കമ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടി പ്രവർത്തകർ പൊതുസമൂഹത്തിൽ ഇടപെടുമ്പോൾ അവരുടെ രാഷ്ട്രീയ നിലപാടുകൾ മാത്രമല്ല, അവരുടെ ഭാഷയും പെരുമാറ്റവും കൂടി പാർട്ടിയുടെ പ്രതിച്ഛായയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നതാണ്. പ്രത്യേകിച്ച് കേരളം പോലുള്ള ഉയർന്ന സാമൂഹിക–സാംസ്കാരിക ബോധമുള്ള ഒരു സമൂഹത്തിൽ പൊതുയോഗങ്ങളിലും പാർട്ടി പരിപാടികളിലും മാധ്യമങ്ങളോടുള്ള പ്രതികരണങ്ങളിലും സാമൂഹ്യമാധ്യമങ്ങളിലും വ്യക്തിപരമായ സംഭാഷണങ്ങളിലും ഉപയോഗിക്കുന്ന വാക്കുകൾക്ക് വലിയ രാഷ്ട്രീയപ്രാധാന്യമുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് നാടിന്റെ പൊതുസാംസ്കാരിക മര്യാദകൾക്കും ജനാധിപത്യബോധത്തിനും യോജിക്കാത്ത അശ്ലീലമോ അധിക്ഷേപകരമോ അപമാനകരമോ ആയ പദപ്രയോഗങ്ങൾ ഒഴിവാക്കുന്നതിൽ ഓരോ പാർട്ടി പ്രവർത്തകനും പ്രത്യേക ജാഗ്രത പുലർത്തേണ്ടതുണ്ട്.
കമ്യൂണിസ്റ്റ് രാഷ്ട്രീയം കേവലം അധികാരത്തിനുവേണ്ടിയുള്ള രാഷ്ട്രീയമല്ല; മനുഷ്യന്റെ സാമൂഹികവും സാംസ്കാരികവും ബൗദ്ധികവുമായ ഉയർച്ച ലക്ഷ്യമാക്കുന്ന രാഷ്ട്രീയമാണ്. അതിനാൽ ഒരു കമ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രവർത്തകന്റെ ഭാഷയിലും പെരുമാറ്റത്തിലും ആ ഉയർന്ന സാമൂഹിക സംസ്കാരത്തിന്റെ പ്രതിഫലനം ഉണ്ടാകണം. രാഷ്ട്രീയ എതിരാളിയെ ശക്തമായി വിമർശിക്കാം; തെറ്റായ നയങ്ങളെ തുറന്നുകാട്ടാം; അഴിമതിയെയും അനീതിയെയും കടുത്ത ഭാഷയിൽ ചോദ്യം ചെയ്യാം. എന്നാൽ വ്യക്തിപരമായ അധിക്ഷേപം, കുടുംബത്തെ അപമാനിക്കൽ, സ്ത്രീകളെ അവഹേളിക്കുന്ന പദപ്രയോഗം, ജാതി–മത സ്വത്വങ്ങളെ നിന്ദിക്കുന്ന ഭാഷ, ലൈംഗിക സൂചനകളുള്ള അധിക്ഷേപങ്ങൾ, മനുഷ്യന്റെ അന്തസ്സിനെ തകർക്കുന്ന വാക്കുകൾ എന്നിവ രാഷ്ട്രീയ വിമർശനത്തിന്റെ ഭാഗമാക്കേണ്ടതില്ല.
ഇവിടെ പ്രധാനമായി മനസ്സിലാക്കേണ്ടത് കടുത്ത രാഷ്ട്രീയഭാഷയും അസഭ്യഭാഷയും ഒരേ കാര്യമല്ല എന്നതാണ്. മാർക്സിസ്റ്റ് രാഷ്ട്രീയം വർഗവൈരുദ്ധ്യങ്ങളെ വ്യക്തമായി ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നതിൽ ഒരിക്കലും മൃദുത്വം ആവശ്യപ്പെടുന്നില്ല. ചൂഷണത്തിനെതിരെയും വർഗീയതയ്ക്കെതിരെയും ജാതീയതയ്ക്കെതിരെയും മതമൗലികവാദത്തിനെതിരെയും അഴിമതിക്കെതിരെയും മൂലധനാധിപത്യത്തിനെതിരെയും ശക്തമായ രാഷ്ട്രീയ ഭാഷ ആവശ്യമാണ്. എന്നാൽ രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ ശക്തി വാക്കുകളുടെ അസഭ്യതയിൽ നിന്നല്ല, വാദത്തിന്റെ വ്യക്തതയിൽനിന്നും തെളിവിന്റെ ശക്തിയിൽനിന്നും ചരിത്രബോധത്തിൽനിന്നും ജനങ്ങളോടുള്ള ഉത്തരവാദിത്വത്തിൽനിന്നുമാണ് ഉണ്ടാകുന്നത്.
ഇന്നത്തെ സാമൂഹ്യമാധ്യമ കാലഘട്ടത്തിൽ ഈ വിഷയത്തിന് കൂടുതൽ പ്രാധാന്യമുണ്ട്. ഒരു പാർട്ടി പ്രവർത്തകൻ പൊതുസ്ഥലത്ത് നടത്തുന്ന ഒരു പരാമർശം നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ ചിത്രീകരിക്കപ്പെടുകയും മുറിച്ചെടുത്ത വീഡിയോയോ ശബ്ദശകലമോ ആയി ആയിരക്കണക്കിന് ആളുകളിലേക്ക് പ്രചരിക്കുകയും ചെയ്യാം. ഒരു വ്യക്തിയുടെ അനാവശ്യമായ പദപ്രയോഗം പോലും പിന്നീട് മുഴുവൻ പാർട്ടിയുടെയും രാഷ്ട്രീയ സംസ്കാരത്തിന്റെ പ്രതിനിധിയായി അവതരിപ്പിക്കപ്പെടാനുള്ള സാധ്യതയുണ്ട്. അതിനാൽ പൊതുപ്രവർത്തകർ സംസാരിക്കുന്ന ഓരോ വാക്കും രാഷ്ട്രീയമായി ഉത്തരവാദിത്തമുള്ളതായിരിക്കണം.
ഇത് പ്രവർത്തകരുടെ സ്വതന്ത്രമായ അഭിപ്രായപ്രകടനത്തെ നിയന്ത്രിക്കുന്നതിനുള്ള ആഹ്വാനമല്ല. മറിച്ച് സ്വാതന്ത്ര്യത്തോടൊപ്പം വരുന്ന ഉത്തരവാദിത്വത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഓർമ്മപ്പെടുത്തലാണ്. ഒരു ജനാധിപത്യ പാർട്ടിയിൽ വിമർശനത്തിനും അഭിപ്രായവ്യത്യാസത്തിനും തുറന്ന സംവാദത്തിനും പരമാവധി സ്ഥാനം ഉണ്ടായിരിക്കണം. എന്നാൽ അഭിപ്രായസ്വാതന്ത്ര്യം മറ്റുള്ളവരുടെ അന്തസ്സിനെയും സാമൂഹിക മര്യാദകളെയും തകർക്കാനുള്ള അവകാശമായി മാറരുത്. പ്രത്യേകിച്ച് പാർട്ടിയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന സ്ഥാനത്തുള്ളവർ ഈ വ്യത്യാസം കൂടുതൽ വ്യക്തമായി മനസ്സിലാക്കണം.
കമ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രവർത്തകന്റെ യഥാർത്ഥ രാഷ്ട്രീയ സംസ്കാരം പ്രകടമാകേണ്ടത് എതിരാളിയെ എങ്ങനെ അധിക്ഷേപിക്കുന്നു എന്നതിലല്ല, എതിരാളിയുടെ തെറ്റായ രാഷ്ട്രീയത്തെ എത്ര കൃത്യമായി തുറന്നുകാട്ടാൻ കഴിയുന്നു എന്നതിലാണ്. വ്യക്തിയെ തകർക്കുന്നതിനുപകരം ആശയത്തെ ചോദ്യം ചെയ്യുക; അധിക്ഷേപത്തിനുപകരം വസ്തുത അവതരിപ്പിക്കുക; പ്രകോപനത്തിനുപകരം രാഷ്ട്രീയബോധം വളർത്തുക; വ്യക്തിപരമായ ആക്രമണത്തിനുപകരം സാമൂഹിക–വർഗപരമായ വിശകലനം നടത്തുക—ഇതാണ് കമ്യൂണിസ്റ്റ് രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ ഉയർന്ന സംസ്കാരത്തിന് യോജിച്ച സമീപനം.
അതുകൊണ്ട് പാർട്ടി ഘടകങ്ങളിൽ രാഷ്ട്രീയ വിദ്യാഭ്യാസത്തോടൊപ്പം പൊതുസംവാദ സംസ്കാരം, സാമൂഹ്യമാധ്യമ പെരുമാറ്റം, ഭാഷയുടെ ഉത്തരവാദിത്വം, സ്ത്രീകളോടും വിവിധ സാമൂഹിക വിഭാഗങ്ങളോടുമുള്ള മാന്യമായ ഇടപെടൽ, രാഷ്ട്രീയ എതിരാളികളോടുള്ള ജനാധിപത്യപരമായ പെരുമാറ്റം എന്നിവയും പരിശീലനത്തിന്റെ ഭാഗമാക്കേണ്ടതാണ്. പ്രത്യേകിച്ച് യുവപ്രവർത്തകരെ രാഷ്ട്രീയമായി സജീവമാക്കുന്നതിനൊപ്പം അവർ എങ്ങനെ സംസാരിക്കണം, എങ്ങനെ പ്രതികരിക്കണം, പ്രകോപനപരമായ സാഹചര്യങ്ങളിൽ എങ്ങനെ ആത്മനിയന്ത്രണം പാലിക്കണം, സാമൂഹ്യമാധ്യമങ്ങളിൽ എന്ത് പ്രസിദ്ധീകരിക്കണം, എന്തൊക്കെ ഒഴിവാക്കണം തുടങ്ങിയ കാര്യങ്ങളിലും പ്രായോഗിക പരിശീലനം നൽകണം.
