സോഷ്യൽ മീഡിയ ഇന്ന് രാഷ്ട്രീയ ആശയങ്ങളുടെ പ്രചാരണത്തിനുള്ള ഒരു ഉപകരണം മാത്രമല്ല; സമൂഹത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയബോധം രൂപപ്പെടുന്ന പ്രധാന പൊതുമണ്ഡലമായി മാറിയിരിക്കുകയാണ്. ഒരു രാഷ്ട്രീയ പ്രവർത്തകൻ പൊതുയോഗത്തിൽ സംസാരിക്കുന്നതിനേക്കാൾ അനേകം മടങ്ങ് ആളുകളിലേക്ക് ഒരു സോഷ്യൽ മീഡിയ പോസ്റ്റിലൂടെയോ കമന്റിലൂടെയോ എത്താൻ കഴിയും. അതുകൊണ്ടുതന്നെ സോഷ്യൽ മീഡിയയിലെ ഓരോ വാക്കിനും ഓരോ പ്രതികരണത്തിനും രാഷ്ട്രീയ പ്രാധാന്യമുണ്ട്. പ്രത്യേകിച്ച് കമ്യൂണിസ്റ്റുകാരെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഇത് കൂടുതൽ ഗൗരവമുള്ള വിഷയമാണ്. കാരണം, ഒരു കമ്യൂണിസ്റ്റുകാരൻ അവതരിപ്പിക്കുന്നത് വ്യക്തിപരമായ അഭിപ്രായം മാത്രമല്ല; സമത്വം, മനുഷ്യഗൗരവം, യുക്തിചിന്ത, ശാസ്ത്രീയ മനോഭാവം, ജനാധിപത്യം, സാമൂഹിക നീതി തുടങ്ങിയ മൂല്യങ്ങളെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ള ഒരു ജീവിതവീക്ഷണമാണ്. ആ ആശയങ്ങളുടെ മഹത്വം ഭാഷയിലും പെരുമാറ്റത്തിലും പ്രതിഫലിക്കാത്ത പക്ഷം ആശയവും പ്രവർത്തകനും തമ്മിൽ വലിയൊരു വൈരുദ്ധ്യം രൂപപ്പെടും.
കമ്യൂണിസ്റ്റുകാരന്റെ രാഷ്ട്രീയ സംസ്കാരം ആദ്യം പ്രകടമാകേണ്ടത് എതിരാളിയോടുള്ള പെരുമാറ്റത്തിലാണ്. അഭിപ്രായവ്യത്യാസമുള്ള ഒരാളെ അപമാനിക്കുക, വ്യക്തിപരമായി അധിക്ഷേപിക്കുക, കുടുംബത്തെക്കുറിച്ച് മോശമായി സംസാരിക്കുക, ജാതി-മത-ലിംഗപരമായ അധിക്ഷേപങ്ങൾ നടത്തുക, പരിഹാസത്തിലൂടെ വ്യക്തിയെ തകർക്കാൻ ശ്രമിക്കുക എന്നിവ രാഷ്ട്രീയ സംവാദത്തിന്റെ നിലവാരം താഴ്ത്തുന്നതാണ്. ഒരു ആശയത്തെ ശക്തമായി വിമർശിക്കാം; ഒരു രാഷ്ട്രീയ നിലപാടിനെ കടുത്ത ഭാഷയിൽ ചോദ്യം ചെയ്യാം; ഒരു നയത്തിന്റെ സാമൂഹിക പ്രത്യാഘാതങ്ങളെ തെളിവുകളോടെ തുറന്നുകാട്ടാം. എന്നാൽ വ്യക്തിയുടെ മാനവിക ഗൗരവത്തെ നിഷേധിക്കേണ്ട ആവശ്യമില്ല. ആശയത്തോട് പോരാടുക, വ്യക്തിയെ അപമാനിക്കരുത് എന്ന തത്വം സോഷ്യൽ മീഡിയയിലെ കമ്യൂണിസ്റ്റ് ഇടപെടലിന്റെ അടിസ്ഥാന സംസ്കാരമാകണം.
ഇത് ദൗർബല്യത്തിന്റെ അടയാളമല്ല. മറിച്ച് ശക്തമായ രാഷ്ട്രീയ സംസ്കാരത്തിന്റെ അടയാളമാണ്. സ്വന്തം വാദത്തിൽ ആത്മവിശ്വാസമുള്ള ഒരാൾക്ക് എതിരാളിയെ അധിക്ഷേപിക്കേണ്ട ആവശ്യം കുറവായിരിക്കും. തെളിവുകളും യുക്തിയും ചരിത്രപരമായ അനുഭവങ്ങളും സാമൂഹിക യാഥാർഥ്യങ്ങളും ഉപയോഗിച്ച് വാദിക്കാൻ കഴിയുന്ന ഒരാൾക്ക് വ്യക്തിപരമായ ആക്രമണത്തിന്റെ സഹായം തേടേണ്ടതില്ല. അതുകൊണ്ട് സോഷ്യൽ മീഡിയയിലെ മാന്യമായ ഭാഷ മൃദുത്വം മാത്രമല്ല; ബൗദ്ധിക ശക്തിയുടെ പ്രകടനവുമാണ്.
കമ്യൂണിസ്റ്റുകാരുടെ ഭാഷയിൽ പ്രത്യേകിച്ച് യുക്തിയും തെളിവും കൃത്യതയും ഉണ്ടായിരിക്കണം. “അവർ എല്ലാം കള്ളന്മാരാണ്”, “അവർക്കൊന്നും ബുദ്ധിയില്ല”, “ഈ പാർട്ടി രാജ്യത്തെ നശിപ്പിച്ചു” തുടങ്ങിയ പൊതുവായ ആരോപണങ്ങൾ വികാരപരമായി ശക്തമായി തോന്നിയാലും അവ രാഷ്ട്രീയ വിദ്യാഭ്യാസത്തിന് വലിയ സംഭാവന നൽകുന്നില്ല. അതിന് പകരം എന്താണ് സംഭവിച്ചത്, അതിന്റെ തെളിവ് എന്താണ്, അതിന്റെ സാമൂഹിക കാരണമെന്താണ്, അതിന്റെ പ്രത്യാഘാതം എന്താണ്, ബദൽ എന്താണ് എന്നിങ്ങനെ വിശദീകരിക്കുന്ന ഭാഷയാണ് കൂടുതൽ ഫലപ്രദം. സോഷ്യൽ മീഡിയയിലെ ഓരോ ഇടപെടലും ഒരു ചെറിയ രാഷ്ട്രീയ പഠനക്ലാസായി മാറണം.
ഭാഷയുടെ നിലവാരം രാഷ്ട്രീയ പ്രവർത്തകന്റെ വിശ്വാസ്യതയെയും സ്വാധീനിക്കുന്നു. അക്ഷരത്തെറ്റുകൾ, അസഭ്യപ്രയോഗങ്ങൾ, അനാവശ്യമായ ഇംഗ്ലീഷ്-മലയാളം കലർത്തൽ, വസ്തുത പരിശോധിക്കാത്ത അവകാശവാദങ്ങൾ, അമിതമായ പരിഹാസം, വ്യക്തിഹത്യ, പ്രകോപനപരമായ തലക്കെട്ടുകൾ എന്നിവ തുടർച്ചയായി ഉപയോഗിക്കുമ്പോൾ വായനക്കാരിൽ ഒരു പ്രത്യേക രാഷ്ട്രീയ സംസ്കാരത്തിന്റെ പ്രതിച്ഛായ രൂപപ്പെടും. മറിച്ച് വ്യക്തമായ വാക്യങ്ങൾ, സമ്പന്നമായ പദസമ്പത്ത്, ലളിതവും കൃത്യവുമായ അവതരണം, യുക്തിപൂർവമായ ഘടന, ആവശ്യമായിടത്ത് കണക്കുകളും രേഖകളും ഉദ്ധരണികളും ഉപയോഗിക്കൽ എന്നിവ രാഷ്ട്രീയ ആശയത്തിന് കൂടുതൽ വിശ്വാസ്യത നൽകും.
