ജനറ്റിക് എഞ്ചിനിയറിംഗ് ജൈവസാങ്കേതികവിദ്യയുടെ പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ- ഒരു ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്കൽ വിശകലനം

ജീവന്റെ അടിസ്ഥാനഘടനയിൽ മനുഷ്യൻ നേരിട്ട് ഇടപെടാൻ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്ന കാലഘട്ടത്തിലാണ് നാം ജീവിക്കുന്നത്. ജീൻ എഡിറ്റിംഗ് അഥവാ ജീനുകളുടെ സൂക്ഷ്മമായ തിരുത്തൽ മനുഷ്യചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും നിർണായകമായ സാങ്കേതിക അതിർത്തികളിലൊന്നായി മാറിയിരിക്കുന്നത് ഇതുകൊണ്ടാണ്. മനുഷ്യൻ സസ്യങ്ങളെയും മൃഗങ്ങളെയും ആയിരക്കണക്കിന് വർഷങ്ങളായി തിരഞ്ഞെടുക്കലിലൂടെയും പ്രജനനത്തിലൂടെയും മാറ്റിയിട്ടുണ്ട്. എന്നാൽ ആ ഇടപെടലുകൾ ജീവന്റെ ജനിതകഘടനയിൽ പരോക്ഷമായും തലമുറകളിലൂടെ ക്രമേണയുമായിരുന്നു. ആധുനിക ജനിതക സാങ്കേതികവിദ്യകൾ ഈ അവസ്ഥയെ അടിസ്ഥാനപരമായി മാറ്റിയിരിക്കുന്നു. ഇപ്പോൾ മനുഷ്യന് ഒരു ജീവിയുടെ ജനിതകവസ്തുവിലെ നിർദ്ദിഷ്ട ഭാഗം തിരിച്ചറിയാനും മുറിക്കാനും നീക്കം ചെയ്യാനും മാറ്റിസ്ഥാപിക്കാനും തിരുത്താനും ചില സന്ദർഭങ്ങളിൽ പുതിയ ജനിതകവിവരങ്ങൾ ചേർക്കാനും കഴിയും. അതിനാൽ മനുഷ്യൻ ഇനി ജീവന്റെ പരിണാമത്തെ പുറത്തുനിന്ന് നിരീക്ഷിക്കുന്നവൻ മാത്രമല്ല; ജീവന്റെ തന്മാത്രാതലത്തിലുള്ള രൂപാന്തരങ്ങളിൽ ബോധപൂർവം ഇടപെടുന്ന ഒരു സജീവ ശക്തിയായി മാറുകയാണ്.

ക്ലസ്റ്റേർഡ് റെഗുലർലി ഇന്റർസ്പേസ്ഡ് ഷോർട്ട് പാലിൻഡ്രോമിക് റിപ്പീറ്റ്സ് എന്നറിയപ്പെടുന്ന ക്രിസ്‌പർ–കാസ് സംവിധാനങ്ങളും അടിസ്ഥാനഘടകങ്ങളെ നേരിട്ട് മാറ്റുന്ന ബേസ് എഡിറ്ററുകളും കൂടുതൽ സങ്കീർണ്ണമായ തിരുത്തലുകൾ സാധ്യമാക്കുന്ന പ്രൈം എഡിറ്ററുകളും ഈ മാറ്റത്തിന് പിന്നിലെ പ്രധാന സാങ്കേതിക മുന്നേറ്റങ്ങളാണ്. ഇവയുടെ സഹായത്തോടെ രോഗത്തിന് കാരണമാകുന്ന ജനിതകവ്യതിയാനങ്ങളെ ലക്ഷ്യമിട്ട് തിരുത്താനുള്ള സാധ്യത വർധിച്ചിരിക്കുന്നു. സിക്കിൾ സെൽ രോഗം, ചില പാരമ്പര്യ അന്ധതകൾ, ചില ജന്മനാ ഉണ്ടാകുന്ന ഉപാപചയരോഗങ്ങൾ തുടങ്ങിയവയുടെ ചികിത്സയിൽ ഈ സാങ്കേതികവിദ്യകൾ ഇതിനകം തന്നെ പ്രധാനപ്പെട്ട സാധ്യതകൾ തുറന്നിട്ടുണ്ട്. എന്നാൽ ഈ പുരോഗതിയെ “കൂടുതൽ കൃത്യതയുള്ള ഒരു പുതിയ സാങ്കേതികവിദ്യ” എന്ന നിലയിൽ മാത്രം കാണുന്നത് അതിന്റെ യഥാർത്ഥ ചരിത്രപ്രാധാന്യത്തെ ചുരുക്കിക്കാണിക്കുന്നതാണ്. ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്സിന്റെ കാഴ്ചപ്പാടിൽ ജീൻ എഡിറ്റിംഗ് മനുഷ്യനും ജീവപരിണാമവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തിൽ ഉണ്ടായ ഒരു ഗുണപരമായ പരിവർത്തനമാണ്. മനുഷ്യന്റെ കൈകളിൽ ജീവന്റെ തന്മാത്രാതലത്തെ സ്ഥിരപ്പെടുത്താനും തിരുത്താനും നിയന്ത്രിക്കാനുമുള്ള അഭൂതപൂർവമായ സംയോജകബലം കേന്ദ്രീകരിക്കുമ്പോൾ, അതേ ശക്തിക്കുള്ളിൽ അപ്രതീക്ഷിത ജനിതകമാറ്റങ്ങൾ, പരിസ്ഥിതിവ്യതിയാനങ്ങൾ, സാമൂഹിക അസമത്വങ്ങൾ, നൈതിക പ്രതിസന്ധികൾ എന്നിവ സൃഷ്ടിക്കാനുള്ള ശക്തമായ വിയോജകബലവും അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.

ഇവിടെ സംയോജകബലവും വിയോജകബലവും പരസ്പരം ഇല്ലാതാക്കുന്ന ശക്തികളല്ല. അവ ഒരേ ജൈവസാങ്കേതിക പ്രക്രിയയിൽ പരസ്പരം ഉത്തേജിപ്പിക്കുകയും നിയന്ത്രിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന വിരുദ്ധ പ്രവണതകളാണ്. രോഗകാരിയായ ഒരു ജനിതകവ്യതിയാനം തിരുത്തുന്നത് ജീവിയുടെ ജൈവസംയോജകത വർധിപ്പിക്കാം. എന്നാൽ അതേ തിരുത്തൽ മറ്റൊരു ജനിതകവലയത്തിൽ അപ്രതീക്ഷിത മാറ്റമുണ്ടാക്കുകയാണെങ്കിൽ പുതിയ വിയോജകതയ്ക്ക് തുടക്കമാകാം. അതിനാൽ ജീൻ എഡിറ്റിംഗിന്റെ ഫലത്തെ മനസ്സിലാക്കാൻ തന്മാത്രാതലത്തിലെ കൃത്യത മാത്രം പരിശോധിച്ചാൽ മതിയാകില്ല. കോശം, കല, അവയവം, സമ്പൂർണ്ണ ജീവി, ജനസംഖ്യ, പരിസ്ഥിതി, സമൂഹം, സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥ, രാഷ്ട്രീയം, ഭാവിതലമുറകൾ എന്നീ പരസ്പരം ബന്ധിതമായ എല്ലാ തലങ്ങളെയും ഒരുമിച്ച് പരിഗണിക്കേണ്ടതുണ്ട്.

ജീൻ എഡിറ്റിംഗിന്റെ തന്മാത്രാതല പ്രവർത്തനം നോക്കിയാൽ ഈ വൈരുദ്ധ്യം കൂടുതൽ വ്യക്തമായി കാണാം. ക്രിസ്‌പർ–കാസ് പോലുള്ള സംവിധാനങ്ങൾ നിർദ്ദിഷ്ട ഡി.എൻ.എ. ശ്രേണികളെ തിരിച്ചറിഞ്ഞ് അവിടെ ലക്ഷ്യമിട്ട മാറ്റം വരുത്തുന്നു. ചില രീതികളിൽ ഡി.എൻ.എ.യുടെ ഇരട്ടനൂൽ മുറിക്കുകയും ചില രീതികളിൽ പ്രത്യേക അടിസ്ഥാനഘടകങ്ങളെ നേരിട്ട് മാറ്റുകയും ചെയ്യുന്നു. തുടർന്ന് കോശത്തിന്റെ സ്വാഭാവിക പുനർനിർമാണ സംവിധാനങ്ങൾ ഇടപെട്ട് ആ ഭാഗം പുനഃക്രമീകരിക്കുന്നു. ഈ പ്രക്രിയയാണ് ജനിതക തിരുത്തലിന്റെ പ്രായോഗിക അടിസ്ഥാനം. ലക്ഷ്യസ്ഥാനം തിരിച്ചറിയാനുള്ള കൃത്യതയും മാറ്റം നിർദ്ദേശിക്കാനുള്ള നിയന്ത്രണശേഷിയും അതിശയകരമായ സംയോജകശേഷിയാണ്. എന്നാൽ ലക്ഷ്യമല്ലാത്ത സ്ഥലങ്ങളിൽ ഉണ്ടാകുന്ന മാറ്റങ്ങൾ, വ്യത്യസ്ത കോശങ്ങളിൽ വ്യത്യസ്ത തിരുത്തൽഫലങ്ങൾ, ജനിതകവലയങ്ങളുടെ അപ്രതീക്ഷിത പ്രതികരണങ്ങൾ, ഡി.എൻ.എ.യുമായി ബന്ധപ്പെട്ട നിയന്ത്രണപ്രക്രിയകളിലെ മാറ്റങ്ങൾ തുടങ്ങിയവ വിയോജകശേഷിയുടെ സാധ്യതകൾ തുറന്നിടുന്നു.

ഇവിടെ ഒരു പ്രധാന തെറ്റിദ്ധാരണ ഒഴിവാക്കേണ്ടതുണ്ട്. ഡി.എൻ.എ. ഒരു പുസ്തകത്തിലെ വാചകം പോലെ ഒറ്റപ്പെട്ട ഒരു ജനിതകസന്ദേശമല്ല. അത് കോശകേന്ദ്രത്തിന്റെ ഘടന, ക്രോമാറ്റിൻ എന്ന ജനിതകവസ്തുവിന്റെ സാന്ദ്രീകരണരീതി, ഡി.എൻ.എ.യിലെ രാസമാറ്റങ്ങൾ, പ്രോട്ടീനുകളുമായുള്ള ബന്ധം, കോശത്തിന്റെ ഉപാപചയനില, കോശത്തിന്റെ മുൻചരിത്രം, ചുറ്റുമുള്ള കോശങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള സന്ദേശങ്ങൾ തുടങ്ങിയ അനവധി ഘടകങ്ങളുമായി നിരന്തരം ഇടപെടുന്ന സജീവമായ ഒരു ജൈവഘടനയാണ്. ഒരു ജീനിന്റെ പ്രവർത്തനം അതിന്റെ അക്ഷരക്രമംകൊണ്ട് മാത്രം നിർണയിക്കപ്പെടുന്നില്ല. അത് ഏത് കോശത്തിലാണ്, ഏത് സമയത്താണ്, ഏത് ജൈവാവസ്ഥയിലാണ്, ഏത് നിയന്ത്രണവലയത്തിനുള്ളിലാണ് പ്രവർത്തിക്കുന്നത് എന്നതും അത്രതന്നെ പ്രധാനമാണ്.

അതിനാൽ ജനിതകശ്രേണിയിൽ വളരെ കൃത്യമായ ഒരു മാറ്റം വരുത്തിയാലും അതിന്റെ സമ്പൂർണ്ണ ജൈവഫലം അതേ കൃത്യതയോടെ പ്രവചിക്കാനാവില്ല. തന്മാത്രാതലത്തിലെ അനിശ്ചിതത്വം കുറയുമ്പോൾ അനിശ്ചിതത്വം പൂർണ്ണമായി അപ്രത്യക്ഷമാകുന്നില്ല; അത് കോശതലത്തിലേക്കും വികാസതലത്തിലേക്കും ശരീരതലത്തിലേക്കും പരിസ്ഥിതിതലത്തിലേക്കും മാറിപ്പോകാം. ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്സിന്റെ ഭാഷയിൽ പറയുകയാണെങ്കിൽ, കൃത്യത അനിശ്ചിതത്വത്തെ ഇല്ലാതാക്കുന്നില്ല; അതിന്റെ സ്ഥാനം മാറ്റുകയും രൂപം മാറ്റുകയും ചെയ്യുന്നു. അതിനാൽ ജീൻ എഡിറ്റിംഗിലെ തന്മാത്രാ കൃത്യതയും ജീവവ്യവസ്ഥയിലെ ഉദ്ഭവാത്മകമായ അനിശ്ചിതത്വവും ഒരേ സമയം നിലനിൽക്കുന്നു.

ഇത് ക്ലാസിക്കൽ ജനിതക നിർണയവാദത്തിന്റെ പരിമിതിയും വ്യക്തമാക്കുന്നു. ഒരു ജീൻ ഒരു പ്രത്യേക സ്വഭാവത്തിന് നേരിട്ടുള്ള കാരണമാണെന്നും ആ ജീനിൽ മാറ്റം വരുത്തിയാൽ ആ സ്വഭാവത്തിലും നിർദ്ദിഷ്ടമായ മാറ്റമുണ്ടാകുമെന്നും കരുതുന്നത് ജീവന്റെ സങ്കീർണ്ണതയെ ഒരൊറ്റ തലത്തിലേക്ക് ചുരുക്കുന്ന സമീപനമാണ്. യഥാർത്ഥത്തിൽ ഒരു ജീവിയുടെ സ്വഭാവം ഒരൊറ്റ ജീനിന്റെ നിർദ്ദേശത്തിന്റെ ഫലമല്ല. ജീൻ–ജീൻ പരസ്പരപ്രവർത്തനങ്ങൾ, ജീനുകളുടെ പ്രവർത്തനം നിയന്ത്രിക്കുന്ന വലയങ്ങൾ, ജനിതകവസ്തുവിനോടു ചേർന്നുള്ള രാസനിയന്ത്രണങ്ങൾ, കോശത്തിന്റെ സ്വഭാവം, കലകളുടെ പരിസ്ഥിതി, വളർച്ചയുടെ സമയക്രമം, ഹോർമോണുകൾ, ഉപാപചയം, പോഷണം, രോഗാണുക്കൾ, പുറംപരിസ്ഥിതി, സാമൂഹിക സാഹചര്യങ്ങൾ എന്നിവയുടെ സംയോജിത പ്രവർത്തനത്തിൽ നിന്നാണ് ശരീരസ്വഭാവങ്ങൾ ഉദ്ഭവിക്കുന്നത്.

അതുകൊണ്ട് ഒരു ജീനിൽ മാറ്റം വരുത്തുന്നത് ഒരു സ്വഭാവത്തിൽ നേരിട്ട് മാറ്റം വരുത്തുന്നതിന് തുല്യമല്ല. ദൃശ്യമായ ഒരു സ്വഭാവം അനവധി ജൈവതലങ്ങളിലെ പരസ്പരവിരുദ്ധവും പരസ്പരപൂരകവുമായ പ്രവർത്തനങ്ങളിൽ നിന്ന് ഉദ്ഭവിക്കുന്ന ഒരു സമന്വിത ഫലമാണ്. ഒരു രോഗകാരിയായ ജനിതകവ്യതിയാനം തിരുത്തുമ്പോൾ ഒരു പ്രത്യേക പ്രോട്ടീന്റെ സാധാരണ പ്രവർത്തനം പുനഃസ്ഥാപിക്കാം. എന്നാൽ ആ രോഗാവസ്ഥയോട് പൊരുത്തപ്പെടുന്നതിനായി ദീർഘകാലം കൊണ്ട് ജീവിയിൽ രൂപപ്പെട്ട മറ്റു നിയന്ത്രണവലയങ്ങളിലും മാറ്റമുണ്ടാകാം. അതിനാൽ ഒരു തന്മാത്രാതല തിരുത്തൽ ഉയർന്ന തലത്തിൽ പുതിയൊരു പ്രത്യാഘാതത്തിന് കാരണമാകാം. ഇത് സാങ്കേതികവിദ്യയുടെ പരാജയം മാത്രമല്ല; ജീവന്റെ സ്വയംസംഘടിതവും ബഹുതലവുമായ സ്വഭാവത്തിന്റെ പ്രകടനമാണ്.

ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്സിൽ ജീനുകളെ ജീവിയുടെ വിധിയുടെ പരമാധികാരികളായി കാണുന്നില്ല. ജീവവ്യവസ്ഥയിലെ വിവിധ ശക്തികൾ തമ്മിലുള്ള വൈരുദ്ധ്യങ്ങൾ സംഗമിക്കുന്ന നിർണായക കേന്ദ്രങ്ങളായാണ് ജീനുകളെ കാണുന്നത്. ജീൻ എഡിറ്റിംഗ് ഇത്തരം കേന്ദ്രങ്ങളിൽ ഇടപെടുന്നു. ആ ഇടപെടൽ ജീവവ്യവസ്ഥയുടെ മൊത്തത്തിലുള്ള ചലനാത്മകതയുമായി സംയോജിക്കുമ്പോൾ ഉയർന്ന ജൈവസംയോജകത ഉണ്ടാകാം. എന്നാൽ ആ ഇടപെടൽ മറ്റു നിയന്ത്രണവലയങ്ങളുമായി പൊരുത്തപ്പെടാതെ പോയാൽ വിയോജകപ്രവർത്തനങ്ങൾ ശൃംഖലാപരമായി വ്യാപിക്കുകയും പുതിയ പ്രവർത്തനവൈകല്യങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുകയും ചെയ്യാം.

ഇതിന്റെ ഏറ്റവും അനുകൂലമായ ഉദാഹരണം ശരീരകോശങ്ങളിൽ നടത്തുന്ന ചികിത്സാപരമായ ജീൻ എഡിറ്റിംഗാണ്. രോഗം ഒരു ജീവവ്യവസ്ഥയ്ക്കുള്ളിൽ രൂപപ്പെട്ട ഒരു വൈരുദ്ധ്യമായി കാണാം. ജനിതകഘടനയും ശരീരപ്രവർത്തനവും തമ്മിലുള്ള പൊരുത്തക്കേട് ഒരു പ്രത്യേക രോഗാവസ്ഥയിലേക്ക് നയിക്കുന്നു. ജനിതക തിരുത്തലിലൂടെ ആ അടിസ്ഥാനവൈരുദ്ധ്യത്തിന്റെ ഒരു പ്രധാന കാരണത്തെ നീക്കം ചെയ്യാൻ കഴിയുന്നുവെങ്കിൽ ജീവിയുടെ സ്വന്തം നിയന്ത്രണസംവിധാനങ്ങൾക്ക് വീണ്ടും കൂടുതൽ സംയോജിതമായി പ്രവർത്തിക്കാൻ അവസരം ലഭിക്കും. സിക്കിൾ സെൽ രോഗം പോലുള്ള അവസ്ഥകളിൽ രോഗകാരിയായ ജനിതകപ്രവർത്തനത്തെ ലക്ഷ്യമിട്ട് നടത്തുന്ന തിരുത്തൽ ഇതിന് ഉദാഹരണമാണ്.

ഇത്തരം ചികിത്സയുടെ പ്രധാന പ്രത്യേകത അത് ജീവിയെ പുറത്തുനിന്നുള്ള ഒരു “മികച്ച മാതൃക” അനുസരിച്ച് പുനർനിർമിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നില്ല എന്നതാണ്. ജീവിയുടെ സ്വന്തം നിയന്ത്രണവലയത്തിലേക്ക് കൂടുതൽ സ്വാഭാവികമായി തിരിച്ചെത്താൻ സഹായിക്കുകയാണ് ലക്ഷ്യം. ശരീരകോശങ്ങളിൽ മാത്രം നടത്തുന്ന തിരുത്തൽ സാധാരണയായി അടുത്ത തലമുറകളിലേക്ക് പകരുന്നില്ല. അതിനാൽ ജീവിയുടെ സ്വന്തം ചലനാത്മക സമതുലിതാവസ്ഥ പുനഃസ്ഥാപിക്കാനുള്ള സഹായിയായി ഇതിനെ കാണാം. ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്സിന്റെ ഭാഷയിൽ ഇത് രോഗത്തിന്റെ നിഷേധാത്മക അതിജീവനം അഥവാ രോഗത്തെ അതിജീവിച്ചുകൊണ്ട് ഉയർന്ന സംയോജകാവസ്ഥയിലേക്ക് മാറുന്ന പ്രക്രിയയായി മനസ്സിലാക്കാം.