പാർട്ടി പ്രവർത്തകന്റെ വ്യക്തിപരമായ പെരുമാറ്റം പോലും പാർട്ടിയുടെ രാഷ്ട്രീയ സംസ്കാരത്തിന്റെ ഭാഗമായാണ് പൊതുസമൂഹം കാണുന്നത്. അതിനാൽ “എന്റെ വ്യക്തിപരമായ വാക്കാണ്; പാർട്ടിയുമായി അതിന് ബന്ധമില്ല” എന്ന സമീപനം എല്ലായ്പ്പോഴും പ്രായോഗികമായി ശരിയാകണമെന്നില്ല. പ്രത്യേകിച്ച് പൊതുസ്ഥലത്ത് പാർട്ടി പ്രവർത്തകൻ എന്ന തിരിച്ചറിയലോടെ സംസാരിക്കുമ്പോൾ വ്യക്തിപരമായ പെരുമാറ്റത്തിനും രാഷ്ട്രീയ പ്രത്യാഘാതങ്ങളുണ്ടാകും. അതുകൊണ്ട് സ്വയംനിയന്ത്രണം ഒരു ദൗർബല്യമല്ല; മറിച്ച് രാഷ്ട്രീയ പക്വതയുടെ അടയാളമാണ്.
കമ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടി ജനങ്ങളുടെ ഭാഷയും ജീവിതാനുഭവങ്ങളും മനസ്സിലാക്കുന്ന ജനകീയ പ്രസ്ഥാനമായിരിക്കണം. അതിന്റെ പ്രവർത്തകരുടെ ഭാഷയിൽ ജനങ്ങളോടുള്ള ബഹുമാനം, സഹാനുഭൂതി, യുക്തിബോധം, ശാസ്ത്രീയ മനോഭാവം, സാമൂഹിക സമത്വബോധം, സ്ത്രീ–പുരുഷ സമത്വം, ജാതി–മതനിരപേക്ഷത, മനുഷ്യാന്തസ്സ് എന്നിവ പ്രതിഫലിക്കണം. പാർട്ടിയുടെ രാഷ്ട്രീയ സന്ദേശം ശക്തമാകണമെങ്കിൽ അതിന്റെ രാഷ്ട്രീയഭാഷയും ശക്തവും സംസ്കാരസമ്പന്നവും യുക്തിപൂർവവുമായിരിക്കണം.
അതിനാൽ പാർട്ടി പ്രവർത്തകർക്ക് പാലിക്കേണ്ട അടിസ്ഥാന തത്വം വളരെ ലളിതമായി പറയാം: പൊതുഇടത്ത് സംസാരിക്കുന്ന ഓരോ വാക്കും സ്വന്തം വ്യക്തിത്വത്തെ മാത്രമല്ല, താൻ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ സംസ്കാരത്തെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. നാടിന്റെ സാംസ്കാരിക പാരമ്പര്യത്തെയും പൊതുമര്യാദകളെയും മാനിക്കുന്ന ഭാഷ ഉപയോഗിക്കുക; എതിരാളിയെ ആശയപരമായി നേരിടുക; വ്യക്തിപരമായ അധിക്ഷേപം ഒഴിവാക്കുക; പ്രകോപനങ്ങൾക്ക് വിധേയരാകാതിരിക്കുക; സാമൂഹ്യമാധ്യമങ്ങളിലും ഇതേ രാഷ്ട്രീയ സംസ്കാരം പാലിക്കുക. ഇത്തരത്തിലുള്ള ശീലങ്ങൾ പാർട്ടിയുടെ ജനബന്ധം മെച്ചപ്പെടുത്തുന്നതിനും കമ്യൂണിസ്റ്റ് രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ ധാർമികവും സാംസ്കാരികവുമായ വിശ്വാസ്യത ശക്തിപ്പെടുത്തുന്നതിനും സഹായിക്കും.
ഒരു പെരുമാറ്റച്ചട്ടം എഴുതിവയ്ക്കുന്നതുകൊണ്ട് മാത്രം അതിന്റെ ലക്ഷ്യം കൈവരിക്കാനാവില്ല. അത് പാർട്ടിയുടെ ദൈനംദിന സംഘടനാപ്രവർത്തനത്തിന്റെ ഭാഗമാകണം. രാഷ്ട്രീയ വിദ്യാഭ്യാസം, സംഘടനാ വിദ്യാഭ്യാസം, പൊതുപ്രവർത്തക പരിശീലനം എന്നിവയിൽ ഭാഷയുടെയും പെരുമാറ്റത്തിന്റെയും പ്രശ്നം പ്രത്യേകം ഉൾപ്പെടുത്തേണ്ടതുണ്ട്. ഒരു പ്രവർത്തകൻ മാർക്സിസ്റ്റ് രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന തത്വങ്ങൾ പഠിക്കുന്നതുപോലെ തന്നെ ജനങ്ങളോട് എങ്ങനെ സംസാരിക്കണം, അഭിപ്രായവ്യത്യാസം എങ്ങനെ കൈകാര്യം ചെയ്യണം, വിമർശനവും അധിക്ഷേപവും തമ്മിലുള്ള അതിർത്തി എവിടെയാണ്, സാമൂഹ്യമാധ്യമങ്ങളിൽ എങ്ങനെ ഉത്തരവാദിത്വത്തോടെ ഇടപെടണം തുടങ്ങിയ കാര്യങ്ങളും പഠിക്കേണ്ടതുണ്ട്. പ്രത്യേകിച്ച് പുതുതായി പാർട്ടിയിലേക്ക് വരുന്ന യുവപ്രവർത്തകർക്ക് ഇത് തുടക്കത്തിൽ തന്നെ രാഷ്ട്രീയ പരിശീലനത്തിന്റെ ഭാഗമായി നൽകുന്നത് പ്രയോജനകരമാണ്.
ഇതിന്റെ ഭാഗമായി ഓരോ പാർട്ടി ഘടകത്തിലും “രാഷ്ട്രീയ സംസ്കാരം” എന്ന വിഷയത്തിൽ ഇടയ്ക്കിടെ ചർച്ചകൾ നടത്താം. പ്രവർത്തകർ പൊതുസമൂഹത്തിൽ നേരിടുന്ന യഥാർത്ഥ സാഹചര്യങ്ങൾ ചർച്ചയ്ക്ക് വിധേയമാക്കണം. ഉദാഹരണത്തിന്, ഒരു എതിരാളി പൊതുയോഗത്തിൽ വ്യക്തിപരമായി അധിക്ഷേപിച്ചാൽ എങ്ങനെ പ്രതികരിക്കണം, ഒരു മാധ്യമപ്രവർത്തകൻ പ്രകോപനപരമായ ചോദ്യം ചോദിച്ചാൽ എങ്ങനെ മറുപടി നൽകണം, സാമൂഹ്യമാധ്യമത്തിൽ പാർട്ടി പ്രവർത്തകനെ അപമാനിക്കുന്ന പോസ്റ്റ് വന്നാൽ എന്ത് ചെയ്യണം, തെറ്റായ വാർത്ത വ്യാപകമായി പ്രചരിക്കുമ്പോൾ അതിനെ എങ്ങനെ വസ്തുതാപരമായി നേരിടണം തുടങ്ങിയ സാഹചര്യങ്ങൾ പരിശീലനത്തിന്റെ ഭാഗമാക്കാം. ഇതിലൂടെ പെരുമാറ്റച്ചട്ടം ഒരു വരണ്ട നിയമാവലിയായി മാറാതെ പ്രായോഗിക രാഷ്ട്രീയ ഉപകരണമായി മാറും.
രാഷ്ട്രീയ സംസ്കാരം താഴെത്തട്ടിലേക്ക് നിർദ്ദേശങ്ങളിലൂടെ മാത്രം എത്തുകയില്ല; നേതൃത്വത്തിന്റെ മാതൃകയിലൂടെയാണ് അത് പ്രധാനമായും രൂപപ്പെടുന്നത്. പാർട്ടിയുടെ മുതിർന്ന നേതാക്കൾ പൊതുവേദികളിലും മാധ്യമങ്ങളിലും സാമൂഹ്യമാധ്യമങ്ങളിലും ഉപയോഗിക്കുന്ന ഭാഷ പ്രവർത്തകർ ശ്രദ്ധാപൂർവം നിരീക്ഷിക്കുന്നുണ്ട്. അതിനാൽ നേതാക്കൾ തന്നെ ശക്തമായ വിമർശനവും മാന്യമായ ഭാഷയും ഒരുമിച്ച് എങ്ങനെ സാധ്യമാകുമെന്ന് മാതൃകയിലൂടെ കാണിക്കണം. രാഷ്ട്രീയ എതിരാളിയെ കടുത്ത രീതിയിൽ വിമർശിക്കുമ്പോഴും വ്യക്തിപരമായ അധിക്ഷേപത്തിലേക്ക് പോകാതെ വസ്തുതകളും നയങ്ങളും രാഷ്ട്രീയ നിലപാടുകളും കേന്ദ്രീകരിക്കുന്ന സംസ്കാരം നേതൃത്വത്തിൽ നിന്ന് താഴേക്ക് വ്യാപിക്കണം.
