ രാഷ്ട്രീയ മനോഭാവത്തെ സ്വാധീനിക്കുന്നത് തുടങ്ങിയ ചോദ്യങ്ങൾ ബ്രാഞ്ച് നിരന്തരം പഠിക്കണം.

ഇതിനായി ബ്രാഞ്ച് യോഗങ്ങളെ കൂടുതൽ രാഷ്ട്രീയപരവും ഗവേഷണാധിഷ്ഠിതവുമാക്കണം. ഓരോ യോഗത്തിലും ഒരു പ്രാദേശിക സാമൂഹിക പ്രശ്നത്തെക്കുറിച്ച് ചർച്ച ചെയ്യുകയും അതിന്റെ വസ്തുതകൾ ശേഖരിക്കുകയും അതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ജനങ്ങളുമായി സംസാരിക്കുകയും തുടർന്ന് പാർട്ടിയുടെ രാഷ്ട്രീയ ഇടപെടൽ തീരുമാനിക്കുകയും ചെയ്യാം. ഇങ്ങനെ ബ്രാഞ്ച് സംഘടനാ ഘടകം → പഠനകേന്ദ്രം → ജനബന്ധകേന്ദ്രം → പ്രശ്നപരിഹാരകേന്ദ്രം → രാഷ്ട്രീയ വിദ്യാഭ്യാസകേന്ദ്രം എന്ന ക്രമത്തിൽ പരിവർത്തനം ചെയ്യപ്പെടണം. ഇതോടെ പാർട്ടിയുടെ ഏറ്റവും താഴത്തെ ഘടകം തന്നെ സമൂഹത്തിന്റെ ചലനങ്ങളെ തിരിച്ചറിയുന്ന ആദ്യ സെൻസറായി മാറും.

പുതിയ തലമുറയെ “അംഗങ്ങൾ” ആക്കുന്നതിൽ നിന്ന് “രാഷ്ട്രീയ സ്രഷ്ടാക്കൾ” ആക്കുന്നതിലേക്ക്

പുതിയ തലമുറയെ പാർട്ടിയിലേക്ക് കൊണ്ടുവരുന്നതിന്റെ അർത്ഥം പഴയ സംഘടനാ സംസ്കാരം അവരിലേക്ക് കൈമാറുക എന്നതല്ല. അവർ കൊണ്ടുവരുന്ന പുതിയ അനുഭവങ്ങളും സാങ്കേതിക കഴിവുകളും സാമൂഹിക കാഴ്ചപ്പാടുകളും രാഷ്ട്രീയ ചോദ്യങ്ങളും പാർട്ടിയുടെ സംഘടനാ സംസ്കാരത്തെ തന്നെ പുതുക്കാൻ ഉപയോഗിക്കണം. യുവാക്കൾക്ക് ഉത്തരവാദിത്തങ്ങൾ നൽകുകയും അവരെ തീരുമാനപ്രക്രിയയിൽ ഉൾപ്പെടുത്തുകയും പരീക്ഷണങ്ങൾ നടത്താനുള്ള അവസരം നൽകുകയും വേണം. യുവാക്കളെ വെറും സോഷ്യൽ മീഡിയ പ്രചാരണത്തിനോ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് പ്രവർത്തനത്തിനോ ഉപയോഗിക്കുന്ന സമീപനം മാറ്റണം. അവർ ഗവേഷകരും സംഘാടകരും ആശയരൂപീകരകരും സാംസ്കാരിക പ്രവർത്തകരും രാഷ്ട്രീയ സംവാദകരും ഭാവി നേതാക്കളുമായി വളരാനുള്ള സാഹചര്യമാണ് സൃഷ്ടിക്കേണ്ടത്.

കൃത്രിമബുദ്ധി, ഡിജിറ്റൽ സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥ, കാലാവസ്ഥാ വ്യതിയാനം, തൊഴിൽരീതികളുടെ മാറ്റം, ഉയർന്ന വിദ്യാഭ്യാസം, ആഗോള കുടിയേറ്റം, പുതിയ സാംസ്കാരിക രൂപങ്ങൾ തുടങ്ങിയ വിഷയങ്ങളിൽ യുവാക്കൾക്കിടയിൽ പഠനസംഘങ്ങൾ രൂപപ്പെടുത്താം. പാർട്ടി യുവാക്കളെ പഠിപ്പിക്കുന്നതോടൊപ്പം യുവാക്കളിൽ നിന്ന് പഠിക്കുന്ന സംഘടനയുമാകണം. തലമുറകളുടെ അനുഭവങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള ഡയലക്ടിക്കൽ സംശ്ലേഷണം സാധ്യമാകുമ്പോഴാണ് സംഘടനയ്ക്ക് ചരിത്രപരമായ തുടർച്ചയും ഭാവിയോടുള്ള പ്രസക്തിയും ഒരേസമയം നിലനിർത്താൻ കഴിയുക.

പ്രവർത്തകന്റെ രാഷ്ട്രീയ ഗുണനിലവാരമാണ് സംഘടനയുടെ യഥാർത്ഥ ശക്തി

അംഗസംഖ്യ വർധിപ്പിക്കുന്നത് മാത്രം സംഘടനാ വളർച്ചയല്ല. ഒരു പ്രവർത്തകന്റെ രാഷ്ട്രീയബോധം, ജനങ്ങളുമായി സംവദിക്കാനുള്ള കഴിവ്, സാമൂഹിക വൈരുധ്യങ്ങളെ മനസ്സിലാക്കാനുള്ള ശേഷി, വിമർശനം സ്വീകരിക്കാനുള്ള മനസ്സ്, പുതിയ അറിവുകൾ പഠിക്കാനുള്ള സന്നദ്ധത, തെറ്റുകളിൽ നിന്ന് തിരുത്താനുള്ള കഴിവ്, ശാസ്ത്രീയ തെളിവുകളെ മാനിക്കുന്ന സമീപനം, ജനാധിപത്യ മൂല്യങ്ങളോടുള്ള പ്രതിബദ്ധത എന്നിവയാണ് ഒരു കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രവർത്തകന്റെ യഥാർത്ഥ രാഷ്ട്രീയ മൂലധനം.

അതുകൊണ്ട് പ്രവർത്തക പരിശീലനം ഒരു ഔപചാരിക ക്ലാസ് മാത്രമാകരുത്. പഠനം → പ്രയോഗം → അനുഭവം → വിമർശനം → സ്വയംവിമർശനം → തിരുത്തൽ → വീണ്ടും പ്രയോഗം എന്ന നിരന്തരമായ ചക്രമായിരിക്കണം അത്. ഒരു പ്രവർത്തകൻ ഒരു ആശയം പഠിച്ചാൽ അത് സമൂഹത്തിൽ എങ്ങനെ പ്രയോഗിക്കാം എന്ന് പരിശോധിക്കണം. പ്രയോഗത്തിൽ പരാജയപ്പെട്ടാൽ അതിന്റെ കാരണം കണ്ടെത്തണം. അതിൽ നിന്ന് പുതിയ അറിവ് രൂപപ്പെടുത്തണം. ഈ രീതിയിലാണ് സംഘടനയുടെ കൂട്ടായ ബുദ്ധിശക്തി വളരുന്നത്.

ഇന്നത്തെ അതിവേഗം മാറുന്ന സാമൂഹിക സാഹചര്യത്തിൽ ഒന്നും പഠിക്കാത്ത സംഘടന ക്രമേണ ജഡമാകും. അതിനാൽ പാർട്ടി ഒരു നിരന്തരമായി പഠിക്കുന്ന സംഘടനയായി മാറേണ്ടതുണ്ട്. തിരഞ്ഞെടുപ്പ് പരാജയം ഒരു പഠനാവസരമാണ്; ഒരു പ്രാദേശിക സമരത്തിന്റെ വിജയം ഒരു പഠനവിഷയമാണ്; ഒരു യുവജന പരിപാടിയുടെ പരാജയം ഒരു പഠനവിഷയമാണ്; ഒരു സോഷ്യൽ മീഡിയ ഇടപെടലിന്റെ ഫലം ഒരു പഠനവിഷയമാണ്; ഒരു ജനകീയ പ്രശ്നത്തിൽ പാർട്ടിക്ക് പിന്തുണ ലഭിക്കാതിരുന്നതും ഒരു പഠനവിഷയമാണ്.