ഇവിടെ ചികിത്സയുടെ ലക്ഷ്യം “പരിപൂർണ്ണ ജീവി” സൃഷ്ടിക്കുക എന്നതല്ല. രോഗാവസ്ഥയെ മറികടന്ന് ജീവിയുടെ സ്വാഭാവികമായ പൊരുത്തപ്പെടൽ, സ്വയംനിയന്ത്രണം, പുനർനിർമാണം എന്നീ പ്രക്രിയകൾ വീണ്ടും സജീവമാകാനുള്ള സാഹചര്യം സൃഷ്ടിക്കുകയാണ്. ആരോഗ്യം ഒരു സ്ഥിരമായ മാതൃകയല്ല; മാറുന്ന പരിസ്ഥിതിയുമായി നിരന്തരം പൊരുത്തപ്പെടുന്ന ചലനാത്മക സമതുലിതാവസ്ഥയാണ്. ഈ അർത്ഥത്തിൽ ഉത്തരവാദിത്തമുള്ള ചികിത്സാപരമായ ജീൻ എഡിറ്റിംഗ് ജീവന്റെ ഡയലക്ടിക്കൽ സ്വഭാവവുമായി പൊരുത്തപ്പെടുന്ന ഒരു ഉയർന്ന ജൈവ ഇടപെടലായി മാറാം.

എന്നാൽ പ്രജനനകോശങ്ങളിലോ ഭ്രൂണത്തിന്റെ ജനിതകഘടനയിലോ നടത്തുന്ന ജീൻ എഡിറ്റിംഗ് തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായ ഒരു പ്രശ്നമാണ്. ശരീരകോശത്തിലെ മാറ്റം പ്രധാനമായും ഒരു വ്യക്തിയുടെ ജീവിതത്തിൽ ഒതുങ്ങുമ്പോൾ പ്രജനനകോശങ്ങളിലെ മാറ്റം അടുത്ത തലമുറകളിലേക്കും അതിനുശേഷമുള്ള തലമുറകളിലേക്കും പകരാം. അങ്ങനെ വ്യക്തിയുടെ ജൈവിക വൈരുദ്ധ്യം കുടുംബത്തിലേക്കും ജനസംഖ്യയിലേക്കും ജീവിവർഗത്തിലേക്കും ഒടുവിൽ മനുഷ്യസമൂഹത്തിന്റെ ഭാവിയിലേക്കും വ്യാപിക്കുന്നു. ഒരു തലമുറയിൽ എടുത്ത തീരുമാനം അനേകം തലമുറകളുടെ ജനിതക യാഥാർത്ഥ്യമായി മാറാം.

ഇവിടെയാണ് സാങ്കേതികശേഷിയും നൈതിക പക്വതയും തമ്മിലുള്ള വലിയ വൈരുദ്ധ്യം പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നത്. തന്മാത്രാതലത്തിലുള്ള നിയന്ത്രണശേഷി അതിവേഗം വളരുമ്പോൾ അതിന്റെ ദീർഘകാല ഫലങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള അറിവും സാമൂഹിക ആലോചനയും ജനാധിപത്യ നിയന്ത്രണവും അന്താരാഷ്ട്ര നിയമസംവിധാനങ്ങളും അതേ വേഗത്തിൽ വളർന്നിട്ടില്ല. അതിനാൽ തിരിച്ചെടുക്കാനാവാത്ത ജനിതക തീരുമാനങ്ങൾ വിപണി, സ്വകാര്യ ഉടമസ്ഥാവകാശം, രാഷ്ട്രങ്ങളുടെ സാങ്കേതിക മത്സരമോഹം, സാമൂഹിക മുൻവിധികൾ, മനുഷ്യനെ “പരിപൂർണ്ണനാക്കുക” എന്ന ആശയപരമായ ആഗ്രഹം എന്നിവയുടെ സ്വാധീനത്തിൽ വരാനുള്ള സാധ്യതയുണ്ട്.

പരിണാമം വൈരുദ്ധ്യങ്ങളെയും വ്യതിയാനങ്ങളെയും അനിശ്ചിതത്വങ്ങളെയും ഇല്ലാതാക്കിക്കൊണ്ടല്ല മുന്നേറിയത്. മറിച്ച് അവ തന്നെയാണ് പരിണാമത്തിന്റെ സൃഷ്ടിപരമായ ശക്തികൾ. പരിസ്ഥിതിയിലെ മാറ്റങ്ങളോട് പൊരുത്തപ്പെടാനും പുതിയ സാഹചര്യങ്ങളിൽ നിലനിൽക്കാനും ജീവജാലങ്ങൾക്ക് കഴിയുന്നത് ജനിതകവൈവിധ്യവും വ്യതിയാനവും തിരഞ്ഞെടുപ്പും കൊണ്ടാണ്. ഭാവിയിലെ എല്ലാ വൈരുദ്ധ്യങ്ങളും ഇപ്പോൾ തന്നെ ജനിതകമായി പരിഹരിക്കണമെന്ന ശ്രമം പരിണാമത്തിന്റെ തുറന്ന സാധ്യതകളെ അടച്ചുപൂട്ടാനുള്ള പ്രവണതയായി മാറാം. ജീവന്റെ ഭാവിയെ മുൻകൂട്ടി നിർണയിച്ച ഒരു മാതൃകയിൽ മരവിപ്പിക്കുന്നത് പരിണാമത്തെ നിയന്ത്രിക്കുന്നതല്ല; അതിന്റെ സൃഷ്ടിപരമായ സാധ്യതകളെ ചുരുക്കുകയാണ്.

അതുകൊണ്ട് പ്രജനനകോശ ജനിതക തിരുത്തലിനെ ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്സ് ലളിതമായ നിരോധനത്തിലേക്ക് ചുരുക്കുന്നില്ല. എന്നാൽ അതിന്റെ പ്രയോഗത്തിന് ശാസ്ത്രീയമായ ഉറപ്പിനൊപ്പം അസാധാരണമായ സാമൂഹികവും നൈതികവും ജനാധിപത്യപരവും പാരിസ്ഥിതികവുമായ സംയോജകത ആവശ്യമാണ്. അത്തരം ഉയർന്ന സംയോജകാവസ്ഥ മനുഷ്യസമൂഹം ഇതുവരെ പൂർണ്ണമായി കൈവരിച്ചിട്ടില്ല. അതിനാൽ നിയന്ത്രണവും ജാഗ്രതയും അജ്ഞതയുടെ അടയാളമല്ല; മറിച്ച് മനുഷ്യന്റെ ശക്തിയുടെ പരിധിയും ഉത്തരവാദിത്വവും തിരിച്ചറിയുന്ന പക്വതയുടെ അടയാളമാണ്.

ക്രിസ്‌പർ സാങ്കേതികവിദ്യയുടെ ചരിത്രവും ഇവിടെ വളരെ പ്രസക്തമാണ്. ക്രിസ്‌പർ മനുഷ്യൻ ശൂന്യത്തിൽ നിന്ന് സൃഷ്ടിച്ച ഒരു കൃത്രിമ ആശയം മാത്രമല്ല. വൈറസുകളുമായുള്ള നിരന്തരമായ ജൈവസംഘർഷത്തിൽ ബാക്ടീരിയകൾ പരിണമിപ്പിച്ച പ്രകൃതിദത്ത പ്രതിരോധസംവിധാനത്തിൽ നിന്നാണ് അതിന്റെ അടിസ്ഥാന തത്വം കണ്ടെത്തിയത്. വൈറസിന്റെ ജനിതകവസ്തുവിന്റെ ഭാഗം തിരിച്ചറിയുകയും അതിന്റെ ഓർമ്മ സൂക്ഷിക്കുകയും പിന്നീട് അതിനെ ലക്ഷ്യമിട്ട് പ്രവർത്തിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഈ സംവിധാനം പ്രകൃതിയുടെ ദീർഘകാല പരിണാമത്തിന്റെ ഫലമായിരുന്നു. മനുഷ്യബുദ്ധി പ്രകൃതിയിൽ നിലനിന്നിരുന്ന ഈ തന്ത്രത്തെ തിരിച്ചറിഞ്ഞ് പുതിയൊരു സാങ്കേതികശേഷിയായി ഉയർത്തി. അതിനാൽ ക്രിസ്‌പർ തന്നെ പ്രകൃതിയുടെ ഡയലക്ടിക്കൽ പരിണാമം മനുഷ്യന്റെ ബോധപൂർവ സാങ്കേതികപ്രവർത്തനത്തിലേക്ക് ഉയർന്നുവന്ന ഒരു ഉദാഹരണമാണ്.

എന്നാൽ കൃത്യതയുള്ള ഉപകരണം ലഭിച്ചതുകൊണ്ട് നിയന്ത്രണം സമ്പൂർണ്ണമായെന്ന് കരുതുന്നത് അപകടകരമാണ്. ഒരു ജീൻ ഒറ്റപ്പെട്ട് പ്രവർത്തിക്കുന്നില്ല; ഒരു ജനിതക തിരുത്തലും ഒറ്റപ്പെട്ട് നിലനിൽക്കുന്നില്ല. പ്രത്യേകിച്ച് ഭ്രൂണത്തിൽ നടത്തുന്ന മാറ്റം വ്യക്തിയുടെ ശരീരത്തിൽ മാത്രമല്ല, കുടുംബത്തിൽ, ഭാവിതലമുറകളിൽ, സാമൂഹികബന്ധങ്ങളിൽ, സാംസ്കാരികമൂല്യങ്ങളിൽ, ഒടുവിൽ മനുഷ്യജീവിവർഗത്തിന്റെ ജനിതകചരിത്രത്തിൽ തന്നെ പ്രതിധ്വനിക്കാം. ലബോറട്ടറിയിലെ സൂക്ഷ്മമായ ഒരു മാറ്റം സമൂഹത്തിന്റെ വിശാലമായ തലങ്ങളിൽ പുതിയ വൈരുദ്ധ്യങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ചേക്കാം.

ഇതിന് ചരിത്രത്തിൽ ശ്രദ്ധേയമായ ഒരു ഉദാഹരണമാണ് ഹെ ജിയാൻകുയിയുടെ പ്രവർത്തനം. 2018-ൽ ചൈനീസ് ശാസ്ത്രജ്ഞനായ ഹെ ജിയാൻകുയി ക്രിസ്‌പർ–കാസ്9 ഉപയോഗിച്ച് ജനിതകമായി മാറ്റം വരുത്തിയ മനുഷ്യഭ്രൂണങ്ങളിൽ നിന്ന് കുട്ടികൾ ജനിച്ചതായി പ്രഖ്യാപിച്ചു. ലുലു, നാനാ എന്ന പേരുകളിൽ പിന്നീട് അറിയപ്പെട്ട ഇരട്ട പെൺകുട്ടികളുടെ ഭ്രൂണങ്ങളിൽ സി.സി.ആർ.5 എന്ന ജീനിൽ മാറ്റം വരുത്തിയതായി അദ്ദേഹം അവകാശപ്പെട്ടു. എച്ച്.ഐ.വി. ബാധയിൽ നിന്ന് കുട്ടികളെ സംരക്ഷിക്കുക എന്നതായിരുന്നു തന്റെ ലക്ഷ്യമെന്ന് അദ്ദേഹം വിശദീകരിച്ചു.

രോഗത്തിൽ നിന്ന് കുട്ടികളെ സംരക്ഷിക്കണമെന്ന ലക്ഷ്യത്തിൽ ചികിത്സാപരമായ സംയോജകബലം കാണാമെങ്കിലും, പ്രജനനകോശങ്ങളിൽ മാറ്റം വരുത്തിയതിന്റെ ദീർഘകാല അപകടസാധ്യതകൾ അതിനേക്കാൾ ഗുരുതരമായിരുന്നു. മാറ്റം ഭാവിതലമുറകളിലേക്കും പകരാമെന്നതിനാൽ അപ്രതീക്ഷിത ആരോഗ്യപ്രശ്നങ്ങൾ ഉണ്ടായാൽ അവ ഒരു വ്യക്തിയിൽ ഒതുങ്ങില്ല. കൂടാതെ, ഭാവിയിൽ ജനിക്കാനിരിക്കുന്ന മനുഷ്യർക്ക് അവരുടെ പേരിൽ ഇപ്പോഴത്തെ തലമുറ എടുക്കുന്ന തിരിച്ചെടുക്കാനാവാത്ത ജനിതക തീരുമാനങ്ങൾക്ക് സമ്മതം നൽകാൻ കഴിയില്ല. ഇതോടെ ശാസ്ത്രീയ കഴിവ്, മാതാപിതാക്കളുടെ അവകാശം, കുട്ടിയുടെ അവകാശം, ഭാവിതലമുറകളുടെ അവകാശം, സാമൂഹിക ഉത്തരവാദിത്വം എന്നിവ തമ്മിലുള്ള സങ്കീർണ്ണമായ വൈരുദ്ധ്യം ഉയർന്നു.

ഹെ ജിയാൻകുയിയുടെ സംഭവം ശാസ്ത്രീയ പുരോഗതിയുടെ വേഗതയും നൈതിക പക്വതയുടെ വേഗതയും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം വ്യക്തമായി കാണിച്ചു. ശാസ്ത്രീയമായി സാധ്യമായത് സാമൂഹികമായി ഉടൻ ചെയ്യാവുന്നതാണെന്ന് കരുതാനാവില്ല. അറിവിന്റെ ഒരു ഘട്ടത്തിൽ നിന്ന് നേരിട്ട് പ്രയോഗത്തിലേക്ക് ചാടുമ്പോൾ ആവശ്യമായ പരിശോധന, പൊതുചർച്ച, സാമൂഹിക സമ്മതം, ദീർഘകാല നിരീക്ഷണം എന്നിവ ഒഴിവാക്കപ്പെടുകയാണെങ്കിൽ സാങ്കേതിക സംയോജകത തന്നെ സാമൂഹിക വിയോജകതയായി മാറാം.

“ഡിസൈനർ ശിശുക്കൾ” എന്ന ആശയം ഈ പ്രശ്നത്തെ കൂടുതൽ മൂർച്ചയുള്ളതാക്കുന്നു. ഒരു വശത്ത് പാരമ്പര്യരോഗങ്ങളിൽ നിന്ന് മോചിതരായ കുട്ടികളെ ജനിപ്പിക്കാനുള്ള വലിയ പ്രതീക്ഷയുണ്ട്. മറുവശത്ത് ഉയരം, ശരീരഘടന, കണ്ണിന്റെ നിറം, ബുദ്ധിശേഷി, കായികശേഷി, പെരുമാറ്റസ്വഭാവം തുടങ്ങിയ ഗുണങ്ങൾ മാതാപിതാക്കളുടെ ആഗ്രഹത്തിനനുസരിച്ച് തിരഞ്ഞെടുക്കുന്ന ഒരു ഭാവിയുടെ ഭീഷണിയുണ്ട്. ചികിത്സയിൽ നിന്ന് ഇഷ്ടാനുസൃത രൂപകൽപ്പനയിലേക്ക് കടക്കുന്ന നിമിഷത്തിലാണ് അടിസ്ഥാന നൈതിക വൈരുദ്ധ്യം കൂടുതൽ ശക്തമാകുന്നത്.

രോഗം തടയുകയോ ചികിത്സിക്കുകയോ ചെയ്യുന്നത് വൈദ്യശാസ്ത്രത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന ലക്ഷ്യമായ വേദനയും ദുരിതവും കുറയ്ക്കലുമായി പൊരുത്തപ്പെടുന്നു. എന്നാൽ രോഗമില്ലാത്ത ഒരു വ്യക്തിയുടെ പ്രത്യേക ഗുണം സാമൂഹിക മുൻഗണനകൾക്കനുസരിച്ച് വർധിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ ഇടപെടലിന്റെ സ്വഭാവം മാറുന്നു. കുട്ടിയെ സ്വന്തം സാധ്യതകളോടെ വളരുന്ന സ്വതന്ത്ര വ്യക്തിയായി കാണുന്നതിനു പകരം മാതാപിതാക്കളുടെ ആഗ്രഹത്തിനനുസരിച്ച് “രൂപകൽപ്പന” ചെയ്ത ഒരു ഉൽപ്പന്നമായി കാണാനുള്ള സാധ്യതയുണ്ട്. മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ അന്തർലീനമായ മൂല്യം അപ്പോൾ ബുദ്ധി, സൗന്ദര്യം, ശക്തി, ഉൽപ്പാദനക്ഷമത, മത്സരശേഷി തുടങ്ങിയ അളവുകോലുകൾക്ക് കീഴടങ്ങാം.

ഇവിടെ സമ്പത്തിന്റെ പ്രശ്നവും നിർണായകമാണ്. ജനിതക മെച്ചപ്പെടുത്തലുകൾ അത്യന്തം ചെലവേറിയതാണെങ്കിൽ അവ ആദ്യം സമ്പന്നർക്കു മാത്രമേ ലഭിക്കുകയുള്ളൂ. സമ്പന്നർക്ക് രോഗങ്ങളെ ഒഴിവാക്കാനും ചില ഗുണങ്ങൾ വർധിപ്പിക്കാനും കഴിയുമ്പോൾ ദരിദ്രർക്ക് അതേ അവസരങ്ങൾ ലഭിക്കാതിരിക്കാം. അങ്ങനെ സാമ്പത്തിക വർഗ്ഗവ്യത്യാസം ക്രമേണ ജനിതക വ്യത്യാസമായി മാറാനുള്ള സാധ്യതയുണ്ട്. സാമൂഹികമായി നിലനിൽക്കുന്ന അസമത്വം ജൈവികമായി തന്നെ പുനർഉൽപ്പാദിപ്പിക്കപ്പെടുന്ന അവസ്ഥയിലേക്ക് മനുഷ്യസമൂഹം നീങ്ങാം.

ഇത് പഴയ യൂജെനിക്സ് ആശയങ്ങളുടെ പുതിയ സാങ്കേതികരൂപമാകാനുള്ള അപകടവും ഉയർത്തുന്നു. ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ ആദ്യകാല യൂജെനിക്സ് പ്രസ്ഥാനങ്ങൾ “മികച്ച മനുഷ്യവർഗം” സൃഷ്ടിക്കാനുള്ള പേരിൽ മനുഷ്യരുടെ മൂല്യം ജനിതക മാനദണ്ഡങ്ങളാൽ അളക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. അതിന്റെ ഫലമായി അനേകം ആളുകൾ നിർബന്ധിത വന്ധ്യംകരണത്തിനും സാമൂഹിക ഒറ്റപ്പെടുത്തലിനും പീഡനത്തിനും വിധേയരായി. ആ ചരിത്രം ജനിതകശാസ്ത്രത്തെ സാമൂഹിക അധികാരത്തിന്റെ ഉപകരണമാക്കുന്നതിന്റെ അപകടത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ശക്തമായ മുന്നറിയിപ്പാണ്.

ജീൻ എഡിറ്റിംഗ് അതേ ചരിത്രം ആവർത്തിക്കണമെന്നില്ല. എന്നാൽ സാമൂഹിക അസമത്വങ്ങളെ ജനിതക സാങ്കേതികവിദ്യയിലൂടെ ശക്തിപ്പെടുത്താനുള്ള സാധ്യത നിഷേധിക്കാനും കഴിയില്ല. അതിനാൽ ജൈവസാങ്കേതികവിദ്യയുടെ നൈതികതയെ സാങ്കേതികവിദ്യയുടെ ലബോറട്ടറി പരിധിക്കുള്ളിൽ മാത്രം ചർച്ച ചെയ്യുന്നത് അപര്യാപ്തമാണ്. ആർക്കാണ് സാങ്കേതികവിദ്യയുടെ ഉടമസ്ഥാവകാശം? ആർക്കാണ് അത് ലഭിക്കുക? ആരാണ് തീരുമാനമെടുക്കുക? ആരാണ് അപകടം ഏറ്റെടുക്കുക? ആർക്കാണ് ഗുണം ലഭിക്കുക? എന്നീ രാഷ്ട്രീയ-സാമ്പത്തിക ചോദ്യങ്ങളും അതിനോടൊപ്പം ചർച്ച ചെയ്യണം.