ഇവിടെ ഒരു പ്രധാന തത്വം സ്വീകരിക്കാം: “നേതൃത്വത്തിന്റെ ഭാഷയാണ് സംഘടനയുടെ രാഷ്ട്രീയ സംസ്കാരത്തിന്റെ ഉയർന്ന മാതൃക.” അതുകൊണ്ട് പാർട്ടിയുടെ നേതാക്കളും ജനപ്രതിനിധികളും വക്താക്കളും സോഷ്യൽ മീഡിയയിൽ സജീവമായ പ്രധാന പ്രവർത്തകരും അവരുടെ പൊതുപെരുമാറ്റത്തിൽ കൂടുതൽ ഉത്തരവാദിത്വം കാണിക്കണം. കാരണം അവരുടെ ഓരോ വാക്കിനും സാധാരണ പ്രവർത്തകന്റെ വാക്കിനെക്കാൾ വലിയ സാമൂഹിക പ്രതിഫലനമുണ്ടാകും.
പെരുമാറ്റച്ചട്ടം നടപ്പാക്കുമ്പോൾ മറ്റൊരു അപകടം ഒഴിവാക്കണം. “മാന്യമായ ഭാഷ” എന്ന പേരിൽ പാർട്ടിക്കുള്ളിലെ വിമർശനവും അഭിപ്രായവ്യത്യാസവും അടിച്ചമർത്താൻ പാടില്ല. ഒരു കമ്യൂണിസ്റ്റ് സംഘടനയിൽ ആത്മവിമർശനത്തിനും വിമർശനത്തിനും അഭിപ്രായവ്യത്യാസത്തിനും വലിയ പ്രാധാന്യമുണ്ട്. അതിനാൽ ഭാഷയുടെ സംസ്കാരം എന്നത് വിമർശനത്തിന്റെ തീവ്രത കുറയ്ക്കുക എന്നതല്ല; വിമർശനത്തെ കൂടുതൽ യുക്തിസഹമാക്കുക എന്നതാണ്.
ഒരു നേതാവിന്റെ തെറ്റായ തീരുമാനം തെറ്റാണെന്ന് പറയണം. ഒരു സംഘടനാപരമായ വീഴ്ച ചൂണ്ടിക്കാണിക്കണം. അഴിമതി ഉണ്ടെങ്കിൽ അതിനെക്കുറിച്ച് ചോദ്യം ചെയ്യണം. അധികാരദുരുപയോഗം ഉണ്ടെങ്കിൽ അതിനെതിരെ പ്രതികരിക്കണം. ജനവിരുദ്ധമായ നയം ഉണ്ടെങ്കിൽ അതിനെ ശക്തമായി എതിർക്കണം. എന്നാൽ ഈ വിമർശനങ്ങൾ വ്യക്തിപരമായ അപമാനത്തിലേക്കും കുടുംബത്തെ ലക്ഷ്യമിട്ടുള്ള ആക്രമണത്തിലേക്കും ജാതി–മത അധിക്ഷേപത്തിലേക്കും മാറേണ്ടതില്ല. വിമർശനത്തിന്റെ ശക്തി നിലനിർത്തിക്കൊണ്ട് അതിന്റെ ഭാഷ മെച്ചപ്പെടുത്തുകയാണ് ലക്ഷ്യം.
സാമൂഹ്യമാധ്യമ കാലഘട്ടത്തിൽ ഓരോ പ്രകോപനത്തിനും മറുപടി നൽകണമെന്ന മനോഭാവം പ്രവർത്തകർ ഒഴിവാക്കണം. ചില ആക്രമണങ്ങളുടെ ലക്ഷ്യം തന്നെ പ്രവർത്തകനെ പ്രകോപിപ്പിച്ച് തെറ്റായ പ്രതികരണം പുറത്തെടുക്കുന്നതായിരിക്കാം. അത്തരമൊരു സാഹചര്യത്തിൽ ഉടൻ പ്രതികരിക്കുന്നത് എതിരാളിയുടെ തന്ത്രത്തെ സഹായിച്ചേക്കാം. അതിനാൽ പ്രവർത്തകർക്ക് “പ്രതികരണം ആവശ്യമായ വിഷയം ഏത്, അവഗണിക്കാവുന്ന വിഷയം ഏത്” എന്ന് തിരിച്ചറിയാനുള്ള രാഷ്ട്രീയ വിവേചനശക്തി വളർത്തണം.
ഒരു ആരോപണത്തിന് മറുപടി ആവശ്യമായാൽ വസ്തുതകൾ അവതരിപ്പിക്കുക. വ്യാജവാർത്തയാണെങ്കിൽ തെളിവോടെ തിരുത്തുക. ഗുരുതരമായ ആരോപണമാണെങ്കിൽ ബന്ധപ്പെട്ട ഔദ്യോഗിക സംവിധാനങ്ങളിലൂടെ മറുപടി നൽകുക. എന്നാൽ വെറും അധിക്ഷേപത്തിന് അധിക്ഷേപം കൊണ്ട് മറുപടി നൽകേണ്ടതില്ല. ചിലപ്പോൾ ഏറ്റവും ശക്തമായ രാഷ്ട്രീയ പ്രതികരണം തന്നെ മറുപടി നൽകാതിരിക്കുകയും യഥാർത്ഥ വിഷയത്തെ ജനങ്ങളുടെ മുന്നിൽ കൊണ്ടുവരികയും ആയിരിക്കും.
പെരുമാറ്റച്ചട്ടത്തെ വെറും അശ്ലീലപദങ്ങൾ ഒഴിവാക്കാനുള്ള നിയമമായി ചുരുക്കരുത്. ഭാഷ മാന്യമായിരുന്നാലും അതിന്റെ ഉള്ളടക്കം അവഹേളനപരമായിരിക്കാം. ഉദാഹരണത്തിന് ഒരു സാമൂഹിക വിഭാഗത്തെ നിരന്തരം സംശയത്തോടെ കാണുക, ഒരു മതവിഭാഗത്തെ പൊതുവായി കുറ്റപ്പെടുത്തുക, സ്ത്രീകളെ രണ്ടാംതരം പൗരന്മാരായി കാണുക, ദരിദ്രരോട് അവഹേളനപരമായി സംസാരിക്കുക, തൊഴിലാളികളുടെ പ്രശ്നങ്ങളെ പരിഹസിക്കുക തുടങ്ങിയ സമീപനങ്ങളും രാഷ്ട്രീയ സംസ്കാരത്തിന്റെ പ്രശ്നങ്ങളാണ്. അതിനാൽ പെരുമാറ്റച്ചട്ടം വാക്കിന്റെ ശുദ്ധിയോടൊപ്പം ചിന്തയുടെയും സമീപനത്തിന്റെയും ജനാധിപത്യവൽക്കരണവും ലക്ഷ്യമാക്കണം.
കമ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രവർത്തകന്റെ പെരുമാറ്റത്തിൽ വർഗബോധം എന്നത് ഏതെങ്കിലും സാമൂഹിക വിഭാഗത്തെ താഴ്ത്തിക്കാണിക്കുന്നതല്ല; മറിച്ച് സാമൂഹിക അസമത്വങ്ങളുടെ ഭൗതിക കാരണങ്ങളെ മനസ്സിലാക്കുകയും ചൂഷണത്തിനിരയാകുന്ന മനുഷ്യരോട് ബഹുമാനത്തോടെ ഇടപെടുകയും ചെയ്യുന്നതാണ്. അതിനാൽ പാർട്ടി പ്രവർത്തകന്റെ ഭാഷയിൽ തൊഴിലാളിയോടും കർഷകനോടും മത്സ്യത്തൊഴിലാളിയോടും സാധാരണ ജീവനക്കാരനോടും ചെറുകിട വ്യാപാരിയോടും സ്ത്രീകളോടും യുവാക്കളോടും മുതിർന്നവരോടും സാമൂഹികമായി പിന്നാക്കം നിൽക്കുന്ന വിഭാഗങ്ങളോടും ഒരേ മനുഷ്യാന്തസ്സിന്റെ ബോധം പ്രകടമാകണം.
പാർട്ടി പരിശീലനത്തിൽ സ്വയംനിയന്ത്രണത്തിന് പ്രത്യേക പ്രാധാന്യം നൽകാം. പ്രകോപിതനായിരിക്കുമ്പോൾ സംസാരിക്കാതിരിക്കുക, കോപത്തിൽ സാമൂഹ്യമാധ്യമ പോസ്റ്റ് ഇടാതിരിക്കുക, സ്വകാര്യ സംഭാഷണം പൊതുവേദിയിലേക്ക് കൊണ്ടുവരാതിരിക്കുക, സ്ഥിരീകരിക്കാത്ത ആരോപണം ആവർത്തിക്കാതിരിക്കുക, തെറ്റായ വിവരം പങ്കുവച്ചാൽ ഉടൻ തിരുത്തുക തുടങ്ങിയ ശീലങ്ങൾ പ്രവർത്തകർ അഭ്യസിക്കണം. രാഷ്ട്രീയപ്രവർത്തനത്തിൽ പലപ്പോഴും വാദത്തേക്കാൾ വികാരമാണ് ആദ്യം പ്രതികരിക്കുന്നത്. എന്നാൽ ഒരു പക്വമായ രാഷ്ട്രീയ പ്രവർത്തകൻ തന്റെ വികാരത്തെ രാഷ്ട്രീയബോധത്തിന് കീഴ്പ്പെടുത്താൻ കഴിയണം.