പ്രധാനമായി, പരാജയം മറച്ചുവയ്ക്കുന്ന സംഘടന ഒരിക്കലും പഠിക്കുന്ന സംഘടനയാകില്ല. തെറ്റുകൾ റിപ്പോർട്ട് ചെയ്യുന്നതിന് ഭയപ്പെടുന്ന അന്തരീക്ഷം അവസാനിപ്പിക്കണം. താഴെത്തട്ടിൽ നിന്ന് വരുന്ന നെഗറ്റീവ് feedback-നെ “പാർട്ടി വിരുദ്ധത” എന്ന മുദ്രകുത്തലിലൂടെ അടച്ചുപൂട്ടുന്നത് സംഘടനയുടെ വിയോജകബലം വർധിപ്പിക്കും. സത്യസന്ധമായ വിവരമാണ് സംഘടനയുടെ ആദ്യ സംയോജകബലം. യാഥാർഥ്യം മറച്ചുവെച്ച് കൃത്രിമമായ ഏകാഭിപ്രായം സൃഷ്ടിക്കുന്നതിനേക്കാൾ, വൈരുധ്യങ്ങളെ തുറന്നുകാട്ടി അവയെ രാഷ്ട്രീയമായി സംശ്ലേഷിപ്പിക്കുന്നതാണ് കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് സംഘടനയുടെ ശക്തി.

നേതൃത്വത്തിന്റെ പുനർനിർവചനം

നേതൃത്വം എന്നത് നിർദ്ദേശം നൽകാനുള്ള അധികാരം മാത്രമല്ല; സംഘടനയുടെ വിവിധ തലങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള വൈരുധ്യങ്ങളെ തിരിച്ചറിയുകയും അവയെ സംശ്ലേഷിപ്പിച്ച് ശരിയായ ദിശ നിർണയിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ശേഷിയാണ്. ഒരു നേതാവിന്റെ കഴിവ് എത്ര പ്രസംഗങ്ങൾ നടത്തി എന്നതുകൊണ്ട് മാത്രം അളക്കാനാവില്ല. അദ്ദേഹം അല്ലെങ്കിൽ അവർ എത്ര വ്യത്യസ്ത അഭിപ്രായങ്ങൾ കേൾക്കുന്നു, എത്ര പുതിയ വിവരങ്ങൾ സ്വീകരിക്കുന്നു, എത്ര വേഗത്തിൽ തെറ്റുകൾ തിരിച്ചറിയുന്നു, എത്ര സുതാര്യമായി തീരുമാനങ്ങളുടെ കാരണങ്ങൾ വിശദീകരിക്കുന്നു, എത്രത്തോളം പുതിയ നേതൃത്വത്തെ വളർത്തുന്നു എന്നിവയും പ്രധാനമാണ്.

പ്രത്യേകിച്ച് മുകളിലത്തെ നേതൃത്വവും താഴെത്തട്ടിലെ യാഥാർഥ്യവും തമ്മിലുള്ള അകലം കുറയ്ക്കണം. നേതാക്കൾ നിരന്തരം ജനങ്ങളിലേക്കും ബ്രാഞ്ചുകളിലേക്കും പ്രവർത്തകരിലേക്കും പോകണം. റിപ്പോർട്ടുകളിൽ നിന്ന് മാത്രം സമൂഹത്തെ വായിക്കാൻ കഴിയില്ല. ജനങ്ങളെ കാണുക, കേൾക്കുക, പഠിക്കുക, വിശകലനം ചെയ്യുക, വീണ്ടും ജനങ്ങളിലേക്ക് മടങ്ങുക എന്നതാണ് രാഷ്ട്രീയ നേതൃത്വത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന ചംക്രമണം.

അധികാരവും സംഘടനയും തമ്മിലുള്ള വൈരുധ്യം

ഭരണത്തിൽ ദീർഘകാലം തുടരുന്ന ഒരു കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിക്ക് പ്രത്യേകമായ ഒരു ഡയലക്ടിക്കൽ വൈരുധ്യം നേരിടേണ്ടിവരും. സർക്കാർ അധികാരം ജനക്ഷേമപരമായ നയങ്ങൾ നടപ്പാക്കുന്നതിനുള്ള ശക്തിയാണെങ്കിലും, ഭരണപരമായ ഉത്തരവാദിത്തങ്ങളും സ്ഥാപനപരമായ പരിമിതികളും പാർട്ടി–ജനബന്ധത്തെ ദുർബലപ്പെടുത്താനുള്ള സാധ്യതയും അതിനൊപ്പം നിലനിൽക്കും. ഭരണസംവിധാനത്തിന്റെ ഭാഷയും ജനകീയ രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ ഭാഷയും ഒരുപോലെയല്ല. സർക്കാർ ഒരു പദ്ധതിയുടെ ഭരണപരമായ വിജയം ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുമ്പോൾ, ജനങ്ങൾ അതിന്റെ ഫലം സ്വന്തം ജീവിതത്തിൽ എങ്ങനെ അനുഭവിക്കുന്നു എന്നതാണ് നോക്കുന്നത്. ഈ രണ്ടിനുമിടയിൽ രാഷ്ട്രീയപരമായ ബന്ധം സൃഷ്ടിക്കേണ്ടത് പാർട്ടിയുടെ ഉത്തരവാദിത്തമാണ്.

അതുകൊണ്ട് ഭരണനേട്ടങ്ങൾ കണക്കുകളായി മാത്രം അവതരിപ്പിക്കുന്നതിനു പകരം അവയുടെ സാമൂഹിക ഫലങ്ങളെ ജനങ്ങളുമായി സംവദിക്കണം. അതോടൊപ്പം സർക്കാർ സംവിധാനത്തിലെ അപര്യാപ്തതകളും വീഴ്ചകളും ജനങ്ങളിൽ നിന്ന് മറച്ചുവയ്ക്കരുത്. ഭരണത്തിന്റെ നേട്ടങ്ങളെ സംരക്ഷിക്കുകയും ഭരണത്തിലെ തെറ്റുകളെ തിരുത്തുകയും ചെയ്യുക എന്ന ഇരട്ട ദൗത്യം പാർട്ടിക്ക് ഏറ്റെടുക്കണം. സർക്കാരിന്റെ ഓരോ നയവും ജനങ്ങളുടെ അനുഭവത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ വിലയിരുത്തുന്ന സ്വതന്ത്ര രാഷ്ട്രീയ feedback സംവിധാനം പാർട്ടിക്കുള്ളിൽ ശക്തിപ്പെടുത്തേണ്ടതുണ്ട്.

പാർട്ടിയും സർക്കാരും തമ്മിലുള്ള ആരോഗ്യകരമായ ബന്ധം

പാർട്ടിയും സർക്കാരും ഒരേ കാര്യമല്ല. പാർട്ടി സമൂഹത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയബോധത്തെയും ജനകീയ ആവശ്യങ്ങളെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന സംഘടനയാണ്; സർക്കാർ ഭരണഘടനാപരമായ സ്ഥാപനങ്ങളുടെ ചട്ടക്കൂടിനുള്ളിൽ ഭരണനിർവഹണം നടത്തുന്ന സംവിധാനമാണ്. ഈ വ്യത്യാസം വ്യക്തമായി നിലനിർത്തുന്നത് ജനാധിപത്യപരമായും സംഘടനാപരമായും പ്രധാനമാണ്. പാർട്ടി സർക്കാരിന്റെ ഓരോ ഭരണപരമായ നടപടിയെയും ന്യായീകരിക്കുന്ന സംവിധാനമായി മാറുമ്പോൾ, ജനങ്ങളുടെ വിമർശനം പാർട്ടിയിലേക്കെത്താനുള്ള വഴികൾ അടയാം. മറിച്ച് പാർട്ടി സർക്കാരിന്റെ പ്രവർത്തനങ്ങളെ രാഷ്ട്രീയമായി വിലയിരുത്തുകയും ജനങ്ങളുടെ അനുഭവങ്ങൾ സർക്കാരിലേക്ക് എത്തിക്കുകയും ആവശ്യമായ തിരുത്തലുകൾ ആവശ്യപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു സജീവ ഇടനിലശക്തിയായി പ്രവർത്തിക്കണം.