ഇവിടെയാണ് ഉൽപ്പാദനശക്തികളും സാമൂഹികബന്ധങ്ങളും തമ്മിലുള്ള വൈരുദ്ധ്യം പുതിയ രൂപം സ്വീകരിക്കുന്നത്. മനുഷ്യന്റെ ജൈവസാങ്കേതിക ഉൽപ്പാദനശക്തി രോഗചികിത്സയും പൊതുക്ഷേമവും സാധ്യമാക്കുന്ന ഉയർന്ന നിലയിലെത്തിയിരിക്കുന്നു. എന്നാൽ അതിന്റെ ഉടമസ്ഥാവകാശവും നിയന്ത്രണവും വിതരണവും സ്വകാര്യലാഭവും അസമത്വവും അടിസ്ഥാനമാക്കിയ സാമൂഹികബന്ധങ്ങളിൽ കുടുങ്ങിക്കിടക്കുന്നു. തന്മാത്രാതലത്തിൽ കൂടുതൽ കൃത്യത ലഭിക്കുമ്പോഴും സമൂഹത്തിൽ കൂടുതൽ വിഭജനം ഉണ്ടാകുന്ന സാഹചര്യം ഇതിലൂടെ സൃഷ്ടിക്കപ്പെടാം. ലബോറട്ടറിയിലെ സംയോജകത സമൂഹത്തിലെ വിയോജകത വർധിപ്പിക്കുന്ന വൈരുദ്ധ്യമാണ് ഇവിടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നത്.

അതുകൊണ്ട് ജീൻ എഡിറ്റിംഗിന്റെ നൈതികത രാഷ്ട്രീയ സാമ്പത്തികശാസ്ത്രത്തിൽ നിന്ന് വേർതിരിക്കാനാവില്ല. സുരക്ഷാനിയമങ്ങളും നിയന്ത്രണസംവിധാനങ്ങളും അനിവാര്യമാണ്. എന്നാൽ അധികാരം കുറച്ച് കമ്പനികളുടെയും സമ്പന്നരുടെയും രാഷ്ട്രങ്ങളുടെയും കൈകളിൽ തന്നെ കേന്ദ്രീകരിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ നിയന്ത്രണം മാത്രം മതിയാകില്ല. സാങ്കേതികശേഷിയുടെ ജനാധിപത്യവൽക്കരണവും അതിന്റെ പ്രയോജനങ്ങളുടെ സാമൂഹികവൽക്കരണവും ആവശ്യമാണ്.

ജീൻ ഡ്രൈവുകൾ എന്നറിയപ്പെടുന്ന ജനിതകവ്യാപന സാങ്കേതികവിദ്യകൾ ഈ പ്രശ്നത്തെ മറ്റൊരു തലത്തിലേക്ക് ഉയർത്തുന്നു. ഒരു ജനിതകമാറ്റം ഒരു ജീവിവർഗത്തിന്റെ ജനസംഖ്യയിൽ വേഗത്തിൽ വ്യാപിക്കാൻ സഹായിക്കുന്ന ഈ രീതികൾ രോഗവാഹകരായ കൊതുകുകളെ നിയന്ത്രിക്കുന്നതിനോ അധിനിവേശ ജീവിവർഗങ്ങളെ കുറയ്ക്കുന്നതിനോ ഉപയോഗിക്കാമെന്ന പ്രതീക്ഷയുണ്ട്. എന്നാൽ ഒരു ജീവിവർഗത്തിൽ നടത്തുന്ന മാറ്റം അതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ഭക്ഷ്യശൃംഖലകളിലും വേട്ടക്കാരൻ–ഇര ബന്ധങ്ങളിലും മത്സരബന്ധങ്ങളിലും പരാഗണപ്രക്രിയകളിലും പോഷകചംക്രമണത്തിലും മറ്റ് അനവധി ഘടകങ്ങളിലും പ്രത്യാഘാതമുണ്ടാക്കാം.

പരിസ്ഥിതിവ്യവസ്ഥകൾ ലളിതമായ കാരണ–ഫല ശൃംഖലകളല്ല. അവ പരസ്പരം ബന്ധിതമായ ജീവികളുടെ സങ്കീർണ്ണ വലയങ്ങളാണ്. ഒരു ജീവിവർഗത്തിൽ ചെറിയൊരു മാറ്റം മറ്റൊരു ജീവിവർഗത്തിൽ വലിയ മാറ്റത്തിന് കാരണമാകാം. ചില മാറ്റങ്ങൾ ഉടൻ പ്രകടമാകാതെ വർഷങ്ങൾക്കോ തലമുറകൾക്കോ ശേഷം പ്രത്യക്ഷപ്പെടാം. മനുഷ്യന്റെ രാഷ്ട്രീയവും സാമ്പത്തികവുമായ ആസൂത്രണകാലയളവിനെക്കാൾ വളരെ ദൈർഘ്യമേറിയ കാലയളവിലാണ് പരിണാമവും പരിസ്ഥിതിവ്യതിയാനങ്ങളും നടക്കുന്നത്. അതിനാൽ ഇന്നത്തെ ചെറിയ ഗുണഫലം നാളത്തെ വലിയ വിയോജകതയ്ക്ക് കാരണമാകാനുള്ള സാധ്യത എല്ലായ്പ്പോഴും പരിഗണിക്കണം.

അതുകൊണ്ട് പരിസ്ഥിതിതലത്തിലുള്ള ജീൻ എഡിറ്റിംഗിന് വ്യവസ്ഥാപരമായ വിനയം അനിവാര്യമാണ്. മനുഷ്യൻ ഇടപെടുന്ന പരിസ്ഥിതിവ്യവസ്ഥ അവൻ സൃഷ്ടിച്ചതല്ല; അതിന്റെ എല്ലാ പരസ്പരബന്ധങ്ങളും അവന് പൂർണ്ണമായി അറിയുകയും ചെയ്യുന്നില്ല. അതിനാൽ സാധ്യമായിടത്തോളം ഇടപെടലുകൾ തിരികെ മാറ്റാൻ കഴിയുന്നതായിരിക്കണം. സ്ഥിരമായ മാറ്റത്തേക്കാൾ താൽക്കാലികവും പരീക്ഷണാത്മകവുമായ ഇടപെടലുകൾക്ക് മുൻഗണന നൽകണം. നിരന്തരമായ നിരീക്ഷണം, പുനർമൂല്യനിർണയം, പുതിയ അറിവിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ തിരുത്തൽ എന്നിവ നിർബന്ധമായിരിക്കണം.

ഇതിലൂടെ ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്കൽ നൈതികതയുടെ ഒരു പ്രധാന തത്വം വ്യക്തമാകുന്നു: ശക്തി വർധിക്കുന്നതിനനുസരിച്ച് ഉത്തരവാദിത്വവും വർധിക്കണം. മനുഷ്യന് ജീവന്റെ അടിസ്ഥാനഘടനയിൽ ഇടപെടാനുള്ള ശക്തി ലഭിക്കുന്നത്രയും, വൈവിധ്യത്തെയും തുറന്ന ഭാവിയെയും ഭാവിതലമുറകളുടെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തെയും സംരക്ഷിക്കാനുള്ള ഉത്തരവാദിത്വവും വർധിക്കുന്നു.

നൈതികതയെ ഒരു സ്ഥിരമായ നിരോധനപ്പട്ടികയായി കാണാനാവില്ല. സങ്കീർണ്ണമായ ജീവവ്യവസ്ഥകളിൽ എല്ലാ ഫലങ്ങളും മുൻകൂട്ടി പ്രവചിക്കാനാവാത്തതിനാൽ നൈതികനിയന്ത്രണവും പഠിക്കുകയും സ്വയംതിരുത്തുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു ചലനാത്മക പ്രക്രിയയായിരിക്കണം. പുതിയ ശാസ്ത്രീയ തെളിവുകൾ ലഭിക്കുമ്പോൾ നിയമങ്ങൾ മാറണം. അപ്രതീക്ഷിത ഫലങ്ങൾ ഉണ്ടായാൽ അവ മറച്ചുവയ്ക്കാതെ പഠിക്കണം. തെറ്റുകളിൽ നിന്ന് പഠിക്കുകയും നയങ്ങൾ തിരുത്തുകയും ചെയ്യാനുള്ള കഴിവാണ് പക്വമായ ശാസ്ത്രത്തിന്റെയും പക്വമായ നൈതികതയുടെയും അടയാളം.

ഇത്തരമൊരു നൈതികതയിൽ ജനാധിപത്യപങ്കാളിത്തവും അനിവാര്യമാണ്. ജീൻ എഡിറ്റിംഗിന്റെ തീരുമാനങ്ങൾ ശാസ്ത്രജ്ഞരുടെയോ ഔഷധകമ്പനികളുടെയോ സർക്കാരുകളുടെയോ മാത്രം അവകാശമല്ല. രോഗികൾ, കുടുംബങ്ങൾ, പൊതുസമൂഹം, പരിസ്ഥിതിശാസ്ത്രജ്ഞർ, സാമൂഹികശാസ്ത്രജ്ഞർ, തത്ത്വചിന്തകർ, വൈദ്യശാസ്ത്രജ്ഞർ, ജനിതകശാസ്ത്രജ്ഞർ, നിയമവിദഗ്ധർ തുടങ്ങിയ വിവിധ മേഖലകളുടെ അറിവും അനുഭവവും തീരുമാനപ്രക്രിയയിൽ ഉൾപ്പെടണം. ഭാവിതലമുറകൾക്ക് ശബ്ദമില്ലാത്തതിനാൽ അവരുടെ താൽപര്യങ്ങളെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന ഒരു നൈതിക ഉത്തരവാദിത്വവും ഇപ്പോഴത്തെ തലമുറ ഏറ്റെടുക്കണം.

ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്കൽ ജൈവനൈതികതയുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ മൂന്ന് പ്രധാന തത്വങ്ങൾ മുന്നോട്ടുവയ്ക്കാം. ഒന്നാമത്തേത് വൈരുദ്ധ്യം സൃഷ്ടിപരമായ ശക്തിയാണ് എന്ന തത്വം. ജീൻ എഡിറ്റിംഗിൽ ചികിത്സയും അപകടവും, കൃത്യതയും അനിശ്ചിതത്വവും, വ്യക്തിഗുണവും സാമൂഹികനീതിയും, ശാസ്ത്രീയ പുരോഗതിയും പരിസ്ഥിതിസുരക്ഷയും ഒരുമിച്ച് നിലനിൽക്കുന്നു. ഒന്നിനെ ഇല്ലാതാക്കി മറ്റൊന്നിനെ തിരഞ്ഞെടുക്കുക എന്നതല്ല നൈതികതയുടെ ലക്ഷ്യം. അവയുടെ പരസ്പരബന്ധത്തെ ഉയർന്ന സംയോജകതയിലേക്ക് നയിക്കുകയാണ് വേണ്ടത്.

രണ്ടാമത്തേത് ബഹുതല ഉത്തരവാദിത്വം ആണ്. ഒരു ജീൻ എഡിറ്റ് ഒരു ഡി.എൻ.എ. ശ്രേണിയിൽ മാത്രം സംഭവിക്കുന്ന ഒരു സംഭവം അല്ല. അതിന്റെ ഫലം കോശത്തിലേക്കും ശരീരത്തിലേക്കും കുടുംബത്തിലേക്കും ജനസംഖ്യയിലേക്കും പരിസ്ഥിതിയിലേക്കും സമൂഹത്തിലേക്കും ഭാവിതലമുറകളിലേക്കും വ്യാപിക്കാം. അതിനാൽ ഓരോ ഇടപെടലും അതിന്റെ മുഴുവൻ ബഹുതല പശ്ചാത്തലത്തിൽ വിലയിരുത്തണം.

മൂന്നാമത്തേത് ഉദ്ഭവാത്മക സംയോജകത ആണ്. ലക്ഷ്യം നിലവിലുള്ള രോഗാവസ്ഥയും അസമത്വവും മാറ്റമില്ലാതെ നിലനിർത്തുക എന്നതല്ല. അതുപോലെ അനന്തരഫലങ്ങളെ അവഗണിക്കുന്ന അശ്രദ്ധമായ സാങ്കേതിക വിഘടനവും ലക്ഷ്യമല്ല. ആരോഗ്യം, നീതി, വൈവിധ്യം, സൃഷ്ടിപരത, പരിസ്ഥിതിസ്ഥിരത, മനുഷ്യസ്വാതന്ത്ര്യം എന്നിവ പരസ്പരം ശക്തിപ്പെടുത്തുന്ന ഒരു ഉയർന്ന സാമൂഹിക-ജൈവ സംയോജകാവസ്ഥ സൃഷ്ടിക്കുകയാണ് ലക്ഷ്യം.

ഇവിടെ ഏകപക്ഷീയമായ മെച്ചപ്പെടുത്തലിനും ഉദ്ഭവാത്മകമായ വികസനത്തിനും ഇടയിലെ വ്യത്യാസം നിർണായകമാണ്. ഒരു പ്രത്യേക ഗുണത്തെ മാത്രം പരമാവധി വർധിപ്പിക്കുന്ന സമീപനം ജീവിയുടെ സമഗ്രതയെ അവഗണിക്കാം. ശക്തി കൂട്ടിയാൽ അതിനൊപ്പം മറ്റു പ്രവർത്തനങ്ങളിൽ എന്ത് മാറ്റമുണ്ടാകും? ബുദ്ധിശേഷി കൂട്ടിയാൽ മാനസികവും സാമൂഹികവുമായ മറ്റ് ഗുണങ്ങളിൽ എന്ത് പ്രത്യാഘാതമുണ്ടാകും? ശരീരവലുപ്പം വർധിപ്പിച്ചാൽ ഉപാപചയത്തിലും രോഗപ്രതിരോധശേഷിയിലും എന്ത് മാറ്റമുണ്ടാകും? ഇത്തരം ചോദ്യങ്ങൾ ഒരു ഗുണത്തെ ഒറ്റപ്പെടുത്തി “മെച്ചപ്പെടുത്തുന്ന” സമീപനത്തിന്റെ പരിമിതികൾ വ്യക്തമാക്കുന്നു.

ജീവൻ ഒരു യന്ത്രമല്ല. അതിലെ എല്ലാ ഘടകങ്ങളും പരസ്പരം ബന്ധിതമാണ്. ഒരു ഗുണത്തെ ഒറ്റപ്പെടുത്തി പരമാവധി വർധിപ്പിക്കുന്നത് പലപ്പോഴും മറ്റു ഗുണങ്ങളുമായി വൈരുദ്ധ്യം സൃഷ്ടിക്കും. എന്നാൽ ജീവവ്യവസ്ഥയിലെ വിവിധ ഘടകങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള സംയോജിതപ്രവർത്തനത്തിൽ നിന്ന് പുതിയ ഗുണങ്ങൾ ഉദ്ഭവിക്കുമ്പോൾ അവ കൂടുതൽ സ്ഥിരതയുള്ളതും പൊരുത്തപ്പെടാവുന്നതുമായിരിക്കാം. അതിനാൽ ജീൻ എഡിറ്റിംഗിന്റെ ഉത്തരവാദിത്തമുള്ള ഭാവി “പരിപൂർണ്ണത”യേക്കാൾ പൊരുത്തപ്പെടാനുള്ള കഴിവിനും, ഏകീകരണത്തേക്കാൾ വൈവിധ്യത്തിനും, സ്ഥിരമായ മാതൃകയേക്കാൾ ചലനാത്മക ആരോഗ്യത്തിനും മുൻഗണന നൽകണം.

ജീവന്റെ ശക്തി അതിന്റെ വൈവിധ്യത്തിലാണ്. ഒരേ ജനിതകമാതൃകയിലുള്ള മനുഷ്യരെ സൃഷ്ടിക്കുന്നത് പരിണാമപരമായി കൂടുതൽ ശക്തമായ സമൂഹത്തെ ഉറപ്പാക്കണമെന്നില്ല. മറിച്ച് ജനിതകവൈവിധ്യം പല പരിസ്ഥിതിപ്രതിസന്ധികളോടും രോഗങ്ങളോടും പൊരുത്തപ്പെടാനുള്ള ജനസംഖ്യയുടെ കഴിവ് വർധിപ്പിക്കുന്നു. അതിനാൽ “മികച്ച മനുഷ്യൻ” എന്ന ഏക മാതൃക സൃഷ്ടിക്കാനുള്ള ശ്രമം പരിണാമത്തിന്റെ തന്നെ അടിസ്ഥാനമായ വൈവിധ്യത്തെ ദുർബലപ്പെടുത്താം.

ഇതുകൊണ്ടുതന്നെ മനുഷ്യന്റെ ഭാവി കൂടുതൽ തുറന്നതും ബഹുസ്വരവുമായിരിക്കണം. ജീവനെ ഒരു മുൻനിശ്ചിത രൂപത്തിലേക്ക് അടച്ചുപൂട്ടാതെ, അതിന്റെ സ്വതന്ത്രവും ഉദ്ഭവാത്മകവുമായ വികസനത്തിന് ഇടം നൽകണം. രോഗങ്ങളെ തടയാനും ചികിത്സിക്കാനും കഴിയുന്നിടത്ത് ജീൻ എഡിറ്റിംഗ് മനുഷ്യകാരുണ്യത്തിന്റെ ശക്തമായ ഉപാധിയാകാം. എന്നാൽ മനുഷ്യന്റെ മൂല്യത്തെ ചില ജനിതക ഗുണങ്ങളിലേക്ക് ചുരുക്കുന്നിടത്ത് അത് മനുഷ്യസ്വാതന്ത്ര്യത്തിനും സമത്വത്തിനും വിരുദ്ധമായ ശക്തിയായി മാറാം.

ജീൻ എഡിറ്റിംഗിന്റെ ഭാവിയെ ആഗോളതലത്തിൽ തന്നെ നിയന്ത്രിക്കേണ്ടതിന്റെ കാരണവും ഇതാണ്. ഒരു രാജ്യത്ത് നടത്തിയ ജനിതക ഇടപെടലിന്റെ പ്രത്യാഘാതം അതിർത്തിക്കുള്ളിൽ ഒതുങ്ങണമെന്നില്ല. മനുഷ്യരുടെ കുടിയേറ്റം, രോഗവ്യാപനം, ഭക്ഷ്യവ്യവസ്ഥകൾ, പരിസ്ഥിതിവലയങ്ങൾ, ജീവിവർഗങ്ങളുടെ പരസ്പരബന്ധങ്ങൾ എന്നിവ അതിർത്തികൾ കടക്കുന്നു. അതിനാൽ അന്താരാഷ്ട്ര സഹകരണം, സുതാര്യത, സമത്വം, പങ്കിട്ട ഉത്തരവാദിത്വം എന്നിവ ഉറപ്പാക്കുന്ന ആഗോള സംവിധാനങ്ങൾ ആവശ്യമാണ്. ജൈവസാങ്കേതികവിദ്യ രാഷ്ട്രങ്ങളുടെ മത്സരാധിഷ്ഠിത മേൽക്കോയ്മയ്ക്കുള്ള ഉപകരണമാകാതെ മനുഷ്യരാശിയുടെ പങ്കിട്ട സമ്പത്തായി മാറണം.