ഇതിനായി ഒരു ലളിതമായ “നിർത്തുക–ചിന്തിക്കുക–പരിശോധിക്കുക–പറയുക” എന്ന ശീലം വളർത്താം. ആദ്യം നിർത്തുക; ഉടൻ പ്രതികരിക്കരുത്. പിന്നെ ചിന്തിക്കുക; പറയാൻ പോകുന്നത് ആവശ്യമായതാണോ എന്ന് പരിശോധിക്കുക. തുടർന്ന് വസ്തുത പരിശോധിക്കുക. അവസാനം ഏറ്റവും മാന്യവും ഫലപ്രദവുമായ ഭാഷയിൽ പറയുക. ഈ നാല് ഘട്ടങ്ങൾ പ്രത്യേകിച്ച് സാമൂഹ്യമാധ്യമ ഇടപെടലുകളിൽ വലിയ പ്രാധാന്യമുള്ളതാണ്.
പെരുമാറ്റച്ചട്ടം ലംഘിച്ചാൽ ഉടൻ ശിക്ഷിക്കുക എന്നതുമാത്രമാകരുത് സമീപനം. ആദ്യം സംഭവത്തിന്റെ വസ്തുതകൾ പരിശോധിക്കണം. പ്രസ്താവനയുടെ പൂർണ്ണ സന്ദർഭം മനസ്സിലാക്കണം. അത് വ്യക്തിപരമായ തെറ്റാണോ, ആവർത്തിക്കുന്ന പെരുമാറ്റമാണോ, മനഃപൂർവമായ അധിക്ഷേപമാണോ, പ്രകോപനത്തിന്റെ സാഹചര്യത്തിലുണ്ടായ പ്രതികരണമാണോ എന്നിവ പരിശോധിക്കണം. അതിനുശേഷം ആവശ്യമായ തിരുത്തൽ, ഉപദേശം, രാഷ്ട്രീയ വിദ്യാഭ്യാസം, പൊതുവായ വിശദീകരണം, ഗുരുതരമായ സാഹചര്യങ്ങളിൽ സംഘടനാപരമായ നടപടി എന്നിവയുടെ ക്രമം സ്വീകരിക്കാം.
ഇതിലൂടെ രണ്ട് കാര്യങ്ങൾ ഒരേസമയം സംരക്ഷിക്കാം: പ്രവർത്തകന്റെ അവകാശവും സംഘടനയുടെ രാഷ്ട്രീയ സംസ്കാരവും. ചെറിയ തെറ്റുകൾ തിരുത്താനുള്ള അവസരം നൽകുകയും ആവർത്തിച്ചും മനഃപൂർവമായും ഗുരുതരമായ ലംഘനങ്ങൾ നടത്തുന്നവരോട് സംഘടനാപരമായ ഉത്തരവാദിത്വം ഉറപ്പാക്കുകയും ചെയ്യേണ്ടതുണ്ട്.
ഇന്നത്തെ സാഹചര്യത്തിൽ പാർട്ടി പ്രവർത്തകന്റെ പെരുമാറ്റച്ചട്ടത്തിൽ സാമൂഹ്യമാധ്യമങ്ങൾക്ക് പ്രത്യേക വിഭാഗം തന്നെ വേണം. വ്യക്തിപരമായ അക്കൗണ്ടായാലും പാർട്ടി പ്രവർത്തകൻ എന്ന തിരിച്ചറിയൽ പലപ്പോഴും അതിനോട് ബന്ധപ്പെടുന്നതിനാൽ ഉത്തരവാദിത്വം നിലനിൽക്കും. മറ്റൊരാളുടെ സ്വകാര്യചിത്രം അനുമതിയില്ലാതെ പ്രചരിപ്പിക്കുക, വ്യക്തിപരമായ വിവരങ്ങൾ പുറത്തുവിടുക, സ്ഥിരീകരിക്കാത്ത ആരോപണങ്ങൾ പങ്കുവയ്ക്കുക, വ്യാജ അക്കൗണ്ടുകൾ ഉപയോഗിച്ച് വ്യക്തിഹത്യ നടത്തുക, എതിരാളിയെ അപമാനിക്കുന്ന അശ്ലീല ഉള്ളടക്കം പ്രചരിപ്പിക്കുക തുടങ്ങിയ പ്രവൃത്തികൾ രാഷ്ട്രീയപ്രവർത്തനത്തിന്റെ ആരോഗ്യകരമായ രൂപമല്ല.
അതിനു പകരം ഓരോ പ്രവർത്തകനും വസ്തുതാപരമായ രാഷ്ട്രീയ ഉള്ളടക്കം, ജനങ്ങളുടെ പ്രശ്നങ്ങൾ, സർക്കാർ നയങ്ങളുടെ വിശകലനം, പാർട്ടിയുടെ നിലപാടുകളുടെ വിശദീകരണം, ചരിത്ര–സാമൂഹിക പഠനം, ശാസ്ത്രീയവും സാംസ്കാരികവുമായ ഉള്ളടക്കം എന്നിവ പ്രചരിപ്പിക്കുന്നതിലേക്ക് സാമൂഹ്യമാധ്യമ പ്രവർത്തനത്തെ മാറ്റണം. അങ്ങനെ വന്നാൽ സാമൂഹ്യമാധ്യമം എതിരാളിയെ ആക്രമിക്കുന്ന വേദിയിൽ നിന്ന് രാഷ്ട്രീയ വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ വേദിയായി മാറും.
ഒരു പാർട്ടിയുടെ ശക്തി അതിന്റെ സംഘടനാ വലുപ്പത്തിൽ മാത്രം അളക്കാനാവില്ല. അതിന്റെ പ്രവർത്തകർ ജനങ്ങളോട് എങ്ങനെ പെരുമാറുന്നു എന്നതും അതിന്റെ സംഘടനാശക്തിയുടെ പ്രധാന അളവുകോലാണ്. ജനങ്ങൾ ഒരു പ്രവർത്തകനെ കാണുമ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിൽ പാർട്ടിയുടെ ഒരു ചെറിയ പ്രതിനിധിയെ കാണുന്നു. അതിനാൽ ഒരു പ്രവർത്തകന്റെ സൗമ്യത, ആത്മനിയന്ത്രണം, സത്യസന്ധത, ബഹുമാനപൂർവമായ ഭാഷ, ജനങ്ങളുടെ പ്രശ്നങ്ങൾ കേൾക്കാനുള്ള മനസ്സുതുറപ്പ് എന്നിവ പാർട്ടിയുടെ രാഷ്ട്രീയ വിശ്വാസ്യതയുടെ ഭാഗമാകുന്നു.
അതുകൊണ്ട് കമ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെ പെരുമാറ്റച്ചട്ടത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന സന്ദേശം വളരെ വ്യക്തമായിരിക്കണം. ഓരോ പാർട്ടി പ്രവർത്തകനും ജനങ്ങളോട് ബഹുമാനത്തോടെയും മാന്യതയോടെയും സംസാരിക്കുകയും, രാഷ്ട്രീയ എതിരാളികളോട് വ്യക്തിപരമായ അധിക്ഷേപത്തിലൂടെയല്ല, ആശയപരവും രാഷ്ട്രീയവുമായ പോരാട്ടത്തിലൂടെയാണ് പ്രതികരിക്കേണ്ടതെന്നും മനസ്സിലാക്കണം. അധിക്ഷേപത്തിന് അധിക്ഷേപം കൊണ്ട് മറുപടി നൽകാതെ, വസ്തുതകളും യുക്തിയും രാഷ്ട്രീയ വിശകലനവും ഉപയോഗിച്ച് നിലപാടുകൾ അവതരിപ്പിക്കണം. തെളിവില്ലാത്ത ആരോപണങ്ങളും സ്ഥിരീകരിക്കാത്ത വാർത്തകളും പ്രചരിപ്പിക്കാതിരിക്കുകയും, സ്ത്രീകളെയും വിവിധ സാമൂഹിക വിഭാഗങ്ങളെയും ജാതി–മത വിഭാഗങ്ങളെയും അപമാനിക്കുന്നതോ അവരുടെ അന്തസ്സിനെ തകർക്കുന്നതോ ആയ ഭാഷ പൂർണമായി ഒഴിവാക്കുകയും വേണം. സാമൂഹ്യമാധ്യമങ്ങളിലെ ഓരോ ഇടപെടലും ഉത്തരവാദിത്വത്തോടെയായിരിക്കണം; ഒരു സന്ദേശമോ ചിത്രമോ വീഡിയോയോ പങ്കുവയ്ക്കുന്നതിന് മുമ്പ് അതിന്റെ സത്യാവസ്ഥയും സാമൂഹിക പ്രത്യാഘാതവും പരിശോധിക്കണം. സ്വന്തം ഭാഗത്തുനിന്ന് തെറ്റ് സംഭവിച്ചാൽ അത് ന്യായീകരിക്കാതെ അംഗീകരിക്കുകയും ആവശ്യമായ തിരുത്തൽ നടത്തുകയും ചെയ്യുന്നത് രാഷ്ട്രീയ പക്വതയുടെ അടയാളമായി കാണണം. അതോടൊപ്പം പാർട്ടിയുടെ നേതൃത്വവും മുതിർന്ന പ്രവർത്തകരും ഈ രാഷ്ട്രീയ സംസ്കാരത്തിന് മാതൃകയാകണം. പാർട്ടിക്കുള്ളിലെ വിമർശനങ്ങളെയും അഭിപ്രായവ്യത്യാസങ്ങളെയും അടിച്ചമർത്തുന്നതിനുപകരം അവയെ ജനാധിപത്യപരമായി സ്വീകരിക്കുകയും, വിമർശനത്തിന്റെ തീവ്രത കുറയ്ക്കാതെ അതിന്റെ ഭാഷ കൂടുതൽ യുക്തിസഹവും സംസ്കാരസമ്പന്നവുമാക്കുകയും വേണം. രാഷ്ട്രീയ പോരാട്ടം എത്രത്തോളം ശക്തമായാലും അതിന്റെ പേരിൽ മനുഷ്യാന്തസ്സും സാമൂഹിക മര്യാദയും നഷ്ടപ്പെടാൻ പാടില്ല. ജനങ്ങളോട് ബഹുമാനം, എതിരാളിയോട് ആശയപരമായ പോരാട്ടം, വാക്കുകളിൽ ആത്മനിയന്ത്രണം, വസ്തുതകളോടുള്ള പ്രതിബദ്ധത, സാമൂഹ്യമാധ്യമങ്ങളിലെ ഉത്തരവാദിത്വം, തെറ്റുകൾ തിരുത്താനുള്ള സന്നദ്ധത, നേതൃത്വത്തിന്റെ മാതൃകാപരമായ പെരുമാറ്റം, വിമർശനത്തോടുള്ള ജനാധിപത്യപരമായ സമീപനം, മനുഷ്യാന്തസ്സിനോടുള്ള ആദരം—ഇവയെല്ലാം ചേർന്നായിരിക്കണം കമ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രവർത്തകന്റെ രാഷ്ട്രീയ സംസ്കാരം രൂപപ്പെടേണ്ടത്.