ഇതിലൂടെ പാർട്ടി → ജനങ്ങൾ → സർക്കാർ → ഫലം → ജനങ്ങളുടെ പ്രതികരണം → പാർട്ടി → നയതിരുത്തൽ എന്ന feedback loop സൃഷ്ടിക്കാനാകും. ഇതാണ് ഭരണത്തിലുള്ള ഒരു ഇടതുപക്ഷ രാഷ്ട്രീയ സംഘടനയ്ക്ക് ദീർഘകാല ജനവിശ്വാസം നിലനിർത്താനുള്ള പ്രധാന മാർഗങ്ങളിൽ ഒന്ന്.

ജനകീയ സംസ്കാരത്തിന്റെ പുനർനിർമ്മാണം

രാഷ്ട്രീയം വെറും തിരഞ്ഞെടുപ്പ്, ഭരണനയം, സംഘടനാ യോഗം എന്നിവയല്ല. ജനങ്ങളുടെ സാംസ്കാരിക ജീവിതത്തിലും പാർട്ടിയുടെ സാന്നിധ്യം ഉണ്ടായിരിക്കണം. വായനശാലകൾ, പഠനകേന്ദ്രങ്ങൾ, കലാസാംസ്കാരിക കൂട്ടായ്മകൾ, ശാസ്ത്രസംവാദങ്ങൾ, യുവജന വേദികൾ, ജനകീയ ചർച്ചകൾ, പ്രാദേശിക ചരിത്രപഠനം, സിനിമ–സാഹിത്യ സംവാദങ്ങൾ തുടങ്ങിയവയെ രാഷ്ട്രീയ പ്രചാരണത്തിന്റെ ഉപകരണങ്ങളായി മാത്രം കാണാതെ ജനാധിപത്യ സാമൂഹിക സംസ്കാരം വികസിപ്പിക്കുന്ന പൊതുമണ്ഡലങ്ങളായി കാണണം.

ഒരു കാലത്ത് കേരളത്തിലെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ശക്തിയുടെ ഭാഗമായിരുന്ന വായനശാലകളും പഠനകേന്ദ്രങ്ങളും സാംസ്കാരിക ഇടപെടലുകളും പുതിയ സാഹചര്യത്തിൽ പുതിയ രൂപത്തിൽ പുനർനിർമ്മിക്കേണ്ടതുണ്ട്. ഡിജിറ്റൽ പ്ലാറ്റ്ഫോമുകളും ഭൗതിക പൊതുസ്ഥലങ്ങളും തമ്മിൽ ബന്ധിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് പുതിയ തലമുറയ്ക്ക് രാഷ്ട്രീയവും ശാസ്ത്രവും സാഹിത്യവും ചരിത്രവും സാമൂഹിക ചർച്ചകളും ഉൾക്കൊള്ളുന്ന തുറന്ന വേദികൾ സൃഷ്ടിക്കണം. ഇതിലൂടെ പാർട്ടി വീണ്ടും ഒരു തിരഞ്ഞെടുപ്പ് സംഘടനയിൽ നിന്ന് ഒരു സാമൂഹിക–ബൗദ്ധിക പ്രസ്ഥാനമായി വികസിക്കാനുള്ള സാധ്യത സൃഷ്ടിക്കപ്പെടും.

അന്തിമ രാഷ്ട്രീയ ദിശ

ഇത്തരം ഒരു പുനർനിർമ്മാണത്തിന്റെ അന്തിമ ലക്ഷ്യം പഴയ സംഘടനാ രൂപങ്ങളെ സംരക്ഷിക്കുക എന്നതല്ല; കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ ചരിത്രപരമായ ലക്ഷ്യങ്ങളെ പുതിയ സാമൂഹിക സാഹചര്യങ്ങളിൽ കൂടുതൽ ഫലപ്രദമായി നടപ്പാക്കാൻ കഴിയുന്ന പുതിയ സംഘടനാ രൂപം സൃഷ്ടിക്കുക എന്നതാണ്. സമൂഹം മാറുമ്പോൾ സംഘടനാ രീതികളും മാറണം. എന്നാൽ മാറ്റം എന്ന പേരിൽ വർഗപരമായ കാഴ്ചപ്പാട് ഉപേക്ഷിക്കാനും പാടില്ല. ജനകീയത എന്ന പേരിൽ ആശയപരമായ വ്യക്തത നഷ്ടപ്പെടുത്താനും പാടില്ല. സംഘടനാ ശാസനം എന്ന പേരിൽ വിമർശനത്തെ അടിച്ചമർത്താനും പാടില്ല. ജനാധിപത്യം എന്ന പേരിൽ സംഘടനാ ഏകത തകർക്കാനും പാടില്ല. ഈ വൈരുധ്യങ്ങളെ തമ്മിൽ വിരുദ്ധങ്ങളായി കാണാതെ ഉയർന്ന തലത്തിലുള്ള സംശ്ലേഷണത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുവരിക എന്നതാണ് ഡയലക്ടിക്കൽ പുനർനിർമ്മാണത്തിന്റെ ലക്ഷ്യം.

അതിനാൽ കേരളത്തിലെ സി.പി.എം. മുന്നോട്ടുവയ്ക്കേണ്ട പുതിയ സംഘടനാ മുദ്രാവാക്യം വെറും “തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ തിരിച്ചുവരിക” എന്നതാകരുത്. അതിനേക്കാൾ ആഴമുള്ള രാഷ്ട്രീയ ലക്ഷ്യം വേണം: “ജനങ്ങളിലേക്ക് മടങ്ങുക, ജനങ്ങളിൽ നിന്ന് പഠിക്കുക, ജനങ്ങളുടെ വൈരുധ്യങ്ങളെ ശാസ്ത്രീയമായി മനസ്സിലാക്കുക, അവയെ സംഘടിത രാഷ്ട്രീയശക്തിയാക്കി പരിവർത്തനം ചെയ്യുക, സ്വന്തം സംഘടനയെ നിരന്തരം വിമർശന–സ്വയംവിമർശനത്തിലൂടെ നവീകരിക്കുക, പുതിയ തലമുറയെ രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ സജീവ സ്രഷ്ടാക്കളാക്കുക, കേരളത്തിന്റെ ഭാവിയെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു പുതിയ ഇടതുപക്ഷ ദർശനം രൂപപ്പെടുത്തുക.”

ഇതാണ് സംയോജകബലം പുനർനിർമ്മിക്കുന്ന രാഷ്ട്രീയ പ്രവർത്തനം. ഇതിലൂടെ മാത്രമേ വിയോജകബലങ്ങളുടെ സഞ്ചിതഫലമായ സംഘടനാ ക്ഷയത്തെ മറികടന്ന് പുതിയ ഗുണപരമായ അവസ്ഥയിലേക്ക് ഉയരാൻ കഴിയൂ. അപ്പോൾ പുനരുജ്ജീവനം ഒരു മുദ്രാവാക്യമല്ല; അത് സംഘടനയുടെ ദൈനംദിന പ്രവർത്തനരീതിയായി മാറും. പാർട്ടി സ്വയം മാറുമ്പോഴാണ് സമൂഹത്തെ മാറ്റാനുള്ള അതിന്റെ ശേഷിയും വീണ്ടും വികസിക്കുന്നത്.

