QUANTUM DIALECTIC PHILOSOPHY

PHILOSPHICAL DISCOURSES BY CHANDRAN KC

ആത്മഹത്യാപ്രവണത- ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്സിന്റെ വീക്ഷണത്തിൽ ശാസ്ത്രീയവും സാമൂഹികവുമായ ഒരു വിശകലനം

മനുഷ്യജീവിതം നിരന്തരമായ മാറ്റങ്ങളുടെയും വൈരുധ്യങ്ങളുടെയും പരസ്പരപ്രവർത്തനങ്ങളുടെയും സങ്കീർണമായ പ്രതിഭാസമാണ്. സന്തോഷവും ദുഃഖവും പ്രതീക്ഷയും നിരാശയും വിജയവും പരാജയവും ജീവിതത്തിൽ പരസ്പരം ഇടപെട്ടുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ഈ വൈരുധ്യങ്ങളുടെ ചലനാത്മകമായ സമന്വയത്തിലൂടെയാണ് മനുഷ്യജീവിതം മുന്നോട്ടുപോകുന്നത്. എന്നാൽ ചില പ്രത്യേക സാഹചര്യങ്ങളിൽ ജീവിതത്തിലെ വൈരുധ്യങ്ങൾ വ്യക്തിക്ക് താങ്ങാനാവാത്ത മാനസികസംഘർഷങ്ങളായി മാറുകയും ജീവിതത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രതീക്ഷയും ഭാവിയെക്കുറിച്ചുള്ള വിശ്വാസവും നഷ്ടപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുന്നു. അത്തരം അവസ്ഥകളിൽ ചിലർ ആത്മഹത്യയെ പ്രശ്നങ്ങളിൽനിന്നുള്ള മോചനമാർഗമായി തെറ്റിദ്ധരിക്കുന്നു. ഈ പ്രതിഭാസത്തെ വ്യക്തിയുടെ ദൗർബല്യമായോ ഭീരുത്വമായോ സ്വാർത്ഥതയായോ വിലയിരുത്തുന്നതിനു പകരം മനുഷ്യന്റെ ജൈവികവും മാനസികവും സാമൂഹികവുമായ ഘടകങ്ങളുടെ പരസ്പരബന്ധത്തിൽനിന്ന് രൂപപ്പെടുന്ന ഒരു സങ്കീർണ പ്രതിസന്ധിയായി മനസ്സിലാക്കേണ്ടതുണ്ട്.

ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്സിന്റെ അടിസ്ഥാനപരമായ കാഴ്ചപ്പാടിൽ പ്രപഞ്ചത്തിലെ എല്ലാ പ്രതിഭാസങ്ങളും പരസ്പരം ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതും നിരന്തരമായ മാറ്റങ്ങൾക്ക് വിധേയമായിരിക്കുന്നതുമാണ്. ഓരോ വ്യവസ്ഥയിലും സംയോജക (Cohesive), വിഘടനാത്മക (Decohesive) പ്രവണതകൾ പരസ്പരം പ്രവർത്തിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. അവയുടെ ചലനാത്മകമായ പ്രതിപ്രവർത്തനത്തിലൂടെയാണ് വ്യവസ്ഥയുടെ നിലനിൽപ്പും പരിണാമവും സംഭവിക്കുന്നത്. മനുഷ്യജീവിതവും ഈ പൊതുനിയമത്തിൽനിന്ന് വ്യത്യസ്തമല്ല. വ്യക്തിയുടെ ആന്തരികമായ ജൈവികപ്രക്രിയകൾ, മാനസികപ്രവർത്തനങ്ങൾ, സാമൂഹികബന്ധങ്ങൾ, സാമ്പത്തിക സാഹചര്യങ്ങൾ, സാംസ്കാരിക സ്വാധീനങ്ങൾ എന്നിവയെല്ലാം പരസ്പരം ബന്ധപ്പെട്ടു പ്രവർത്തിക്കുന്ന ഒരു ബഹുതല വ്യവസ്ഥയാണ് മനുഷ്യജീവിതം. അതിനാൽ ആത്മഹത്യാ പ്രവണതയെ ഒറ്റപ്പെട്ട ഒരു മാനസികപ്രശ്നമായി കാണാനാവില്ല. വ്യക്തിയുടെ ആന്തരികവും ബാഹ്യവുമായ ഘടകങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള ചലനാത്മക സന്തുലിതാവസ്ഥ തകരുന്നതിന്റെ ഒരു സങ്കീർണമായ പ്രകടനമായി അതിനെ വിലയിരുത്താം.