ഇതിന്റെ അന്തിമലക്ഷ്യം പ്രവർത്തകരെ “വാക്കുകളിൽ നിയന്ത്രിക്കുന്ന” ഒരു സംഘടന സൃഷ്ടിക്കുക എന്നതല്ല; സ്വയംനിയന്ത്രണമുള്ള, രാഷ്ട്രീയമായി ബോധമുള്ള, ജനാധിപത്യപരമായി പെരുമാറുന്ന, ജനങ്ങളോട് ബഹുമാനമുള്ള, ആശയപരമായി ശക്തമായ കമ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രവർത്തകനെ രൂപപ്പെടുത്തുക എന്നതാണ്. അത്തരമൊരു രാഷ്ട്രീയ സംസ്കാരം വളരുമ്പോഴാണ് പാർട്ടിയുടെ ജനബന്ധവും സംഘടനാപരമായ വിശ്വാസ്യതയും ദീർഘകാലമായി ശക്തിപ്പെടുക.
ഇത്തരം ഒരു പെരുമാറ്റച്ചട്ടം വ്യക്തികളുടെ സ്വഭാവശുദ്ധിക്കുവേണ്ടിയുള്ള നിർദ്ദേശമായി മാത്രം കാണരുത്; അത് പാർട്ടിയുടെ രാഷ്ട്രീയ പ്രവർത്തനരീതിയുടെ തന്നെ ഭാഗമാക്കണം. ഒരു കമ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടി ജനങ്ങളെ രാഷ്ട്രീയമായി സംഘടിപ്പിക്കുകയും അവരുടെ പ്രശ്നങ്ങളെ ഏറ്റെടുക്കുകയും അവരുടെ ബോധത്തെ വികസിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന പ്രസ്ഥാനമാണെങ്കിൽ, അതിന്റെ പ്രവർത്തകരുടെ പൊതുപെരുമാറ്റവും അതേ ലക്ഷ്യത്തിന് അനുയോജ്യമായിരിക്കണം. ജനങ്ങളോട് സംസാരിക്കുന്ന രീതി, പരാതികൾ കേൾക്കുന്ന രീതി, എതിരഭിപ്രായക്കാരോട് ഇടപെടുന്ന രീതി, മാധ്യമങ്ങളോട് പ്രതികരിക്കുന്ന രീതി, സാമൂഹ്യമാധ്യമങ്ങളിൽ അഭിപ്രായം പ്രകടിപ്പിക്കുന്ന രീതി എന്നിവയെല്ലാം പാർട്ടിയുടെ രാഷ്ട്രീയ സംസ്കാരത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്. അതിനാൽ സംഘടനയുടെ എല്ലാ തലങ്ങളിലും “രാഷ്ട്രീയ വിദ്യാഭ്യാസം” എന്നത് സിദ്ധാന്തപഠനത്തിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങാതെ പൊതുസംവാദ സംസ്കാരവും ജനാധിപത്യപരമായ പെരുമാറ്റവും ഉൾക്കൊള്ളുന്ന വിശാലമായ പരിശീലനമായി മാറണം.
ഇതിന്റെ ഭാഗമായി പാർട്ടി ഘടകങ്ങളിൽ സ്ഥിരമായ രാഷ്ട്രീയ–സാംസ്കാരിക പരിശീലനം സംഘടിപ്പിക്കേണ്ടത് ആവശ്യമാണ്. ഓരോ ലോക്കൽ ഘടകത്തിലും പ്രവർത്തകർ പൊതുജനങ്ങളുമായി ഇടപെടുമ്പോൾ നേരിടുന്ന പ്രശ്നങ്ങൾ ചർച്ച ചെയ്യുകയും, യഥാർത്ഥ സാഹചര്യങ്ങളെ അടിസ്ഥാനമാക്കി എങ്ങനെ പ്രതികരിക്കണം എന്നതിനെക്കുറിച്ച് കൂട്ടായ പരിശീലനം നടത്തുകയും ചെയ്യാം. ഒരു പൊതുയോഗത്തിൽ പ്രകോപനപരമായ പ്രസംഗം ഉണ്ടായാൽ എങ്ങനെ പ്രതികരിക്കണം, മാധ്യമപ്രവർത്തകൻ കടുത്ത ചോദ്യം ചോദിച്ചാൽ എങ്ങനെ വസ്തുതാപരമായി മറുപടി നൽകണം, സാമൂഹ്യമാധ്യമത്തിൽ വ്യക്തിപരമായ അധിക്ഷേപം വന്നാൽ അതിനെ എങ്ങനെ കൈകാര്യം ചെയ്യണം, ഒരു പ്രവർത്തകന്റെ തെറ്റായ പരാമർശം പാർട്ടിക്കെതിരെ ഉപയോഗിക്കപ്പെട്ടാൽ എങ്ങനെ തിരുത്തണം തുടങ്ങിയ വിഷയങ്ങൾ പരിശീലനത്തിന്റെ ഭാഗമാക്കണം. ഇതിലൂടെ പെരുമാറ്റച്ചട്ടം ഒരു രേഖയായി മാത്രം നിലനിൽക്കാതെ പ്രവർത്തകരുടെ ദൈനംദിന രാഷ്ട്രീയശീലമായി മാറും.
ഇവിടെ നേതൃത്വത്തിന്റെ ഉത്തരവാദിത്വം പ്രത്യേകമായി എടുത്തുപറയേണ്ടതാണ്. ഒരു സംഘടനയുടെ രാഷ്ട്രീയ സംസ്കാരം താഴെത്തട്ടിലെ പ്രവർത്തകർക്ക് നിർദ്ദേശങ്ങൾ നൽകുന്നതിലൂടെ മാത്രം രൂപപ്പെടുന്നില്ല; നേതൃത്വം കാണിക്കുന്ന മാതൃകയിലൂടെയാണ് അത് കൂടുതൽ ശക്തമായി രൂപപ്പെടുന്നത്. മുതിർന്ന നേതാക്കളും ജനപ്രതിനിധികളും പാർട്ടി വക്താക്കളും പൊതുവേദികളിൽ ഉപയോഗിക്കുന്ന ഭാഷയും എതിരാളികളോട് സ്വീകരിക്കുന്ന സമീപനവും പ്രവർത്തകരിൽ നേരിട്ടുള്ള സ്വാധീനം ചെലുത്തും. അതിനാൽ ശക്തമായ രാഷ്ട്രീയ വിമർശനം നടത്തുമ്പോഴും വ്യക്തിപരമായ അധിക്ഷേപത്തിലേക്ക് പോകാതെ വസ്തുതകളും നയങ്ങളും രാഷ്ട്രീയ നിലപാടുകളും കേന്ദ്രീകരിക്കുന്ന ശൈലി നേതൃത്വം തന്നെ മാതൃകയാക്കണം. നേതൃത്വത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയഭാഷയാണ് പലപ്പോഴും സംഘടനയുടെ രാഷ്ട്രീയ സംസ്കാരത്തിന്റെ മാനദണ്ഡമായി താഴേക്ക് പകരുന്നത്.
അതേസമയം, മാന്യമായ ഭാഷ എന്ന പേരിൽ രാഷ്ട്രീയ വിമർശനത്തിന്റെ മൂർച്ച നഷ്ടപ്പെടാനും പാടില്ല. കമ്യൂണിസ്റ്റ് രാഷ്ട്രീയം അനീതിയെയും ചൂഷണത്തെയും അധികാരദുരുപയോഗത്തെയും വർഗീയതയെയും ജാതീയതയെയും അഴിമതിയെയും ജനവിരുദ്ധ നയങ്ങളെയും ശക്തമായി ചോദ്യം ചെയ്യേണ്ട രാഷ്ട്രീയമാണ്. അതിനാൽ “സംസ്കാരമുള്ള ഭാഷ” എന്നത് മൃദുവായോ ദുർബലമായോ ഉള്ള രാഷ്ട്രീയഭാഷയല്ല. മറിച്ച് വ്യക്തിപരമായ അധിക്ഷേപമില്ലാതെ തന്നെ ഏറ്റവും ശക്തമായ രാഷ്ട്രീയ വിമർശനം നടത്താൻ കഴിയുന്ന ഭാഷയാണ് ഉയർന്ന രാഷ്ട്രീയ സംസ്കാരത്തിന്റെ അടയാളം. വ്യക്തിയെ അപമാനിക്കുന്നതിനു പകരം അയാളുടെ നിലപാടിന്റെ വൈരുദ്ധ്യം ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുക; ആരോപണത്തിന് പകരം തെളിവ് അവതരിപ്പിക്കുക; പരിഹാസത്തിന് പകരം രാഷ്ട്രീയ വിശകലനം നടത്തുക; വികാരപ്രകടനത്തിന് പകരം ജനങ്ങളുടെ ജീവിതവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട വസ്തുതകൾ മുന്നോട്ടുവയ്ക്കുക—ഇതാണ് രാഷ്ട്രീയ പോരാട്ടത്തിന്റെ നിലവാരം ഉയർത്തുന്ന വഴി.