പുനരുജ്ജീവനത്തിന് സമയപരിധിയുള്ള പ്രവർത്തനഘട്ടങ്ങൾ

പാർട്ടിയുടെ പുനരുജ്ജീവനത്തെ ഒരു പൊതുവായ ആഹ്വാനമായി മാത്രം നിലനിർത്തിയാൽ അത് വീണ്ടും സംഘടനാപരമായ പതിവുകളിലേക്ക് ലയിച്ചുപോകാനുള്ള സാധ്യതയുണ്ട്. അതിനാൽ പുനർനിർമ്മാണത്തിന് വ്യക്തമായ ഘട്ടങ്ങളും ഉത്തരവാദിത്തങ്ങളും അളക്കാവുന്ന ലക്ഷ്യങ്ങളും വേണം. ഇത് ഒരു തിരഞ്ഞെടുപ്പ് പ്രഖ്യാപനപത്രികയല്ല; സംഘടനയുടെ പ്രവർത്തനരീതിയെ തന്നെ മാറ്റുന്ന മൂന്നു ഘട്ടങ്ങളുള്ള ദീർഘകാല പുനർനിർമ്മാണ പ്രക്രിയയായിരിക്കണം. ആദ്യഘട്ടം യാഥാർഥ്യത്തിന്റെ ശാസ്ത്രീയ പരിശോധനയും സംഘടനാ ഡയഗ്നോസിസും; രണ്ടാംഘട്ടം ജനബന്ധം, സംഘടന, ആശയപ്രചാരണം, പ്രവർത്തക വിദ്യാഭ്യാസം എന്നിവയുടെ പുനർനിർമ്മാണവും; മൂന്നാംഘട്ടം ഈ മാറ്റങ്ങളെ സ്ഥിരമായ സംഘടനാ സംസ്കാരമാക്കി മാറ്റുന്നതുമാണ്. ഓരോ ഘട്ടവും മുൻഘട്ടത്തിന്റെ ഫലത്തെ വിലയിരുത്തി അടുത്ത ഘട്ടത്തിലേക്ക് നീങ്ങുന്ന രീതിയിലായിരിക്കണം.

ആദ്യ ആറുമാസം “യാഥാർഥ്യത്തിലേക്ക് മടങ്ങുന്ന ഘട്ടം” ആയി കണക്കാക്കാം. ഈ കാലയളവിൽ ഓരോ ലോക്കൽ കമ്മിറ്റി, ഏരിയ കമ്മിറ്റി, ജില്ലാ കമ്മിറ്റി എന്നിവ സ്വന്തം സംഘടനാ നിലയുടെ വിശദമായ ഡയഗ്നോസ്റ്റിക് റിപ്പോർട്ട് തയ്യാറാക്കണം. അംഗസംഖ്യ, സജീവ അംഗങ്ങളുടെ എണ്ണം, നിർജ്ജീവ ഘടകങ്ങൾ, യുവജന പങ്കാളിത്തം, വനിതാ പങ്കാളിത്തം, ജനകീയ സംഘടനകളുമായുള്ള ബന്ധം, പ്രാദേശിക സമരങ്ങൾ, സാമൂഹിക വിഭാഗങ്ങളിലെ പിന്തുണ, സോഷ്യൽ മീഡിയ സാന്നിധ്യം, പ്രധാന ജനപ്രശ്നങ്ങൾ, തെരഞ്ഞെടുപ്പ് പ്രകടനം, സംഘടനയ്ക്കുള്ളിലെ ആശയപരമായ ദൗർബല്യങ്ങൾ എന്നിവയെല്ലാം വിലയിരുത്തണം. എന്നാൽ ഈ റിപ്പോർട്ടിന്റെ ലക്ഷ്യം കുറ്റക്കാരെ കണ്ടെത്തുകയല്ല. എവിടെയാണ് സംയോജകബലം കുറഞ്ഞത്, എവിടെയാണ് വിയോജകബലം വർധിച്ചത്, എന്തുകൊണ്ടാണ് അത് സംഭവിച്ചത് എന്നതാണ് കണ്ടെത്തേണ്ടത്.

അടുത്ത പന്ത്രണ്ടുമാസം “പുനർബന്ധത്തിന്റെ ഘട്ടം” ആയിരിക്കണം. ഈ ഘട്ടത്തിൽ ഓരോ ബ്രാഞ്ചും നിശ്ചിത പ്രദേശത്തെ ജനങ്ങളുമായി തുടർച്ചയായ ബന്ധത്തിനുള്ള പ്രവർത്തനരീതി സ്ഥാപിക്കണം. ഓരോ ബ്രാഞ്ചിനും വർഷത്തിൽ ചില നിർദ്ദിഷ്ട ജനകീയ വിഷയങ്ങൾ ഏറ്റെടുക്കണം. അവയിൽ ഒന്നെങ്കിലും സാമ്പത്തിക പ്രശ്നവുമായി, ഒന്നെങ്കിലും യുവജനവുമായി, ഒന്നെങ്കിലും സ്ത്രീകളുമായി, ഒന്നെങ്കിലും പ്രാദേശിക വികസനവുമായി, ഒന്നെങ്കിലും സാമൂഹിക–സാംസ്കാരിക വിഷയവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കണം. പ്രശ്നം കണ്ടെത്തുക, പഠിക്കുക, ജനങ്ങളുമായി ചർച്ച ചെയ്യുക, ബന്ധപ്പെട്ട അധികാരികളുമായി ഇടപെടുക, പരിഹാരത്തിനായി പ്രവർത്തിക്കുക, ഫലം വിലയിരുത്തുക—ഈ മുഴുവൻ പ്രക്രിയയും രേഖപ്പെടുത്തണം. ഇതോടെ പാർട്ടിയുടെ ജനബന്ധം തിരഞ്ഞെടുപ്പ് സമയത്തെ സന്ദർശനത്തിൽ നിന്ന് ദൈനംദിന രാഷ്ട്രീയ സാന്നിധ്യമായി മാറും.

തുടർന്നുള്ള ഇരുപത്തിനാല് മുതൽ മുപ്പത്താറ് മാസങ്ങൾ “സ്ഥിരീകരണത്തിന്റെയും ഗുണപരമായ ഉയർച്ചയുടെയും ഘട്ടം” ആയിരിക്കണം. ഈ ഘട്ടത്തിൽ പുനർനിർമ്മിച്ച സംഘടനാ സംവിധാനങ്ങൾ സ്ഥിരപ്പെടുത്തുകയും പുതിയ തലമുറയിലെ നേതൃത്വത്തെ ഉയർത്തുകയും ഗവേഷണം, ഡിജിറ്റൽ ആശയവിനിമയം, രാഷ്ട്രീയ വിദ്യാഭ്യാസം, ജനകീയ ഇടപെടൽ എന്നിവയെ സംഘടനയുടെ സ്ഥിരം ഘടകങ്ങളാക്കുകയും വേണം. ഓരോ ഘടകവും തങ്ങളുടെ പ്രവർത്തനത്തിന്റെ ഫലത്തെ സ്വയം വിലയിരുത്തുകയും മേൽഘടകത്തിന് റിപ്പോർട്ട് നൽകുകയും ചെയ്യണം. അങ്ങനെ പുനരുജ്ജീവനം ഒരു പ്രചാരണപരിപാടിയിൽ നിന്ന് സംഘടനാ സംസ്കാരമായി മാറണം.

“സംഘടനാ ആരോഗ്യ സൂചിക” രൂപപ്പെടുത്തുക

ഒരു രാഷ്ട്രീയ സംഘടനയുടെ ആരോഗ്യം അംഗസംഖ്യയോ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് വോട്ടുശതമാനമോ മാത്രം ഉപയോഗിച്ച് അളക്കാനാവില്ല. അതിനായി ഒരു സമഗ്രമായ സംഘടനാ ആരോഗ്യ സൂചിക രൂപപ്പെടുത്തേണ്ടതുണ്ട്. ഒരു ബ്രാഞ്ചിന്റെ ആരോഗ്യം പരിശോധിക്കുമ്പോൾ അതിന്റെ യോഗങ്ങളുടെ എണ്ണം മാത്രമല്ല, യോഗങ്ങളിൽ നടക്കുന്ന രാഷ്ട്രീയ ചർച്ചയുടെ ഗുണനിലവാരം, സജീവ അംഗങ്ങളുടെ പങ്കാളിത്തം, യുവജനങ്ങളുടെ സാന്നിധ്യം, സ്ത്രീകളുടെ പങ്കാളിത്തം, ജനങ്ങളുമായുള്ള ബന്ധത്തിന്റെ തുടർച്ച, പ്രാദേശിക പ്രശ്നങ്ങളിൽ ഇടപെടൽ, രാഷ്ട്രീയ വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ നിലവാരം, സോഷ്യൽ മീഡിയയിലെ സാന്നിധ്യം, വിമർശന–സ്വയംവിമർശനത്തിന്റെ നിലവാരം, പുതിയ അംഗങ്ങളുടെ രാഷ്ട്രീയ പരിശീലനം എന്നിവയും അളക്കണം.