ജീവിതത്തിൽ പ്രതിസന്ധികൾ ഉണ്ടാകുന്നത് അസാധാരണമല്ല. യഥാർഥത്തിൽ, വൈരുധ്യങ്ങളെയും സംഘർഷങ്ങളെയും അതിജീവിച്ചുകൊണ്ടാണ് വ്യക്തിയുടെ വികാസം സംഭവിക്കുന്നത്. എന്നാൽ പ്രതിസന്ധികൾ അതിരുകടക്കുകയും അവയെ നേരിടാനുള്ള വ്യക്തിയുടെ മാനസികവും സാമൂഹികവുമായ ശേഷി താൽക്കാലികമായി ദുർബലമാവുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ ജീവിതത്തിലെ സംയോജക പ്രവണതകൾക്ക് വിഘടനാത്മക പ്രവണതകളെ ഫലപ്രദമായി പ്രതിരോധിക്കാൻ കഴിയാതെ വരാം. വ്യക്തിയുടെ പ്രതീക്ഷകൾ, ആത്മവിശ്വാസം, സാമൂഹികബന്ധങ്ങൾ, പ്രശ്നപരിഹാരശേഷി എന്നിവ ദുർബലമാകുകയും നിരാശയും ഏകാന്തതയും നിസ്സഹായതയും ശക്തിപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു. ഈ സാഹചര്യത്തിൽ ആത്മഹത്യയെക്കുറിച്ചുള്ള ചിന്തകൾ രൂപപ്പെടാം. എന്നാൽ ഈ അവസ്ഥ വ്യക്തിയുടെ ജീവിതത്തിലെ സ്ഥിരമായ ഒരു ഘടനയല്ല. അത് മാറ്റങ്ങൾക്ക് വിധേയമായ ഒരു താൽക്കാലിക പ്രതിസന്ധിയാണ്. അതിനാൽ പ്രതിസന്ധിയുടെ നിലവിലുള്ള അവസ്ഥയെ ജീവിതത്തിന്റെ അന്തിമാവസ്ഥയായി തെറ്റിദ്ധരിക്കരുത്.

മനുഷ്യന്റെ മാനസികാവസ്ഥയെ നിയന്ത്രിക്കുന്നതിൽ മസ്തിഷ്കത്തിലെ നാഡീവ്യൂഹങ്ങളും ന്യൂറോട്രാൻസ്മിറ്ററുകളും ഹോർമോണുകളും നിർണായക പങ്കുവഹിക്കുന്നു. സെറോട്ടോണിൻ, ഡോപ്പമിൻ, നോർഅഡ്രിനലിൻ തുടങ്ങിയ ന്യൂറോട്രാൻസ്മിറ്ററുകളുടെ പ്രവർത്തനങ്ങൾ വികാരങ്ങൾ, പ്രേരണകൾ, പ്രതിഫലബോധം, തീരുമാനമെടുക്കൽ തുടങ്ങിയവയുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അതുപോലെ സമ്മർദപ്രതികരണ സംവിധാനമായ ഹൈപ്പോതലാമസ്–പിറ്റ്യൂട്ടറി–അഡ്രീനൽ അച്ചുതണ്ടിന്റെ പ്രവർത്തനവും മാനസികാവസ്ഥയെ സ്വാധീനിക്കുന്നു. വിഷാദരോഗം, ഉത്കണ്ഠ, ഉറക്കക്കുറവ്, ദീർഘകാല മാനസികസമ്മർദം, ലഹരിവസ്തുക്കളുടെ ഉപയോഗം തുടങ്ങിയവ ഈ സംവിധാനങ്ങളുടെ പ്രവർത്തനത്തെ ബാധിച്ചേക്കാം. മസ്തിഷ്കത്തിലെ വിവിധ നാഡീവ്യൂഹങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള പരസ്പരബന്ധവും അവയുടെ പ്രവർത്തനപരമായ സന്തുലിതാവസ്ഥയും മാനസികാരോഗ്യത്തിന് പ്രധാനമാണ്. ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്സിന്റെ വീക്ഷണത്തിൽ ഇവയെല്ലാം പരസ്പരാശ്രിതമായ ഉപവ്യവസ്ഥകളുടെ പ്രവർത്തനപരമായ ഏകോപനമായി മനസ്സിലാക്കാം. എന്നാൽ ആത്മഹത്യാ ചിന്തകൾക്ക് ഒരു പ്രത്യേക ന്യൂറോട്രാൻസ്മിറ്ററിന്റെ കുറവോ ഒരൊറ്റ ജൈവിക വ്യതിയാനമോ മാത്രമാണ് കാരണമെന്ന് ശാസ്ത്രീയമായി പറയാനാവില്ല.

