കാർഷിക വിളകളുടെയും വളർത്തുമൃഗങ്ങളുടെയും കൃത്രിമ ജനിതക പരിവർത്തനത്തിന്റെ പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ – ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്സിന്റെ വെളിച്ചത്തിലുള്ള ഒരു പഠനം

മനുഷ്യൻ പ്രകൃതിയെ മാറ്റിമറിക്കുന്ന ജീവിയാണ്. കൃഷിയുടെ ആരംഭം മുതൽ തന്നെ മനുഷ്യൻ സസ്യങ്ങളുടെയും മൃഗങ്ങളുടെയും സ്വാഭാവിക പരിണാമപ്രക്രിയയിൽ ഇടപെട്ടിട്ടുണ്ട്. മികച്ച വിത്തുകൾ തിരഞ്ഞെടുത്ത് വീണ്ടും കൃഷി ചെയ്യുക, കൂടുതൽ പാൽ നൽകുന്ന പശുക്കളെ പ്രജനനത്തിനായി തിരഞ്ഞെടുക്കുക, രോഗപ്രതിരോധശേഷിയുള്ള മൃഗങ്ങളെ നിലനിർത്തുക, കൂടുതൽ വിളവ് നൽകുന്ന സസ്യങ്ങളെ തലമുറകളിലൂടെ വികസിപ്പിക്കുക തുടങ്ങിയ പ്രവർത്തനങ്ങളിലൂടെ മനുഷ്യൻ വളരെക്കാലമായി ജീവികളുടെ ജനിതകഘടനയെ പരോക്ഷമായി മാറ്റിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. ആധുനിക ജനിതകശാസ്ത്രം ഈ പ്രക്രിയയെ കൂടുതൽ വേഗത്തിലും ലക്ഷ്യബോധത്തോടെയും നടത്താനുള്ള കഴിവാണ് മനുഷ്യന് നൽകിയത്.

ഇന്ന് ഒരു സസ്യത്തിന്റെയോ മൃഗത്തിന്റെയോ ജനിതകഘടനയിലെ നിർദ്ദിഷ്ട ഭാഗങ്ങൾ മാറ്റാനും, ഒരു ജീവിയിൽ കാണുന്ന ഗുണം മറ്റൊരു ജീവിയിൽ പ്രകടമാക്കാനും, രോഗപ്രതിരോധശേഷി വർധിപ്പിക്കാനും, വരൾച്ചയെയും ഉപ്പുകൂടലിനെയും അതിജീവിക്കാൻ കഴിവുള്ള വിളകൾ സൃഷ്ടിക്കാനും, ചില പാരമ്പര്യരോഗങ്ങൾ കുറയ്ക്കാനും കഴിയുന്ന സാങ്കേതികവിദ്യകൾ വികസിച്ചിരിക്കുന്നു. എന്നാൽ ഈ കഴിവിനോടൊപ്പം ഒരു അടിസ്ഥാന ചോദ്യം ഉയരുന്നു: പ്രകൃതിയുടെ ഒരു തലത്തിൽ മാറ്റം വരുത്തുമ്പോൾ അതിന്റെ പ്രത്യാഘാതം പ്രകൃതിയുടെ മറ്റു തലങ്ങളിൽ എങ്ങനെ പ്രകടമാകും?

ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്സിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ ഈ ചോദ്യത്തിന് വളരെ വിശാലമായ അർത്ഥമുണ്ട്. ഒരു ജീവിയുടെ ജനിതകഘടനയെ ഒറ്റപ്പെട്ട ഒരു വസ്തുവായി കാണാനാവില്ല. ജീൻ, കോശം, അവയവം, ജീവി, സൂക്ഷ്മജീവിസമൂഹം, മണ്ണ്, ജലം, മറ്റു ജീവികൾ, കാലാവസ്ഥ, കൃഷിരീതി, മനുഷ്യസമൂഹം, സാമ്പത്തികവ്യവസ്ഥ എന്നിവ പരസ്പരം ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന അനവധി ക്വാണ്ടം പാളികളാണ്. ഒരു പാളിയിൽ ഉണ്ടാകുന്ന മാറ്റം മറ്റു പാളികളിൽ പ്രതികരണം സൃഷ്ടിക്കുന്നു. അതിനാൽ കൃത്രിമ ജനിതക പരിവർത്തനത്തെ വെറും സാങ്കേതികവിദ്യയുടെ പ്രശ്നമായി കാണാതെ ജീവനും പരിസ്ഥിതിയും സമൂഹവും തമ്മിലുള്ള ചലനാത്മക വൈരുധ്യങ്ങളുടെ ഒരു പുതിയ ഘട്ടമായി മനസ്സിലാക്കണം.