ഇത്തരം സൂചികകൾ ശിക്ഷാ സംവിധാനങ്ങളായി ഉപയോഗിക്കരുത്. അവ സംഘടനയ്ക്ക് സ്വന്തം ദൗർബല്യം തിരിച്ചറിയാനുള്ള കണ്ണാടിയായിരിക്കണം. ഒരു ഏരിയ കമ്മിറ്റിക്ക് സംഘടനാ ആരോഗ്യത്തിൽ പിന്നിലാണെങ്കിൽ അതിനെ അപമാനിക്കുന്നതിനുപകരം എന്താണ് കാരണം എന്ന് കണ്ടെത്തണം. പ്രവർത്തകരുടെ കുറവാണോ, നേതൃത്വ പ്രശ്നമാണോ, സാമൂഹിക ഘടന മാറിയതാണോ, പുതിയ വിഭാഗങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെടാൻ കഴിയാത്തതാണോ, രാഷ്ട്രീയ ഭാഷ പഴയതാണോ, സംഘടനാ ഘടന അമിതമായി കേന്ദ്രീകൃതമാണോ എന്നിങ്ങനെ കാരണങ്ങൾ വേർതിരിക്കണം. അളക്കുക → വിശകലനം ചെയ്യുക → തിരുത്തുക → വീണ്ടും അളക്കുക എന്ന ചക്രം സംഘടനയുടെ സ്ഥിരം രീതിയാക്കണം.

തെരഞ്ഞെടുപ്പ് പരാജയത്തെ ശാസ്ത്രീയമായി വിശകലനം ചെയ്യുക

തിരഞ്ഞെടുപ്പ് പരാജയത്തെ “ജനങ്ങൾ തെറ്റിദ്ധരിച്ചു”, “പ്രചാരണം ശരിയായില്ല”, “വിരുദ്ധ വോട്ട് ഒന്നിച്ചു”, “സ്ഥാനാർഥിയെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രശ്നം” എന്നിങ്ങനെ ഏതാനും കാരണങ്ങളിലേക്ക് ചുരുക്കുന്നത് രാഷ്ട്രീയമായി അപകടകരമാണ്. പരാജയം ഒരു സിസ്റ്റം ഔട്ട്പുട്ട് ആണ്. അതിന് പിന്നിൽ ദീർഘകാല സാമൂഹിക മാറ്റങ്ങളും സംഘടനാപരമായ ദൗർബല്യങ്ങളും ആശയവിനിമയ പരാജയങ്ങളും സ്ഥാനാർഥി തിരഞ്ഞെടുപ്പും പ്രാദേശിക വിഷയങ്ങളും ഭരണത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ജനാനുഭവങ്ങളും പ്രതിപക്ഷത്തിന്റെ പ്രചാരണവും മാധ്യമപരിസരവും ഉൾപ്പെടെ നിരവധി ഘടകങ്ങൾ പ്രവർത്തിക്കുന്നു.

ഓരോ മണ്ഡലത്തിലും “വോട്ടിന്റെ ചലനശാസ്ത്രം” പഠിക്കണം. ഏത് സാമൂഹിക വിഭാഗത്തിലാണ് വോട്ട് കുറഞ്ഞത്? ഏത് പ്രദേശത്താണ് ഇടിവ് കൂടുതൽ? മുമ്പ് പാർട്ടിയോടൊപ്പം നിന്നിരുന്ന ഏത് വിഭാഗങ്ങളാണ് അകന്നത്? പുതിയതായി ആരാണ് പാർട്ടിയിലേക്ക് വന്നത്? ഏത് വിഷയങ്ങളാണ് വോട്ടർമാരുടെ തീരുമാനത്തെ സ്വാധീനിച്ചത്? പാർട്ടിയുടെ പ്രചാരണ സന്ദേശവും ജനങ്ങളുടെ യഥാർത്ഥ പ്രശ്നങ്ങളും തമ്മിൽ എവിടെയാണ് വ്യത്യാസം ഉണ്ടായത്? സംഘടനാ പ്രവർത്തനം എവിടെയാണ് ദുർബലമായത്? ഈ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് ഡാറ്റയും നേരിട്ടുള്ള ജനസംവാദവും ഉപയോഗിച്ച് ഉത്തരങ്ങൾ കണ്ടെത്തണം.

പ്രധാനമായി, പരാജയത്തെ ന്യായീകരിക്കരുത്; അതിനെ വിശദീകരിക്കണം. വിശദീകരണം കിട്ടിയാൽ മാത്രമേ തിരുത്തൽ സാധ്യമാകൂ. ഒരു പരാജയത്തിന്റെ ഉത്തരവാദിത്തം ഒരൊറ്റ വ്യക്തിയിലോ സ്ഥാനാർഥിയിലോ ചുമത്തുന്നത് എളുപ്പമാണ്; എന്നാൽ അതിലൂടെ സിസ്റ്റത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ ദൗർബല്യങ്ങൾ മറഞ്ഞുപോകും. മാർക്സിസ്റ്റ് ഡയലക്ടിക്കൽ സമീപനം വ്യക്തിയെ കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നതിനു മുമ്പ് വ്യക്തിയുടെ പ്രവർത്തനത്തെ നിർണയിച്ച ഘടനാപരമായ സാഹചര്യങ്ങളെ പരിശോധിക്കണം.

വിമർശനം–സ്വയംവിമർശനം: സംഘടനയുടെ സ്വയംനിയന്ത്രണ സംവിധാനം

വിമർശനം, സ്വയംവിമർശനം, തെറ്റുതിരുത്തൽ, സ്വയംനവീകരണം എന്നിവ സമ്മേളനകാലത്തെ ഔപചാരിക നടപടികളായി ചുരുക്കപ്പെടുമ്പോൾ അവയുടെ വിപ്ലവാത്മകമായ ഉള്ളടക്കം നഷ്ടപ്പെടുന്നു. യഥാർത്ഥത്തിൽ ഇവ സംഘടനയുടെ ആന്തരിക feedback mechanism ആണ്. ഒരു സംഘടനയിൽ തെറ്റായ തീരുമാനങ്ങൾ ഉണ്ടാകാം; നേതൃത്വത്തിന് തെറ്റുപറ്റാം; താഴെത്തട്ടിൽ തെറ്റായ വിലയിരുത്തലുകൾ ഉണ്ടാകാം; നയങ്ങൾ പ്രതീക്ഷിച്ച ഫലം നൽകാതിരിക്കാം. എന്നാൽ ഇവയെ സമയത്ത് തിരിച്ചറിഞ്ഞ് തിരുത്താനുള്ള ശേഷിയുണ്ടെങ്കിൽ സംഘടന ജീവിക്കുന്നു. തെറ്റുകൾ മറച്ചുവയ്ക്കുകയും വിമർശനത്തെ ഭയപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്ന സംഘടനയാണ് യഥാർത്ഥത്തിൽ അപകടത്തിലാകുന്നത്.