സാമൂഹ്യമാധ്യമങ്ങളുടെ കാലത്ത് ഈ ഉത്തരവാദിത്വത്തിന് പുതിയൊരു മാനവും ലഭിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഒരു പ്രവർത്തകന്റെ വ്യക്തിപരമായ പോസ്റ്റ് പോലും പാർട്ടിയുടെ നിലപാടായി വ്യാഖ്യാനിക്കപ്പെടാൻ സാധ്യതയുള്ളതിനാൽ ഓരോ പ്രവർത്തകനും “ഞാൻ വ്യക്തിപരമായി മാത്രമാണ് എഴുതുന്നത്” എന്ന സമീപനത്തിനപ്പുറം സാമൂഹിക ഉത്തരവാദിത്വം മനസ്സിലാക്കണം. ഒരു പോസ്റ്റ് പ്രസിദ്ധീകരിക്കുന്നതിന് മുമ്പ് അതിന്റെ ഉറവിടം പരിശോധിക്കുക, പഴയ ചിത്രങ്ങളും വീഡിയോകളും പുതിയ സംഭവങ്ങളായി പ്രചരിപ്പിക്കാതിരിക്കുക, സ്ഥിരീകരിക്കാത്ത ആരോപണങ്ങൾ പങ്കുവയ്ക്കാതിരിക്കുക, എഡിറ്റ് ചെയ്ത ദൃശ്യങ്ങളെ പൂർണ്ണസന്ദർഭമില്ലാതെ ഉപയോഗിക്കാതിരിക്കുക, വ്യക്തിപരമായ വിവരങ്ങൾ ദുരുപയോഗം ചെയ്യാതിരിക്കുക തുടങ്ങിയ അടിസ്ഥാന ശീലങ്ങൾ ഓരോ പ്രവർത്തകനും വളർത്തണം. സാമൂഹ്യമാധ്യമം എതിരാളിയെ അപമാനിക്കുന്ന വേദിയല്ല, ജനങ്ങളുമായി രാഷ്ട്രീയസംവാദം നടത്തുന്ന ആധുനിക വേദിയാണെന്ന ബോധം ശക്തിപ്പെടുത്തണം.
പ്രത്യേകിച്ച് പ്രകോപനപരമായ രാഷ്ട്രീയ സാഹചര്യങ്ങളിൽ ആത്മനിയന്ത്രണം ഒരു പ്രധാന സംഘടനാപരമായ കഴിവായി കണക്കാക്കണം. എതിരാളി മോശം ഭാഷ ഉപയോഗിച്ചതുകൊണ്ട് അതേ ഭാഷയിൽ പ്രതികരിക്കുന്നത് രാഷ്ട്രീയമായി ഫലപ്രദമായിരിക്കണമെന്നില്ല. പലപ്പോഴും പ്രകോപനത്തിന് വിധേയനായി തെറ്റായ വാക്കുകൾ ഉപയോഗിക്കുന്ന പ്രവർത്തകന്റെ പ്രതികരണമാണ് പിന്നീട് രാഷ്ട്രീയമായി കൂടുതൽ പ്രചരിക്കുന്നത്. അതിനാൽ പ്രവർത്തകർക്ക് “ഉടൻ പ്രതികരിക്കുക” എന്നതിനു പകരം “ആദ്യം മനസ്സിലാക്കുക, പിന്നീട് പരിശോധിക്കുക, അതിനുശേഷം പ്രതികരിക്കുക” എന്ന ശീലം വളർത്തണം. പ്രതികരിക്കാതിരിക്കേണ്ട സാഹചര്യത്തെ തിരിച്ചറിയുന്നതും ഒരു രാഷ്ട്രീയ കഴിവാണ്.
ഇതോടൊപ്പം തെറ്റ് സംഭവിച്ചാൽ അതിനെ മറച്ചുവയ്ക്കുകയോ ന്യായീകരിക്കുകയോ ചെയ്യുന്നതിനുപകരം തുറന്ന് തിരുത്താനുള്ള സംസ്കാരവും പാർട്ടിയിൽ വളർത്തണം. ഒരു പ്രവർത്തകൻ അനുചിതമായ വാക്ക് ഉപയോഗിച്ചാൽ അത് ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുമ്പോൾ പ്രതിരോധപരമായ സമീപനം സ്വീകരിക്കുന്നതിനുപകരം തെറ്റ് സമ്മതിക്കുകയും ആവശ്യമായ തിരുത്തൽ നടത്തുകയും വേണം. ആവശ്യമായിടത്ത് പൊതുവായി വിശദീകരണം നൽകുകയും ക്ഷമാപണം നടത്തുകയും ചെയ്യുന്നത് ദൗർബല്യമല്ല; മറിച്ച് രാഷ്ട്രീയ ഉത്തരവാദിത്വത്തിന്റെ പ്രകടനമാണ്. അതുപോലെ തന്നെ പാർട്ടി ഘടകങ്ങളും തെറ്റുകളെ കൈകാര്യം ചെയ്യുമ്പോൾ വ്യക്തിയെ അപമാനിക്കുന്നതിനുപകരം തിരുത്തലിനും രാഷ്ട്രീയ വിദ്യാഭ്യാസത്തിനും മുൻഗണന നൽകണം. എന്നാൽ ആവർത്തിച്ചും മനഃപൂർവമായും ഗുരുതരമായ പെരുമാറ്റലംഘനങ്ങൾ നടത്തുന്ന സാഹചര്യങ്ങളിൽ സംഘടനാപരമായ ഉത്തരവാദിത്വം ഉറപ്പാക്കുകയും വേണം.
അവസാനമായി, ഈ പെരുമാറ്റച്ചട്ടത്തിന്റെ ലക്ഷ്യം പാർട്ടി പ്രവർത്തകരെ ഭയപ്പെടുത്തി സംസാരിക്കാൻ പോലും മടിക്കുന്നവരാക്കുക എന്നതല്ല. അതിന്റെ ലക്ഷ്യം അതിന്റെ വിപരീതമാണ്—കൂടുതൽ ആത്മവിശ്വാസത്തോടെയും കൂടുതൽ യുക്തിപൂർവമായും കൂടുതൽ ശക്തമായും സംസാരിക്കാൻ കഴിയുന്ന രാഷ്ട്രീയ പ്രവർത്തകരെ സൃഷ്ടിക്കുക എന്നതാണ്. വാക്കുകളുടെ എണ്ണം കൂട്ടുന്നതല്ല രാഷ്ട്രീയ ശക്തി; കുറച്ച് വാക്കുകളിൽ വ്യക്തമായ ആശയം അവതരിപ്പിക്കാനുള്ള കഴിവാണ് യഥാർത്ഥ ശക്തി. എതിരാളിയെ അധിക്ഷേപിക്കാതെ തന്നെ എതിരാളിയുടെ രാഷ്ട്രീയത്തെ പരാജയപ്പെടുത്താൻ കഴിയുന്ന വാദശേഷി, കോപത്തിന് അടിമപ്പെടാതെ ജനങ്ങളുടെ പ്രശ്നങ്ങളെ രാഷ്ട്രീയമായി വിശദീകരിക്കാനുള്ള കഴിവ്, പ്രകോപനത്തിന് വഴങ്ങാതെ സ്വന്തം നിലപാടിന്റെ യുക്തി സംരക്ഷിക്കാനുള്ള പക്വത—ഇവയാണ് ഒരു ആധുനിക കമ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രവർത്തകന്റെ പ്രധാന രാഷ്ട്രീയ ഗുണങ്ങളായി വളർത്തേണ്ടത്.
അങ്ങനെ നോക്കുമ്പോൾ, കമ്യൂണിസ്റ്റ് രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ ശക്തി അതിന്റെ മുദ്രാവാക്യങ്ങളുടെ ശബ്ദത്തിൽ മാത്രമല്ല, അതിന്റെ പ്രവർത്തകരുടെ വാക്കുകളിലും പെരുമാറ്റത്തിലും പ്രതിഫലിക്കുന്ന രാഷ്ട്രീയ സംസ്കാരത്തിലുമാണ്. ജനങ്ങളോട് ബഹുമാനത്തോടെ സംസാരിക്കുകയും, എതിരാളികളോട് ആശയപരമായി പോരാടുകയും, വസ്തുതകളിൽ ഉറച്ചുനിൽക്കുകയും, സാമൂഹ്യമാധ്യമങ്ങളിൽ ഉത്തരവാദിത്വത്തോടെ ഇടപെടുകയും, തെറ്റുകൾ തിരുത്താൻ തയ്യാറാകുകയും, വിമർശനത്തെ ജനാധിപത്യപരമായി സ്വീകരിക്കുകയും, എല്ലാ സാഹചര്യങ്ങളിലും മനുഷ്യാന്തസ്സ് സംരക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന പ്രവർത്തകരുടെ ഒരു പുതിയ രാഷ്ട്രീയ സംസ്കാരം വളർത്തിയെടുക്കുമ്പോഴാണ് പാർട്ടിയുടെ സംഘടനാശക്തിയും ജനബന്ധവും രാഷ്ട്രീയ വിശ്വാസ്യതയും ഒരേസമയം ഉയരുക. രാഷ്ട്രീയ പോരാട്ടത്തിന്റെ തീവ്രത കുറയ്ക്കാതെ തന്നെ രാഷ്ട്രീയ പെരുമാറ്റത്തിന്റെ നിലവാരം ഉയർത്തുക—ഇതായിരിക്കണം ഈ പെരുമാറ്റച്ചട്ടത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന ലക്ഷ്യം.