മനുഷ്യന്റെ ചിന്തകൾക്കും വികാരങ്ങൾക്കും സാമൂഹിക സാഹചര്യങ്ങളുമായി അഭേദ്യമായ ബന്ധമുണ്ട്. തൊഴിലില്ലായ്മ, കടബാധ്യത, സാമ്പത്തിക തകർച്ച, കുടുംബകലഹങ്ങൾ, ദാമ്പത്യപ്രശ്നങ്ങൾ, പ്രണയനഷ്ടം, സാമൂഹികമായ അപമാനം, വിവേചനം, ഏകാന്തത തുടങ്ങിയവ വ്യക്തിയുടെ മാനസികാവസ്ഥയെ ഗൗരവമായി ബാധിക്കാം. ഈ പ്രശ്നങ്ങൾ വ്യക്തിയുടെ ജീവിതത്തിൽ പരസ്പരം ബന്ധപ്പെട്ട് പ്രവർത്തിക്കുമ്പോൾ അവയുടെ ആഘാതം കൂടുതൽ സങ്കീർണമാകുന്നു. ഉദാഹരണത്തിന്, സാമ്പത്തിക പ്രതിസന്ധി കുടുംബകലഹങ്ങൾക്കും സാമൂഹികമായ ഒറ്റപ്പെടലിനും കാരണമാകാം. അവ വീണ്ടും മാനസികസമ്മർദവും നിരാശയും വർധിപ്പിക്കാം. ഇത്തരത്തിൽ ഒരു പ്രശ്നം മറ്റൊരു പ്രശ്നത്തെ ശക്തിപ്പെടുത്തുന്ന പ്രതികരണശൃംഖലകൾ രൂപപ്പെടുന്നു. ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്സിന്റെ ഭാഷയിൽ, വ്യവസ്ഥയിലെ വിഘടനാത്മക പ്രവണതകൾ പരസ്പരം ശക്തിപ്പെടുത്തി അതിന്റെ ചലനാത്മക സന്തുലിതാവസ്ഥയെ ദുർബലപ്പെടുത്തുന്ന അവസ്ഥയായി ഇതിനെ വ്യാഖ്യാനിക്കാം.

ഇവിടെ പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു കാര്യം തിരിച്ചറിയണം. വ്യക്തിയുടെ പ്രതിസന്ധികൾക്ക് എല്ലായ്പ്പോഴും വ്യക്തി മാത്രമല്ല ഉത്തരവാദി. സമൂഹത്തിന്റെ സാമ്പത്തിക ഘടനയും തൊഴിൽവ്യവസ്ഥയും വിദ്യാഭ്യാസരീതിയും കുടുംബസംവിധാനവും സാമൂഹികമൂല്യങ്ങളും വ്യക്തിയുടെ ജീവിതത്തെ നിർണായകമായി സ്വാധീനിക്കുന്നു. വിദ്യാഭ്യാസരംഗത്ത് മാർക്കിനും റാങ്കിനും അമിതപ്രാധാന്യം നൽകുകയും പരാജയത്തെ സാമൂഹികമായ അപമാനമായി ചിത്രീകരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നത് വിദ്യാർഥികളിൽ മാനസികസമ്മർദം വർധിപ്പിക്കുന്നു. സാമ്പത്തിക വ്യവസ്ഥയിലെ അസമത്വങ്ങളും തൊഴിലില്ലായ്മയും കടബാധ്യതകളും മനുഷ്യരെ കടുത്ത നിസ്സഹായതയിലേക്ക് നയിക്കാം. സാമൂഹികബന്ധങ്ങളുടെ ശിഥിലീകരണവും കൂട്ടായ്മകളുടെ അഭാവവും പ്രതിസന്ധികളിൽ വ്യക്തിക്ക് ലഭിക്കേണ്ട പിന്തുണ കുറയ്ക്കുന്നു. അതിനാൽ ആത്മഹത്യ തടയാനുള്ള ശ്രമങ്ങൾ വ്യക്തിയുടെ മാനസികചികിത്സയിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങരുത്. പ്രതിസന്ധികൾ സൃഷ്ടിക്കുകയും ശക്തിപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുന്ന സാമൂഹിക സാഹചര്യങ്ങളിലും മാറ്റങ്ങൾ അനിവാര്യമാണ്.

ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്സിന്റെ മറ്റൊരു പ്രസക്തമായ ആശയം വ്യവസ്ഥകളുടെ ബഹുതല ഘടനയും അവയ്ക്കിടയിലെ പരസ്പരപ്രവർത്തനവുമാണ്. മനുഷ്യജീവിതത്തെ ജൈവികതലം, മാനസികതലം, കുടുംബതലം, സാമൂഹികതലം, സാമ്പത്തികതലം, സാംസ്കാരികതലം എന്നിങ്ങനെ പരസ്പരം ബന്ധപ്പെട്ട നിരവധി തലങ്ങളുള്ള ഒരു ചലനാത്മക വ്യവസ്ഥയായി കാണാം. ഒരു തലത്തിലെ വ്യതിയാനം മറ്റു തലങ്ങളെയും സ്വാധീനിക്കും. ഉദാഹരണത്തിന്, ദീർഘകാല രോഗം ശാരീരികമായ ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ മാത്രമല്ല സൃഷ്ടിക്കുന്നത്. അത് സാമ്പത്തികപ്രശ്നങ്ങൾക്കും കുടുംബാശ്രിതത്വത്തിനും സാമൂഹികമായ ഒറ്റപ്പെടലിനും കാരണമാകാം. ഇവ വീണ്ടും മാനസികാരോഗ്യത്തെ ബാധിക്കും. അതിനാൽ ആത്മഹത്യാ പ്രവണതയുടെ പ്രതിരോധത്തിന് ഈ വിവിധ തലങ്ങളിൽ ഒരേസമയം അനുയോജ്യമായ ഇടപെടലുകൾ ആവശ്യമാണ്.

ആത്മഹത്യയെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുന്ന വ്യക്തിയുടെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട പ്രശ്നങ്ങളിലൊന്ന് ഭാവിയെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രതീക്ഷ നഷ്ടപ്പെടുന്നതാണ്. ഇപ്പോഴത്തെ പ്രതിസന്ധി ഒരിക്കലും മാറില്ലെന്നും താൻ അനുഭവിക്കുന്ന വേദനയ്ക്ക് പരിഹാരമില്ലെന്നും അയാൾ വിശ്വസിച്ചേക്കാം. മാനസികശാസ്ത്രത്തിൽ ഈ അവസ്ഥയെ ചിലപ്പോൾ ചിന്താപരമായ സങ്കുചിതത്വം (Cognitive Constriction) എന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കുന്നു. അതായത്, പ്രശ്നപരിഹാരത്തിനുള്ള വിവിധ സാധ്യതകൾ തിരിച്ചറിയാനുള്ള കഴിവ് താൽക്കാലികമായി ചുരുങ്ങുന്നു. ജീവിതത്തിൽ ലഭ്യമായ ബദൽ മാർഗങ്ങൾ വ്യക്തിക്ക് കാണാൻ കഴിയാതെ വരുന്നു. ഈ സാഹചര്യത്തിൽ ആത്മഹത്യ ഒരു പരിഹാരമായി തോന്നിയേക്കാം. എന്നാൽ അത് പ്രതിസന്ധിയുടെ യഥാർഥ പരിഹാരമല്ല; മാറാൻ കഴിയുന്ന ഒരു സാഹചര്യത്തിന് മുന്നിൽ തിരിച്ചെടുക്കാനാവാത്ത ഒരു തീരുമാനമാണ്. ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്സിന്റെ കാഴ്ചപ്പാടിൽ, നിലവിലുള്ള ഒരു അവസ്ഥയെ ശാശ്വതവും മാറ്റമില്ലാത്തതുമായി കാണുന്നത് മാറ്റത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന സ്വഭാവത്തെ നിഷേധിക്കുന്നതാണ്. ഇന്നത്തെ സാഹചര്യങ്ങൾ നാളെയും അതേപടി നിലനിൽക്കണമെന്നില്ല. വ്യക്തിയുടെ ചിന്തകളും വികാരങ്ങളും ബന്ധങ്ങളും സാമൂഹികസാഹചര്യങ്ങളും മാറ്റങ്ങൾക്ക് വിധേയമാണ്.