ജീൻ എഡിറ്റിംഗ് മനുഷ്യരാശിയുടെ രക്ഷകനുമല്ല, അനിവാര്യമായ ദുരന്തവുമല്ല. അത് ആഴത്തിലുള്ള ഒരു വൈരുദ്ധ്യാത്മക ശക്തിയാണ്. ഒരേ സാങ്കേതികവിദ്യ രോഗമുക്തിയുടെ വാതിൽ തുറക്കുകയും പുതിയ രോഗസാധ്യതകൾ സൃഷ്ടിക്കുകയും ചെയ്യാം; അത് മനുഷ്യവേദന കുറയ്ക്കുകയും സാമൂഹിക അസമത്വം വർധിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യാം; അത് മനുഷ്യന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യസാധ്യതകൾ വിപുലീകരിക്കുകയും മനുഷ്യനെ വിപണിയുടെ ജനിതക ഉൽപ്പന്നമാക്കി ചുരുക്കുകയും ചെയ്യാം. അതിനാൽ സാങ്കേതികവിദ്യയെ ആരാധിക്കുന്നതും സാങ്കേതികവിദ്യയെ ഭയന്ന് നിരാകരിക്കുന്നതും ഒരുപോലെ ഏകപക്ഷീയമായ സമീപനങ്ങളാണ്.

ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്സ് ആവശ്യപ്പെടുന്നത് വൈരുദ്ധ്യങ്ങളെ ബോധപൂർവം കൈകാര്യം ചെയ്യാനുള്ള പക്വതയാണ്. അപകടം തിരിച്ചറിഞ്ഞ് സാങ്കേതികവിദ്യയെ ഉപേക്ഷിക്കുകയല്ല; സാധ്യത തിരിച്ചറിഞ്ഞ് അപകടത്തെ അവഗണിക്കുകയുമല്ല. രണ്ടിനെയും ഒരുമിച്ച് മനസ്സിലാക്കി ഉയർന്ന സംയോജകാവസ്ഥ സൃഷ്ടിക്കുകയാണ് വേണ്ടത്. ചികിത്സാ ജീൻ എഡിറ്റിംഗ് രോഗത്തെ നിഷേധിച്ചുകൊണ്ട് ആരോഗ്യത്തെ ഉയർത്താം. എന്നാൽ enhancement-ന്റെ പേരിൽ മനുഷ്യവൈവിധ്യത്തെ നിഷേധിക്കുന്നത് പുതിയ വിയോജകത സൃഷ്ടിക്കും. പരിസ്ഥിതിജീൻ എഡിറ്റിംഗ് ഒരു രോഗവാഹകനെ നിയന്ത്രിച്ചേക്കാം; എന്നാൽ ecosystem-ന്റെ സങ്കീർണ്ണത അവഗണിച്ചാൽ പുതിയ അസന്തുലിതാവസ്ഥ സൃഷ്ടിക്കാം. അതിനാൽ ഓരോ ഇടപെടലും അതിന്റെ ബഹുതല പ്രത്യാഘാതങ്ങളോടൊപ്പം വിലയിരുത്തണം.

ജീൻ എഡിറ്റിംഗ് മനുഷ്യന്റെ സാങ്കേതികശേഷിയുടെ പരീക്ഷണം മാത്രമല്ല; മനുഷ്യന്റെ സ്വയംബോധത്തിന്റെയും സാമൂഹിക പക്വതയുടെയും പരീക്ഷണമാണ്. ജീവന്റെ അടിസ്ഥാനഘടനയിൽ ഇടപെടാൻ കഴിയുന്നത്ര ശക്തി മനുഷ്യന് ലഭിച്ചിരിക്കുന്ന സാഹചര്യത്തിൽ, ആ ശക്തി ഉപയോഗിക്കുന്നതിന് മുമ്പ് മനുഷ്യൻ തന്റെ സാമൂഹികബന്ധങ്ങളെയും രാഷ്ട്രീയഘടനകളെയും സാമ്പത്തിക അസമത്വങ്ങളെയും നൈതികപരിധികളെയും പുനഃപരിശോധിക്കേണ്ടതുണ്ട്.

മനുഷ്യൻ പ്രകൃതിയുടെ യജമാനനല്ല. പ്രകൃതിയുടെ ദീർഘമായ പരിണാമചരിത്രത്തിൽ നിന്ന് ഉദ്ഭവിച്ച ഒരു ജീവിയാണ് മനുഷ്യൻ. മനുഷ്യബുദ്ധിയും ശാസ്ത്രവും സാങ്കേതികവിദ്യയും പ്രകൃതിയിൽ നിന്ന് വേർപെട്ട ശക്തികളല്ല; പ്രകൃതിയുടെ തന്നെ ഒരു ഉയർന്ന സംഘടനാതലത്തിൽ ഉദ്ഭവിച്ച ശക്തികളാണ്. അതിനാൽ പ്രകൃതിയുടെ ജനിതകപ്രക്രിയകളിൽ മനുഷ്യൻ ഇടപെടുമ്പോൾ, സ്വന്തം നിലനിൽപ്പിന്റെ അടിസ്ഥാനമായ അതേ ജീവവലയത്തിലാണ് അവൻ ഇടപെടുന്നത്.

ഇതാണ് ജീൻ എഡിറ്റിംഗിന്റെ ഏറ്റവും ആഴത്തിലുള്ള ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്കൽ അർത്ഥം. മനുഷ്യൻ പ്രകൃതിയെ മാറ്റുന്നു; എന്നാൽ പ്രകൃതിയെ മാറ്റുന്ന പ്രക്രിയയിൽ മനുഷ്യനും മാറുന്നു. മനുഷ്യൻ ജീനുകളെ തിരുത്തുന്നു; എന്നാൽ ആ തിരുത്തലുകളുടെ സാമൂഹികവും നൈതികവുമായ ഫലങ്ങൾ മനുഷ്യന്റെ സ്വന്തം മൂല്യങ്ങളെയും സാമൂഹികബന്ധങ്ങളെയും ഭാവിദർശനത്തെയും തിരുത്തുന്നു. അതിനാൽ ജീൻ എഡിറ്റിംഗ് ഏകദിശയിലുള്ള മനുഷ്യന്റെ പ്രകൃതിയിലുള്ള ഇടപെടലല്ല; മനുഷ്യനും പ്രകൃതിയും തമ്മിലുള്ള പരസ്പരപ്രവർത്തനത്തിന്റെ ഒരു പുതിയ ചരിത്രഘട്ടമാണ്.

ഈ ഘട്ടത്തിൽ യഥാർത്ഥ പുരോഗതി ജീവനെ പൂർണ്ണമായി നിയന്ത്രിക്കുന്നതിലല്ല. ജീവന്റെ സങ്കീർണ്ണതയെ മനസ്സിലാക്കി അതുമായി കൂടുതൽ ഉയർന്ന സംയോജകതയിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്നതിലാണ്. വൈവിധ്യത്തെ ഇല്ലാതാക്കാതെ രോഗത്തെ കുറയ്ക്കുക, മനുഷ്യനെ ഏകമാതൃകയാക്കാതെ ആരോഗ്യം മെച്ചപ്പെടുത്തുക, പരിസ്ഥിതിയെ നിയന്ത്രിക്കുന്നതിന് പകരം അതുമായി പൊരുത്തപ്പെടുക, സാങ്കേതികശേഷിയെ സ്വകാര്യലാഭത്തിന്റെ ഉപകരണമാക്കാതെ സാമൂഹികക്ഷേമത്തിനായി ഉപയോഗിക്കുക, ഇന്നത്തെ മനുഷ്യന്റെ ആഗ്രഹങ്ങളെ ഭാവിതലമുറകളുടെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന് മുകളിലാക്കാതിരിക്കുക എന്നിവയാണ് ജീൻ എഡിറ്റിംഗിന്റെ യഥാർത്ഥ നൈതിക വെല്ലുവിളികൾ.

അതിനാൽ ജീൻ എഡിറ്റിംഗിന്റെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട ചോദ്യം “മനുഷ്യന് ജീനുകളെ തിരുത്താൻ കഴിയുമോ?” എന്നതല്ല. മനുഷ്യന് അതിന് കഴിയുമെന്ന് ശാസ്ത്രം ഇതിനകം തെളിയിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. യഥാർത്ഥ ചോദ്യം ഇതാണ്: ജീവന്റെ അടിസ്ഥാനഘടനയിൽ ഇടപെടാനുള്ള ഈ ശക്തിയെ മനുഷ്യരാശിയുടെ പൊതുനന്മയ്ക്കും ജൈവവൈവിധ്യത്തിനും സാമൂഹികനീതിക്കും ഭാവിതലമുറകളുടെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനും അനുകൂലമായി ഉപയോഗിക്കാൻ ആവശ്യമായ ഉയർന്ന സംയോജകബോധം മനുഷ്യസമൂഹം വികസിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ടോ?

ഈ ചോദ്യത്തിനുള്ള ഉത്തരം സാങ്കേതികവിദ്യയുടെ പുരോഗതിയിൽ മാത്രം കണ്ടെത്താനാവില്ല. അത് മനുഷ്യസമൂഹത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയ-സാമ്പത്തിക ഘടനകളിലും ജനാധിപത്യത്തിന്റെ ആഴത്തിലും ശാസ്ത്രീയ ഉത്തരവാദിത്വത്തിലും നൈതികബോധത്തിലും പ്രകൃതിയുമായുള്ള മനുഷ്യന്റെ ബന്ധത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ദാർശനിക ധാരണയിലും ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു.

അതിനാൽ ജീൻ എഡിറ്റിംഗിന്റെ ഭാവി മനുഷ്യരാശിയുടെ ഭാവിയിൽ നിന്ന് വേർപെട്ടതല്ല. മനുഷ്യന് ലഭിച്ച പുതിയ തന്മാത്രാശക്തി മനുഷ്യനിൽ നിന്ന് പുതിയ സാമൂഹിക-നൈതിക പക്വത ആവശ്യപ്പെടുന്നു. ആ പക്വത കൈവരിക്കാത്തപക്ഷം ജീവനെ നിയന്ത്രിക്കാനുള്ള ശക്തി ജീവന്റെ വൈവിധ്യത്തെയും മനുഷ്യസമത്വത്തെയും തന്നെ ദുർബലപ്പെടുത്താം. എന്നാൽ ആ പക്വത കൈവരിക്കാനായാൽ ജീൻ എഡിറ്റിംഗ് മനുഷ്യവേദന കുറയ്ക്കുന്നതിനും രോഗങ്ങളെ ചികിത്സിക്കുന്നതിനും ജീവന്റെ ഗുണനിലവാരം ഉയർത്തുന്നതിനും പരിസ്ഥിതിയുമായി കൂടുതൽ ഉത്തരവാദിത്തമുള്ള ബന്ധം സ്ഥാപിക്കുന്നതിനുമുള്ള ശക്തമായ ഉപാധിയായി മാറാം.

അവസാനമായി, ജീൻ എഡിറ്റിംഗിന്റെ ലക്ഷ്യം “മികച്ച മനുഷ്യനെ” നിർമ്മിക്കുക എന്നതല്ല; മികച്ച മനുഷ്യസാധ്യതകൾക്ക് തുറന്ന ഭാവി സംരക്ഷിക്കുക എന്നതാണ്. ജീവന്റെ വൈവിധ്യവും പരിണാമത്തിന്റെ തുറന്ന സ്വഭാവവും ഭാവിതലമുറകളുടെ സ്വാതന്ത്ര്യവും സംരക്ഷിച്ചുകൊണ്ട് രോഗത്തെയും അനാവശ്യമായ ജൈവദുരിതത്തെയും കുറയ്ക്കുക എന്നതാണ് അതിന്റെ മാനുഷിക ദിശ. മനുഷ്യൻ ജീനുകളെ തിരുത്താൻ പഠിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്; എന്നാൽ അതിനേക്കാൾ വലിയ ചരിത്രപരമായ ദൗത്യം സ്വന്തം സാങ്കേതികശക്തിയെ ഉത്തരവാദിത്തത്തോടെ ഉപയോഗിക്കാൻ ആവശ്യമായ സാമൂഹികവും നൈതികവും ദാർശനികവുമായ ബോധം വികസിപ്പിക്കുകയാണ്.

ജീവനെ കീഴടക്കുക എന്നതല്ല മനുഷ്യന്റെ അടുത്ത പരിണാമഘട്ടം; ജീവന്റെ പരിണാമവുമായി ഉയർന്ന സംയോജകതയിൽ സഹസൃഷ്ടിയിൽ പ്രവേശിക്കുകയാണ്. വൈരുദ്ധ്യങ്ങളെ അടിച്ചമർത്താതെ അവയെ ഉയർന്ന സംയോജകതയിലേക്ക് പരിവർത്തനം ചെയ്യാൻ കഴിയുന്നിടത്താണ് ജീൻ എഡിറ്റിംഗ് മനുഷ്യപുരോഗതിയുടെ ഉപാധിയായി മാറുന്നത്.

ജനിതക ചരക്കുവൽക്കരണം മനുഷ്യചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും ആഴത്തിലുള്ള വഴിത്തിരിവുകളിലൊന്നാണ്. ജീവന്റെ തന്നെ തന്മാത്രാതലത്തിലുള്ള അടിത്തറ ആഗോള വിപണിയുടെ വിപുലമായ യന്ത്രസംവിധാനത്തിലേക്ക് ഉൾക്കൊള്ളപ്പെടുന്ന ഒരു ചരിത്രഘട്ടത്തെയാണ് അത് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. ഇത് ജൈവോൽപ്പന്നങ്ങളുടെ വാണിജ്യവൽക്കരണം മാത്രമല്ല. മനുഷ്യൻ ജീവലോകത്തെ എങ്ങനെ കാണുന്നു, അതുമായി എങ്ങനെ ബന്ധപ്പെടുന്നു, ജീവന്റെ മൂല്യം എങ്ങനെ നിർണയിക്കുന്നു എന്നതിൽ സംഭവിക്കുന്ന അടിസ്ഥാനപരമായ മാറ്റം കൂടിയാണ് ഇത്. കോടിക്കണക്കിന് വർഷങ്ങളായി പരിണാമം ജനിതകമാറ്റവും തിരഞ്ഞെടുപ്പും തമ്മിലുള്ള ഒരു വൈരുദ്ധ്യാത്മക ചലനത്തിലൂടെയാണ് മുന്നേറിയത്. ജനിതക തുടർച്ചയും ജീവരൂപങ്ങളുടെ സ്ഥിരതയും നിലനിർത്തിയ സംയോജകബലം, അതേസമയം വ്യതിയാനവും പൊരുത്തപ്പെടലും പുതിയ ജീവരൂപങ്ങളുടെ ഉദ്ഭവവും സാധ്യമാക്കിയ വിയോജകബലം—ഇവയുടെ നിരന്തരമായ പരസ്പരപ്രവർത്തനമാണ് ഭൂമിയിലെ അതുല്യമായ ജീവവൈവിധ്യവും ജീവന്റെ പ്രതിരോധശേഷിയും സൃഷ്ടിച്ചത്. എന്നാൽ ഇന്ന് ഈ സ്വാഭാവിക വൈരുദ്ധ്യാത്മക ചലനത്തിൽ മനുഷ്യനിർമിതമായ ഒരു പുതിയ ശക്തി ഇടപെടുകയാണ്. ആഴമേറിയ പരിണാമചരിത്രത്തിലൂടെ രൂപപ്പെട്ട ജീനുകളും ജനിതകസ്വഭാവങ്ങളും തന്മാത്രാഘടനകളും ഇനി ജീവന്റെ സ്വാഭാവിക പൈതൃകമായി മാത്രം കാണപ്പെടുന്നില്ല; വിപണിയിൽ നിന്ന് മൂല്യം പിഴിഞ്ഞെടുക്കാവുന്ന വാണിജ്യസമ്പത്തുകളായി അവയെ പുനർനിർവചിക്കുകയാണ്. ജീവൻ വിവരമായി ചുരുക്കപ്പെടുന്നു; ജീവികൾ പുറത്തെടുക്കാവുന്ന ജനിതകവിവരങ്ങളുടെ സംഭരണികളായി മാറുന്നു; ആ വിവരങ്ങൾ ഉടമസ്ഥതയിലാക്കാനും നിയന്ത്രിക്കാനും മാറ്റിമറിക്കാനും വിൽക്കാനും ലാഭമാക്കാനും കഴിയുന്ന ചരക്കുകളായി മാറുന്നു.

ഇതിന്റെ ഏറ്റവും വ്യക്തമായ രൂപം വളർന്നുവരുന്ന ജൈവമൂലധനത്തിന്റെ മേഖലയിലാണ് കാണുന്നത്. വിപണിക്ക് അനുയോജ്യമായ പ്രത്യേക ഗുണങ്ങൾക്കായി ജനിതകമായി മാറ്റം വരുത്തിയ വിത്തുകൾ, പരിസ്ഥിതിയുമായുള്ള പൊരുത്തത്തേക്കാൾ ഉൽപ്പാദനക്ഷമതയ്ക്ക് മുൻഗണന നൽകി വളർത്തുന്ന കന്നുകാലികൾ, മാതാപിതാക്കളുടെ ആഗ്രഹങ്ങൾക്കോ കോർപ്പറേറ്റ് മാനദണ്ഡങ്ങൾക്കോ അനുസരിച്ച് രൂപപ്പെടുത്താൻ ശ്രമിക്കുന്ന ഭ്രൂണങ്ങൾ, വ്യാവസായിക ഉൽപ്പാദനത്തിനായി പ്രത്യേകം ക്രമീകരിച്ച സൂക്ഷ്മജീവികൾ, ദശലക്ഷക്കണക്കിന് മനുഷ്യരുടെ പാരമ്പര്യ ജനിതകവിവരങ്ങൾ ഉൾക്കൊള്ളുന്ന സ്വകാര്യ ജനിതകവിവരശേഖരങ്ങൾ എന്നിവ ഇതിന്റെ വിവിധ രൂപങ്ങളാണ്. ഇവയെല്ലാം സാധാരണയായി സാങ്കേതിക പുരോഗതിയുടെ ഉദാഹരണങ്ങളായി അവതരിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു. എന്നാൽ അവയുടെ ആന്തരിക സ്വഭാവത്തിൽ സംഭവിക്കുന്നത് ജീവനെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു അടിസ്ഥാന പുനർനിർവചനമാണ്. ജീവികൾ ഇനി പരിസ്ഥിതിവ്യവസ്ഥകളിലെ പരസ്പരബന്ധിത പങ്കാളികളായോ ഭൂമിയുടെ ദീർഘമായ പരിണാമതുടർച്ചയിലെ സജീവ ഘടകങ്ങളായോ മാത്രം കാണപ്പെടുന്നില്ല. പകരം അവ വിനിമയമൂല്യമുള്ള ഘടകങ്ങളായി പുനർകോഡീകരിക്കപ്പെടുന്നു. അവയുടെ സ്വാഭാവിക സാഹചര്യങ്ങളിൽ നിന്ന് വേർതിരിച്ചെടുത്ത് ബൗദ്ധികസ്വത്തവകാശം, സാമ്പത്തിക ഊഹക്കച്ചവടം, വിപണിയുപയോഗം എന്നിവയുടെ ഭാഷയിൽ പുനർനിർവചിക്കപ്പെടുന്നു.

ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്സിന്റെ സമഗ്രമായ ചട്ടക്കൂടിലൂടെ നോക്കുമ്പോൾ, ഇത് ഒരു നൈതികപ്രശ്നം മാത്രമല്ല; ശാസ്ത്രീയ പുരോഗതിയുടെ അനിവാര്യമായ പാർശ്വഫലവുമല്ല. ജീവന്റെ എല്ലാ സംഘടനാതലങ്ങളിലേക്കും പ്രതിധ്വനിക്കുന്ന ഒരു ആഴത്തിലുള്ള ഘടനാപരമായ വൈരുദ്ധ്യമാണിത്. ജനിതക ചരക്കുവൽക്കരണം ജീവന്റെ സ്വാഭാവിക ചലനാത്മക സമതുലിതാവസ്ഥയിൽ ഒരു പരിണാമാതീതമായ ബാഹ്യശക്തിയെ പ്രവേശിപ്പിക്കുന്നു. ഇത് തന്മാത്രാപ്രക്രിയകളുടെ സംയോജകതയെ തകർക്കുകയും പരിസ്ഥിതിവ്യവസ്ഥകളുടെ പരസ്പരാശ്രിതമായ താളത്തെ അസന്തുലിതമാക്കുകയും ജനിതകതലത്തിൽ തന്നെ പുതിയ അസമത്വങ്ങളും അന്യവൽക്കരണങ്ങളും സൃഷ്ടിച്ച് സാമൂഹികതലത്തെയും മാറ്റിമറിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഈ വൈരുദ്ധ്യത്തിന്റെ ആഴത്തിലുള്ള കാരണം ജീവന്റെ ആന്തരിക യുക്തിയും മൂലധനത്തിന്റെ ബാഹ്യ യുക്തിയും തമ്മിലുള്ള അടിസ്ഥാനപരമായ പൊരുത്തക്കേടാണ്. ജീവൻ സംയോജകബലവും വിയോജകബലവും തമ്മിലുള്ള ചലനാത്മക പരസ്പരപ്രവർത്തനത്തിലൂടെയാണ് വികസിക്കുന്നത്. എന്നാൽ മൂലധനത്തിന്റെ പ്രധാന ലക്ഷ്യം ഉടമസ്ഥത, നിയന്ത്രണം, ലാഭം എന്നിവ പരമാവധി വർധിപ്പിക്കുകയാണ്.

അതിനാൽ ജനിതക ചരക്കുവൽക്കരണം ഏതാനും ജീവികളെയോ പ്രത്യേക സ്വഭാവങ്ങളെയോ മാത്രം മാറ്റുന്നില്ല. അത് ജൈവിക അർത്ഥത്തിന്റെയും പരിണാമതുടർച്ചയുടെയും പരിസ്ഥിതിസമഗ്രതയുടെയും അടിസ്ഥാനത്തെ തന്നെ അസ്ഥിരപ്പെടുത്തുന്നു. പ്രകൃതിയുടെ പരിണാമാത്മക ചലനത്തിൽ നിന്ന് സ്വാഭാവികമായി ഉദ്ഭവിക്കാത്ത, മറിച്ച് ലാഭസമാഹരണത്തിന്റെയും നിയന്ത്രണത്തിന്റെയും വിപണി നിർബന്ധങ്ങളുടെയും ഫലമായ ഒരു പുതിയ വിയോജകശക്തിയെ അത് ജീവവ്യവസ്ഥയിലേക്ക് കടത്തിവിടുന്നു. ജീവൻ ഒരു പരിണമിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന സമഗ്രതയാണ് എന്ന ധാരണയും ജീവൻ ലാഭത്തിനായി സ്വന്തമാക്കാവുന്ന ഒരു ചരക്കാണ് എന്ന ധാരണയും തമ്മിലുള്ള സംഘർഷം അതുകൊണ്ട് ഒരു സാധാരണ സാമ്പത്തികവൈരുദ്ധ്യമല്ല; അത് ഭൂമിയുടെ പരിണാമചരിത്രത്തിലെ നിർണായകമായ ഒരു വൈരുദ്ധ്യമാണ്.

എല്ലാ ജീവവ്യവസ്ഥകളുടെയും അടിത്തട്ടിൽ സംയോജകബലവും വിയോജകബലവും തമ്മിലുള്ള അതിസൂക്ഷ്മവും സങ്കീർണ്ണവുമായ ഒരു പരസ്പരപ്രവർത്തനം നിലനിൽക്കുന്നു. ജീവന് ക്രമവും സ്ഥിരതയും നൽകുന്ന ശക്തിയാണ് സംയോജകബലം. ജനിതകവിവരത്തിന്റെ തുടർച്ച സംരക്ഷിക്കുന്നതും ഒരു ജീവിയുടെ അടിസ്ഥാനഘടന തലമുറകളിലൂടെ നിലനിർത്തുന്നതും ഇതിലൂടെയാണ്. ഒരു ജീവിവർഗത്തിന് അതിന്റെ തിരിച്ചറിയാവുന്ന രൂപവും പ്രവർത്തനവും നിലനിർത്താൻ കഴിയുന്നതും ഈ സംയോജകതകൊണ്ടാണ്. അതുപോലെ തന്നെ വിശാലമായ പരിസ്ഥിതിതലത്തിൽ വിവിധ ജീവികളും ജനസംഖ്യകളും ഭൗതികഘടകങ്ങളും തമ്മിലുള്ള ചലനാത്മക സമതുലിതാവസ്ഥ നിലനിർത്തുന്നതിലും സംയോജകബലം നിർണായകമാണ്. ഈ ശക്തിയില്ലെങ്കിൽ ജീവന്റെ ഘടനയും പ്രവർത്തനപരമായ സമഗ്രതയും തകർന്നുപോകുകയും സ്വയംസംഘടിപ്പിക്കാനും പൊരുത്തപ്പെടാനും കഴിയാത്ത അവസ്ഥയിലേക്ക് ജീവവ്യവസ്ഥകൾ നീങ്ങുകയും ചെയ്യും.

എന്നാൽ വിയോജകബലവും അത്രതന്നെ അനിവാര്യമാണ്. ജനിതകവ്യതിയാനങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുകയും പുതിയ സാധ്യതകൾ തുറക്കുകയും ചെയ്യുന്നത് വിയോജകപ്രവണതകളിലൂടെയാണ്. ജനിതകമാറ്റങ്ങൾ, പാരമ്പര്യവ്യതിയാനങ്ങൾ, ശരീരഘടനയിലെ വ്യത്യാസങ്ങൾ, പെരുമാറ്റത്തിലെ വൈവിധ്യം എന്നിവ ജീവജാലങ്ങൾക്ക് പുതിയ സാഹചര്യങ്ങളോട് പൊരുത്തപ്പെടാനുള്ള അവസരം നൽകുന്നു. പുതിയ പരിസ്ഥിതികളിലേക്ക് വ്യാപിക്കാനും പുതിയ ജീവശൈലികൾ വികസിപ്പിക്കാനും പുതിയ വിഭവങ്ങൾ ഉപയോഗപ്പെടുത്താനും ജീവജാലങ്ങളെ പ്രാപ്തമാക്കുന്നത് ഈ വ്യതിയാനശേഷിയാണ്. അതിനാൽ വിയോജകബലം ജീവന്റെ ശത്രുവല്ല. സ്ഥിരതയെ അത്രത്തോളം മാത്രം തകർക്കുന്ന ഒരു സൃഷ്ടിപരമായ ശക്തിയാണ് അത്; അതിലൂടെ പുതുമയ്ക്കും പൊരുത്തപ്പെടലിനും പുതിയ ജീവസാധ്യതകൾക്കും വഴി തുറക്കുന്നു.

ജീവന്റെ മുന്നേറ്റം അതുകൊണ്ട് ക്രമവും വ്യതിയാനവും, തിരിച്ചറിയലും വ്യത്യാസവും, സ്ഥിരതയും പരിവർത്തനവും തമ്മിലുള്ള വൈരുദ്ധ്യാത്മകമായ ഏകതയിലൂടെയാണ് സംഭവിക്കുന്നത്. സംയോജകബലവും വിയോജകബലവും പരസ്പരം നശിപ്പിക്കുന്ന ശക്തികളല്ല; ഒരു ഏകീകൃത ചലനാത്മക പ്രക്രിയയിലെ പരസ്പരം ആവശ്യമായ രണ്ടു ധ്രുവങ്ങളാണ്. ഡി.എൻ.എ.യുടെ പകർപ്പുണ്ടാക്കുന്നതിലെ കൃത്യതയും അതിലെ സ്വാഭാവിക വ്യതിയാനങ്ങളും മുതൽ ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായ ദീർഘകാല പരിണാമം വരെയും പരിസ്ഥിതിവ്യവസ്ഥകളിലെ നിരന്തരമായ പുനഃക്രമീകരണം വരെയും ഈ വൈരുദ്ധ്യാത്മക താളം കാണാം. ജീവൻ നിലനിൽക്കുന്നത് സ്ഥിരതകൊണ്ടു മാത്രമല്ല; മാറ്റം സ്വീകരിക്കുന്ന ശേഷിയിലൂടെയും കൂടിയാണ്.

ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്സ് ഈ പരസ്പരപ്രവർത്തനത്തെ ജൈവ ഉദ്ഭവത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന ചലനമായി കാണുന്നു. ജീൻ ഒരു കട്ടിയുറഞ്ഞ ജീവശാസ്ത്രരേഖയോ മുൻകൂട്ടി നിശ്ചയിച്ച വിധിയുടെ രൂപരേഖയോ അല്ല. അനവധി പരസ്പരബന്ധങ്ങളും സന്ദേശങ്ങളും പ്രതികരണവലയങ്ങളും ഉൾക്കൊള്ളുന്ന സങ്കീർണ്ണമായ ഒരു ജീവവ്യവസ്ഥയിലെ ചലനാത്മക കേന്ദ്രമാണ് ജീൻ. പരിസ്ഥിതിയിലെ മാറ്റങ്ങൾ, ജീനുകളുടെ നിയന്ത്രണവലയങ്ങൾ, ജനിതകവസ്തുവിനോടനുബന്ധിച്ച രാസനിയന്ത്രണങ്ങൾ, പരിണാമപരമായ സമ്മർദ്ദങ്ങൾ എന്നിവയുമായി ജീനുകൾ നിരന്തരം ഇടപെടുന്നു. അതിനാൽ ജീവൻ നിശ്ചലമായ ഒരു യന്ത്രമല്ല; വൈരുദ്ധ്യങ്ങളിലൂടെയും അവയുടെ പരിഹാരങ്ങളിലൂടെയും നിരന്തരം സ്വയംസംഘടിക്കുന്ന ഒരു ചലനാത്മക മണ്ഡലമാണ്. ഈ കാഴ്ചപ്പാടിൽ ജീൻ ഒരു സ്ഥിരമായ വിവരഘടകം മാത്രമല്ല; ബന്ധങ്ങളുടെ തുടർച്ചയായ രൂപീകരണത്തിൽ താൽക്കാലികമായി സാന്ദ്രീകരിച്ച ഒരു ജൈവസംഭവമാണ്. നിലനിൽക്കാൻ മതിയായ സംയോജകതയും മാറിവരാൻ മതിയായ വിയോജകതയും ഒരുമിച്ച് വഹിക്കുന്ന ജീവൻ നിരന്തരം കൂടുതൽ സങ്കീർണ്ണമായ രൂപങ്ങളിലേക്ക് വികസിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.

പ്രശ്നം ആരംഭിക്കുന്നത് ജീവന്റെ ഈ സ്വാഭാവിക വൈരുദ്ധ്യാത്മക ചലനത്തെ ചരക്കുവൽക്കരണത്തിന്റെ കൃത്രിമ യുക്തി മറികടന്ന് പുനർരചിക്കാൻ തുടങ്ങുമ്പോഴാണ്. സമകാലിക മുതലാളിത്തത്തിൽ ജനിതകവിവരം പരിണാമകാലവും പരിസ്ഥിതിപരമായ ഇടപെടലുകളും രൂപപ്പെടുത്തിയ ഒരു ജീവശാസ്ത്രപ്രക്രിയയായി മാത്രം കാണപ്പെടുന്നില്ല. അത് ജീവിയിൽ നിന്ന് വേർതിരിച്ചെടുക്കാവുന്ന, സ്വകാര്യമായി കൈവശപ്പെടുത്താവുന്ന, നിയമപരമായി സംരക്ഷിക്കാവുന്ന ഒരു സ്വത്തായി പുനർനിർവചിക്കപ്പെടുന്നു. ആയിരക്കണക്കിന് വർഷങ്ങളായി പ്രകൃതിയുടെ പുനരുത്പാദന തുടർച്ചയുടെയും കർഷകന്റെ സ്വയംപര്യാപ്തതയുടെയും പ്രതീകമായിരുന്ന വിത്ത് ഇന്ന് കുത്തകാവകാശത്തിന് വിധേയമായ ഒരു വാണിജ്യ ഉൽപ്പന്നമായി മാറുന്നു.

ഒരു വിത്തിന്റെ സ്വാഭാവിക ചക്രം വിതയ്ക്കൽ, വിളവെടുപ്പ്, നല്ല വിത്ത് സൂക്ഷിക്കൽ, വീണ്ടും വിതയ്ക്കൽ എന്നിങ്ങനെയാണ്. തലമുറകളായി കർഷകർ ഈ ചക്രത്തിലൂടെ വിത്തുകളുടെ വൈവിധ്യവും പ്രാദേശിക പൊരുത്തപ്പെടലും സംരക്ഷിച്ചു. എന്നാൽ കുത്തകാവകാശമുള്ള വിത്തുകൾ കർഷകരെ ഓരോ വർഷവും പുതിയ വിത്ത് വാങ്ങുന്നതിലേക്ക് ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന കരാറുകളുമായി എത്താം. ചില സാങ്കേതികവിദ്യകൾ വിത്തിന് സ്വാഭാവികമായി വീണ്ടും മുളയ്ക്കാനുള്ള ശേഷി കുറയ്ക്കുകയോ ഇല്ലാതാക്കുകയോ ചെയ്യുന്നു. ഇതോടെ വിത്തിന്റെ സ്വാഭാവിക പുനരുത്പാദനചക്രം തകരുകയും കർഷകൻ വിത്ത് ഉൽപ്പാദിപ്പിക്കുന്നവനിൽ നിന്ന് വിത്ത് വാങ്ങുന്ന ഉപഭോക്താവായി മാറുകയും ചെയ്യുന്നു. കോടിക്കണക്കിന് വർഷത്തെ പരിണാമത്തിലൂടെ രൂപപ്പെട്ട ജനിതകവിജ്ഞാനം ഏതാനും സ്ഥാപനങ്ങളുടെ കുത്തകാവകാശത്തിനും അനുമതിപത്രങ്ങൾക്കും സാങ്കേതികനിയന്ത്രണങ്ങൾക്കും സ്വകാര്യ ജനിതകവിവരശേഖരങ്ങൾക്കും പിന്നിൽ അടച്ചുപൂട്ടപ്പെടുന്നു.

ഇവിടെ ഒരു നിർണായകമായ വിയോജകശക്തിയാണ് ജീവന്റെ അടിത്തറയിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുന്നത്. എന്നാൽ അത് പ്രകൃതിയുടെ പരിണാമാവശ്യത്തിൽ നിന്നോ പരിസ്ഥിതിയുടെ സ്വാഭാവിക താളത്തിൽ നിന്നോ ഉദ്ഭവിച്ചതല്ല. സമ്പത്ത് സമാഹരിക്കാനും ലാഭം വർധിപ്പിക്കാനും നിയന്ത്രണം ഉറപ്പാക്കാനും ശ്രമിക്കുന്ന സാമ്പത്തികഘടനയിൽ നിന്നാണ് അത് ഉദ്ഭവിക്കുന്നത്. പ്രകൃതിയുടെ പരിണാമത്തിൽ നിന്നുള്ള വിയോജകബലം വൈവിധ്യവും പൊരുത്തപ്പെടലും സൃഷ്ടിക്കുമ്പോൾ, മൂലധനത്തിൽ നിന്നുള്ള കൃത്രിമ വിയോജകബലം ആശ്രിതത്വവും ഏകീകരണവും നിയന്ത്രണവും സൃഷ്ടിക്കുന്നു. ഈ രണ്ടിനെയും ഒരുപോലെ “വ്യതിയാനം” എന്ന പേരിൽ കാണാനാവില്ല.

ജീനുകൾ ചരക്കുകളായി മാറുമ്പോൾ ജൈവസംയോജകതയും സ്വാഭാവിക വിയോജകതയും തമ്മിലുള്ള തുലനം വികൃതമാകുന്നു. പ്രകൃതിയിൽ ജനിതകവ്യതിയാനങ്ങൾ പരിസ്ഥിതിയുമായുള്ള പരസ്പരപ്രവർത്തനത്തിലൂടെയും ജീവികളുടെ പൊരുത്തപ്പെടലിലൂടെയും സ്വാഭാവിക തിരഞ്ഞെടുപ്പിലൂടെയും തലമുറകളിലൂടെ രൂപപ്പെടുന്നു. എന്നാൽ വ്യാവസായിക ജനിതക ഇടപെടലുകൾ പലപ്പോഴും വിപണിയുടെ ആവശ്യങ്ങൾക്കനുസരിച്ചാണ് ജീവികളെ രൂപപ്പെടുത്തുന്നത്. കൂടുതൽ വിളവ്, കൂടുതൽ വേഗത്തിലുള്ള വളർച്ച, കൂടുതൽ സംഭരണശേഷി, ഒരേപോലെയുള്ള ഉൽപ്പന്നം, കുറഞ്ഞ ഉൽപ്പാദനച്ചെലവ് തുടങ്ങിയവയാണ് പ്രധാന ലക്ഷ്യങ്ങൾ. പരിസ്ഥിതിയുമായി ദീർഘകാലം പൊരുത്തപ്പെടാനുള്ള ശേഷിയോ പരിണാമപരമായ സ്ഥിരതയോ പലപ്പോഴും രണ്ടാം സ്ഥാനത്തേക്ക് നീങ്ങുന്നു.

ഇതിന്റെ ഏറ്റവും വ്യക്തമായ ഉദാഹരണമാണ് ഏകവിളകൃഷിയുടെ വ്യാപനം. വ്യത്യസ്ത ജനിതകഗുണങ്ങളുള്ള അനവധി പ്രാദേശിക വിളയിനങ്ങൾക്ക് പകരം ഒരേ ജനിതകഘടനയുള്ള കുറച്ച് ഇനങ്ങളെ വൻതോതിൽ കൃഷി ചെയ്യുമ്പോൾ ജനിതകവൈവിധ്യം കുറയുന്നു. ഒരു രോഗാണുവിനെയോ കീടത്തെയോ കാലാവസ്ഥാവ്യതിയാനത്തെയോ ചെറുക്കുന്ന ചില ഇനങ്ങൾ നിലനിൽക്കുമ്പോൾ മറ്റുള്ളവ നശിച്ചുപോകാം. എന്നാൽ ഒരു മുഴുവൻ കൃഷിവ്യവസ്ഥയും ഒരേ ജനിതകഘടനയിലേക്ക് ചുരുങ്ങിയാൽ ഒരു പുതിയ രോഗാണുവോ കാലാവസ്ഥാപ്രതിസന്ധിയോ മുഴുവൻ കൃഷിയെയും ഒരേസമയം ബാധിക്കാം. വൈവിധ്യം കുറഞ്ഞിടത്ത് പൊരുത്തപ്പെടാനുള്ള കഴിവും കുറയുന്നു.

വിത്തുകളുടെ പുനരുത്പാദനസ്വാതന്ത്ര്യം നഷ്ടപ്പെടുന്നതും ഇതേ പ്രശ്നത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്. വിത്ത് സൂക്ഷിച്ച് വീണ്ടും വിതയ്ക്കുന്ന കർഷകന്റെ പാരമ്പര്യജ്ഞാനം ഒരു സ്വതന്ത്ര ജനിതകചക്രത്തിന്റെ ഭാഗമായിരുന്നു. എന്നാൽ വിത്തിനെ കുത്തകാവകാശമുള്ള വാണിജ്യവസ്തുവാക്കി മാറ്റുമ്പോൾ ആ സ്വയംപുനരുത്പാദനചക്രം തകരുന്നു. പ്രകൃതിയുടെ ദീർഘകാല പരിണാമതാളത്തെ മനുഷ്യനിർമിത സാമ്പത്തിക ആശ്രിതത്വം മറികടക്കുന്നു. ജനിതകമായി മാറ്റം വരുത്തിയ ജീവികളിൽ നിന്നുള്ള ചില സ്വഭാവങ്ങൾ കാട്ടുജനസംഖ്യകളിലേക്ക് വ്യാപിക്കുന്ന സാഹചര്യത്തിലും സമാനമായ പ്രശ്നങ്ങൾ ഉണ്ടാകാം. പരാഗണം, വിത്തുവിതരണം, ജനിതകവസ്തുവിന്റെ കൈമാറ്റം തുടങ്ങിയ വഴികളിലൂടെ മനുഷ്യൻ സൃഷ്ടിച്ച ജനിതകമാറ്റങ്ങൾ സ്വാഭാവിക ജനസംഖ്യകളിൽ പ്രവേശിച്ചാൽ ദീർഘകാലം കൊണ്ട് പരിണമിച്ച പരിസ്ഥിതിസമതുലിതാവസ്ഥയെ അവ ബാധിക്കാം.