വിമർശനം വ്യക്തിപരമായ ആക്രമണമാകരുത്. അതുപോലെ സംഘടനാ ഐക്യം എന്ന പേരിൽ യഥാർത്ഥ വൈരുധ്യങ്ങളെ അടിച്ചമർത്തുകയും ചെയ്യരുത്. വൈരുധ്യങ്ങളെ ശാസ്ത്രീയമായി തിരിച്ചറിയുക, അവയുടെ സാമൂഹിക–സംഘടനാ കാരണങ്ങൾ വിശകലനം ചെയ്യുക, ശരിയായ പരിഹാരം കണ്ടെത്തുക, അത് പ്രയോഗത്തിൽ പരിശോധിക്കുക—ഇതാണ് കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് സംഘടനയിലെ വിമർശന–സ്വയംവിമർശനത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ ഡയലക്ടിക്കൽ രൂപം. അങ്ങനെ നോക്കുമ്പോൾ വിമർശനം സംഘടനയെ തകർക്കുന്ന ശക്തിയല്ല; തെറ്റായ പ്രവണതകൾ സംയോജകബലത്തെ ദുർബലപ്പെടുത്തുന്നതിന് മുമ്പ് തിരിച്ചറിഞ്ഞ് തിരുത്തുന്ന സ്വയംനവീകരണ സംവിധാനമാണ്.

വിഭാഗീയതയും വിമർശനവും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം

ആന്തരിക ജനാധിപത്യവും വിഭാഗീയതയും ഒരേ കാര്യമല്ല. ആശയപരമായ വ്യത്യാസങ്ങൾ തുറന്നുപറയാനുള്ള അവകാശം സംഘടനയ്ക്ക് ആവശ്യമാണ്. എന്നാൽ വ്യക്തിപരമായ താൽപര്യങ്ങൾ, സ്ഥാനമത്സരം, ഗ്രൂപ്പ് വിശ്വസ്തത, അധികാരകേന്ദ്രങ്ങളോടുള്ള അന്ധമായ അടുപ്പം എന്നിവയുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ രൂപപ്പെടുന്ന വിഭാഗീയത സംഘടനയുടെ വിയോജകബലം വർധിപ്പിക്കും. അതിനാൽ അഭിപ്രായവ്യത്യാസങ്ങളെ അടിച്ചമർത്തുന്നതിനു പകരം അവയെ രാഷ്ട്രീയ–ആശയപരമായ സംവാദത്തിന്റെ ചട്ടക്കൂടിലേക്ക് കൊണ്ടുവരണം.

ഒരു ആരോഗ്യകരമായ സംഘടനയിൽ ഒരു പ്രവർത്തകന് മേൽനേതൃത്വത്തിന്റെ തീരുമാനത്തെ ചോദ്യം ചെയ്യാൻ കഴിയണം; അതേ സമയം തീരുമാനമെടുത്താൽ കൂട്ടായ ഉത്തരവാദിത്തത്തോടെ അത് നടപ്പാക്കാനും കഴിയണം. ചർച്ചയിൽ ജനാധിപത്യം, തീരുമാനത്തിൽ ഐക്യം, പ്രയോഗത്തിൽ ശാസനം, ഫലത്തിൽ വീണ്ടും വിമർശനാത്മക വിലയിരുത്തൽ—ഈ ചക്രമാണ് സംഘടനാ ജനാധിപത്യത്തിന്റെ ആരോഗ്യകരമായ രൂപം.

പാർട്ടിയുടെ ഡിജിറ്റൽ രാഷ്ട്രീയശേഷി

ഡിജിറ്റൽ മാധ്യമങ്ങളെ വെറും പ്രചാരണോപകരണമായി കാണുന്നത് വലിയ പരിമിതിയാണ്. ഇന്ന് രാഷ്ട്രീയബോധത്തിന്റെ വലിയൊരു ഭാഗം രൂപപ്പെടുന്നത് ഡിജിറ്റൽ വിവരപ്രവാഹങ്ങളിലൂടെയാണ്. അതിനാൽ പാർട്ടിക്ക് സ്വന്തം ഡിജിറ്റൽ സംവിധാനത്തെ വിവരം → പരിശോധന → വിശകലനം → ഉള്ളടക്ക നിർമ്മാണം → വിതരണം → പ്രതികരണം → തിരുത്തൽ എന്ന പൂർണ്ണചക്രമായി വികസിപ്പിക്കണം.

എന്നാൽ ഡിജിറ്റൽ രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ ലക്ഷ്യം വ്യാജവാർത്തയ്ക്ക് മറുപടിയായി മറ്റൊരു വ്യാജവാർത്ത സൃഷ്ടിക്കുകയോ എതിരാളികളെ വ്യക്തിപരമായി ആക്രമിക്കുകയോ ആകരുത്. അത്തരം രീതികൾ താൽക്കാലികമായി ശ്രദ്ധ നേടാമെങ്കിലും ദീർഘകാല വിശ്വാസ്യത തകർക്കും. പാർട്ടിക്ക് സ്വന്തമായി വിശ്വാസ്യതയുള്ള ഒരു ജനകീയ വിവരപരിസ്ഥിതി നിർമ്മിക്കുകയാണ് വേണ്ടത്. ലളിതമായ ഭാഷയിൽ സങ്കീർണ്ണമായ സാമ്പത്തിക–രാഷ്ട്രീയ വിഷയങ്ങൾ വിശദീകരിക്കുന്ന വീഡിയോകൾ, പ്രാദേശിക ഭാഷാ ഉള്ളടക്കങ്ങൾ, ഡാറ്റാ അടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള വിശദീകരണങ്ങൾ, തെറ്റായ വിവരങ്ങളുടെ വസ്തുതാപരമായ പരിശോധന, ചരിത്ര–ശാസ്ത്ര–സാമൂഹിക വിഷയങ്ങളിലെ പഠനപരിപാടികൾ എന്നിവ ഇതിന്റെ ഭാഗമാകണം.

കേരളത്തിന്റെ മാറുന്ന വർഗ–സാമൂഹിക ഘടനയെ പുതിയതായി വായിക്കുക

പാർട്ടിയുടെ പുനരുജ്ജീവനത്തിന് ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട ബൗദ്ധിക ദൗത്യങ്ങളിലൊന്ന് കേരളത്തിലെ വർഗഘടനയിലും സാമൂഹിക ഘടനയിലും ഉണ്ടായ മാറ്റങ്ങളെ പുതുതായി പഠിക്കുകയാണ്. പഴയ വ്യവസായ തൊഴിലാളി, കർഷക തൊഴിലാളി, പരമ്പരാഗത കർഷകൻ എന്നീ വിഭാഗങ്ങളോടൊപ്പം ഇന്ന് ഗിഗ് തൊഴിലാളികൾ, ഡിജിറ്റൽ തൊഴിലാളികൾ, സ്വയംതൊഴിൽ ചെയ്യുന്നവർ, ചെറുകിട സംരംഭകർ, സ്വകാര്യ മേഖലാ ജീവനക്കാർ, പ്രവാസി കുടുംബങ്ങൾ, ഉയർന്ന വിദ്യാഭ്യാസമുള്ള തൊഴിലില്ലാത്ത യുവാക്കൾ, സേവനമേഖലയിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്നവർ തുടങ്ങിയ പുതിയ സാമൂഹിക വിഭാഗങ്ങൾ വളർന്നിട്ടുണ്ട്.

ഇവരെ പരമ്പരാഗത രാഷ്ട്രീയ വിഭാഗീകരണങ്ങളിൽ മാത്രം ഒതുക്കി മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയില്ല. അവരുടെ തൊഴിൽബന്ധം, വരുമാനസുരക്ഷ, സാമൂഹിക പ്രതീക്ഷകൾ, ജീവിതശൈലി, രാഷ്ട്രീയബോധം, ഡിജിറ്റൽ ലോകവുമായി ഉള്ള ബന്ധം എന്നിവ വ്യത്യസ്തമാണ്. അതിനാൽ കേരളത്തിലെ സമകാലീന വർഗബന്ധങ്ങളുടെ പുതിയ ഭൂപടം തയ്യാറാക്കേണ്ടതുണ്ട്. മാർക്സിസ്റ്റ് വിശകലനം ഉപേക്ഷിക്കുകയല്ല ഇതിന്റെ ലക്ഷ്യം; മറിച്ച് മാറിയ ഭൗതിക സാഹചര്യങ്ങളിൽ വർഗബന്ധങ്ങളെ കൂടുതൽ കൃത്യമായി തിരിച്ചറിയുകയാണ്.