ഇവിടെ ലാളിത്യത്തിനും ഗൗരവത്തിനും ഒരുപോലെ പ്രാധാന്യമുണ്ട്. ഉയർന്ന നിലവാരമുള്ള ഭാഷ എന്നതുകൊണ്ട് സാധാരണ ജനങ്ങൾക്ക് മനസ്സിലാകാത്ത സങ്കീർണ്ണമായ പദങ്ങൾ ഉപയോഗിക്കണമെന്നല്ല അർത്ഥം. മറിച്ച് സങ്കീർണ്ണമായ ആശയങ്ങളെ സാധാരണ മനുഷ്യർക്ക് എളുപ്പത്തിൽ മനസ്സിലാകുന്ന ഭാഷയിൽ വിശദീകരിക്കാനുള്ള കഴിവാണ് യഥാർത്ഥ ഭാഷാപ്രാവീണ്യം. ഒരു തൊഴിലാളിക്കും കർഷകനും വിദ്യാർത്ഥിക്കും അധ്യാപകനും പ്രൊഫഷണലിനും ഒരുപോലെ മനസ്സിലാകുന്ന ഭാഷയിൽ വർഗബന്ധം, മൂലധനം, സ്വകാര്യവൽക്കരണം, സാമൂഹിക അസമത്വം, പൊതുമേഖല, ക്ഷേമരാഷ്ട്രം തുടങ്ങിയ വിഷയങ്ങൾ അവതരിപ്പിക്കാൻ കഴിയുന്നത് ഒരു കമ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രവർത്തകന്റെ പ്രധാന രാഷ്ട്രീയ കഴിവാണ്.
സോഷ്യൽ മീഡിയയിൽ പ്രകോപനത്തിന് ഉടൻ പ്രതികരിക്കാതിരിക്കുക എന്നതും രാഷ്ട്രീയ സംസ്കാരത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്. എതിരാളി മനഃപൂർവം പ്രകോപിപ്പിക്കുന്ന ഒരു കമന്റ് ഇട്ടാൽ അതേ നിലവാരത്തിൽ തിരിച്ചടിക്കുന്നത് എളുപ്പമാണ്. എന്നാൽ ഒരു കമ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രവർത്തകൻ തന്റെ പ്രതികരണത്തെ നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിയണം. ആദ്യം ആരോപണം മനസ്സിലാക്കുക, വസ്തുത പരിശോധിക്കുക, ആവശ്യമെങ്കിൽ ചോദ്യം ചോദിക്കുക, തെറ്റാണെങ്കിൽ തെളിവോടെ തിരുത്തുക, ശരിയാണെങ്കിൽ അംഗീകരിക്കുക. സ്വന്തം പക്ഷത്തുള്ള ഒരാളുടെ തെറ്റായ വാദം പോലും തിരുത്താനുള്ള സത്യസന്ധത ഉണ്ടായിരിക്കണം. സത്യം പാർട്ടി അനുകൂലമോ പ്രതികൂലമോ എന്നതനുസരിച്ച് മാറുന്നതല്ല എന്ന ബോധം രാഷ്ട്രീയ സംവാദത്തിന്റെ വിശ്വാസ്യത വർധിപ്പിക്കും.
അതോടൊപ്പം, തെറ്റായ വിവരങ്ങൾ പ്രചരിപ്പിക്കാതിരിക്കാനുള്ള ഉത്തരവാദിത്വവും വളരെ പ്രധാനമാണ്. സോഷ്യൽ മീഡിയയിൽ ഒരു വാർത്ത പങ്കുവയ്ക്കുന്നതിന് മുമ്പ് അതിന്റെ ഉറവിടം പരിശോധിക്കണം. പഴയ വാർത്തയെ പുതിയ സംഭവമായി അവതരിപ്പിക്കരുത്. എഡിറ്റ് ചെയ്ത വീഡിയോയെ പൂർണ്ണമായ വീഡിയോയായി അവതരിപ്പിക്കരുത്. കേട്ടുകേൾവിയെ വസ്തുതയായി പ്രചരിപ്പിക്കരുത്. കണക്കുകൾ ഉപയോഗിക്കുമ്പോൾ അവയുടെ കാലയളവും ഉറവിടവും വ്യക്തമാക്കണം. സ്വന്തം രാഷ്ട്രീയ നിലപാടിന് അനുകൂലമാണെന്ന കാരണത്താൽ മാത്രം പരിശോധിക്കാത്ത വിവരങ്ങൾ പങ്കുവയ്ക്കുന്നത് ദീർഘകാലത്തിൽ വിശ്വാസ്യതയ്ക്ക് ദോഷം ചെയ്യും.
വിരുദ്ധാഭിപ്രായത്തെ കേൾക്കാനുള്ള കഴിവും കമ്യൂണിസ്റ്റ് സംസ്കാരത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്. സോഷ്യൽ മീഡിയയിൽ ഒരേ അഭിപ്രായമുള്ളവരുമായി മാത്രം സംസാരിച്ചാൽ സ്വന്തം നിലപാടിലെ ദൗർബല്യങ്ങൾ തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയാതെ പോകും. എതിരാളിയുടെ വാദത്തിൽ യുക്തിയുള്ള ഭാഗമുണ്ടെങ്കിൽ അത് അംഗീകരിക്കാനും സ്വന്തം നിലപാടിൽ തിരുത്തൽ ആവശ്യമാണെങ്കിൽ അത് നടത്താനും കഴിയണം. മാർക്സിയൻ ചിന്തയുടെ ശാസ്ത്രീയ സമീപനവുമായി ഇത് കൂടുതൽ പൊരുത്തപ്പെടുന്നു. യാഥാർഥ്യത്തെ മുൻകൂട്ടി നിശ്ചയിച്ച ധാരണകൾക്ക് അനുസരിച്ച് വളച്ചൊടിക്കുന്നതിനു പകരം യാഥാർഥ്യത്തിൽ നിന്ന് പഠിക്കുകയും സ്വന്തം ധാരണകളെ നിരന്തരം പരിശോധിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതാണ് കൂടുതൽ ഫലപ്രദമായ സമീപനം.
ഇത്തരം സംവാദ സംസ്കാരം പ്രത്യേകിച്ച് യുവതലമുറയുമായി ബന്ധപ്പെടുന്നതിൽ പ്രധാനമാണ്. ഇന്നത്തെ യുവാക്കൾ സോഷ്യൽ മീഡിയയിൽ രാഷ്ട്രീയത്തെ പുസ്തകങ്ങളിലൂടെയോ പാർട്ടി ക്ലാസുകളിലൂടെയോ മാത്രം പരിചയപ്പെടുന്നില്ല. ഒരു രാഷ്ട്രീയ പ്രവർത്തകന്റെ ഒരു പോസ്റ്റ്, ഒരു കമന്റ്, ഒരു വീഡിയോ, ഒരു മറുപടി എന്നിവയിലൂടെ അവർ ആ രാഷ്ട്രീയ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ സ്വഭാവത്തെക്കുറിച്ച് ധാരണ രൂപപ്പെടുത്താം. അതിനാൽ ഒരു കമ്യൂണിസ്റ്റുകാരന്റെ ഓൺലൈൻ പെരുമാറ്റം തന്നെ ഒരു രാഷ്ട്രീയ വിദ്യാഭ്യാസ ഉപകരണമായി മാറുന്നു. മനുഷ്യരോട് ബഹുമാനത്തോടെ സംസാരിക്കുന്ന, വസ്തുത പരിശോധിക്കുന്ന, യുക്തിപൂർവം വാദിക്കുന്ന, തെറ്റ് സമ്മതിക്കുന്ന, പഠിക്കാൻ തയ്യാറുള്ള ഒരു രാഷ്ട്രീയ പ്രവർത്തകന്റെ പെരുമാറ്റം സ്വാഭാവികമായും കൂടുതൽ വിശ്വാസ്യത സൃഷ്ടിക്കും.