ഇവിടെയാണ് പ്രതിസന്ധിയിലായ വ്യക്തിക്ക് സാമൂഹിക പിന്തുണ നൽകുന്നതിന്റെ പ്രാധാന്യം വ്യക്തമാകുന്നത്. വ്യക്തിയുടെ ആന്തരികമായ സംയോജകശേഷി ദുർബലമാകുമ്പോൾ കുടുംബത്തിന്റെയും സുഹൃത്തുക്കളുടെയും സമൂഹത്തിന്റെയും പിന്തുണയ്ക്ക് നിർണായകമായ പങ്കുവഹിക്കാൻ കഴിയും. ഒരാൾ തന്റെ വേദന തുറന്നുപറയുമ്പോൾ അയാളെ കുറ്റപ്പെടുത്താതെ കേൾക്കുക, പ്രശ്നങ്ങളെ നിസ്സാരവൽക്കരിക്കാതെ മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിക്കുക, അയാളുടെ വികാരങ്ങളെ മാനിക്കുക, പ്രായോഗികമായ സഹായം നൽകുക എന്നിവ മാനസികമായ ഒറ്റപ്പെടൽ കുറയ്ക്കാൻ സഹായിക്കും. “നിനക്ക് എന്തിനാണ് ഇത്ര വിഷമം?”, “മറ്റുള്ളവർ ഇതിലും വലിയ പ്രശ്നങ്ങൾ നേരിടുന്നില്ലേ?” തുടങ്ങിയ പ്രതികരണങ്ങൾ ഒഴിവാക്കണം. പകരം, “നിങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്ന വിഷമം നമുക്ക് ഒരുമിച്ച് നേരിടാം”, “നിങ്ങൾ ഒറ്റയ്ക്കല്ല”, “സഹായം തേടാൻ നമുക്ക് ഒരുമിച്ച് ശ്രമിക്കാം” എന്ന സമീപനമാണ് സ്വീകരിക്കേണ്ടത്.

ആത്മഹത്യയെക്കുറിച്ചുള്ള ചിന്തകൾ പ്രകടിപ്പിക്കുന്നവരിൽ ചില മുന്നറിയിപ്പ് ലക്ഷണങ്ങൾ ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടതുണ്ട്. നിരന്തരമായ നിരാശ, ജീവിതത്തിന് അർഥമില്ലെന്ന പ്രസ്താവനകൾ, സാമൂഹികബന്ധങ്ങളിൽനിന്നുള്ള പിന്മാറ്റം, പതിവ് പ്രവർത്തനങ്ങളിലുള്ള താൽപര്യക്കുറവ്, ഉറക്കത്തിലും ഭക്ഷണരീതിയിലും വലിയ മാറ്റങ്ങൾ, മരണത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ആവർത്തിച്ചുള്ള പരാമർശങ്ങൾ എന്നിവ ശ്രദ്ധിക്കേണ്ട സൂചനകളാണ്. ഒരാൾ ആത്മഹത്യയെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുന്നുണ്ടോ എന്ന് നേരിട്ട് ചോദിക്കുന്നത് ആ ചിന്ത സൃഷ്ടിക്കുകയില്ല. മറിച്ച്, അയാൾക്ക് തന്റെ അവസ്ഥ തുറന്നുപറയാനുള്ള അവസരം നൽകും. ആത്മഹത്യാ ചിന്തകൾ ശക്തമാണെന്നോ അടിയന്തര അപകടസാധ്യതയുണ്ടെന്നോ തോന്നിയാൽ അയാളെ ഒറ്റയ്ക്കാക്കാതെ വിശ്വസനീയമായ സഹായം ലഭ്യമാക്കുകയും ആവശ്യമായ അടിയന്തര വൈദ്യസഹായം ഉറപ്പാക്കുകയും വേണം.