സ്ത്രീകളെയും യുവാക്കളെയും “വിഭാഗങ്ങൾ” ആയി കാണുന്ന സമീപനം മാറ്റുക

സ്ത്രീകളും യുവാക്കളും പാർട്ടിയുടെ പ്രത്യേക വിഭാഗങ്ങൾ മാത്രമല്ല; സമൂഹത്തിന്റെ എല്ലാ വർഗ–സാമൂഹിക മേഖലകളിലും വ്യാപിച്ചുകിടക്കുന്ന പ്രധാന രാഷ്ട്രീയ ശക്തികളാണ്. അതിനാൽ വനിതാ–യുവജന സംഘടനകളുടെ പ്രവർത്തനം അവരുടെ സ്വന്തം വിഷയങ്ങളിൽ മാത്രം ഒതുക്കരുത്. സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥ, തൊഴിൽ, വിദ്യാഭ്യാസം, സാങ്കേതികവിദ്യ, പരിസ്ഥിതി, പ്രാദേശിക വികസനം, സംസ്കാരം, ജനാധിപത്യം തുടങ്ങിയ എല്ലാ വിഷയങ്ങളിലും അവരുടെ രാഷ്ട്രീയ നേതൃത്വത്തെ വളർത്തണം.

പ്രത്യേകിച്ച് യുവജനങ്ങൾക്ക് “ഭാവിയിലെ നേതാക്കൾ” എന്ന പേരിൽ കാത്തിരിക്കാൻ പറയുന്നതിനു പകരം ഇന്നത്തെ തീരുമാനപ്രക്രിയയിൽ തന്നെ ഇടം നൽകണം. പുതിയ തലമുറയ്ക്ക് ഉത്തരവാദിത്തം നൽകാതെ പഴയ തലമുറയുടെ സംഘടനാ മാതൃക മാത്രം പുനരാവർത്തിച്ചാൽ തലമുറാ വൈരുധ്യം വർധിക്കും. തലമുറകൾ തമ്മിലുള്ള അനുഭവവും പുതിയ അറിവും സംയോജിപ്പിക്കുകയാണ് വേണ്ടത്.

ജനകീയ സമരവും ഭരണപരമായ ഇടപെടലും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം

ഒരു ഇടതുപക്ഷ പാർട്ടിയുടെ രാഷ്ട്രീയപ്രവർത്തനം ഭരണത്തിൽ പങ്കാളിയാകുമ്പോൾ ജനകീയ സമരത്തിന്റെ സ്വഭാവം മാറാം. എന്നാൽ ജനങ്ങളുടെ അവകാശങ്ങൾക്കുവേണ്ടിയുള്ള രാഷ്ട്രീയ ഇടപെടൽ അവസാനിക്കരുത്. ഭരണത്തിൽ ഇരിക്കുമ്പോഴും ജനങ്ങളുടെ ആവശ്യങ്ങൾ സർക്കാർ സംവിധാനത്തിലേക്ക് എത്തിക്കുന്നതിലും അപര്യാപ്തതകൾക്കെതിരെ തിരുത്തൽ ആവശ്യപ്പെടുന്നതിലും പാർട്ടി സജീവമായിരിക്കണം.

ജനകീയ സമരത്തെ സർക്കാരിനെതിരായ രാഷ്ട്രീയ പ്രവർത്തനമായി മാത്രം കാണുന്നതും തെറ്റാണ്. സർക്കാർ ജനങ്ങളുടെ ആവശ്യങ്ങൾ കൂടുതൽ ഫലപ്രദമായി നടപ്പാക്കുന്നതിനുള്ള ജനാധിപത്യ feedback mechanism എന്ന നിലയിലും സമരത്തെ കാണാം. ഒരു പാർട്ടി സ്വന്തം സർക്കാരിനോടുപോലും ജനങ്ങളുടെ പ്രശ്നങ്ങൾ ഉന്നയിക്കാൻ കഴിയുമ്പോഴാണ് അതിന്റെ ജനാധിപത്യ വിശ്വാസ്യത ശക്തമാകുന്നത്.

പുതിയ കേരളത്തിനായുള്ള ഇടതുപക്ഷ വികസന ദർശനം

പുനരുജ്ജീവനം സംഘടനാ പരിഷ്കാരത്തിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങരുത്. കേരളത്തിന്റെ അടുത്ത ഇരുപത് വർഷത്തെ വികസനപഥത്തെക്കുറിച്ചുള്ള വ്യക്തമായ ഇടതുപക്ഷ ദർശനം പാർട്ടി മുന്നോട്ടുവയ്ക്കണം. ഉയർന്ന വിദ്യാഭ്യാസം, കൃത്രിമബുദ്ധി, ഡിജിറ്റൽ സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥ, പൊതുആരോഗ്യം, പൊതുവിദ്യാഭ്യാസം, വയോജന സമൂഹം, കാലാവസ്ഥാ വ്യതിയാനം, തീരദേശ സംരക്ഷണം, കാർഷിക പുനഃസംഘടന, ചെറുകിട വ്യവസായം, സഹകരണ മേഖല, പ്രവാസി സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥ, നഗരവൽക്കരണം, മാലിന്യസംസ്കരണം, ഊർജപരിവർത്തനം തുടങ്ങിയ മേഖലകളിൽ ദീർഘകാല ഇടതുപക്ഷ നയരേഖകൾ രൂപപ്പെടുത്തണം.

“വികസനം വേണമോ വേണ്ടയോ?” എന്ന പഴയ ദ്വന്ദ്വത്തിന് അപ്പുറത്തേക്ക് പോകണം. ചോദിക്കേണ്ടത്: വികസനം ആരുടെ താൽപര്യത്തിന്? ആരാണ് അതിന്റെ ചെലവ് വഹിക്കുന്നത്? ആരാണ് അതിന്റെ പ്രയോജനം നേടുന്നത്? പരിസ്ഥിതിയിലും ഭാവിതലമുറകളിലും അതിന്റെ സ്വാധീനം എന്താണ്? പൊതുസമ്പത്തും സ്വകാര്യ മൂലധനവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം എങ്ങനെയായിരിക്കണം? സാങ്കേതിക പുരോഗതിയുടെ ഫലം തൊഴിൽസുരക്ഷയോടും സാമൂഹിക നീതിയോടും എങ്ങനെ ബന്ധിപ്പിക്കണം? ഈ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് മാർക്സിസ്റ്റ് രാഷ്ട്രീയ സമ്പദ്‌ശാസ്ത്രത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ പുതിയ ഉത്തരങ്ങൾ നൽകണം.

പുനരുജ്ജീവനത്തിന്റെ അന്തിമ മാനദണ്ഡം

അവസാനമായി, പാർട്ടിയുടെ പുനരുജ്ജീവനം അളക്കേണ്ടത് തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ നേടിയ സീറ്റുകളുടെ എണ്ണത്തിൽ മാത്രം അല്ല. ജനങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിൽ പാർട്ടിയുടെ പ്രസക്തി എത്രത്തോളം തിരിച്ചുവന്നു? സംഘടനയുടെ താഴെത്തട്ടിൽ രാഷ്ട്രീയ ചർച്ച എത്രത്തോളം സജീവമായി? പുതിയ തലമുറയിൽ നിന്ന് എത്ര പുതിയ നേതൃത്വം ഉയർന്നു? സ്ത്രീകളുടെയും യുവാക്കളുടെയും യഥാർത്ഥ പങ്കാളിത്തം എത്ര വർധിച്ചു? പാർട്ടിക്ക് സമൂഹത്തിലെ പുതിയ വർഗ–സാമൂഹിക മാറ്റങ്ങളെ മനസ്സിലാക്കാനുള്ള ശേഷി എത്ര വളർന്നു? വിമർശനം–സ്വയംവിമർശനം എത്ര ഫലപ്രദമായി? പാർട്ടിയുടെ വാക്കിനോടുള്ള ജനവിശ്വാസം എത്ര പുനഃസ്ഥാപിച്ചു?—ഇവയാണ് കൂടുതൽ ആഴത്തിലുള്ള മാനദണ്ഡങ്ങൾ.