ഇവിടെ ഒരു പ്രധാന വ്യത്യാസം മനസ്സിലാക്കേണ്ടതുണ്ട്: മര്യാദയുള്ള ഭാഷ എന്നത് മൃദുവായ രാഷ്ട്രീയ നിലപാട് എന്നല്ല. അനീതി അനീതിയാണെന്ന് ശക്തമായി പറയാം. ചൂഷണത്തെ ചൂഷണമെന്നു വിളിക്കാം. വർഗപരമായ താൽപര്യങ്ങളെ തുറന്നുകാട്ടാം. ജനവിരുദ്ധ നയങ്ങളെ ശക്തമായി വിമർശിക്കാം. എന്നാൽ വിമർശനത്തിന്റെ ശക്തി അസഭ്യവാക്കുകളുടെ എണ്ണത്തിൽ അളക്കേണ്ടതില്ല. വാദത്തിന്റെ വ്യക്തതയിലും തെളിവിന്റെ ശക്തിയിലും ചരിത്രപരമായ വിശകലനത്തിന്റെ ആഴത്തിലുമാണ് അതിന്റെ ശക്തി. ഭാഷ കടുപ്പമുള്ളതാകാം; പക്ഷേ സംസ്കാരരഹിതമാകേണ്ടതില്ല.
അതുകൊണ്ട് സോഷ്യൽ മീഡിയയിൽ ഇടപെടുന്ന ഓരോ കമ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രവർത്തകനും സ്വയം ചോദിക്കേണ്ട ചില ചോദ്യങ്ങളുണ്ട്: ഞാൻ പറയുന്നത് വസ്തുതാപരമാണോ? അതിന്റെ ഉറവിടം എന്താണ്? ഞാൻ വ്യക്തിയെയാണോ ആക്രമിക്കുന്നത്, ആശയത്തെയാണോ വിമർശിക്കുന്നത്? എന്റെ ഭാഷ എതിരാളിയുടെ മാനവിക ഗൗരവത്തെ നിഷേധിക്കുന്നുണ്ടോ? എന്റെ വാദത്തിന് തെളിവുണ്ടോ? എതിർവാദം ഞാൻ മനസ്സിലാക്കിയിട്ടുണ്ടോ? എന്റെ സ്വന്തം പക്ഷത്തിന്റെ തെറ്റ് ചൂണ്ടിക്കാണിക്കാൻ എനിക്ക് കഴിയുമോ? ഈ ചോദ്യങ്ങൾ ഓരോ സോഷ്യൽ മീഡിയ ഇടപെടലിനും മുമ്പ് സ്വയം ചോദിക്കുന്ന ശീലം രാഷ്ട്രീയ സംസ്കാരത്തെ തന്നെ മാറ്റാൻ കഴിയും.
അവസാനമായി, സോഷ്യൽ മീഡിയയിലെ കമ്യൂണിസ്റ്റ് ഇടപെടൽ വെറും പ്രതികരണ രാഷ്ട്രീയമായി മാറരുത്. മറ്റുള്ളവർ എന്ത് പോസ്റ്റ് ചെയ്തു എന്നതനുസരിച്ച് പ്രതികരിക്കുന്നതിനു പകരം സമൂഹത്തിലെ യഥാർഥ പ്രശ്നങ്ങളെ പഠിച്ച് ജനങ്ങൾക്ക് ഉപകാരപ്പെടുന്ന അറിവും വിശകലനവും ബദൽ ആശയങ്ങളും അവതരിപ്പിക്കണം. ആരോഗ്യസംരക്ഷണം, വിദ്യാഭ്യാസം, തൊഴിൽ, കൃഷി, പരിസ്ഥിതി, പൊതുമേഖല, സ്ത്രീസമത്വം, ശാസ്ത്രീയ മനോഭാവം, സാങ്കേതികവിദ്യ, സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥ തുടങ്ങിയ വിഷയങ്ങളിൽ ഗൗരവമുള്ള ഉള്ളടക്കം സൃഷ്ടിക്കണം. അപ്പോൾ സോഷ്യൽ മീഡിയ ഒരു വിവാദ വേദിയിൽ നിന്ന് രാഷ്ട്രീയ വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെയും ജനബോധവൽക്കരണത്തിന്റെയും വേദിയായി മാറും.
ഒരു കമ്യൂണിസ്റ്റുകാരന്റെ യഥാർത്ഥ ശക്തി എതിരാളിയെ ഏറ്റവും മോശമായ വാക്കുകളിൽ അധിക്ഷേപിക്കുന്നതിലല്ല; എതിരാളിയോട് പോലും മനുഷ്യഗൗരവം നിലനിർത്തിക്കൊണ്ട് സ്വന്തം ആശയം ഏറ്റവും വ്യക്തമായും യുക്തിപൂർവമായും ശക്തമായും അവതരിപ്പിക്കുന്നതിലാണ്. സോഷ്യൽ മീഡിയയിൽ ഓരോ വാക്കും ഒരു രാഷ്ട്രീയ പ്രവർത്തനമാണ്. ഓരോ കമന്റും ഒരു രാഷ്ട്രീയ പ്രതിച്ഛായ നിർമ്മിക്കുന്നു. ഓരോ സംവാദവും ഒരു ചെറിയ ജനാധിപത്യ പരിശീലനമാണ്. അതുകൊണ്ട് ഉയർന്ന നിലവാരമുള്ള ഭാഷയും സംസ്കാരവും കമ്യൂണിസ്റ്റുകാർക്കുള്ള ഒരു അലങ്കാരം മാത്രമല്ല; അവരുടെ രാഷ്ട്രീയ ജീവിതത്തിന്റെ അവിഭാജ്യ ഘടകമായിരിക്കണം.
ഇതിന്റെ അടുത്ത ഘട്ടമായി നോക്കുമ്പോൾ, സോഷ്യൽ മീഡിയയിലെ കമ്യൂണിസ്റ്റ് ഇടപെടലിന്റെ ലക്ഷ്യം എതിരാളിയെ തോൽപ്പിക്കുക എന്നതിൽ നിന്ന് ജനങ്ങളെ ചിന്തിപ്പിക്കുക എന്നതിലേക്ക് മാറേണ്ടതുണ്ട്. ഒരു കമന്റിൽ ആരാണ് കൂടുതൽ പരിഹാസം നടത്തിയത്, ആരാണ് കൂടുതൽ ശക്തമായ വാക്കുകൾ ഉപയോഗിച്ചത്, ആരാണ് അവസാന വാക്ക് പറഞ്ഞത് എന്നതൊന്നും രാഷ്ട്രീയ വിജയത്തിന്റെ മാനദണ്ഡങ്ങളല്ല. ഒരു സംവാദം അവസാനിച്ചശേഷം അത് വായിച്ച മൂന്നാമത്തെ വ്യക്തിയുടെ മനസ്സിൽ കൂടുതൽ വ്യക്തമായ ഒരു ധാരണ രൂപപ്പെട്ടോ എന്നതാണ് പ്രധാനപ്പെട്ട ചോദ്യം. സോഷ്യൽ മീഡിയയിലെ യഥാർഥ രാഷ്ട്രീയ പ്രേക്ഷകർ പലപ്പോഴും നേരിട്ട് സംവാദത്തിൽ പങ്കെടുക്കുന്നവരല്ല; നിശ്ശബ്ദമായി വായിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ആയിരക്കണക്കിന് ആളുകളാണ്. അതിനാൽ ഒരു കമ്യൂണിസ്റ്റുകാരൻ മറുപടി നൽകുമ്പോൾ തന്റെ മുന്നിലുള്ള വ്യക്തിയെ മാത്രമല്ല, ആ സംവാദം വായിക്കുന്ന സമൂഹത്തെയും അഭിസംബോധന ചെയ്യുകയാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കണം.