ഇങ്ങനെ ജനിതക ചരക്കുവൽക്കരണം വ്യക്തിഗത ജീവികളെ മാത്രം മാറ്റുന്നില്ല. ജീവജാലങ്ങളെ പരസ്പരം ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന സൂക്ഷ്മമായ സംയോജകവലയത്തെ തന്നെ ദുർബലപ്പെടുത്തുന്നു. പ്രകൃതിയുടെ ദീർഘകാല പരിണാമജ്ഞാനത്തിന് പകരം വ്യവസായിക സൗകര്യവും വിപണിയാവശ്യവും മുൻതൂക്കം നേടുന്നു. ഇതിലൂടെ മനുഷ്യൻ സൃഷ്ടിക്കുന്ന വിയോജകത പരിസ്ഥിതിവ്യവസ്ഥകളിലൂടെ ശൃംഖലാപരമായി വ്യാപിക്കാനുള്ള സാധ്യത ഉയരുന്നു.

എന്നാൽ ഈ പ്രശ്നം വിത്തുകളിലും കൃഷിയിലും മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നില്ല. അത് മനുഷ്യജീവിവർഗത്തിന്റെ ജൈവിക അടിത്തറയിലേക്ക് തന്നെ കടന്നുവരുന്നു. ക്രിസ്‌പർ പോലുള്ള ജീൻ എഡിറ്റിംഗ് സാങ്കേതികവിദ്യകൾ ഗവേഷണശാലകളിലെ പരീക്ഷണോപകരണങ്ങളിൽ നിന്ന് വാണിജ്യസേവനങ്ങളിലേക്ക് മാറുമ്പോൾ സമ്പത്ത്, അധികാരം, സാമൂഹികപദവി എന്നിവയിലെ അസമത്വങ്ങൾ നേരിട്ട് ജനിതകതലത്തിൽ പതിയാനുള്ള സാധ്യത ഉയരുന്നു. ഇതുവരെ സാമ്പത്തികമായിരുന്ന ഒരു അസമത്വം ക്രമേണ ജൈവികമായ അസമത്വമായി മാറാം.

രോഗപ്രതിരോധശേഷി വർധിപ്പിക്കൽ, ചില ശരീരപ്രവർത്തനങ്ങൾ മെച്ചപ്പെടുത്തൽ, ആയുസ്സ് ദീർഘിപ്പിക്കൽ, ചില ബൗദ്ധികശേഷികൾ വർധിപ്പിക്കൽ തുടങ്ങിയ ജനിതക ഇടപെടലുകൾ സാമ്പത്തികമായി സമ്പന്നർക്കു മാത്രം ലഭ്യമാകുന്ന സാഹചര്യം ഉണ്ടാകുകയാണെങ്കിൽ, മനുഷ്യസമൂഹത്തിൽ ഒരു പുതിയ തരത്തിലുള്ള ജനിതകവർഗ്ഗവ്യത്യാസം രൂപപ്പെടാം. പ്രകൃതിയുടെ ദീർഘകാല പരിണാമത്തിലൂടെ ക്രമേണ രൂപപ്പെട്ട ജനിതകവൈവിധ്യത്തിന് പകരം, വിപണിയുടെ ആവശ്യപ്രകാരം ബോധപൂർവം രൂപപ്പെടുത്തിയ ജനിതകവ്യത്യാസങ്ങൾ സമൂഹത്തെ വിഭജിക്കാൻ തുടങ്ങും.

ഇത്തരം ഒരു ഭാവിയിൽ സമ്പന്നർക്ക് അവരുടെ ശരീരത്തിലും ഭാവിതലമുറകളിലും പ്രത്യേക ജൈവിക നേട്ടങ്ങൾ വാങ്ങിക്കൂട്ടാൻ കഴിയുമ്പോൾ പിന്നാക്ക വിഭാഗങ്ങൾ സ്വാഭാവികമായി ലഭിച്ച ജനിതകഘടനയുമായി തന്നെ തുടരേണ്ടിവരും. അങ്ങനെ സാമൂഹികപദവി ശരീരത്തിന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് തന്നെ എഴുതപ്പെടും. സമ്പത്തിന്റെ അസമത്വം ജനിതക അസമത്വമായി മാറുകയും ജനിതക അസമത്വം വീണ്ടും സമ്പത്തിന്റെ അസമത്വത്തെ ശക്തിപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു പ്രതികരണവലയം രൂപപ്പെടാം. ഒരിക്കൽ ഒരു ഗുണം പാരമ്പര്യമായി ഒരു വർഗ്ഗത്തിൽ കേന്ദ്രീകരിച്ചാൽ അതിനെ സാമൂഹികപരിഷ്കാരങ്ങളിലൂടെ മാത്രം മാറ്റാൻ പ്രയാസമാകും.

ഇവിടെ ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്സിന്റെ കാഴ്ചപ്പാടിൽ സാമൂഹികമണ്ഡലത്തിൽ ഗുരുതരമായ ഒരു വിയോജകത രൂപപ്പെടുന്നു. മനുഷ്യർ തമ്മിൽ ഭാഷയിലും സംസ്കാരത്തിലും ജീവിതരീതിയിലും സാമൂഹികഘടനയിലും വലിയ വ്യത്യാസങ്ങളുണ്ടെങ്കിലും, ഒരു പൊതുപരിണാമചരിത്രത്തിൽ നിന്നുള്ള ജീവിവർഗം എന്ന നിലയിൽ മനുഷ്യർക്ക് ഒരു അടിസ്ഥാന ജൈവസംയോജകതയുണ്ട്. മനുഷ്യരുടെ പങ്കിട്ട ജനിതകപൈതൃകം സമത്വം, ഐക്യം, സഹകരണം, പരസ്പരാശ്രിതത്വം എന്നിവയ്ക്കുള്ള ജൈവിക അടിത്തറകളിലൊന്നാണ്. ജനിതക ചരക്കുവൽക്കരണം ഈ പങ്കിട്ട അടിത്തറയിൽ കൃത്രിമമായ വ്യത്യാസങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ചാൽ മനുഷ്യരുടെ സാമൂഹിക വൈവിധ്യം ജൈവിക വർഗ്ഗീകരണമായി കട്ടിപിടിക്കാനുള്ള സാധ്യതയുണ്ട്.

അപ്പോൾ മനുഷ്യരുടെ സ്വാഭാവിക വൈവിധ്യത്തെ മറികടന്ന് രൂപകൽപ്പന ചെയ്ത ജനിതകശ്രേണിവ്യത്യാസങ്ങൾ പ്രത്യക്ഷപ്പെടും. നയം മാറ്റുന്നതിലൂടെയോ വിദ്യാഭ്യാസത്തിലൂടെയോ സാംസ്കാരികമാറ്റത്തിലൂടെയോ മാത്രം പരിഹരിക്കാൻ കഴിയാത്ത അസമത്വമായിരിക്കും അത്. കാരണം അതിന്റെ ഒരു ഭാഗം ശരീരത്തിന്റെ തന്നെ ഘടനയിൽ പതിഞ്ഞിരിക്കും. പ്രകൃതിയുടെ ജനിതകവൈവിധ്യം മനുഷ്യരാശിയുടെ സമ്പത്തായിരുന്നു; എന്നാൽ വിപണി സൃഷ്ടിച്ച ജനിതകവ്യത്യാസം സാമൂഹികാധിപത്യത്തിന്റെ ഉപകരണമായി മാറാം.

ഇതിലൂടെ മനുഷ്യജീവിവർഗം തന്നെ വ്യത്യസ്ത തന്മാത്രാ വർഗ്ഗങ്ങളായി വിഭജിക്കപ്പെടാനുള്ള ഒരു അപകടകരമായ സാധ്യത ഉയരുന്നു. രോഗപ്രതിരോധശേഷി, ശരീരശേഷി, ബൗദ്ധികശേഷി, ആയുസ്സ്, മാനസികസ്വഭാവങ്ങൾ തുടങ്ങിയ മേഖലകളിൽ കൃത്രിമമായി സൃഷ്ടിച്ച വ്യത്യാസങ്ങൾ സാമൂഹികപദവിയുമായി ബന്ധപ്പെടുകയാണെങ്കിൽ മനുഷ്യസമത്വത്തിന്റെ ആശയം തന്നെ പുതിയ വെല്ലുവിളി നേരിടും. അപ്പോൾ ജനിതക ചരക്കുവൽക്കരണം സാങ്കേതികവിദ്യയുടെ ദുരുപയോഗം എന്നതിലുപരി മനുഷ്യസമൂഹത്തിന്റെ ഘടനയെ തന്നെ പുനർസംഘടിപ്പിക്കുന്ന ശക്തിയായി മാറും.

ഇതിനേക്കാൾ വ്യാപകമായ മറ്റൊരു പ്രശ്നമാണ് ജനിതകവിവരത്തിന്റെ അടച്ചുപൂട്ടൽ. മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ പാരമ്പര്യവിവരത്തിന്റെ വലിയൊരു ഭാഗം ഇന്ന് സ്വകാര്യ സ്ഥാപനങ്ങളുടെയും ഗവേഷണശാലകളുടെയും ജൈവവിവരസാങ്കേതിക സ്ഥാപനങ്ങളുടെയും കൈകളിൽ ശേഖരിക്കപ്പെടുകയാണ്. ദശലക്ഷക്കണക്കിന് മനുഷ്യരുടെ ജനിതകവിവരങ്ങളും അനവധി ജീവിവർഗങ്ങളുടെ ജനിതകവിവരങ്ങളും ഉൾക്കൊള്ളുന്ന വിപുലമായ വിവരശേഖരങ്ങൾ രൂപപ്പെടുന്നു. ഈ വിവരങ്ങൾ ശാസ്ത്രീയമായ പൊതുസമ്പത്തായി കാണുന്നതിനുപകരം സ്വകാര്യ സാമ്പത്തികസമ്പത്തായി കൈകാര്യം ചെയ്യപ്പെടുമ്പോൾ മനുഷ്യരാശി സ്വന്തം പരിണാമചരിത്രത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അറിവിൽ നിന്ന് തന്നെ അന്യവൽക്കരിക്കപ്പെടുന്നു.

ജനിതകവിവരങ്ങൾ വ്യക്തിഗത ചികിത്സ, രോഗപ്രവചനം, ഔഷധനിർമാണം, രോഗലക്ഷ്യനിർണയം, വ്യക്തിഗത ചികിത്സാരീതി, കണക്കുകൂട്ടൽ അധിഷ്ഠിത ആരോഗ്യവിലയിരുത്തൽ തുടങ്ങിയ മേഖലകളിൽ വാണിജ്യപരമായി ഉപയോഗിക്കപ്പെടുന്നു. ജനിതകവിവരശേഖരങ്ങൾ വാങ്ങുകയും വിൽക്കുകയും അനുമതിപത്രങ്ങളിലൂടെ ഉപയോഗിക്കുകയും സാമ്പത്തികമൂല്യം സൃഷ്ടിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. കോടിക്കണക്കിന് വർഷത്തെ പരിണാമത്തിലൂടെ പ്രകൃതി രൂപപ്പെടുത്തിയ ജനിതകവിവരത്തെ മനുഷ്യർ ഡിജിറ്റൽ വിവരമാക്കി മാറ്റിയശേഷം അതിന്മേൽ സ്വകാര്യ ഉടമസ്ഥാവകാശം സ്ഥാപിക്കുന്നു.

ഇവിടെ ഒരു പുതിയ തരത്തിലുള്ള തന്മാത്രാ അന്യവൽക്കരണം രൂപപ്പെടുന്നു. വ്യാവസായിക മുതലാളിത്തം ഒരിക്കൽ മനുഷ്യനെ തന്റെ അധ്വാനഫലത്തിൽ നിന്ന് അന്യവൽക്കരിച്ചെങ്കിൽ, ആധുനിക ജൈവമൂലധനം മനുഷ്യനെ സ്വന്തം പരിണാമചരിത്രത്തിൽ അടങ്ങിയിരിക്കുന്ന ജനിതകവിവരത്തിൽ നിന്ന് തന്നെ അന്യവൽക്കരിക്കുന്നു. മനുഷ്യരാശിയുടെ കോടിക്കണക്കിന് വർഷത്തെ പരിണാമപരമായ അനുഭവത്തിന്റെ സംഗ്രഹമാണ് ജീനോം. ജീവൻ നിലനിൽക്കാനും മാറാനും പൊരുത്തപ്പെടാനും നടത്തിയ ദീർഘമായ പ്രകൃതിപരീക്ഷണങ്ങളുടെ ഫലമാണ് അത്. എന്നാൽ ഈ പങ്കിട്ട ജൈവപൈതൃകം സ്വകാര്യ കുത്തകാവകാശങ്ങളുടെയും രഹസ്യവിവരശേഖരങ്ങളുടെയും പിന്നിൽ അടച്ചിടപ്പെടുന്നു.

ഭൂമി, അധ്വാനം, ഉൽപ്പാദനോപകരണങ്ങൾ എന്നിവയുടെ സ്വകാര്യവൽക്കരണത്തിനു ശേഷമുള്ള ഏറ്റവും ആഴത്തിലുള്ള സ്വകാര്യവൽക്കരണമായി ഇതിനെ കാണാം. ഇപ്പോൾ സ്വകാര്യവൽക്കരിക്കപ്പെടുന്നത് ജീവന്റെ തന്നെ വിവരാത്മക അടിത്തറയാണ്. ഡി.എൻ.എ.യെ ഡിജിറ്റൽ വിവരമായി മാറ്റി അതിന്മേൽ ഉടമസ്ഥാവകാശം സ്ഥാപിക്കുന്നത് മൂലധനത്തിന്റെ ഉടമസ്ഥതായുക്തിയെ ജീവന്റെ ഏറ്റവും ആന്തരികമായ തന്മാത്രാതലത്തിലേക്ക് വ്യാപിപ്പിക്കുന്നു.

ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്സിന്റെ ഭാഷയിൽ ഇത് ഒരു സാധാരണ സാമ്പത്തിക വൈരുദ്ധ്യമല്ല; അസ്തിത്വപരമായ ഒരു ആഴത്തിലുള്ള വൈരുദ്ധ്യമാണ്. ഭൂമിയിലെ ജീവന്റെ പൊതുവായ ജനിതകഭാഷയെ ഒരു സ്വകാര്യ ഉടമസ്ഥതാവസ്തുവാക്കി മാറ്റുന്നതിലൂടെ ജീവന്റെ പങ്കിട്ട വിവരാടിത്തറയ്ക്ക് കൃത്രിമമായ വിയോജകത ഏർപ്പെടുത്തപ്പെടുന്നു. ജീവിവർഗങ്ങളെയും തലമുറകളെയും പരിസ്ഥിതിവ്യവസ്ഥകളെയും ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന സംയോജകവിവരം നിയമപരവും സാമ്പത്തികവുമായ നിയന്ത്രണങ്ങളിലൂടെ കഷണങ്ങളാക്കി വേർതിരിക്കപ്പെടുന്നു.

ജീനോം ഒരു നിശ്ചലമായ വിവരശേഖരം മാത്രമല്ല. അത് ജീവന്റെ തുടർച്ചയായ പരിണാമപ്രക്രിയയിൽ സജീവമായി പങ്കെടുക്കുന്ന ഘടകമാണ്. അതിനെ സ്വകാര്യവൽക്കരിക്കുന്നത് ശാസ്ത്രീയ വിജ്ഞാനത്തിന്റെ സ്വതന്ത്രപ്രവാഹത്തെയും കൂട്ടായ പരിണാമപൈതൃകത്തെയും ബാധിക്കുന്നു. ജനിതകവിവരത്തിന്റെ സ്വതന്ത്ര പങ്കുവെപ്പ് പുതിയ ശാസ്ത്രീയ കണ്ടെത്തലുകൾക്ക് വഴിയൊരുക്കുമ്പോൾ അതിന്റെ അടച്ചുപൂട്ടൽ അറിവിന്റെ ഒഴുക്ക് നിയന്ത്രിക്കുന്നു. അങ്ങനെ മനുഷ്യരാശിയുടെ പൊതുവായ ജൈവപൈതൃകം വിപണിയുടെ സ്വകാര്യ സ്വത്തായി മാറുന്നു.

ജീവൻ പൊതുസമ്പത്താണോ, സ്വകാര്യ മൂലധനമാണോ? എന്ന ചോദ്യമാണ് ഇതിന്റെ കേന്ദ്രത്തിൽ ഉയരുന്നത്. ജീവനെ പൊതുസമ്പത്തായി കാണുമ്പോൾ അതിന്റെ വൈവിധ്യവും പരിണാമതുടർച്ചയും എല്ലാവരുടെയും പങ്കിട്ട ഉത്തരവാദിത്വമാകുന്നു. ജീവനെ ചരക്കായി കാണുമ്പോൾ അതിന്റെ ഓരോ ഘടകവും ഉടമസ്ഥതയുടെയും നിയന്ത്രണത്തിന്റെയും ലാഭത്തിന്റെയും സാധ്യതയായി മാറുന്നു. ഈ രണ്ട് സമീപനങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള വൈരുദ്ധ്യം ജൈവികതലത്തിൽ മാത്രം നിലനിൽക്കുന്നില്ല; അത് സാമ്പത്തിക, സാമൂഹിക, രാഷ്ട്രീയ, നൈതിക, ദാർശനിക തലങ്ങളിലേക്കും വ്യാപിക്കുന്നു.

ജീവവ്യവസ്ഥകൾ കട്ടിയുറഞ്ഞ ഏകതയിലൂടെയല്ല നിലനിൽക്കുന്നത്. അവയുടെ ആന്തരിക വൈരുദ്ധ്യങ്ങളെ ചലനാത്മക സമതുലിതാവസ്ഥയിലൂടെ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നതിനാലാണ് അവ നിലനിൽക്കുകയും വികസിക്കുകയും ചെയ്യുന്നത്. സംയോജകബലം ക്രമവും ഘടനയും തിരിച്ചറിയലും നൽകുന്നു; വിയോജകബലം വ്യതിയാനവും പുതുമയും പൊരുത്തപ്പെടാനുള്ള കഴിവും നൽകുന്നു. ഈ രണ്ട് ശക്തികൾ തമ്മിലുള്ള തുലനം നിലനിൽക്കുന്നിടത്തോളം ജീവൻ പരിണമിക്കുന്നു. എന്നാൽ പ്രകൃതിക്ക് സ്വാഭാവികമായി സംയോജിപ്പിക്കാൻ കഴിയുന്നതിനെക്കാൾ ശക്തമായ ബാഹ്യ വിയോജകത ജീവവ്യവസ്ഥയിൽ അടിച്ചേൽപ്പിക്കുമ്പോൾ സമതുലിതാവസ്ഥ തകരാം. ജനിതക ചരക്കുവൽക്കരണം അത്തരമൊരു കൃത്രിമ വിയോജകശക്തിയാണ്.