ആത്മഹത്യാ പ്രവണത ഒരു ചികിത്സിക്കാനാവാത്ത അവസ്ഥയല്ല. വിഷാദരോഗം, ഉത്കണ്ഠാരോഗങ്ങൾ, ബൈപോളാർ ഡിസോർഡർ തുടങ്ങിയ മാനസികാരോഗ്യപ്രശ്നങ്ങൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞ് അനുയോജ്യമായ ചികിത്സ നൽകുന്നതിലൂടെ നിരവധി വ്യക്തികൾക്ക് ജീവിതത്തിലേക്ക് തിരിച്ചുവരാൻ കഴിയും. കോഗ്നിറ്റീവ് ബിഹേവിയർ തെറാപ്പി, ഡയലക്ടിക്കൽ ബിഹേവിയർ തെറാപ്പി തുടങ്ങിയ മനഃശാസ്ത്രപരമായ ചികിത്സാരീതികൾ ചില രോഗികളിൽ ഫലപ്രദമാണ്. ആവശ്യമായ സാഹചര്യങ്ങളിൽ മനോരോഗവിദഗ്ധന്റെ നിർദേശപ്രകാരം മരുന്നുകളും നൽകാം. ചികിത്സയുടെ ലക്ഷ്യം ആത്മഹത്യാ ചിന്തകൾ കുറയ്ക്കുക മാത്രമല്ല, വ്യക്തിയുടെ പ്രശ്നപരിഹാരശേഷി, വൈകാരികനിയന്ത്രണം, ആത്മവിശ്വാസം, സാമൂഹികബന്ധങ്ങൾ എന്നിവ പുനഃസ്ഥാപിക്കുകയുമാണ്. അതായത്, ദുർബലമായിപ്പോയ ജീവിതത്തിന്റെ വിവിധ തലങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള പ്രവർത്തനപരമായ ഏകോപനം വീണ്ടെടുക്കുകയാണ് പ്രധാന ലക്ഷ്യം.

ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്സിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ ആത്മഹത്യാ പ്രതിരോധത്തെ സമീപിക്കുമ്പോൾ വ്യക്തിയുടെ ജീവിതത്തിലെ സംയോജക പ്രവണതകളെ ശക്തിപ്പെടുത്തുകയും വിഘടനാത്മക സമ്മർദങ്ങളെ കുറയ്ക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഇടപെടലുകൾക്ക് പ്രാധാന്യം നൽകണം. ഇത് കേവലം ഒരു തത്ത്വചിന്താപരമായ വ്യാഖ്യാനമല്ല; വ്യക്തിയുടെ ജൈവികവും മാനസികവും സാമൂഹികവുമായ ആവശ്യങ്ങളെ ഏകോപിപ്പിക്കുന്ന സമഗ്രമായ സമീപനമാണ്. മാനസികാരോഗ്യ ചികിത്സ, കുടുംബപിന്തുണ, സാമ്പത്തിക സുരക്ഷ, തൊഴിൽസാധ്യതകൾ, സാമൂഹികബന്ധങ്ങൾ, വിദ്യാഭ്യാസപരിഷ്കാരം, വിവേചനരഹിതമായ അന്തരീക്ഷം എന്നിവയെല്ലാം ഇതിന്റെ ഭാഗമാകണം. ആത്മഹത്യ തടയൽ വ്യക്തിയുടെ മാത്രം ഉത്തരവാദിത്വമായി കാണാതെ സമൂഹത്തിന്റെ കൂട്ടായ ഉത്തരവാദിത്വമായി തിരിച്ചറിയണം.