ഇവിടെ സംവാദത്തിലെ മൂന്നാമത്തെ വ്യക്തി എന്ന ആശയം വളരെ പ്രധാനമാണ്. ഒരു കമ്യൂണിസ്റ്റുകാരനും അദ്ദേഹത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയ എതിരാളിയും തമ്മിൽ കടുത്ത വാദപ്രതിവാദം നടക്കുമ്പോൾ, അതിനിടയിൽ ഒന്നും എഴുതാതെ വായിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരാൾ ഉണ്ടായിരിക്കാം. ആ വ്യക്തിക്ക് വിഷയത്തെക്കുറിച്ച് വ്യക്തമായ നിലപാടില്ലായിരിക്കാം. ഇരുപക്ഷത്തിന്റെയും വാദങ്ങൾ പരിശോധിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയായിരിക്കാം. അത്തരം ഒരാളുടെ മുന്നിൽ അസഭ്യമായ ഭാഷയും വ്യക്തിപരമായ ആക്രമണങ്ങളും നിറഞ്ഞ സംവാദം നടക്കുമ്പോൾ, വിഷയത്തിന്റെ യഥാർഥ രാഷ്ട്രീയ ഉള്ളടക്കം പിന്നിലേക്ക് പോകും. എന്നാൽ അതേ സംവാദത്തിൽ വസ്തുതകളും കണക്കുകളും ചരിത്രപരമായ തെളിവുകളും യുക്തിപരമായ വിശദീകരണങ്ങളും മാന്യമായ ഭാഷയും കാണുമ്പോൾ, വായനക്കാരന് വിഷയത്തെക്കുറിച്ച് പഠിക്കാനുള്ള താൽപര്യം ഉണ്ടാകും. അതുകൊണ്ട് സോഷ്യൽ മീഡിയയിലെ ഓരോ സംവാദവും ഒരു പൊതുജന രാഷ്ട്രീയ വിദ്യാഭ്യാസ അവസരമായി കാണേണ്ടതാണ്.
കമ്യൂണിസ്റ്റുകാരുടെ ഭാഷയിൽ മനുഷ്യനെ കാണുന്ന ദൃഷ്ടികോണം പ്രതിഫലിക്കണം. ഒരു വ്യക്തി തെറ്റായ രാഷ്ട്രീയ നിലപാട് സ്വീകരിച്ചുവെന്ന കാരണത്താൽ അയാൾ മനുഷ്യനെന്ന നിലയിൽ ബഹുമാനം അർഹിക്കുന്നില്ല എന്ന ധാരണ കമ്യൂണിസ്റ്റ് സംസ്കാരത്തിന് യോജിച്ചതല്ല. മനുഷ്യരുടെ ബോധം അവരുടെ സാമൂഹിക സാഹചര്യങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ടതാണ്. വിദ്യാഭ്യാസം, കുടുംബപശ്ചാത്തലം, സാമ്പത്തിക സ്ഥിതി, മാധ്യമ സ്വാധീനം, സാമൂഹിക അനുഭവങ്ങൾ, ചരിത്രപരമായ സാഹചര്യങ്ങൾ തുടങ്ങിയ അനേകം ഘടകങ്ങൾ മനുഷ്യരുടെ രാഷ്ട്രീയ ചിന്തയെ സ്വാധീനിക്കുന്നു. അതിനാൽ തെറ്റായ അഭിപ്രായത്തെ തിരുത്താൻ ശ്രമിക്കുന്നതും തെറ്റായ അഭിപ്രായം പറയുന്ന മനുഷ്യനെ അപമാനിക്കുന്നതും തമ്മിൽ വലിയ വ്യത്യാസമുണ്ട്. ബോധത്തെ മാറ്റാനുള്ള രാഷ്ട്രീയമാണ് വേണ്ടത്; മനുഷ്യനെ തകർക്കാനുള്ള രാഷ്ട്രീയമല്ല.
അതുകൊണ്ട് ഒരു എതിരാളി തെറ്റായ വിവരം പ്രചരിപ്പിച്ചാൽ “നിനക്ക് ഒന്നും അറിയില്ല” എന്ന് പറയുന്നതിന് പകരം, “ഈ വാദത്തിന് ലഭ്യമായ രേഖകൾ ഇതിന് വിരുദ്ധമാണ്” എന്ന് പറയാൻ കഴിയണം. ഒരാൾ ചരിത്രത്തെ തെറ്റായി അവതരിപ്പിച്ചാൽ “ചരിത്രമറിയാത്ത വിഡ്ഢി” എന്നതിനുപകരം, “ഈ സംഭവത്തിന്റെ രേഖപ്പെടുത്തിയ ചരിത്രപരമായ പശ്ചാത്തലം ഇതാണ്” എന്ന് വിശദീകരിക്കണം. ഒരാൾ സാമ്പത്തിക കണക്കുകൾ തെറ്റായി ഉപയോഗിച്ചാൽ “നിന്റെ കണക്ക് മുഴുവൻ കള്ളമാണ്” എന്നതിനുപകരം, “ഈ കണക്കിന്റെ ഉറവിടവും കാലയളവും പരിശോധിക്കുമ്പോൾ ചിത്രം വ്യത്യസ്തമാണ്” എന്ന് തെളിയിക്കണം. വ്യക്തിയെ തോൽപ്പിക്കുന്ന ഭാഷയ്ക്കുപകരം വാദത്തെ തിരുത്തുന്ന ഭാഷ ഉപയോഗിക്കുമ്പോഴാണ് രാഷ്ട്രീയ സംവാദം ഉയർന്ന നിലവാരത്തിലെത്തുന്നത്.
ഇതിനൊപ്പം സ്വയംവിമർശനത്തിന്റെ സംസ്കാരവും സോഷ്യൽ മീഡിയയിൽ വളർത്തണം. സ്വന്തം രാഷ്ട്രീയ പക്ഷം ചെയ്ത എല്ലാ കാര്യങ്ങളും ശരിയാണെന്നും എതിരാളി ചെയ്യുന്ന എല്ലാ കാര്യങ്ങളും തെറ്റാണെന്നും കരുതുന്ന സമീപനം ശാസ്ത്രീയ ചിന്തയ്ക്ക് വിരുദ്ധമാണ്. ഒരു കമ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രവർത്തകൻ തന്റെ പാർട്ടിയുടെയോ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെയോ നയങ്ങളിലെ പിഴവുകൾ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുമ്പോൾ അതിനെ ശത്രുതയായി കാണേണ്ടതില്ല. യഥാർഥത്തിൽ തെറ്റുകൾ തിരിച്ചറിയാനും തിരുത്താനും കഴിയുന്ന ശേഷിയാണ് ഒരു രാഷ്ട്രീയ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ജീവശക്തി. “നമ്മുടെ പക്ഷം ആയതിനാൽ ശരി” എന്ന സമീപനത്തിൽ നിന്ന് “തെളിവ് എന്താണ് പറയുന്നത്?” എന്ന സമീപനത്തിലേക്ക് മാറേണ്ടതുണ്ട്. സോഷ്യൽ മീഡിയയിലെ കമ്യൂണിസ്റ്റ് സംവാദം ഈ ആത്മപരിശോധനയുടെ ഒരു പൊതുവേദിയാകാനും കഴിയും.