ഒരു ജീവിയുടെ ജനിതകഘടന അതിന്റെ ശരീരത്തിന്റെ ഒരു നിശ്ചല രൂപരേഖയല്ല. ജനിതകവിവരങ്ങൾ എങ്ങനെ പ്രവർത്തിക്കുന്നു എന്നത് കോശത്തിന്റെ അവസ്ഥ, ശരീരത്തിലെ രാസപരിസ്ഥിതി, ഹോർമോണുകൾ, പോഷകങ്ങൾ, മറ്റു ജീനുകളുടെ പ്രവർത്തനം, സൂക്ഷ്മജീവികളുമായുള്ള ബന്ധം, പുറംപരിസ്ഥിതി തുടങ്ങിയ അനവധി ഘടകങ്ങളെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ട് ഒരു ജീനിൽ മാറ്റം വരുത്തിയാൽ അതിന്റെ ഫലം ആ ജീനിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങണമെന്നില്ല.

ഒരു ജീൻ ഉൽപാദിപ്പിക്കുന്ന പ്രോട്ടീന്റെ അളവിലും ഘടനയിലും മാറ്റമുണ്ടാകാം. അതിന്റെ ഫലമായി ഒരു ഉപാപചയപാത മാറാം. അതുവഴി മറ്റൊരു പദാർത്ഥത്തിന്റെ അളവ് മാറാം. അത് വീണ്ടും കോശത്തിന്റെ പ്രവർത്തനത്തെയും ശരീരത്തിന്റെ വളർച്ചയെയും രോഗപ്രതിരോധത്തെയും പ്രത്യുൽപാദനത്തെയും ബാധിക്കാം. ഈ പരസ്പരബന്ധിതമായ മാറ്റങ്ങളുടെ ശൃംഖലയാണ് ജീവന്റെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവം.

ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്സിന്റെ ഭാഷയിൽ പറഞ്ഞാൽ, ജനിതകഘടനയിലെ സംയോജകബലം ജീവിയുടെ വിവിധ ഘടകങ്ങളെ ഒരു ക്രമബദ്ധമായ പ്രവർത്തനത്തിലേക്ക് കൂട്ടിച്ചേർക്കുന്നു. അതേസമയം വ്യതിയാനം, പരിവർത്തനം, പരിസ്ഥിതിസമ്മർദ്ദം, രോഗകാരികളുടെ ആക്രമണം, മത്സരങ്ങൾ തുടങ്ങിയവ വിയോജകബലമായി പ്രവർത്തിക്കുന്നു. ജീവന്റെ നിലനിൽപ്പ് ഈ രണ്ടു ശക്തികളുടെയും നിരന്തരമായ പരസ്പരപ്രവർത്തനത്തിലൂടെയാണ് സാധ്യമാകുന്നത്.

കൃത്രിമമായി ജനിതകമാറ്റം വരുത്തുന്നത് പ്രകൃതിയുടെ നിയമങ്ങൾക്ക് പുറത്തുനിന്നുള്ള ഒരു പ്രവർത്തിയല്ല. മനുഷ്യൻ തന്നെ പ്രകൃതിയുടെ പരിണാമപ്രക്രിയയിൽ നിന്നാണ് ഉദ്ഭവിച്ചത്. അതിനാൽ മനുഷ്യന്റെ ബോധപൂർവമായ ഇടപെടലും പ്രകൃതിയിലെ ഭൗതികപ്രക്രിയയുടെ തന്നെ ഒരു ഉയർന്ന തലത്തിലുള്ള പ്രകടനമാണ്.

എന്നാൽ ഇതിൽനിന്ന് മനുഷ്യന് പ്രകൃതിയിൽ എന്തും ചെയ്യാനുള്ള അവകാശമുണ്ടെന്ന് നിഗമനം ചെയ്യാനാവില്ല. മനുഷ്യൻ ഒരു മാറ്റം സൃഷ്ടിക്കുമ്പോൾ പ്രകൃതി അതിന് പ്രതികരിക്കും. ആ പ്രതികരണം പലപ്പോഴും മനുഷ്യന്റെ മുൻകൂട്ടിയുള്ള കണക്കുകൂട്ടലുകളെക്കാൾ സങ്കീർണ്ണമായിരിക്കും. അതുകൊണ്ട് കൃത്രിമ ജനിതകപരിവർത്തനത്തിന്റെ പ്രശ്നം “പ്രകൃതിദത്തമോ കൃത്രിമമോ” എന്ന ലളിതമായ വിഭജനംകൊണ്ട് പരിഹരിക്കാനാവില്ല. പകരം മാറ്റവും അതിന്റെ പ്രതികരണവും തമ്മിലുള്ള വൈരുധ്യാത്മകബന്ധം മനസ്സിലാക്കണം.

കാർഷിക വിളകളുടെ ജനിതകപരിവർത്തനത്തിന് നിരവധി പ്രായോഗിക ഗുണങ്ങളുണ്ട്. കീടങ്ങളുടെ ആക്രമണത്തെ ചെറുക്കുന്ന വിളകൾ വികസിപ്പിക്കാൻ ഇതിലൂടെ സാധിക്കും. ചില സാഹചര്യങ്ങളിൽ കീടനാശിനികളുടെ ഉപയോഗം കുറയ്ക്കാനും കൃഷിച്ചെലവ് കുറയ്ക്കാനും കർഷകനെ സഹായിക്കാനും ഇതുവഴി കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.