പരിസ്ഥിതിതലത്തിൽ ഇതിന്റെ ഫലം ജീവവൈവിധ്യത്തിന്റെ ക്ഷയമായും പരസ്പരാശ്രിതത്വത്തിന്റെ ദുർബലീകരണമായും പ്രകടമാകുന്നു. ജനിതകമായി വൈവിധ്യമാർന്ന ജനസംഖ്യകൾക്ക് പകരം ഏകതാനമായ കൃഷിയിനങ്ങൾ വ്യാപിക്കുമ്പോൾ പരിസ്ഥിതിയോട് പൊരുത്തപ്പെടാനുള്ള ശേഷി കുറയുന്നു. വാണിജ്യഗുണങ്ങൾക്കനുസരിച്ച് സസ്യങ്ങളെയും മൃഗങ്ങളെയും രൂപപ്പെടുത്തുമ്പോൾ പരിസ്ഥിതിയുമായുള്ള പൊരുത്തം പലപ്പോഴും അവഗണിക്കപ്പെടുന്നു. സ്വാഭാവിക തിരഞ്ഞെടുപ്പിന് പകരം കോർപ്പറേറ്റ് തിരഞ്ഞെടുപ്പ് മുൻതൂക്കം നേടുന്നു. പ്രകൃതി “ആരെയാണ് നിലനിർത്തേണ്ടത്?” എന്ന് നിർണയിക്കുന്നിടത്ത് വിപണി “ആരെയാണ് ലാഭകരമാക്കേണ്ടത്?” എന്ന് നിർണയിക്കാൻ തുടങ്ങുന്നു.

കാലാവസ്ഥാമാറ്റം ശക്തമാകുന്ന സാഹചര്യത്തിൽ ഈ ഏകതാനമായ ജൈവവ്യവസ്ഥകൾ കൂടുതൽ ദുർബലമാകും. താപനില, മഴ, വരൾച്ച, പുതിയ രോഗാണുക്കൾ, കീടങ്ങൾ, മണ്ണിന്റെ വ്യതിയാനം തുടങ്ങിയ സാഹചര്യങ്ങളോട് പ്രതികരിക്കാൻ ആവശ്യമായ ജനിതകവൈവിധ്യം കുറഞ്ഞുവരുമ്പോൾ കൃഷിയുടെയും പരിസ്ഥിതിയുടെയും പ്രതിരോധശേഷി കുറയുന്നു. ഒരു ജീവിവർഗത്തിലെ മാറ്റം മറ്റൊന്നിലേക്ക് പടർന്ന് ഒടുവിൽ മുഴുവൻ പരിസ്ഥിതിവ്യവസ്ഥയെയും ബാധിക്കുന്ന ശൃംഖലാപരമായ വിയോജകത ഉണ്ടാകാം.

ജൈവതലത്തിൽ, സ്വാഭാവിക പരിസ്ഥിതിയുമായി ഒരുമിച്ച് പരിണമിച്ചിട്ടില്ലാത്ത കൃത്രിമ ജനിതകഗുണങ്ങൾ ജീവിവർഗങ്ങളിലേക്ക് കടക്കുമ്പോൾ ജീവികളുടെ പരിണാമതുടർച്ച തടസ്സപ്പെടാം. പരാഗണം, ജനിതകവസ്തുവിന്റെ കൈമാറ്റം തുടങ്ങിയ പ്രക്രിയകളിലൂടെ കുത്തകാവകാശമുള്ള ജനിതകഗുണങ്ങൾ കാട്ടുജനസംഖ്യകളിലേക്ക് പടരാൻ സാധ്യതയുണ്ട്. അപ്പോൾ പ്രകൃതിയുടെ ദീർഘകാല തിരഞ്ഞെടുപ്പിലൂടെ രൂപപ്പെട്ട പരിണാമപാതയ്ക്ക് പകരം വ്യവസായിക ആവശ്യങ്ങൾ നിർണയിക്കുന്ന പുതിയ പരിണാമപാത രൂപപ്പെടാം.

സാമൂഹികതലത്തിൽ പ്രതിസന്ധി കൂടുതൽ ആഴപ്പെടുന്നു. ജനിതക മെച്ചപ്പെടുത്തലുകൾ വിപണിവസ്തുക്കളാകുമ്പോൾ ജൈവിക മാറ്റത്തിനുള്ള കഴിവ് സാമ്പത്തികവർഗ്ഗങ്ങൾക്കിടയിൽ അസമമായി വിതരണം ചെയ്യപ്പെടുന്നു. സമ്പന്നർക്ക് രോഗപ്രതിരോധത്തിനും ആരോഗ്യസംരക്ഷണത്തിനും ചില ശാരീരികമോ ബൗദ്ധികമോ ആയ ഗുണങ്ങൾ വർധിപ്പിക്കുന്നതിനും കഴിയുമ്പോൾ ദരിദ്രർക്ക് അത് സാധ്യമാകാതിരിക്കാം. അങ്ങനെ സമ്പത്തിന്റെ അസമത്വം ശരീരത്തിന്റെ ആന്തരിക ഘടനയിലേക്ക് മാറുന്നു. ജനിതക ആനുകൂല്യം പാരമ്പര്യമായി കൈമാറുമ്പോൾ സാമൂഹിക അസമത്വം കൂടുതൽ കട്ടിപിടിക്കാം.

ഗ്രഹതലത്തിൽ പ്രശ്നം അതിന്റെ പരമാവധി ഗൗരവത്തിലെത്തുന്നു. പരിണാമം പരിസ്ഥിതിസമ്മർദ്ദങ്ങൾ, ജനിതകവ്യതിയാനം, ജീവികളുടെ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് എന്നിവ തമ്മിലുള്ള കോടിക്കണക്കിന് വർഷത്തെ പരസ്പരപ്രവർത്തനത്തിലൂടെയാണ് ഭൂമിയിലെ ജീവന്റെ സമഗ്രത നിലനിർത്തിയത്. ജനിതക ചരക്കുവൽക്കരണം ഈ സ്വാഭാവിക ചലനത്തിലേക്ക് പ്രകൃതിക്ക് സ്വാഭാവികമായി പരിഹരിക്കാൻ കഴിയാത്ത തരത്തിലുള്ള കൃത്രിമ വൈരുദ്ധ്യങ്ങൾ കടത്തിവിടുന്നു. ജീവന്റെ പൊതുവായ ജനിതകവിവരം സ്വകാര്യ കഷണങ്ങളായി വിഭജിക്കപ്പെടുകയും അവയുടെ ഉപയോഗം വിപണി നിർണയിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ ഭൂമിയുടെ പരിണാമപരമായ സ്വയംസംഘടനാശേഷി തന്നെ ദുർബലപ്പെടാം.

അതുകൊണ്ട് ജീവൻ പൊതുസമ്പത്ത് എന്നതും ജീവൻ ചരക്ക് എന്നതും തമ്മിലുള്ള വൈരുദ്ധ്യം ഒരു ചെറിയ നൈതികപ്രശ്നമല്ല. അത് തന്മാത്ര, ജീവി, പരിസ്ഥിതി, സമൂഹം, ഗ്രഹം എന്നീ എല്ലാ തലങ്ങളെയും സ്പർശിക്കുന്ന ഒരു വ്യവസ്ഥാപരമായ പ്രതിസന്ധിയാണ്. അത് ജൈവവൈവിധ്യത്തെയും പരിസ്ഥിതിസ്ഥിരതയെയും സാമൂഹികസംയോജകതയെയും പരിണാമതുടർച്ചയെയും ഒരുമിച്ച് ബാധിക്കുന്നു.

എന്നാൽ ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്സിന്റെ അടിസ്ഥാനതത്വമനുസരിച്ച് ഏറ്റവും ശക്തമായ വൈരുദ്ധ്യത്തിനുള്ളിലും പുതിയൊരു സംയോജകതയുടെ വിത്ത് അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. അതിരുകടന്ന വിയോജകശക്തികൾ ഒരു വ്യവസ്ഥയെ തകർക്കുന്നതിന് മുമ്പ് തന്നെ അതിനെ പുതിയൊരു സംഘടനാതലത്തിലേക്ക് നീങ്ങാൻ പ്രേരിപ്പിക്കാം. അതിനാൽ ജനിതക ചരക്കുവൽക്കരണത്തിന്റെ പ്രതിസന്ധി മനുഷ്യരാശിയുടെ നാശത്തിന്റെ അനിവാര്യമായ മുന്നറിയിപ്പായി മാത്രം കാണേണ്ടതില്ല. ജീവിതത്തെ വിപണിയുടെ സ്വകാര്യസ്വത്തായി കാണുന്ന ധാരണയുടെ പരിധികളെ തിരിച്ചറിയാനുള്ള ചരിത്രപരമായ അവസരമായും അതിനെ കാണാം.

ഇതിലൂടെ ഒരു പുതിയ ബോധം ഉയർന്നുവരാം: ജീവനെ നിയമപരമായി സ്വന്തമാക്കാനാകുമോ എന്നത് മാത്രം ചോദിക്കേണ്ടതല്ല; ജീവന്റെ പൊതുപൈതൃകത്തിൽ മനുഷ്യർക്ക് എന്തുതരത്തിലുള്ള അവകാശവും ഉത്തരവാദിത്വവുമാണുള്ളത് എന്നതാണ് ചോദിക്കേണ്ടത്. കോടിക്കണക്കിന് വർഷത്തെ പരിണാമത്തിലൂടെ രൂപപ്പെട്ട ജീനുകളെ ഏതാനും സ്ഥാപനങ്ങളുടെ സ്വകാര്യസ്വത്താക്കുന്നത് ശാസ്ത്രീയമായും നൈതികമായും ദാർശനികമായും പുനഃപരിശോധിക്കേണ്ടതാണ്. ജീവന്റെ ജൈവിക അടിത്തറ ഭൂമിയുടെ പൊതുപൈതൃകമാണെന്ന തിരിച്ചറിവിലേക്ക് മനുഷ്യരാശി ഉയരേണ്ടതുണ്ട്.

ഇത് സാങ്കേതികവിദ്യയെ നിരസിക്കുന്ന പഴയകാല പ്രണയവാദത്തിലേക്കുള്ള മടങ്ങിപ്പോക്കല്ല. ശാസ്ത്രവിരുദ്ധമായ സമീപനവുമല്ല. മറിച്ച് ശാസ്ത്രത്തെയും സാങ്കേതികവിദ്യയെയും കൂടുതൽ ഉയർന്ന സാമൂഹികവും പാരിസ്ഥിതികവുമായ ലക്ഷ്യങ്ങളിലേക്ക് പുനർസംഘടിപ്പിക്കാനുള്ള ശ്രമമാണ്. ജനിതകശാസ്ത്രം, ജീൻ എഡിറ്റിംഗ്, കൃത്രിമജീവശാസ്ത്രം, തന്മാത്രാ എഞ്ചിനീയറിംഗ് എന്നിവ മൂലധനത്തിന്റെ ലാഭയുക്തിക്ക് കീഴ്പ്പെടുന്നതിനുപകരം ജീവന്റെ പരിണാമപരമായ യുക്തിയുമായി പൊരുത്തപ്പെടുന്ന രീതിയിൽ വികസിക്കണം.

അത്തരം ഒരു പുനർസംഘടനയിൽ സാങ്കേതികശക്തി വിയോജകതയുടെ ഉപകരണമല്ല, സംയോജകതയുടെ ഉപകരണമായിരിക്കണം. ജീൻ എഡിറ്റിംഗ് പ്രകൃതിയെ മാറ്റിസ്ഥാപിക്കാൻ ഉപയോഗിക്കുന്നതിനു പകരം പരിസ്ഥിതിയുടെ പ്രതിരോധശേഷി വർധിപ്പിക്കാനും രോഗങ്ങളെ കുറയ്ക്കാനും ജീവവൈവിധ്യം സംരക്ഷിക്കാനും ജീവികളുടെ ദീർഘകാല പൊരുത്തപ്പെടൽശേഷിയെ പിന്തുണയ്ക്കാനും ഉപയോഗിക്കണം. ഓരോ ജനിതക ഇടപെടലും കോശത്തിൽ നിന്ന് ജീവിയിലേക്കും ജീവിയിൽ നിന്ന് പരിസ്ഥിതിയിലേക്കും പരിസ്ഥിതിയിൽ നിന്ന് മുഴുവൻ ജീവമണ്ഡലത്തിലേക്കും പ്രതിധ്വനിക്കുന്നുവെന്ന ബോധം സാങ്കേതികപ്രയോഗത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനതത്വമാകണം.

ഇതിന് ശാസ്ത്രീയ കൃത്യത മാത്രം പോരാ. തലങ്ങളിലുടനീളമുള്ള സംയോജകതയെക്കുറിച്ചുള്ള ബോധം ആവശ്യമാണ്. മനുഷ്യൻ ഒരു ഒറ്റപ്പെട്ട ജീവിവർഗമല്ല; കോടിക്കണക്കിന് വർഷത്തെ പരിണാമതുടർച്ചയിലെ ഒരു കണ്ണിയാണ്. മനുഷ്യന്റെ എല്ലാ ജനിതക ഇടപെടലുകളും ഈ വലിയ ജീവവലയത്തിനുള്ളിലാണ് നടക്കുന്നത്. അതിനാൽ മനുഷ്യന്റെ സാങ്കേതികശക്തി ജീവന്റെ ദീർഘകാല താളവുമായി പൊരുത്തപ്പെടണം.

അതോടൊപ്പം ജനിതകശാസ്ത്രത്തിന്റെ സാമൂഹികലക്ഷ്യവും പുനർനിർവചിക്കണം. ജൈവിക വ്യത്യാസങ്ങളെ വിപണി അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ള പ്രത്യേകാവകാശങ്ങളാക്കി മാറ്റുന്നതിനുപകരം ആരോഗ്യത്തിലെ അസമത്വങ്ങൾ കുറയ്ക്കുന്നതിനും രോഗഭാരം കുറയ്ക്കുന്നതിനും ലോകജനതയ്ക്ക് ശാസ്ത്രീയവിജ്ഞാനം പങ്കുവെക്കുന്നതിനും ജനിതകവിവരം പൊതുസമ്പത്തായി സംരക്ഷിക്കുന്നതിനും മുൻഗണന നൽകണം. ജീവന്റെ ജനിതകവിവരം മനുഷ്യരാശിയുടെ പങ്കിട്ട പൈതൃകമാണ് എന്ന ആശയം ശാസ്ത്രനയത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനതത്വമായി മാറണം.

ഇങ്ങനെ ജനിതക ചരക്കുവൽക്കരണത്തിന്റെ പ്രതിസന്ധി ഒരു പുതിയ ഗ്രഹതല നൈതികതയുടെ ജനനത്തിന് കാരണമാകാം. ആ നൈതികത മനുഷ്യനെ പ്രകൃതിയുടെ യജമാനനായി കാണുകയില്ല; ജീവന്റെ മഹത്തായ പരിണാമവലയത്തിലെ ഉത്തരവാദിത്തമുള്ള ഒരു പങ്കാളിയായി കാണും. ജനിതകശാസ്ത്രം സ്വകാര്യലാഭത്തിന്റെ ഉപകരണമാകാതെ പൊതുക്ഷേമത്തിന്റെ ഉപാധിയാകും. സാങ്കേതികവിദ്യ പ്രകൃതിയെ കീഴടക്കുന്നതിനുപകരം ജീവന്റെ പൊരുത്തപ്പെടൽശേഷി ശക്തിപ്പെടുത്തും. ശാസ്ത്രീയ പുരോഗതി ജീവവൈവിധ്യത്തിന്റെ സംരക്ഷണത്തോടും സാമൂഹികനീതിയോടും ഭാവിതലമുറകളുടെ അവകാശങ്ങളോടും ചേർന്ന് മുന്നേറും.

അവസാനമായി നോക്കുമ്പോൾ ജനിതക ചരക്കുവൽക്കരണം ഒരു സാങ്കേതികപ്രശ്നമോ ഒരു അമൂർത്തമായ നൈതികചർച്ചയോ മാത്രമല്ല. അത് മനുഷ്യസംസ്കാരം എത്തിനിൽക്കുന്ന ഒരു നിർണായക വഴിത്തിരിവാണ്. ജീവന്റെ മൂല്യം എന്താണ്? ജീവന്റെ ജനിതകവിവരത്തിന്മേൽ ആർക്കാണ് അവകാശം? ഭാവിയിലെ ജീവരൂപങ്ങളെ രൂപപ്പെടുത്താൻ ആരാണ് തീരുമാനിക്കേണ്ടത്? ശാസ്ത്രീയശേഷി വിപണിയുടെ ഉടമസ്ഥതയിലായിരിക്കണമോ, മനുഷ്യരാശിയുടെ പൊതുപൈതൃകമായിരിക്കണമോ? എന്നീ ചോദ്യങ്ങളാണ് ഇതിലൂടെ ഉയരുന്നത്.

വരാനിരിക്കുന്ന ദശകങ്ങളിൽ മനുഷ്യരാശി എടുക്കുന്ന തീരുമാനങ്ങൾ ഭൂമിയിലെ ജീവലോകം സ്വകാര്യവൽക്കരിക്കപ്പെട്ടും ജനിതകമായി വിഭജിക്കപ്പെട്ടും വിപണിയുടെ ആവശ്യങ്ങൾക്കനുസരിച്ച് പുനർരൂപകൽപ്പന ചെയ്യപ്പെട്ടും പോകുമോ, അതോ ജീവനെ ഭൂമിയുടെ പൊതുപൈതൃകമായി അംഗീകരിക്കുന്ന പുതിയൊരു സംസ്കാരത്തിലേക്ക് മനുഷ്യൻ ഉയരുമോ എന്നത് നിർണയിക്കും. ആദ്യപാതയിൽ ജീനുകൾ കോർപ്പറേറ്റ് സ്വത്തായി മാറും; ജൈവിക വ്യക്തിത്വം സാമ്പത്തികവർഗ്ഗങ്ങൾക്കനുസരിച്ച് വിഭജിക്കപ്പെടും; ജീവമണ്ഡലത്തിന്റെ പരിണാമതുണി ഹ്രസ്വകാല ലാഭത്തിന്റെ ആവശ്യങ്ങൾക്കനുസരിച്ച് പുനർനെയ്യപ്പെടും. രണ്ടാമത്തെ പാതയിൽ ജീവൻ ഭൂമിയുടെ പങ്കിട്ട പൈതൃകമായി അംഗീകരിക്കപ്പെടും; ശാസ്ത്രം ബഹുമാനം, പരസ്പര ഉത്തരവാദിത്വം, നീതി, ദീർഘകാല സംരക്ഷണം എന്നിവയുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ പ്രവർത്തിക്കും.

അതുകൊണ്ട് ജനിതക പൊതുസമ്പത്തിനെ സംരക്ഷിക്കുക എന്നത് ഏതാനും വിത്തുകളെയോ ജീവികളെയോ ഡി.എൻ.എ.യുടെ ചില ഭാഗങ്ങളെയോ സംരക്ഷിക്കുന്ന പരിമിതമായ പ്രവർത്തനമല്ല. പരിണാമത്തിന്റെ തുടർച്ച സംരക്ഷിക്കുന്ന സമഗ്രമായ ഒരു ദൗത്യമാണ് അത്. കോടിക്കണക്കിന് വർഷങ്ങൾകൊണ്ട് രൂപപ്പെട്ട ജീവവൈവിധ്യത്തിന്റെ പരസ്പരാശ്രിതബന്ധങ്ങളെ സംരക്ഷിക്കുന്നതും അതിന്റെ ഭാഗമാണ്. ഒരിക്കൽ നശിച്ചുപോയ ജീവവൈവിധ്യവും പരിസ്ഥിതിസങ്കീർണ്ണതയും അതേ രൂപത്തിൽ മനുഷ്യന് പുനർനിർമിക്കാൻ കഴിയില്ല.

അതോടൊപ്പം ജനിതക പൊതുസമ്പത്തിന്റെ സംരക്ഷണം മനുഷ്യരാശിയുടെ ജൈവിക ഐക്യത്തെ സംരക്ഷിക്കുന്നതുമാണ്. മനുഷ്യന്റെ ജനിതക അടിത്തറ സമത്വത്തിന്റെയും പങ്കിട്ട വ്യക്തിത്വത്തിന്റെയും പൊതുപൈതൃകത്തിന്റെയും മേഖല ആയിരിക്കണം; വിപണിയാൽ രൂപപ്പെടുത്തുന്ന ജനിതക വർഗ്ഗവ്യത്യാസങ്ങളുടെ മേഖലയാകരുത്. മനുഷ്യരുടെ സ്വാഭാവിക വൈവിധ്യം സംരക്ഷിക്കപ്പെടണം; എന്നാൽ ആ വൈവിധ്യം സാമ്പത്തികാധിപത്യത്തിന്റെ ജനിതക പടവുകളാക്കി മാറ്റാൻ അനുവദിക്കരുത്.