വ്യത്യസ്ത അഭിപ്രായത്തെ സഹിക്കാനുള്ള ശേഷി ജനാധിപത്യ രാഷ്ട്രീയ സംസ്കാരത്തിന്റെ പ്രധാന അടയാളമാണ്. സോഷ്യൽ മീഡിയയിൽ ഒരാൾക്ക് കമ്യൂണിസ്റ്റ് ആശയങ്ങളോട് ശക്തമായി വിയോജിക്കാം. മറ്റൊരാൾക്ക് മുതലാളിത്തത്തെ അനുകൂലിക്കാം. മറ്റൊരാൾക്ക് മതപരമായ ഒരു രാഷ്ട്രീയ നിലപാട് ഉണ്ടായിരിക്കാം. മറ്റൊരാൾക്ക് ദേശീയതയെക്കുറിച്ച് വ്യത്യസ്തമായ കാഴ്ചപ്പാട് ഉണ്ടായിരിക്കാം. ഇതെല്ലാം ഉള്ള സാഹചര്യത്തിൽ കമ്യൂണിസ്റ്റുകാരന്റെ ദൗത്യം ഓരോ വ്യത്യസ്ത അഭിപ്രായക്കാരനെയും ശത്രുവായി പ്രഖ്യാപിക്കുക എന്നതല്ല. ഏത് വാദമാണ് തെറ്റെന്ന് തെളിയിക്കാനും ഏത് വാദത്തിലാണ് സാമൂഹിക യാഥാർഥ്യത്തിന്റെ ചില ഘടകങ്ങൾ ഉള്ളതെന്ന് തിരിച്ചറിയാനും കഴിയുന്ന ബൗദ്ധിക ശേഷി വികസിപ്പിക്കുകയാണ് വേണ്ടത്.
ഇവിടെ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് നൽകുന്ന മറുപടിയുടെ നിലവാരവും വളരെ പ്രധാനമാണ്. സോഷ്യൽ മീഡിയയിൽ ഒരു വ്യക്തി കമ്യൂണിസ്റ്റുകാരനോട് കടുത്ത ചോദ്യം ചോദിക്കുമ്പോൾ, അതിൽ പരിഹാസമോ പ്രകോപനമോ ഉണ്ടെങ്കിലും, ആദ്യം അതിന്റെ യഥാർഥ ഉള്ളടക്കം കണ്ടെത്തണം. ചോദ്യം പ്രസക്തമാണെങ്കിൽ അതിന് നേരിട്ട് മറുപടി നൽകണം. മറുപടി അറിയില്ലെങ്കിൽ “ഇതിന്റെ കൃത്യമായ വിവരം ഇപ്പോൾ എന്റെ കൈവശമില്ല” എന്ന് പറയാനുള്ള സത്യസന്ധത ഉണ്ടായിരിക്കണം. ആവശ്യമെങ്കിൽ പരിശോധിച്ചശേഷം മറുപടി നൽകാം. എല്ലാറ്റിനും ഉടൻ മറുപടി നൽകേണ്ട ബാധ്യതയില്ല. അറിയാത്തത് അറിയില്ലെന്ന് സമ്മതിക്കുന്നത് ബൗദ്ധിക ദൗർബല്യമല്ല; അത് വിശ്വാസ്യതയുടെ അടയാളമാണ്.
അതുപോലെ തന്നെ, സോഷ്യൽ മീഡിയയിലെ വാക്കുകളുടെ തിരഞ്ഞെടുപ്പിന് വർഗപരമായും സാമൂഹികമായും പ്രാധാന്യമുണ്ട്. തൊഴിലാളികളെക്കുറിച്ചും ദരിദ്രരെക്കുറിച്ചും കർഷകരെക്കുറിച്ചും പിന്നാക്ക വിഭാഗങ്ങളെക്കുറിച്ചും സംസാരിക്കുമ്പോൾ അവരെ രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ വെറും “വോട്ടുബാങ്ക്” ആയി കാണിക്കുന്ന ഭാഷ ഒഴിവാക്കണം. അവർ ചരിത്രത്തെ നിർമ്മിക്കുന്ന മനുഷ്യരാണ് എന്ന ബോധം ഭാഷയിൽ പ്രതിഫലിക്കണം. ജനങ്ങളോട് സംസാരിക്കുന്ന ഒരു കമ്യൂണിസ്റ്റുകാരന്റെ ഭാഷയിൽ അവഹേളനമോ മേൽക്കോയ്മാബോധമോ ഉണ്ടാകരുത്. ജനങ്ങളെ പഠിപ്പിക്കേണ്ടവരായി മാത്രം കാണുന്നതിന് പകരം ജനങ്ങളിൽ നിന്ന് പഠിക്കുകയും ജനങ്ങളുമായി സംവദിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന രാഷ്ട്രീയ സംസ്കാരം വളർത്തേണ്ടതുണ്ട്.
സോഷ്യൽ മീഡിയയിൽ ചുരുക്കത്തിന്റെ പേരിൽ ആശയത്തെ നശിപ്പിക്കുന്ന പ്രവണതയും ഒഴിവാക്കണം. ഒരു വിഷയത്തെ ഒരു വരിയിൽ വിശദീകരിക്കാൻ കഴിയാത്തതുകൊണ്ട് അത് മോശമായ ആശയമല്ല. ചില സാമൂഹിക പ്രശ്നങ്ങൾക്ക് ചരിത്രപരമായ പശ്ചാത്തലവും സാമ്പത്തിക കാരണങ്ങളും രാഷ്ട്രീയ പ്രത്യാഘാതങ്ങളും ഉണ്ടായിരിക്കും. അവയെ ഒരു മുദ്രാവാക്യത്തിലേക്ക് ചുരുക്കുമ്പോൾ പലപ്പോഴും യാഥാർഥ്യത്തിന്റെ സങ്കീർണ്ണത നഷ്ടപ്പെടും. അതിനാൽ ചെറു പോസ്റ്റുകൾക്കൊപ്പം വിശദമായ ലേഖനങ്ങളും വിശദീകരണ വീഡിയോകളും ഡാറ്റ അധിഷ്ഠിതമായ കുറിപ്പുകളും പുസ്തകങ്ങളും പഠനസാമഗ്രികളും പ്രചരിപ്പിക്കേണ്ടതാണ്. സോഷ്യൽ മീഡിയയെ അറിവിന്റെ വേഗത്തിലുള്ള വിതരണത്തിനുള്ള വേദി ആക്കുകയാണ് വേണ്ടത്.
അതോടൊപ്പം, കമ്യൂണിസ്റ്റുകാരുടെ സോഷ്യൽ മീഡിയ ഭാഷയിൽ ശാസ്ത്രീയ മനോഭാവം ശക്തമായി പ്രതിഫലിക്കണം. ആരോഗ്യത്തെക്കുറിച്ചോ സാമ്പത്തികശാസ്ത്രത്തെക്കുറിച്ചോ പരിസ്ഥിതിയെക്കുറിച്ചോ സാങ്കേതികവിദ്യയെക്കുറിച്ചോ സമൂഹശാസ്ത്രത്തെക്കുറിച്ചോ സംസാരിക്കുമ്പോൾ തെളിവിന്റെ നിലവാരം പരിശോധിക്കണം. സ്വന്തം ആശയത്തിന് അനുകൂലമാണെന്ന കാരണത്താൽ ശാസ്ത്രീയമായി ദുർബലമായ വാദങ്ങൾ പ്രചരിപ്പിക്കരുത്. ശാസ്ത്രീയ സത്യവും രാഷ്ട്രീയ താൽപര്യവും തമ്മിൽ സംഘർഷമുണ്ടായാൽ സത്യത്തെ പരിശോധിക്കാനുള്ള ധൈര്യം ഉണ്ടായിരിക്കണം. ശാസ്ത്രീയതയെ അവകാശപ്പെടുന്ന രാഷ്ട്രീയത്തിന് ഭാഷയിലും വിവരപ്രയോഗത്തിലും തെളിവിന്റെ സംസ്കാരം അനിവാര്യമാണ്.