കുട്ടികളുടെയും യുവാക്കളുടെയും മാനസികവികാസത്തിൽ ഈ സമീപനത്തിന് പ്രത്യേക പ്രാധാന്യമുണ്ട്. വിജയവും പരാജയവും ജീവിതത്തിന്റെ സ്വാഭാവികമായ വൈരുധ്യങ്ങളാണെന്നും ഒരു പരാജയം ഒരാളുടെ ജീവിതത്തിന്റെ അന്തിമവിധിയല്ലെന്നും അവരെ ബോധ്യപ്പെടുത്തണം. വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ ലക്ഷ്യം തൊഴിൽനേട്ടം മാത്രമല്ല, സ്വതന്ത്രചിന്തയും ശാസ്ത്രീയമനോഭാവവും പ്രശ്നപരിഹാരശേഷിയും സാമൂഹികബോധവും വളർത്തുകയുമാണ്. കുട്ടികളെ മറ്റുള്ളവരുമായി നിരന്തരം താരതമ്യം ചെയ്യുന്നതിനു പകരം അവരുടെ കഴിവുകളും താൽപര്യങ്ങളും തിരിച്ചറിഞ്ഞ് വളരാൻ സഹായിക്കണം. തെറ്റുകൾ സംഭവിക്കുമ്പോഴും പരാജയങ്ങൾ നേരിടുമ്പോഴും കുടുംബത്തിന്റെയും അധ്യാപകരുടെയും പിന്തുണ ലഭിക്കുമെന്ന് അവർക്ക് ഉറപ്പുണ്ടാകണം.

അതുപോലെ, വാർധക്യത്തിലെ ഏകാന്തതയും അവഗണനയും കുറയ്ക്കുന്നതും പ്രധാനമാണ്. പ്രായമായവരുടെ ജീവിതാനുഭവങ്ങളെയും അറിവിനെയും സാമൂഹിക സംഭാവനകളെയും മാനിക്കുന്ന അന്തരീക്ഷം സൃഷ്ടിക്കണം. കുടുംബത്തിൽനിന്നും സമൂഹത്തിൽനിന്നും ഒറ്റപ്പെടുന്നവർക്കായി സൗഹൃദ കൂട്ടായ്മകളും ആരോഗ്യപരിപാലന സംവിധാനങ്ങളും മാനസികാരോഗ്യ സേവനങ്ങളും ലഭ്യമാക്കണം. ദീർഘകാല രോഗങ്ങളാൽ ബുദ്ധിമുട്ടുന്നവർക്കും സാമ്പത്തികപ്രതിസന്ധികൾ നേരിടുന്നവർക്കും ആവശ്യമായ സാമൂഹികസുരക്ഷ ഉറപ്പാക്കണം.

മാധ്യമങ്ങൾക്കും സാമൂഹിക സംഘടനകൾക്കും ഈ രംഗത്ത് വലിയ ഉത്തരവാദിത്വമുണ്ട്. ആത്മഹത്യയെക്കുറിച്ചുള്ള വാർത്തകൾ സെൻസേഷണലൈസ് ചെയ്യുകയോ അതിന്റെ രീതികൾ വിശദീകരിക്കുകയോ അതിനെ മഹത്വവൽക്കരിക്കുകയോ ചെയ്യരുത്. പകരം പ്രതിസന്ധികളെ അതിജീവിച്ചവരുടെ അനുഭവങ്ങളും ചികിത്സയുടെ പ്രാധാന്യവും സഹായം ലഭ്യമാകുന്ന മാർഗങ്ങളും പ്രചരിപ്പിക്കണം. മാനസികാരോഗ്യപ്രശ്നങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള അന്ധവിശ്വാസങ്ങളും അപമാനബോധവും ഇല്ലാതാക്കാൻ ശാസ്ത്രീയമായ ബോധവൽക്കരണം നടത്തണം.

മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ മൂല്യം സാമ്പത്തികവിജയത്തിലോ സാമൂഹികപദവിയിലോ വിദ്യാഭ്യാസയോഗ്യതയിലോ മാത്രം അധിഷ്ഠിതമല്ല. ഓരോ വ്യക്തിക്കും അന്തസ്സോടെയും സുരക്ഷിതമായും ജീവിക്കാനുള്ള അവകാശമുണ്ട്. ജീവിതത്തിൽ പരാജയപ്പെടാം, സാമ്പത്തികനഷ്ടങ്ങൾ ഉണ്ടാകാം, ബന്ധങ്ങൾ തകരാം, പ്രതീക്ഷകൾ നിരാശകളായി മാറാം. എന്നാൽ ഈ അനുഭവങ്ങളൊന്നും ഒരാളുടെ ജീവിതത്തിന്റെ മൂല്യം ഇല്ലാതാക്കുന്നില്ല. ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്സിന്റെ കാഴ്ചപ്പാടിൽ ജീവിതം ഒരു നിശ്ചലാവസ്ഥയല്ല; നിരന്തരമായ പരിണാമത്തിന്റെയും പുനഃസംഘാടനത്തിന്റെയും സാധ്യതകളുള്ള ചലനാത്മക പ്രതിഭാസമാണ്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ നിലവിലുള്ള പ്രതിസന്ധിയെ ശാശ്വതാവസ്ഥയായി കാണുന്നത് ശാസ്ത്രീയമായും ദാർശനികമായും ശരിയല്ല.