ഏറ്റവും അടിസ്ഥാനപരമായി, ജനിതക പൊതുസമ്പത്തിനെ സംരക്ഷിക്കുക എന്നത് ജീവന്റെ ചലനാത്മകവും ഉദ്ഭവാത്മകവുമായ ഭാവിയെ സംരക്ഷിക്കുകയാണ്. സ്ഥിരതയും പരിവർത്തനവും, സംയോജകബലവും വിയോജകബലവും തമ്മിലുള്ള നിരന്തരമായ വൈരുദ്ധ്യാത്മക പ്രവർത്തനത്തിലൂടെയാണ് ജീവൻ മുന്നേറുന്നത്. ഈ ചലനത്തെ സ്വകാര്യ കുത്തകകളുടെയും വിപണി നിർബന്ധങ്ങളുടെയും കൃത്രിമ ജനിതകമാതൃകകളുടെയും ചട്ടക്കൂടിൽ അടച്ചുപൂട്ടുന്നത് ജീവന്റെ സൃഷ്ടിപരമായ സാധ്യതകളെ പരിമിതപ്പെടുത്തും.

അതിനാൽ മനുഷ്യന്റെ ശാസ്ത്രീയ മികവ് ജീവനെ സ്വന്തമാക്കാനുള്ള കഴിവിൽ അളക്കേണ്ടതല്ല; ജീവന്റെ പൊതുപൈതൃകത്തെ സംരക്ഷിച്ചുകൊണ്ട് അതുമായി ഉത്തരവാദിത്തപൂർവം സഹകരിക്കാനുള്ള കഴിവിലാണ് അളക്കേണ്ടത്. മനുഷ്യന്റെ ജനിതകശക്തി പ്രകൃതിയുടെ പരിണാമതാളത്തെ തകർക്കുന്ന ശക്തിയാകാതെ അതിന്റെ ദീർഘകാല സംയോജകതയെ പിന്തുണയ്ക്കുന്ന ശക്തിയായി മാറണം. ശാസ്ത്രം ലാഭത്തിന്റെ ഉപകരണമാകാതെ മനുഷ്യരാശിയുടെ പൊതുസമ്പത്താകണം. ജനിതകവിവരം സ്വകാര്യ ഉടമസ്ഥതയുടെ മതിലുകൾക്കുള്ളിൽ അടച്ചിടാതെ ജീവന്റെ പങ്കിട്ട പൈതൃകമായി സംരക്ഷിക്കണം.

ജീവന്റെ ജനിതക അടിത്തറയെ ചരക്കിൽ നിന്ന് പൊതുസമ്പത്തിലേക്ക് തിരിച്ചുകൊണ്ടുവരിക എന്നത് സാങ്കേതിക പുരോഗതിയെ നിരാകരിക്കലല്ല; അതിനെ മനുഷ്യരാശിയുടെ ഉയർന്ന സാമൂഹികവും പാരിസ്ഥിതികവുമായ ലക്ഷ്യങ്ങളുമായി വീണ്ടും സംയോജിപ്പിക്കലാണ്. ജീവനെ വിപണിയുടെ ഉടമസ്ഥതയിൽ നിന്ന് മോചിപ്പിച്ച് പരിണാമത്തിന്റെ തുറന്ന സൃഷ്ടിപരമായ പ്രവാഹവുമായി സംയോജിപ്പിക്കുമ്പോഴാണ് മനുഷ്യന്റെ ജനിതകശക്തി യഥാർത്ഥത്തിൽ വിമോചനശക്തിയായി മാറുക.

അവസാനമായി, ജനിതക ചരക്കുവൽക്കരണത്തിനെതിരായ പോരാട്ടം ജീവന്റെ ഉടമസ്ഥാവകാശത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പോരാട്ടം മാത്രമല്ല. അത് ജീവന്റെ അർത്ഥത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പോരാട്ടമാണ്. ജീവൻ വിൽക്കാനും വാങ്ങാനും കഴിയുന്ന വസ്തുവാണോ, അതോ കോടിക്കണക്കിന് വർഷങ്ങളായി സ്വയംസംഘടിച്ചും മാറിയും വികസിച്ചും വന്ന ഭൂമിയുടെ മഹത്തായ പൊതുപൈതൃകമാണോ എന്ന ചോദ്യമാണ് അതിന്റെ കേന്ദ്രത്തിൽ. ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്സിന്റെ കാഴ്ചപ്പാടിൽ രണ്ടാമത്തെ ധാരണയാണ് ജീവന്റെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവവുമായി പൊരുത്തപ്പെടുന്നത്. ജീവൻ ഒരു നിശ്ചലമായ വസ്തുവല്ല; അത് നിരന്തരം രൂപപ്പെടുകയും മാറുകയും സ്വയംസംഘടിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു ചലനാത്മക സമഗ്രതയാണ്. അതിനെ സ്വന്തമാക്കാനുള്ള ശ്രമം അതിന്റെ സ്വഭാവത്തെ തന്നെ നിഷേധിക്കുന്നു.

അതുകൊണ്ട് ഭാവിയിലെ ജനിതകശാസ്ത്രത്തിന്റെ ഏറ്റവും ഉയർന്ന ലക്ഷ്യം ജീവനെ നിയന്ത്രിക്കുക എന്നതല്ല, ജീവന്റെ സംയോജകതയെ സംരക്ഷിച്ചുകൊണ്ട് അതിന്റെ സൃഷ്ടിപരമായ പരിണാമസാധ്യതകളെ വികസിപ്പിക്കുക എന്നതായിരിക്കണം. മനുഷ്യന്റെ ബുദ്ധിയും സാങ്കേതികശേഷിയും പ്രകൃതിയുടെ കോടിക്കണക്കിന് വർഷത്തെ പരിണാമജ്ഞാനവുമായി വൈരുദ്ധ്യത്തിൽ നിൽക്കാതെ അതുമായി ഒരു പുതിയ സംയോജകതയിൽ പ്രവേശിക്കുന്നിടത്താണ് യഥാർത്ഥ ശാസ്ത്രീയവും മാനുഷികവുമായ പുരോഗതി ആരംഭിക്കുന്നത്.

ജനിതക ചരക്കുവൽക്കരണത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ചർച്ച ഒടുവിൽ നമ്മെ ഒരു അടിസ്ഥാനപരമായ ചോദ്യത്തിലേക്കാണ് നയിക്കുന്നത്: ജീവൻ ആരുടേതാണ്? ഭൂമിയിലെ ജീവന്റെ ജനിതകസമ്പത്ത് ഏതാനും കോർപ്പറേറ്റുകൾക്കും ഗവേഷണസ്ഥാപനങ്ങൾക്കും നിക്ഷേപകർക്കും നിയമപരമായി സ്വന്തമാക്കാവുന്ന വാണിജ്യസ്വത്താണോ, അതോ കോടിക്കണക്കിന് വർഷങ്ങളായി നടന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന പരിണാമത്തിന്റെ പൊതുപൈതൃകമാണോ? ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്സിന്റെ കാഴ്ചപ്പാടിൽ ജീവനെ ഒരു നിശ്ചല വസ്തുവായോ വേർതിരിച്ചെടുക്കാവുന്ന വിവരശേഖരമായോ കാണാനാവില്ല. ജീവൻ നിരന്തരമായ മാറ്റത്തിന്റെയും സ്വയംസംഘടനയുടെയും പരസ്പരാശ്രിതത്വത്തിന്റെയും ഉദ്ഭവത്തിന്റെയും ചലനാത്മക സമഗ്രതയാണ്. അതിന്റെ ഓരോ ജീനും ഓരോ ജീവിവർഗവും ഓരോ പരിസ്ഥിതിവ്യവസ്ഥയും അനന്തമായ ബന്ധങ്ങളുടെ ഒരു ചരിത്രത്തിന്റെ സാന്ദ്രീകൃത രൂപമാണ്.

അതിനാൽ ഒരു ജീനിനെ അതിന്റെ ജീവപരവും പരിണാമപരവുമായ പശ്ചാത്തലത്തിൽ നിന്ന് വേർതിരിച്ച് ഒരു സ്വകാര്യ വാണിജ്യവസ്തുവാക്കി മാറ്റുന്നത് ഒരു സാമ്പത്തിക പ്രവർത്തനം മാത്രമല്ല; ജീവന്റെ സ്വഭാവത്തെ തന്നെ ചുരുക്കിക്കാണിക്കുന്ന ഒരു ദാർശനിക ഇടപെടലാണ്. പ്രകൃതിയുടെ ദീർഘകാല പരിണാമത്തിൽ നിന്നുള്ള ജനിതകവൈവിധ്യത്തെ വിപണിയുടെ ഹ്രസ്വകാല ആവശ്യങ്ങൾക്കനുസരിച്ച് പുനർരൂപപ്പെടുത്തുമ്പോൾ സ്വാഭാവികമായ സംയോജകബലവും വിയോജകബലവും തമ്മിലുള്ള തുലനം കൃത്രിമമായി വികലമാകുന്നു. പ്രകൃതിയിൽ വ്യതിയാനം പുതിയ ജീവസാധ്യതകൾ സൃഷ്ടിക്കുമ്പോൾ, മൂലധനത്തിന്റെ നിയന്ത്രിത വ്യതിയാനം പലപ്പോഴും ഉടമസ്ഥതയും ആശ്രിതത്വവും ഏകീകരണവും സൃഷ്ടിക്കുന്നു.

ഇതിന്റെ ഏറ്റവും ഗുരുതരമായ പ്രത്യാഘാതം ജനിതക അസമത്വം സാമൂഹിക അസമത്വത്തിന്റെ പുതിയ രൂപമായി മാറാനുള്ള സാധ്യതയിലാണ്. സമ്പന്നർക്ക് ജനിതക ചികിത്സകളും മെച്ചപ്പെടുത്തലുകളും എളുപ്പത്തിൽ ലഭിക്കുകയും ദരിദ്രർ അതിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കപ്പെടുകയും ചെയ്താൽ, വർഗ്ഗവ്യത്യാസം ശരീരത്തിന്റെ തന്നെ തന്മാത്രാതലത്തിൽ പതിയാൻ തുടങ്ങും. സാമ്പത്തികമായി സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ട വ്യത്യാസങ്ങൾ പാരമ്പര്യമായി കൈമാറാവുന്ന ജൈവിക വ്യത്യാസങ്ങളായി മാറുമ്പോൾ, സാമൂഹിക അസമത്വം കൂടുതൽ കട്ടിപിടിക്കുകയും തിരുത്താൻ കൂടുതൽ പ്രയാസമുള്ളതാവുകയും ചെയ്യും. മനുഷ്യസമത്വത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനമായ പങ്കിട്ട ജൈവിക പൈതൃകത്തെ സംരക്ഷിക്കുക എന്നത് അതുകൊണ്ട് ഒരു നൈതിക ആവശ്യം മാത്രമല്ല; മനുഷ്യരാശിയുടെ ഭാവി സംയോജകത സംരക്ഷിക്കുന്നതിനുള്ള അനിവാര്യത കൂടിയാണ്.

ജനിതകവിവരത്തിന്റെ സ്വകാര്യവൽക്കരണവും ഇതേ പ്രശ്നത്തിന്റെ മറ്റൊരു മുഖമാണ്. മനുഷ്യരാശിയുടെ കോടിക്കണക്കിന് വർഷത്തെ പരിണാമചരിത്രത്തിൽ നിന്നു ലഭിച്ച ജനിതകവിവരത്തെ സ്വകാര്യ വിവരശേഖരങ്ങളാക്കി മാറ്റുന്നത് മനുഷ്യനെ സ്വന്തം ജൈവിക പൈതൃകത്തിൽ നിന്ന് തന്നെ അന്യവൽക്കരിക്കുന്നു. ജീവന്റെ പൊതുവിവരത്തെ സ്വകാര്യ സ്വത്താക്കി മാറ്റുന്നത് അറിവിന്റെ സ്വതന്ത്രപ്രവാഹത്തെ തടയുകയും ശാസ്ത്രീയ പുരോഗതിയെ കുത്തകകളുടെ നിയന്ത്രണത്തിലാക്കുകയും ആരോഗ്യപരമായ അസമത്വങ്ങളെ കൂടുതൽ ശക്തിപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യും. ജനിതകവിവരം അതുകൊണ്ട് സ്വകാര്യ ലാഭത്തിനുള്ള അസംസ്കൃത വസ്തുവായി മാത്രം കാണാതെ മനുഷ്യരാശിയുടെയും ഭൂമിയിലെ ജീവമണ്ഡലത്തിന്റെയും പങ്കിട്ട പൊതുസമ്പത്തായി സംരക്ഷിക്കപ്പെടണം.

എന്നാൽ സാങ്കേതികവിദ്യയെ നിരാകരിക്കുന്നതല്ല പരിഹാരം. ജീൻ എഡിറ്റിംഗ്, ജനിതകശാസ്ത്രം, കൃത്രിമ ജീവശാസ്ത്രം, തന്മാത്രാ സാങ്കേതികവിദ്യ എന്നിവ മനുഷ്യരാശിക്ക് രോഗചികിത്സയിലും ഭക്ഷ്യസുരക്ഷയിലും പരിസ്ഥിതിസംരക്ഷണത്തിലും പുതിയ സാധ്യതകൾ തുറക്കുന്നു. പ്രശ്നം സാങ്കേതികശേഷിയുടെ നിലനിൽപ്പിലല്ല; ആ ശക്തി ഏത് സാമൂഹികബന്ധങ്ങളുടെ കീഴിലാണ് പ്രവർത്തിക്കുന്നത് എന്നതിലാണ്. ലാഭത്തിന്റെയും സ്വകാര്യ ഉടമസ്ഥതയുടെയും മത്സരത്തിന്റെയും കീഴിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്ന സാങ്കേതികശക്തി വിയോജകത വർധിപ്പിക്കാം. എന്നാൽ പൊതുനന്മ, ശാസ്ത്രീയ ഉത്തരവാദിത്വം, സാമൂഹികനീതി, ജനാധിപത്യനിയന്ത്രണം, പാരിസ്ഥിതിക സംരക്ഷണം എന്നിവയുമായി സംയോജിപ്പിക്കപ്പെട്ട അതേ സാങ്കേതികശക്തി മനുഷ്യവിമോചനത്തിന്റെ ഉപാധിയായി മാറാം.

ഇവിടെയാണ് ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്സ് മുന്നോട്ടുവയ്ക്കുന്ന പ്രധാന ആശയം പ്രസക്തമാകുന്നത്: വൈരുദ്ധ്യത്തെ ഇല്ലാതാക്കുകയല്ല വേണ്ടത്; അതിനെ ഉയർന്ന സംയോജകതയിലേക്ക് പരിവർത്തനം ചെയ്യുകയാണ് വേണ്ടത്. ജനിതക സാങ്കേതികവിദ്യയിലെ ചികിത്സയും അപകടവും, നവീകരണവും സംരക്ഷണവും, വ്യക്തിഗുണവും പൊതുനന്മയും, ശാസ്ത്രീയസ്വാതന്ത്ര്യവും സാമൂഹിക ഉത്തരവാദിത്വവും തമ്മിലുള്ള വൈരുദ്ധ്യങ്ങൾ ഒരൊറ്റ പക്ഷത്തെ അടിച്ചമർത്തിക്കൊണ്ട് പരിഹരിക്കാനാവില്ല. അവയെ പരസ്പരം ഉൾക്കൊള്ളുന്ന ഉയർന്ന സാമൂഹിക-ശാസ്ത്രീയ സംയോജകതയിലേക്ക് ഉയർത്തണം.

അത്തരം ഒരു പുതിയ സംയോജകതയിൽ ജീവൻ വിപണിയുടെ സ്വത്തല്ല; മനുഷ്യരാശിയുടെ പൊതുപൈതൃകമാണ്. ജീനുകൾ സ്വകാര്യ കുത്തകകളുടെ അടച്ചിട്ട വസ്തുക്കളല്ല; ജീവന്റെ ദീർഘമായ പരിണാമചരിത്രത്തിന്റെ പങ്കിട്ട ഫലങ്ങളാണ്. ജനിതകവൈവിധ്യം ലാഭത്തിനായി ചുരുക്കേണ്ട വിഭവമല്ല; ഭാവിയിലെ പരിണാമത്തിന്റെയും പൊരുത്തപ്പെടലിന്റെയും പ്രധാന ഉറവിടമാണ്. ജനിതകശാസ്ത്രത്തിന്റെ ലക്ഷ്യം “മികച്ച മനുഷ്യരെ” നിർമ്മിക്കുക എന്നതല്ല; മനുഷ്യരുടെയും മറ്റു ജീവജാലങ്ങളുടെയും വൈവിധ്യമാർന്ന ഭാവിസാധ്യതകൾ സംരക്ഷിക്കുക എന്നതാണ്.

അതിനാൽ ജനിതക പൊതുസമ്പത്തിനെ സംരക്ഷിക്കുന്നത് ഒരു പ്രത്യേക സാങ്കേതികവിദ്യയ്ക്കെതിരായ പ്രതിരോധമല്ല. അത് ജീവന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തെയും പരിണാമത്തിന്റെ തുറന്ന സ്വഭാവത്തെയും മനുഷ്യസമത്വത്തെയും ഭൂമിയുടെ പാരിസ്ഥിതിക സമഗ്രതയെയും സംരക്ഷിക്കുന്ന വിശാലമായ ചരിത്രപരമായ ദൗത്യമാണ്. മനുഷ്യന്റെ യഥാർത്ഥ ശാസ്ത്രീയ മഹത്വം ജീവനെ സ്വന്തമാക്കാനുള്ള കഴിവിലല്ല; ജീവൻ സ്വയം വികസിക്കുന്നതിനുള്ള ഇടം സംരക്ഷിച്ചുകൊണ്ട് അതിന്റെ ദുരിതം കുറയ്ക്കാനും സംയോജകത വർധിപ്പിക്കാനും കഴിയുന്ന ബോധത്തിലാണ്.

ജനിതകശാസ്ത്രത്തിന്റെ ഭാവി അതിനാൽ ശാസ്ത്രത്തിന്റെ മാത്രം തീരുമാനമല്ല; അത് മനുഷ്യസംസ്കാരത്തിന്റെ തിരഞ്ഞെടുപ്പാണ്. ജീവനെ ചരക്കായി കാണുന്ന പാതയോ, ജീവനെ ഭൂമിയുടെ പങ്കിട്ട പൊതുപൈതൃകമായി അംഗീകരിക്കുന്ന പാതയോ—ഇവയിൽ ഏത് തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെടും എന്നത് വരും തലമുറകളുടെ ജൈവികവും സാമൂഹികവുമായ ഭാവിയെ നിർണയിക്കും. ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്സിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ യഥാർത്ഥ പുരോഗതി ജീവന്റെ വൈവിധ്യത്തെ കീഴടക്കുന്നതിലല്ല, അതിന്റെ വൈരുദ്ധ്യാത്മക ചലനത്തെ മനസ്സിലാക്കി അതുമായി കൂടുതൽ ഉയർന്ന സംയോജകതയിൽ സഹകരിക്കുന്നതിലാണ്.

ജീവനെ സ്വന്തമാക്കുന്നതിൽ നിന്ന് ജീവന്റെ സംരക്ഷണത്തിലേക്കും, ജനിതകവിവരത്തിന്റെ സ്വകാര്യവൽക്കരണത്തിൽ നിന്ന് ജനിതക പൊതുസമ്പത്തിലേക്കും, പ്രകൃതിയിലുള്ള ആധിപത്യത്തിൽ നിന്ന് പ്രകൃതിയുമായുള്ള സഹസൃഷ്ടിയിലേക്കുമുള്ള പരിവർത്തനമാണ് മനുഷ്യരാശിയുടെ അടുത്ത യഥാർത്ഥ പരിണാമഘട്ടം.