ഒരു തിരഞ്ഞെടുപ്പ് വിജയത്തോടെ പാർട്ടി വീണ്ടും അധികാരത്തിലെത്താം; എന്നാൽ ജനങ്ങളുടെ രാഷ്ട്രീയബോധത്തിൽ സ്ഥിരമായ സ്ഥാനം നേടാതെ ആ വിജയം വീണ്ടും ക്ഷയിച്ചേക്കാം. മറിച്ച് ജനങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിൽ ആഴത്തിൽ വേരൂന്നിയ, സ്വന്തം തെറ്റുകൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞ് തിരുത്താൻ കഴിയുന്ന, പുതിയ അറിവുകൾ സ്വീകരിക്കുന്ന, പുതിയ തലമുറയെ വളർത്തുന്ന, സാമൂഹിക വൈരുധ്യങ്ങളെ ശാസ്ത്രീയമായി വായിക്കുന്ന ഒരു പാർട്ടിക്ക് തിരഞ്ഞെടുപ്പ് പരാജയങ്ങൾ പോലും അതിന്റെ ചരിത്രപരമായ മുന്നേറ്റത്തെ തടയുകയില്ല.

അതിനാൽ ലക്ഷ്യം വെറും അധികാരത്തിലേക്കുള്ള തിരിച്ചുവരവല്ല; അധികാരത്തെ ജനാധിപത്യപരവും സാമൂഹികനീതിയാധിഷ്ഠിതവും ശാസ്ത്രീയവുമായ ജനപരിവർത്തനത്തിന്റെ ഉപകരണമാക്കി മാറ്റാൻ കഴിയുന്ന രാഷ്ട്രീയ ശേഷിയുടെ പുനർനിർമ്മാണമാണ്. ഈ വ്യത്യാസം മനസ്സിലാക്കുന്നതാണ് പുനരുജ്ജീവന രേഖയുടെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട രാഷ്ട്രീയ നിർദ്ദേശം.

ഉപസംഹാരം: ഒരു പുതിയ രാഷ്ട്രീയ സംശ്ലേഷണത്തിലേക്ക്

കേരളത്തിലെ സി.പി.എം.യുടെ പുനരുജ്ജീവനത്തെ ചരിത്രത്തിലേക്ക് മടങ്ങിപ്പോകുന്ന പദ്ധതിയായി കാണാൻ കഴിയില്ല. പഴയ വിജയങ്ങളുടെ ആവർത്തനം ഭാവിയുടെ പരിഹാരമല്ല. അതുപോലെ പുതിയ സാങ്കേതിക ഉപകരണങ്ങൾ സ്വീകരിച്ചതുകൊണ്ട് മാത്രം സംഘടന ആധുനികമാകുകയും ഇല്ല. പഴയ ചരിത്രാനുഭവവും പുതിയ സാമൂഹിക യാഥാർഥ്യവും, മാർക്സിസ്റ്റ് വർഗവിശകലനവും സമകാലീന ശാസ്ത്രീയ അറിവും, സംഘടനാ ശാസനയും ആന്തരിക ജനാധിപത്യവും, കേന്ദ്രീകൃത രാഷ്ട്രീയ ദിശയും വികേന്ദ്രീകൃത പ്രവർത്തനശേഷിയും തമ്മിൽ ഒരു പുതിയ ഡയലക്ടിക്കൽ സംശ്ലേഷണം സൃഷ്ടിക്കുകയാണ് വേണ്ടത്.

ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്സിന്റെ ഭാഷയിൽ പറഞ്ഞാൽ, പാർട്ടിയുടെ പ്രതിസന്ധി ഒരു ഘട്ടത്തിലെ പരാജയം മാത്രമല്ല; വിവിധ തലങ്ങളിൽ സഞ്ചിതമായ വിയോജകബലങ്ങളുടെ ഫലമായി ഉണ്ടായ സംഘടനാപരമായ decoherence ആണ്. അതിനുള്ള പരിഹാരവും അതേ തലത്തിലുള്ള സമഗ്രമായിരിക്കണം. വ്യക്തിയെ മാറ്റിയാൽ മാത്രം മതിയാകില്ല; ഘടനയും മാറണം. നേതൃത്വം മാറ്റിയാൽ മാത്രം മതിയാകില്ല; നേതൃത്വത്തിന്റെ പ്രവർത്തനരീതിയും മാറണം. പ്രചാരണരീതി മാറ്റിയാൽ മാത്രം മതിയാകില്ല; ജനങ്ങളുമായി പാർട്ടിക്കുള്ള ബന്ധത്തിന്റെ സ്വഭാവം മാറണം. പുതിയ അംഗങ്ങളെ ചേർത്താൽ മാത്രം മതിയാകില്ല; പുതിയ അംഗങ്ങളെ രാഷ്ട്രീയമായി വളർത്തണം. തിരഞ്ഞെടുപ്പ് തന്ത്രം മാറ്റിയാൽ മാത്രം മതിയാകില്ല; പാർട്ടിയുടെ സാമൂഹിക അടിത്തറ തന്നെ പുനർനിർമ്മിക്കണം.

ജനങ്ങളിൽ നിന്ന് അകന്നുപോയിടത്ത് വീണ്ടും ജനങ്ങളിലേക്ക് മടങ്ങുക; സംഘടന ജഡമായിടത്ത് അതിനെ വീണ്ടും സജീവമാക്കുക; ആശയപരമായ മങ്ങലുണ്ടായിടത്ത് ശാസ്ത്രീയ മാർക്സിസ്റ്റ് വിശകലനത്തെ പുനഃസ്ഥാപിക്കുക; വിമർശനം ക്ഷയിച്ചിടത്ത് വിമർശന–സ്വയംവിമർശനത്തെ പുനരുജ്ജീവിപ്പിക്കുക; തലമുറാ വിടവ് ഉണ്ടായിടത്ത് പുതിയ നേതൃത്വത്തെ സൃഷ്ടിക്കുക; വിവരവ്യവസ്ഥ തകർന്നിടത്ത് പുതിയ ആശയവിനിമയശേഷി നിർമ്മിക്കുക; സാമൂഹിക വൈരുധ്യങ്ങൾ വർധിച്ചിടത്ത് അവയെ രാഷ്ട്രീയ സംശ്ലേഷണത്തിലേക്ക് ഉയർത്തുക.

ഇത് നടപ്പാക്കാൻ കഴിഞ്ഞാൽ പാർട്ടി ഒരു തിരഞ്ഞെടുപ്പ് യന്ത്രമായി മാത്രമല്ല, കേരളത്തിന്റെ സാമൂഹിക ഭാവിയെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുകയും പഠിക്കുകയും ജനങ്ങളോടൊപ്പം പ്രവർത്തിക്കുകയും സ്വന്തം തെറ്റുകളിൽ നിന്ന് പഠിച്ച് സ്വയം നവീകരിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു ജീവിക്കുന്ന കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് രാഷ്ട്രീയ പ്രസ്ഥാനമായി വീണ്ടും ഉയർന്നുവരാൻ കഴിയും.

പുനരുജ്ജീവനം എന്നത് പഴയ ശക്തിയെ തിരികെ കൊണ്ടുവരികയല്ല. പഴയ ശക്തിയുടെ ചരിത്രപരമായ അനുഭവങ്ങളെ പുതിയ യാഥാർഥ്യവുമായി സംശ്ലേഷിപ്പിച്ച് അതിനേക്കാൾ ഉയർന്ന ഒരു പുതിയ രാഷ്ട്രീയ ശക്തി സൃഷ്ടിക്കുകയാണ്. അതാണ് അടുത്ത ഘട്ടത്തിലെ സി.പി.എം. നേരിടുന്ന യഥാർത്ഥ ചരിത്രപരമായ ദൗത്യം.