ഇതെല്ലാം ചേർന്നാൽ സോഷ്യൽ മീഡിയയിലെ ഒരു പുതിയ കമ്യൂണിസ്റ്റ് രാഷ്ട്രീയ സംസ്കാരം രൂപപ്പെടുത്താം: വ്യക്തിഹത്യയ്ക്ക് പകരം ആശയവിമർശനം, അസഭ്യത്തിന് പകരം കൃത്യത, വ്യാജവാർത്തയ്ക്ക് പകരം തെളിവ്, അന്ധമായ പക്ഷപാതത്തിന് പകരം വിമർശനാത്മക ചിന്ത, മുദ്രാവാക്യത്തിന് പകരം വിശദീകരണം, പ്രകോപനത്തിന് പകരം സംയമനം, മേൽക്കോയ്മയ്ക്ക് പകരം ജനങ്ങളോടുള്ള ബഹുമാനം, ആത്മപ്രശംസയ്ക്ക് പകരം ആത്മവിമർശനം.
അത്തരമൊരു സംസ്കാരം വളർന്നാൽ സോഷ്യൽ മീഡിയയിലെ കമ്യൂണിസ്റ്റുകാരന്റെ ഓരോ ഇടപെടലും ഒരു രാഷ്ട്രീയ സന്ദേശമായി മാറും. “ഞങ്ങൾ എന്തിനുവേണ്ടിയാണ് നിലകൊള്ളുന്നത്?” എന്ന ചോദ്യത്തിന് മറുപടി നൽകുന്നത് ഒരു പോസ്റ്റിന്റെ ഉള്ളടക്കം മാത്രമല്ല; ആ പോസ്റ്റ് എഴുതിയിരിക്കുന്ന ഭാഷയും അതിനോട് പ്രതികരിക്കുന്ന രീതിയും കൂടിയാണ്. ആശയത്തിന്റെ മഹത്വം ഭാഷയുടെ നിലവാരത്തിലൂടെയും മനുഷ്യരോടുള്ള പെരുമാറ്റത്തിലൂടെയും തെളിയിക്കപ്പെടുമ്പോഴാണ് രാഷ്ട്രീയ സംസ്കാരം യഥാർഥത്തിൽ ജനങ്ങളിലേക്ക് എത്തുന്നത്.
സോഷ്യൽ മീഡിയയിലെ കമ്യൂണിസ്റ്റ് ഇടപെടലിന്റെ നിലവാരം ഉയർത്തുക എന്നത് വ്യക്തികളുടെ ഭാഷാശൈലി മാത്രം മാറ്റുന്ന ഒരു പ്രക്രിയയായി കാണാൻ പാടില്ല. അത് ഒരു രാഷ്ട്രീയ സംസ്കാരത്തിന്റെ പുനർനിർമ്മാണം തന്നെയായിരിക്കണം. ഒരു പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ സംസ്കാരം അതിന്റെ സമ്മേളന പ്രസംഗങ്ങളിൽ മാത്രമല്ല പ്രകടമാകുന്നത്; സാധാരണ മനുഷ്യരോട് അതിന്റെ പ്രവർത്തകർ എങ്ങനെ സംസാരിക്കുന്നു, വിമർശനം എങ്ങനെ സ്വീകരിക്കുന്നു, തെറ്റ് സംഭവിച്ചാൽ എങ്ങനെ പ്രതികരിക്കുന്നു, എതിരാളിയെ എങ്ങനെ അഭിസംബോധന ചെയ്യുന്നു, സ്വന്തം അഭിപ്രായം എങ്ങനെ തിരുത്തുന്നു, തെളിവില്ലാത്ത ആരോപണങ്ങളെ എങ്ങനെ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നു എന്നിവയിലൂടെയാണ് അതിന്റെ യഥാർഥ സ്വഭാവം പ്രകടമാകുന്നത്. അതിനാൽ സോഷ്യൽ മീഡിയയിലെ ഭാഷയെ ഒരു ചെറിയ സാങ്കേതിക വിഷയമായി കാണാതെ കമ്യൂണിസ്റ്റ് രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ നൈതികവും ബൗദ്ധികവുമായ മുഖത്തിന്റെ ഭാഗം ആയി കാണേണ്ടതുണ്ട്.
പ്രത്യേകിച്ച് വ്യക്തിഹത്യയെ രാഷ്ട്രീയ ആയുധമാക്കുന്ന പ്രവണത ഒഴിവാക്കേണ്ടത് അത്യാവശ്യമാണ്. ഒരു രാഷ്ട്രീയ നേതാവിന്റെ നയത്തെ വിമർശിക്കുന്നതും ആ വ്യക്തിയുടെ കുടുംബം, രൂപം, പ്രായം, വ്യക്തിജീവിതം തുടങ്ങിയവയെ പരിഹസിക്കുന്നതും രണ്ടുതരം കാര്യങ്ങളാണ്. ആദ്യത്തേത് രാഷ്ട്രീയ വിമർശനമാണ്; രണ്ടാമത്തേത് വ്യക്തിപരമായ ആക്രമണമാണ്. നയത്തെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുമ്പോൾ നയത്തിന്റെ ഉള്ളടക്കം, അതിന്റെ ലക്ഷ്യം, നടപ്പാക്കൽ, ഫലം, ലഭ്യമായ കണക്കുകൾ എന്നിവ ചർച്ച ചെയ്യാം. ഭരണാധികാരിയുടെ തീരുമാനത്തെ വിമർശിക്കുമ്പോൾ ആ തീരുമാനത്തിന്റെ സാമൂഹിക പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ പരിശോധിക്കാം. എന്നാൽ വ്യക്തിയെ അപമാനിക്കുന്നതിലൂടെ രാഷ്ട്രീയ വാദത്തിന് ശക്തി ലഭിക്കുന്നില്ല. മറിച്ച് യഥാർഥ വിഷയത്തിൽ നിന്ന് സംവാദം വഴിതെറ്റുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്.
പരിഹാസത്തിനും രാഷ്ട്രീയ വിമർശനത്തിനും ഇടയിലുള്ള അതിർത്തിയും തിരിച്ചറിയണം. രാഷ്ട്രീയ കാർട്ടൂണിനും സൃഷ്ടിപരമായ പരിഹാസത്തിനും ജനാധിപത്യത്തിൽ സ്ഥാനമുണ്ട്. എന്നാൽ ഒരു വ്യക്തിയുടെ മാനവിക ഗൗരവത്തെ തകർക്കുന്ന അധിക്ഷേപം പരിഹാസമല്ല. പ്രത്യേകിച്ച് ജാതി, മതം, ലിംഗം, ശരീരഘടന, പ്രായം, വൈകല്യം തുടങ്ങിയ വ്യക്തിപരമായ ഘടകങ്ങളെ പരിഹാസത്തിനുള്ള ആയുധമാക്കുന്നത് രാഷ്ട്രീയ സംസ്കാരത്തെ താഴ്ത്തുന്നു. കമ്യൂണിസ്റ്റ് രാഷ്ട്രീയം മനുഷ്യന്റെ സാമൂഹിക ഗൗരവം ഉയർത്തിപ്പിടിക്കുന്നതാണെങ്കിൽ അതിന്റെ പ്രവർത്തകരുടെ ഭാഷയിലും ആ മൂല്യം കാണേണ്ടതാണ്.