ഈ പെരുമാറ്റച്ചട്ടത്തെ കൂടുതൽ വിശാലമായി കാണുമ്പോൾ, അത് ഭാഷയുടെ പ്രശ്നം മാത്രമല്ലെന്നും പാർട്ടിയുടെ മൊത്തത്തിലുള്ള സംഘടനാ സംസ്കാരത്തിന്റെ പ്രശ്നമാണെന്നും തിരിച്ചറിയേണ്ടതുണ്ട്. ഒരു പ്രവർത്തകൻ പൊതുഇടത്തിൽ എങ്ങനെ സംസാരിക്കുന്നു എന്നത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ വ്യക്തിപരമായ ശീലത്തിന്റെ മാത്രം പ്രതിഫലനമല്ല; പാർട്ടിക്കുള്ളിൽ അദ്ദേഹം അനുഭവിക്കുന്ന രാഷ്ട്രീയ വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെയും സംഘടനാ സംസ്കാരത്തിന്റെയും നേതൃത്വ മാതൃകകളുടെയും പ്രതിഫലനവുമാണ്. അതുകൊണ്ട് അനുചിതമായ ഭാഷയും പൊതുമര്യാദയില്ലാത്ത പെരുമാറ്റവും ഒറ്റപ്പെട്ട വ്യക്തിഗത വീഴ്ചകളായി മാത്രം കാണാതെ, അവയ്ക്ക് പിന്നിലുള്ള സംഘടനാപരമായ കാരണങ്ങളും പരിശോധിക്കണം. പ്രവർത്തകരിൽ രാഷ്ട്രീയ വിദ്യാഭ്യാസം കുറയുകയോ, സംഘടനാ ചർച്ചകൾ ഉപരിപ്ലവമാകുകയോ, സാമൂഹ്യമാധ്യമങ്ങളിലെ ആക്രമണഭാഷ രാഷ്ട്രീയപ്രവർത്തനത്തിന്റെ സ്വാഭാവിക രീതിയായി മാറുകയോ ചെയ്യുന്ന സാഹചര്യങ്ങളിൽ ഇത്തരം പ്രശ്നങ്ങൾ വർധിക്കാം. അതിനാൽ പെരുമാറ്റച്ചട്ടത്തിന്റെ പ്രാവർത്തികതയ്ക്ക് സംഘടനയുടെ രാഷ്ട്രീയ നിലവാരം ഉയർത്തുന്നതും അനിവാര്യമാണ്.
കമ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെ അടിസ്ഥാന ശക്തി അതിന്റെ ജനങ്ങളുമായുള്ള ജീവിക്കുന്ന ബന്ധത്തിലാണ്. ജനങ്ങളുടെ വീടുകളിലും തൊഴിലിടങ്ങളിലും പൊതുസ്ഥലങ്ങളിലും പ്രശ്നങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ഇടപെടലുകളിലുമാണ് പാർട്ടിയുടെ യഥാർത്ഥ ജനകീയ സ്വഭാവം പ്രകടമാകുന്നത്. ഒരു സാധാരണ പൗരൻ പാർട്ടി പ്രവർത്തകനെ സമീപിക്കുമ്പോൾ ആദ്യം പരിശോധിക്കുന്നത് ആ പ്രവർത്തകൻ എത്ര വലിയ സിദ്ധാന്തജ്ഞനാണെന്നല്ല; തന്റെ പ്രശ്നം കേൾക്കാൻ തയ്യാറാണോ, ബഹുമാനത്തോടെ സംസാരിക്കുന്നുണ്ടോ, തന്റെ അഭിപ്രായം വ്യത്യസ്തമായാലും അപമാനിക്കുന്നില്ലേയോ, സഹായിക്കാൻ കഴിയാത്ത സാഹചര്യത്തിലും സത്യസന്ധമായി കാര്യം വിശദീകരിക്കുന്നുണ്ടോ എന്നൊക്കെയാണ്. അതിനാൽ ജനങ്ങളോട് ബഹുമാനത്തോടെ പെരുമാറുക എന്നത് ഒരു സാമൂഹിക മര്യാദ മാത്രമല്ല; അത് ഒരു രാഷ്ട്രീയ പ്രവർത്തനരീതിയാണ്.
ഇവിടെ പ്രത്യേക ശ്രദ്ധ നൽകേണ്ടത് പാർട്ടിയോട് രാഷ്ട്രീയമായി യോജിക്കാത്ത ജനങ്ങളോടുള്ള സമീപനമാണ്. ഒരു കമ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെ ജനകീയത അതിനെ പിന്തുണയ്ക്കുന്നവരോടുള്ള പെരുമാറ്റത്തിലൂടെ മാത്രം അളക്കാനാവില്ല. വിമതരോടും വിമർശകരോടും മറ്റ് രാഷ്ട്രീയ കക്ഷികളുടെ അനുഭാവികളോടും പാർട്ടിയെ എതിർക്കുന്നവരോടും പോലും മാന്യമായി ഇടപെടാനുള്ള കഴിവിലാണ് ജനാധിപത്യ രാഷ്ട്രീയ സംസ്കാരം പ്രകടമാകുന്നത്. രാഷ്ട്രീയമായി എതിർക്കുന്ന ഒരാളെ ശത്രുവായി കാണുകയും അദ്ദേഹത്തിന്റെ മനുഷ്യാന്തസ്സിനെ നിഷേധിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന സംസ്കാരം ദീർഘകാലത്ത് രാഷ്ട്രീയ സംവാദത്തെ ദുർബലപ്പെടുത്തും. അതിനാൽ രാഷ്ട്രീയ എതിരാളിയെ തോൽപ്പിക്കേണ്ടത് വാദത്തിലൂടെയായിരിക്കണം; അപമാനത്തിലൂടെയല്ല എന്ന തത്വം പ്രവർത്തകരിൽ ആഴത്തിൽ വളർത്തണം.
അതോടൊപ്പം പാർട്ടിക്കുള്ളിലെ അധികാരബന്ധങ്ങളും ഈ വിഷയത്തിൽ നിർണായകമാണ്. മുതിർന്ന പ്രവർത്തകനോട് ഇളയ പ്രവർത്തകൻ ചോദ്യം ചോദിക്കുമ്പോഴും, നേതാവിന്റെ തീരുമാനത്തെ ഒരു സാധാരണ അംഗം വിമർശിക്കുമ്പോഴും, ജനപ്രതിനിധിയുടെ പ്രവർത്തനത്തെ പാർട്ടി അംഗം ചോദ്യം ചെയ്യുമ്പോഴും അവരെ അപമാനിക്കുന്ന രീതിയിലുള്ള പ്രതികരണം ഉണ്ടാകരുത്. ഒരു ജനാധിപത്യ സംഘടനയിൽ അധികാരസ്ഥാനത്തുള്ളവർക്കും വിമർശനത്തിൽ നിന്ന് ഒഴിവില്ല. അഭിപ്രായവ്യത്യാസത്തെ ശത്രുതയായി കാണാതെ സംഘടനയുടെ ആത്മപരിശോധനയ്ക്കുള്ള അവസരമായി കാണുന്ന സംസ്കാരം വളരേണ്ടതുണ്ട്. പുറത്തുള്ള രാഷ്ട്രീയ എതിരാളികളോട് ജനാധിപത്യപരമായി പെരുമാറണമെന്ന് ആവശ്യപ്പെടുന്ന പാർട്ടി ആദ്യം സ്വന്തം സംഘടനയ്ക്കുള്ളിൽ ജനാധിപത്യപരമായ സംവാദസംസ്കാരം ശക്തിപ്പെടുത്തണം.
ഇതിന്റെ ഭാഗമായി ഓരോ സംഘടനാ ഘടകത്തിലും “വിമർശനം എങ്ങനെ നടത്തണം, വിമർശനം എങ്ങനെ സ്വീകരിക്കണം” എന്നതിനെക്കുറിച്ച് പ്രത്യേക പരിശീലനം നൽകാം. ഒരു വ്യക്തിയെ ലക്ഷ്യമിടാതെ തീരുമാനത്തെ വിമർശിക്കുക, തെളിവില്ലാത്ത ആരോപണം ഒഴിവാക്കുക, അഭിപ്രായവ്യത്യാസത്തിന് വസ്തുതാപരമായ കാരണം നൽകുക, വ്യക്തിപരമായ വൈരാഗ്യം സംഘടനാ ചർച്ചയിലേക്ക് കൊണ്ടുവരാതിരിക്കുക, വിമർശനത്തിന് മറുപടി നൽകുമ്പോൾ വിമർശകനെ അപമാനിക്കാതിരിക്കുക തുടങ്ങിയ ശീലങ്ങൾ വളർത്തണം. ഇത്തരമൊരു സംസ്കാരം വളർന്നാൽ പാർട്ടിക്കുള്ളിലെ വൈരുദ്ധ്യങ്ങൾ സംഘടനാ ദൗർബല്യങ്ങളായി മാറാതെ രാഷ്ട്രീയ പഠനത്തിന്റെയും തിരുത്തലിന്റെയും ഉപാധികളായി മാറും.