പ്രതിസന്ധിയുടെ ഘട്ടത്തിൽ മനുഷ്യന് ഏറ്റവും ആവശ്യമായത് കുറ്റപ്പെടുത്തലല്ല, മനസ്സിലാക്കലാണ്; ഒറ്റപ്പെടുത്തലല്ല, കൂട്ടായ്മയാണ്; നിരാശയല്ല, പ്രതീക്ഷയാണ്. ആത്മഹത്യയെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുന്ന ഒരാളോട് സമൂഹം പറയേണ്ടത്, “നിങ്ങൾക്ക് ജീവിക്കാൻ അർഹതയുണ്ട്; നിങ്ങളുടെ പ്രശ്നങ്ങൾ പരിഹരിക്കപ്പെടാനുള്ള സാധ്യതകളുണ്ട്; ആ പരിഹാരങ്ങൾ കണ്ടെത്തുന്നതുവരെ ഞങ്ങൾ നിങ്ങളോടൊപ്പം നിൽക്കാം” എന്നതാണ്. ഒരു വ്യക്തിയുടെ ജീവിതത്തെ രക്ഷിക്കാൻ ചിലപ്പോൾ ഒരു സ്നേഹപൂർവമായ സംഭാഷണവും സമയോചിതമായ ഇടപെടലും ചികിത്സയിലേക്കുള്ള ഒരു വഴികാട്ടലും മതിയാകാം.

അവസാനമായി, ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്സിന്റെ ജീവിതവീക്ഷണത്തിൽനിന്ന് നമുക്ക് ഉൾക്കൊള്ളേണ്ട ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട സന്ദേശം ഇതാണ്: വൈരുധ്യങ്ങൾ ജീവിതത്തിന്റെ അവസാനമല്ല; അവയെ അതിജീവിച്ചുകൊണ്ടുള്ള മാറ്റത്തിന്റെയും വികാസത്തിന്റെയും സാധ്യതകളാണ് ജീവിതത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനസ്വഭാവം. ഇന്നത്തെ നിരാശ നാളത്തെ പ്രതീക്ഷയെ ഇല്ലാതാക്കുന്നില്ല. ഇന്നത്തെ പരാജയം നാളത്തെ വിജയത്തിന്റെ സാധ്യതകളെ അടയ്ക്കുന്നില്ല. ഇന്നത്തെ ഏകാന്തത നാളത്തെ സ്നേഹബന്ധങ്ങളെ അസാധ്യമാക്കുന്നില്ല. അതിനാൽ താൽക്കാലികമായ ഒരു പ്രതിസന്ധിയുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ ജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് അന്തിമമായ തീരുമാനം എടുക്കരുത്.

ജീവിതം അവസാനിപ്പിക്കുകയല്ല വേണ്ടത്; ജീവിതത്തെ അസഹനീയമാക്കുന്ന സാഹചര്യങ്ങളിൽ മാറ്റം വരുത്തുകയാണ് വേണ്ടത്.

ആത്മഹത്യയെ തടയുക എന്നത് വ്യക്തികളെ മാത്രം രക്ഷിക്കലല്ല; മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ സാധ്യതകളെയും സാമൂഹികബന്ധങ്ങളെയും ഭാവിയെയും സംരക്ഷിക്കലാണ്.

പ്രതിസന്ധിയിലായവർക്ക് ഇന്ത്യയിൽ Tele-MANAS 14416 വഴി മാനസികാരോഗ്യ സഹായം ലഭ്യമാണ്. അടിയന്തര അപകടസാധ്യതയുണ്ടെങ്കിൽ 112-ൽ വിളിക്കുകയോ അടുത്തുള്ള ആശുപത്രിയിലെ അത്യാഹിത വിഭാഗത്തെ സമീപിക്കുകയോ വേണം. ആത്മഹത്യാ ചിന്തകൾ പ്രകടിപ്പിക്കുന്ന വ്യക്തിയെ ഒറ്റയ്ക്കാക്കരുത്.

Leave a Reply