ഇതോടൊപ്പം വിരുദ്ധ രാഷ്ട്രീയ ആശയങ്ങളെയും സാമൂഹിക വിഭാഗങ്ങളെയും ഒരേ രീതിയിൽ പൊതുവൽക്കരിക്കുന്ന ഭാഷ ഒഴിവാക്കണം. ഒരു രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടിയിലെ ചില വ്യക്തികളുടെ പ്രവൃത്തിയെ അടിസ്ഥാനമാക്കി ആ പാർട്ടിയെ പിന്തുണയ്ക്കുന്ന മുഴുവൻ ജനങ്ങളെയും ഒരേ സ്വഭാവമുള്ളവരായി ചിത്രീകരിക്കുന്നത് വസ്തുതാപരമായ വിശകലനമല്ല. ഒരു മതസമൂഹത്തിലെ ചില വ്യക്തികളുടെ രാഷ്ട്രീയ പ്രവർത്തനത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കി ആ മതത്തിലെ മുഴുവൻ മനുഷ്യരെയും കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നതും അതുപോലെ തെറ്റാണ്. രാഷ്ട്രീയ വിശകലനം കൂടുതൽ കൃത്യമായിരിക്കണം. ആരാണ് എന്ത് ചെയ്തത്, എപ്പോൾ ചെയ്തു, എന്ത് രേഖയാണ് അതിന് തെളിവ്, അതിന്റെ രാഷ്ട്രീയവും സാമൂഹികവുമായ പ്രത്യാഘാതം എന്താണ് എന്ന ചോദ്യങ്ങളിലേക്ക് ചർച്ചയെ കൊണ്ടുവരണം.
ഇത്തരത്തിലുള്ള കൃത്യതയ്ക്ക് മറ്റൊരു വലിയ ഗുണമുണ്ട്. അത് രാഷ്ട്രീയ എതിരാളികൾക്ക് തെറ്റായ ആരോപണങ്ങൾ ഉന്നയിക്കാൻ അവസരം കുറയ്ക്കുന്നു. ഒരു കമ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രവർത്തകൻ സ്ഥിരമായി തെളിവോടെയും മാന്യമായ ഭാഷയിലും സംസാരിക്കുന്ന ഒരാളായി പൊതുസമൂഹത്തിൽ അറിയപ്പെടുമ്പോൾ, അദ്ദേഹത്തിന്റെ വാദങ്ങളെ കൂടുതൽ ഗൗരവത്തോടെ പരിശോധിക്കാൻ ആളുകൾ തയ്യാറാകും. മറിച്ച് തുടർച്ചയായി അസഭ്യമായ ഭാഷയും തെളിവില്ലാത്ത ആരോപണങ്ങളും ഉപയോഗിക്കുന്ന ഒരാളുടെ ശരിയായ വാദങ്ങൾ പോലും സംശയത്തോടെ കാണപ്പെടാം. അതിനാൽ ഭാഷയുടെ നിലവാരം ഒരു വ്യക്തിയുടെ സ്വകാര്യ ശീലമല്ല; രാഷ്ട്രീയ വിശ്വാസ്യതയുടെ ഒരു ഘടകമാണ്.
സോഷ്യൽ മീഡിയയിൽ “വൈറൽ ആകുക” എന്ന ലക്ഷ്യം മാത്രം രാഷ്ട്രീയ ആശയവിനിമയത്തിന്റെ മാനദണ്ഡമാകരുത്. പ്രകോപനപരമായ ഒരു വാചകം സാധാരണയായി ഒരു ഗൗരവമുള്ള വിശദീകരണത്തേക്കാൾ വേഗത്തിൽ പ്രചരിച്ചേക്കാം. എന്നാൽ പ്രചാരം ലഭിക്കുന്നതും ബോധം സൃഷ്ടിക്കുന്നതും ഒരേ കാര്യമല്ല. ഒരു പോസ്റ്റിന് ലക്ഷക്കണക്കിന് കാഴ്ചകൾ ലഭിച്ചാലും അതിൽ തെറ്റായ വിവരങ്ങളോ വിദ്വേഷഭാഷയോ മാത്രമാണെങ്കിൽ അതിന്റെ രാഷ്ട്രീയ വിദ്യാഭ്യാസ മൂല്യം പരിമിതമായിരിക്കും. മറിച്ച് കുറച്ച് ആളുകൾ മാത്രം വായിച്ചാലും ആഴമുള്ള ഒരു ലേഖനം അവരുടെ ചിന്തയിൽ സ്ഥിരമായ മാറ്റം സൃഷ്ടിച്ചേക്കാം. അതിനാൽ എത്തിച്ചേരുന്ന ആളുകളുടെ എണ്ണം മാത്രമല്ല, അവരിൽ സൃഷ്ടിക്കുന്ന ബോധത്തിന്റെ ഗുണനിലവാരവും പരിഗണിക്കണം.
ഇവിടെ കമ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രവർത്തകർക്ക് ഒരു പ്രധാന ഉത്തരവാദിത്വമുണ്ട്: സോഷ്യൽ മീഡിയയിലെ ജനപ്രിയ ഭാഷയെ പിന്തുടരുന്നതിനു പകരം ജനപ്രിയ ഭാഷയെ ഉയർന്ന നിലവാരത്തിലേക്ക് ഉയർത്തുക. സമൂഹത്തിൽ നിലവിലുള്ള അധിക്ഷേപങ്ങളും അപവാദങ്ങളും വിദ്വേഷപ്രയോഗങ്ങളും അതേപടി ആവർത്തിക്കുന്നത് ജനങ്ങളെ മാറ്റുകയല്ല. ജനങ്ങളുടെ ഭാഷ മനസ്സിലാക്കണം; പക്ഷേ അതോടൊപ്പം അവരുടെ ചിന്തയെ കൂടുതൽ യുക്തിപരവും ശാസ്ത്രീയവും മാനവികവുമായ തലത്തിലേക്ക് ഉയർത്തുകയും വേണം. അതാണ് രാഷ്ട്രീയ വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ യഥാർഥ അർത്ഥം.
ഇതിനായി ഓരോ പാർട്ടി അംഗത്തിനും പ്രവർത്തകനും ഡിജിറ്റൽ രാഷ്ട്രീയ വിദ്യാഭ്യാസം നൽകുന്നത് പ്രയോജനകരമായിരിക്കും. സോഷ്യൽ മീഡിയ ഉപയോഗിക്കുന്നതിനുള്ള അടിസ്ഥാന മര്യാദകൾ, വാർത്തകളുടെ ഉറവിടം പരിശോധിക്കുന്ന രീതി, കണക്കുകൾ വായിക്കുന്ന രീതി, വ്യാജവാർത്ത തിരിച്ചറിയുന്ന മാർഗങ്ങൾ, ചിത്രങ്ങളും വീഡിയോകളും തെറ്റായി ഉപയോഗിക്കപ്പെടുന്ന രീതികൾ, വസ്തുതയും അഭിപ്രായവും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം, വിമർശനത്തിന് മറുപടി നൽകുന്ന രീതികൾ, ഓൺലൈൻ തർക്കങ്ങൾ എങ്ങനെ ഒഴിവാക്കാം തുടങ്ങിയ വിഷയങ്ങളിൽ പരിശീലനം നൽകാം. ഇതോടൊപ്പം ഭാഷാപ്രാവീണ്യം, എഴുത്ത്, പ്രസംഗം, പൊതുവായ ശാസ്ത്രീയ അറിവ്, സാമ്പത്തികശാസ്ത്രത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനങ്ങൾ, ഭരണഘടന, ചരിത്രം, സാമൂഹികശാസ്ത്രം എന്നിവയിലും പ്രവർത്തകർക്ക് തുടർച്ചയായ പഠനം ആവശ്യമാണ്.