പ്രവർത്തകരുടെ പൊതുപെരുമാറ്റത്തിൽ മറ്റൊരു പ്രധാന ഘടകം കേൾവിയുടെ സംസ്കാരമാണ്. പലപ്പോഴും രാഷ്ട്രീയ പ്രവർത്തനം സംസാരിക്കുന്നതിലേക്കാണ് ചുരുങ്ങുന്നത്. എന്നാൽ ജനങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെടുന്ന പ്രവർത്തകൻ ആദ്യം കേൾക്കുന്നവനായിരിക്കണം. ജനങ്ങളുടെ പരാതികൾ, സംശയങ്ങൾ, വിമർശനങ്ങൾ, അസന്തോഷങ്ങൾ, അനുഭവങ്ങൾ എന്നിവ ക്ഷമയോടെ കേൾക്കണം. പാർട്ടിയോട് യോജിക്കാത്ത ഒരു വ്യക്തി പറയുന്ന കാര്യത്തിലും യുക്തിയുള്ള ഭാഗമുണ്ടെങ്കിൽ അത് അംഗീകരിക്കാനുള്ള ബൗദ്ധിക സത്യസന്ധത വേണം. ജനങ്ങളെ പഠിപ്പിക്കുക എന്നതോടൊപ്പം ജനങ്ങളിൽ നിന്ന് പഠിക്കുക എന്ന സമീപനമാണ് ഒരു യഥാർത്ഥ ജനകീയ രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനം.
ഇത് പ്രത്യേകിച്ച് യുവതലമുറയുമായി ഇടപെടുമ്പോൾ പ്രധാനമാണ്. യുവാക്കളുടെ ഭാഷ, ആശയവിനിമയരീതി, സാമൂഹ്യമാധ്യമ സംസ്കാരം, ജീവിതാഭിലാഷങ്ങൾ, തൊഴിൽ സംബന്ധമായ ആശങ്കകൾ, വ്യക്തിസ്വാതന്ത്ര്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള കാഴ്ചപ്പാടുകൾ എന്നിവ മുൻതലമുറയിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായിരിക്കാം. അവരുടെ ഭാഷയെ പരിഹസിക്കുന്നതിനുപകരം അതിന്റെ സാമൂഹിക പശ്ചാത്തലം മനസ്സിലാക്കണം. അതുപോലെ തന്നെ യുവാക്കളും പൊതുചർച്ചയിലെ ഉത്തരവാദിത്വം മനസ്സിലാക്കണം. തലമുറകൾ തമ്മിലുള്ള പരസ്പര ബഹുമാനമാണ് രാഷ്ട്രീയ സംഘടനയുടെ തുടർച്ച ഉറപ്പാക്കുന്നത്.
പാർട്ടി പ്രവർത്തകരുടെ പരിശീലനത്തിൽ “പൊതുപ്രതിനിധിയുടെ പെരുമാറ്റം”, “മാധ്യമങ്ങളുമായുള്ള ഇടപെടൽ”, “സാമൂഹ്യമാധ്യമ ഉത്തരവാദിത്വം”, “ജനങ്ങളോട് പരാതി സ്വീകരിക്കുന്ന രീതി”, “സംഘർഷസാഹചര്യങ്ങളിൽ ആത്മനിയന്ത്രണം”, “സ്ത്രീകളോടും കുട്ടികളോടും മുതിർന്നവരോടും സാമൂഹികമായി പിന്നാക്കം നിൽക്കുന്നവരോടുമുള്ള മാന്യമായ ഇടപെടൽ” തുടങ്ങിയ വിഷയങ്ങൾ ഉൾപ്പെടുത്താവുന്നതാണ്. ഓരോ പുതിയ പ്രവർത്തകനും സംഘടനയിൽ പ്രവേശിക്കുന്ന ഘട്ടത്തിൽ തന്നെ ഈ അടിസ്ഥാന തത്വങ്ങൾ പരിചയപ്പെടുത്തുകയും, പിന്നീട് സംഘടനാ ജീവിതത്തിൽ ഇടയ്ക്കിടെ പുനഃപരിശീലനം നൽകുകയും ചെയ്യാം. ഇങ്ങനെ ചെയ്താൽ പെരുമാറ്റച്ചട്ടം ശിക്ഷാപരമായ ഒരു രേഖയിൽ നിന്ന് രാഷ്ട്രീയ വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ സ്ഥിരം ഘടകമായി മാറും.
ഇതോടൊപ്പം പാർട്ടി സ്വന്തം പ്രവർത്തകരെ വിലയിരുത്തുമ്പോൾ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് പ്രവർത്തനക്ഷമത, സംഘടനാ ചുമതല നിർവഹണം, പ്രചാരണശേഷി തുടങ്ങിയവയ്ക്കൊപ്പം ജനങ്ങളോടുള്ള പെരുമാറ്റവും പരിഗണിക്കണം. ഒരു പ്രവർത്തകൻ എത്ര സജീവനാണെന്നതുപോലെ തന്നെ അദ്ദേഹം ജനങ്ങളോട് എത്ര മാന്യമായി പെരുമാറുന്നു, അഭിപ്രായവ്യത്യാസങ്ങളെ എങ്ങനെ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നു, സ്വന്തം തെറ്റുകൾ തിരുത്താൻ തയ്യാറാണോ, സാമൂഹ്യമാധ്യമങ്ങളിൽ ഉത്തരവാദിത്വം പാലിക്കുന്നുണ്ടോ, പാർട്ടിയുടെ പൊതുചിത്രത്തെ സംരക്ഷിക്കുന്നുണ്ടോ തുടങ്ങിയവയും സംഘടനാപരമായ വളർച്ചയുടെ മാനദണ്ഡങ്ങളാകണം.
ഇവിടെ “ജനങ്ങളോട് ആദരവ് — എതിരാളിയോട് സംവാദം — സഹപ്രവർത്തകനോട് സഹകരണം — വിമർശകനോട് ക്ഷമ — തെറ്റിനോട് ആത്മവിമർശനം” എന്നൊരു രാഷ്ട്രീയ സംസ്കാരസൂത്രം വികസിപ്പിക്കാവുന്നതാണ്. ഇത് ഒരു മുദ്രാവാക്യം മാത്രമല്ല; സംഘടനാ ജീവിതത്തിന്റെ പ്രായോഗിക മാനദണ്ഡമാകണം. ജനങ്ങളോട് അധികാരഭാവത്തിൽ സംസാരിക്കരുത്; എതിരാളിയോട് വൈരഭാവത്തിൽ സംസാരിക്കരുത്; സഹപ്രവർത്തകനോട് അവഹേളനത്തോടെ പെരുമാറരുത്; വിമർശകനെ ശത്രുവാക്കരുത്; സ്വന്തം തെറ്റിനെ ന്യായീകരിക്കരുത്. ഈ അഞ്ചു ശീലങ്ങൾ പ്രവർത്തകരിൽ വളർത്താൻ കഴിഞ്ഞാൽ പാർട്ടിയുടെ പൊതുസംസ്കാരത്തിൽ ഗണ്യമായ മാറ്റം ഉണ്ടാക്കാൻ കഴിയും.
അവസാനം, കമ്യൂണിസ്റ്റ് രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ ഭാവി സംഘടനയുടെ വലുപ്പത്തിലും തെരഞ്ഞെടുപ്പ് വിജയങ്ങളിലും മാത്രം ആശ്രയിക്കുന്നതല്ല; ജനങ്ങളുടെ ദൈനംദിന ജീവിതത്തിൽ പാർട്ടി പ്രവർത്തകർ എങ്ങനെ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു എന്നതിലും ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു. ഒരു പ്രവർത്തകന്റെ സൗമ്യമായ പെരുമാറ്റം, സത്യസന്ധമായ മറുപടി, ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കുന്ന ശീലം, തെറ്റുണ്ടായാൽ ക്ഷമ ചോദിക്കാനുള്ള ധൈര്യം, എതിരാളിയോടുപോലും മനുഷ്യാന്തസ്സോടെ പെരുമാറാനുള്ള കഴിവ്—ഇവയെല്ലാം രാഷ്ട്രീയ പ്രവർത്തനത്തിന്റെ ഭാഗങ്ങളാണ്. അതിനാൽ പൊതുമര്യാദയും രാഷ്ട്രീയ സംസ്കാരവും സംഘടനാ അച്ചടക്കവും ജനാധിപത്യബോധവും പരസ്പരം ബന്ധിപ്പിച്ചുകൊണ്ടുള്ള ഒരു പുതിയ പ്രവർത്തക സംസ്കാരം വളർത്തേണ്ടത് അനിവാര്യമാണ്.
കമ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രവർത്തകന്റെ വാക്കുകളിൽ രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ ശക്തിയും, പെരുമാറ്റത്തിൽ മനുഷ്യന്റെ മഹത്വവും, പ്രവർത്തനത്തിൽ ജനങ്ങളോടുള്ള പ്രതിബദ്ധതയും ഒരേസമയം പ്രതിഫലിക്കണം. രാഷ്ട്രീയ പോരാട്ടം ശക്തമാകട്ടെ; പക്ഷേ ഭാഷ അധഃപതിക്കരുത്. വിമർശനം രൂക്ഷമാകട്ടെ; പക്ഷേ മനുഷ്യാന്തസ്സ് നഷ്ടപ്പെടരുത്. സംഘടനാ അച്ചടക്കം ശക്തമാകട്ടെ; പക്ഷേ ജനാധിപത്യ സംവാദം ഇല്ലാതാകരുത്. സാമൂഹ്യമാധ്യമ പോരാട്ടം സജീവമാകട്ടെ; പക്ഷേ അസത്യവും വ്യക്തിഹത്യയും അതിന്റെ ആയുധങ്ങളാകരുത്. ഈ സന്തുലിതാവസ്ഥ കൈവരിക്കുകയാണ് ഒരു ആധുനികവും ജനകീയവും രാഷ്ട്രീയമായി പക്വവുമായ കമ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രവർത്തക സംസ്കാരത്തിന്റെ പ്രധാന ലക്ഷ്യം.
Leave a comment