പഠിക്കുന്ന പ്രവർത്തകനാണ് മികച്ച രാഷ്ട്രീയ സംവാദകനാകുന്നത്. ദിവസവും സോഷ്യൽ മീഡിയയിൽ നൂറുകണക്കിന് കമന്റുകൾ എഴുതുന്നതിനെക്കാൾ ദിവസവും കുറച്ച് സമയം വായനയ്ക്കും പഠനത്തിനും നൽകുന്നത് കൂടുതൽ പ്രയോജനകരമാണ്. ഒരു വിഷയത്തിൽ അഭിപ്രായം പറയുന്നതിന് മുമ്പ് അതിനെക്കുറിച്ചുള്ള അടിസ്ഥാന വസ്തുതകൾ മനസ്സിലാക്കണം. സാമ്പത്തിക വിഷയമാണെങ്കിൽ സാമ്പത്തിക കണക്കുകൾ പരിശോധിക്കണം; ശാസ്ത്രീയ വിഷയമാണെങ്കിൽ ഗവേഷണത്തിന്റെ നിലവാരം മനസ്സിലാക്കണം; ചരിത്രപരമായ വിഷയമാണെങ്കിൽ പ്രാഥമിക രേഖകളും വിശ്വസനീയമായ ചരിത്രപഠനങ്ങളും പരിശോധിക്കണം. അറിവില്ലാത്ത ആത്മവിശ്വാസത്തേക്കാൾ അറിവോടെയുള്ള വിനയം രാഷ്ട്രീയ പ്രവർത്തകന്റെ വലിയ ശക്തിയാണ്.
അതുപോലെ തെറ്റ് സമ്മതിക്കുന്ന സംസ്കാരം വളർത്തണം. സോഷ്യൽ മീഡിയയിൽ ഒരിക്കൽ തെറ്റായ വിവരം പങ്കുവച്ചാൽ അത് പിന്നീട് നീക്കം ചെയ്യുകയോ തിരുത്തുകയോ ചെയ്യുന്നതിനെ ചിലർ പരാജയമായി കാണുന്നു. യഥാർഥത്തിൽ തെറ്റ് തിരിച്ചറിഞ്ഞ് പരസ്യമായി തിരുത്തുന്നത് വിശ്വാസ്യത വർധിപ്പിക്കാം. “ഞാൻ മുമ്പ് പങ്കുവച്ച വിവരത്തിൽ പിഴവുണ്ടായിരുന്നു; പരിശോധിച്ചപ്പോൾ ശരിയായ വിവരം ഇതാണെന്ന് മനസ്സിലായി” എന്ന് പറയാനുള്ള ധൈര്യം രാഷ്ട്രീയ പ്രവർത്തകനുണ്ടാകണം. സ്വന്തം പഴയ വാദം സംരക്ഷിക്കാൻ പുതിയ തെറ്റുകൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നതിനേക്കാൾ സത്യത്തിന്റെ പക്ഷത്ത് സ്വന്തം നിലപാട് തിരുത്തുന്നത് കൂടുതൽ ബൗദ്ധിക സത്യസന്ധതയാണ്.
ഇത് പ്രത്യേകിച്ച് കമ്യൂണിസ്റ്റ് ചിന്തയുടെ വൈരുദ്ധ്യാത്മക സമീപനവുമായി ബന്ധിപ്പിക്കാവുന്നതാണ്. യാഥാർഥ്യം നിരന്തരം മാറുന്നു; പുതിയ തെളിവുകൾ ലഭിക്കുന്നു; പുതിയ സാമൂഹിക സാഹചര്യങ്ങൾ രൂപപ്പെടുന്നു; അതിനനുസരിച്ച് മനുഷ്യരുടെ ധാരണകളും വികസിക്കണം. ഇന്നലെ ശരിയെന്ന് കരുതിയ ഒരു വിശദീകരണം ഇന്ന് കൂടുതൽ മികച്ച വിവരങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ തിരുത്തേണ്ടിവരാം. അതിനെ ഭയപ്പെടേണ്ടതില്ല. തിരുത്താൻ കഴിയാത്ത ചിന്ത മരവിച്ച ചിന്തയാണ്; സ്വയം തിരുത്തിക്കൊണ്ട് മുന്നേറുന്ന ചിന്തയാണ് ജീവിക്കുന്ന ചിന്ത.
സോഷ്യൽ മീഡിയയിലെ കമ്യൂണിസ്റ്റ് സംവാദത്തിന്റെ മറ്റൊരു പ്രധാന സവിശേഷത ക്ഷമയും കേൾവിയും ആയിരിക്കണം. എല്ലാ കമന്റിനും മറുപടി നൽകേണ്ടതില്ല. എല്ലാ പ്രകോപനത്തിനും പ്രതികരിക്കേണ്ടതില്ല. ചിലപ്പോൾ ഏറ്റവും നല്ല മറുപടി ഒരു വിശദമായ കുറിപ്പായിരിക്കും; ചിലപ്പോൾ ഒരു രേഖ പങ്കുവയ്ക്കുന്നതായിരിക്കും; ചിലപ്പോൾ “ഇതിന്റെ ഉറവിടം നൽകാമോ?” എന്ന ഒരു ചോദ്യം മാത്രം മതിയാകും. സംവാദത്തിന്റെ നിയന്ത്രണം നഷ്ടപ്പെടുന്ന ഘട്ടത്തിൽ പിൻവാങ്ങാനും അറിയണം. ഓരോ യുദ്ധവും ഏറ്റെടുക്കേണ്ടതില്ല; ഏത് വിഷയത്തിലാണ് രാഷ്ട്രീയമായി ഇടപെടേണ്ടത് എന്ന് തിരഞ്ഞെടുക്കാനുള്ള വിവേകവും രാഷ്ട്രീയ പക്വതയുടെ ഭാഗമാണ്.
അവസാനം, സോഷ്യൽ മീഡിയയിലെ കമ്യൂണിസ്റ്റുകാരന്റെ ലക്ഷ്യം കൂടുതൽ ശബ്ദമുള്ളവനാകുക എന്നതല്ല; കൂടുതൽ വ്യക്തമായി ചിന്തിക്കുന്നവനും കൂടുതൽ കൃത്യമായി സംസാരിക്കുന്നവനും കൂടുതൽ മനുഷ്യസ്നേഹത്തോടെ ഇടപെടുന്നവനും ആകുക എന്നതാണ്. ഭാഷയുടെ സംസ്കാരം, വാദത്തിന്റെ കൃത്യത, തെളിവിനോടുള്ള ബഹുമാനം, എതിരാളിയോടുള്ള മാന്യത, സ്വന്തം തെറ്റുകൾ തിരുത്താനുള്ള സന്നദ്ധത, ജനങ്ങളിൽ നിന്ന് പഠിക്കാനുള്ള വിനയം, ശാസ്ത്രീയ ചിന്ത, സാമൂഹിക നീതിയോടുള്ള പ്രതിബദ്ധത — ഇവയെല്ലാം ഒരുമിച്ചാണ് ഒരു ഉയർന്ന രാഷ്ട്രീയ സംസ്കാരം രൂപപ്പെടുന്നത്.
അങ്ങനെ നോക്കുമ്പോൾ സോഷ്യൽ മീഡിയയിലെ ഓരോ കമ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രവർത്തകനും ഒരേസമയം രാഷ്ട്രീയ പ്രവർത്തകനും അധ്യാപകനും സംവാദകനും പഠിതാവും ആണ്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഓരോ വാക്കും പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ സംസ്കാരത്തെ പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ട് സോഷ്യൽ മീഡിയയിൽ “എങ്ങനെ കൂടുതൽ ശക്തമായി തിരിച്ചടിക്കാം?” എന്ന ചോദ്യത്തേക്കാൾ പ്രധാനപ്പെട്ട ചോദ്യം “എങ്ങനെ കൂടുതൽ സത്യസന്ധമായും ശാസ്ത്രീയമായും മാനുഷികമായും ജനങ്ങളെ ചിന്തിപ്പിക്കാം?” എന്നതായിരിക്കണം. ആ മാറ്റമാണ് സോഷ്യൽ മീഡിയയിലെ കമ്യൂണിസ്റ്റ് ഇടപെടലിനെ വെറും രാഷ്ട്രീയ തർക്കത്തിൽ നിന്ന് ഒരു ഉയർന്ന നിലവാരമുള്ള ജനകീയ രാഷ്ട്രീയ വിദ്യാഭ്യാസ പ്രക്രിയയാക്കി മാറ്റുക.
Leave a comment