വരൾച്ചയെ അതിജീവിക്കാൻ കഴിയുന്ന വിളകൾ വികസിപ്പിക്കാനുള്ള സാധ്യതയും വളരെ പ്രധാനമാണ്. കാലാവസ്ഥാ വ്യതിയാനം മൂലം മഴയുടെ ക്രമക്കേട്, ദീർഘകാല വരൾച്ച, ഉയർന്ന താപനില, മണ്ണിലെ ഉപ്പിന്റെ വർധന എന്നിവ കൃഷിക്ക് വലിയ വെല്ലുവിളികളായി മാറുകയാണ്. ഇത്തരം സാഹചര്യങ്ങളിൽ പ്രതികൂല പരിസ്ഥിതിയിലും വളരാൻ കഴിയുന്ന സസ്യങ്ങൾ വികസിപ്പിക്കുന്നത് ഭക്ഷ്യസുരക്ഷയ്ക്ക് സഹായകമാകാം.

രോഗപ്രതിരോധശേഷി വർധിപ്പിക്കാനും വിളകളുടെ പോഷകമൂല്യം മെച്ചപ്പെടുത്താനും ചില വിളകളുടെ സംഭരണകാലം വർധിപ്പിക്കാനും കൃത്രിമ ജനിതകപരിവർത്തനം ഉപയോഗിക്കാം. പ്രോട്ടീൻ, വിറ്റാമിനുകൾ, ധാതുക്കൾ, കൊഴുപ്പമ്ലങ്ങളുടെ ഘടന തുടങ്ങിയവയിൽ മാറ്റം വരുത്തുന്നതിലൂടെ പോഷകഗുണം മെച്ചപ്പെടുത്താനുള്ള സാധ്യതയുണ്ട്. ഇതിന്റെ അടിസ്ഥാന ഡയലക്ടിക്കൽ സ്വഭാവം ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടതാണ്. കീടം, രോഗം, വരൾച്ച തുടങ്ങിയ വിയോജകശക്തികൾക്കെതിരെ സസ്യത്തിൽ പുതിയ പ്രതിരോധസംവിധാനം സൃഷ്ടിക്കുന്നത് അതിന്റെ നിലനിൽപ്പിനുള്ള സംയോജകശക്തി വർധിപ്പിക്കുകയാണ്. അതിനാൽ ശരിയായ സാഹചര്യത്തിൽ ജനിതകപരിവർത്തനം പ്രകൃതിയോടുള്ള മനുഷ്യന്റെ യുക്തിസഹമായ സഹകരണമായി മാറാം.

ജനിതകപരിവർത്തനത്തിന്റെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട ഡയലക്ടിക്കൽ സ്വഭാവം ഇതാണ്: ഒരു പ്രശ്നത്തിന് പരിഹാരമായി സൃഷ്ടിച്ച മാറ്റം പിന്നീട് ഒരു പുതിയ പ്രശ്നത്തിന്റെ കാരണമാകാം. ഒരു പ്രത്യേക കീടത്തിനെതിരെ ശക്തമായ പ്രതിരോധശേഷിയുള്ള വിള കൃഷി ചെയ്താൽ ആ കീടത്തിന്റെ വലിയൊരു ഭാഗം നശിച്ചേക്കാം. എന്നാൽ തുടർച്ചയായി ഒരേ പ്രതിരോധസമ്മർദ്ദം നിലനിൽക്കുമ്പോൾ സ്വാഭാവികമായി പ്രതിരോധശേഷിയുള്ള ചില കീടങ്ങൾക്ക് അതിജീവനമുൻതൂക്കം ലഭിക്കും. അവ പെരുകുകയും പുതിയ പ്രതിരോധശേഷിയുള്ള കീടജനസംഖ്യ രൂപപ്പെടുകയും ചെയ്യാം.

ഇത് ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്സിലെ സംയോജകബലത്തിൽ നിന്ന് പുതിയ വിയോജകബലത്തിന്റെ ഉദ്ഭവം എന്ന ആശയത്തിന് നല്ല ഉദാഹരണമാണ്. മനുഷ്യൻ ഒരു പ്രത്യേക പ്രശ്നത്തെ നിയന്ത്രിച്ചപ്പോൾ പ്രകൃതിയിലെ തിരഞ്ഞെടുപ്പിന്റെ അവസ്ഥ മാറുന്നു. ആ മാറ്റം വീണ്ടും പുതിയ പരിണാമസാധ്യതകൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നു.

അതുകൊണ്ട് ഒരു ജനിതകപരിവർത്തനത്തെ ഒരിക്കൽ സൃഷ്ടിച്ചാൽ പ്രശ്നം അവസാനിച്ചു എന്ന് കരുതാനാവില്ല. പരിണാമം തുടർന്നുകൊണ്ടിരിക്കും. ജനിതക സാങ്കേതികവിദ്യയും പരിണാമവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധവും അതോടൊപ്പം തുടർന്നുകൊണ്ടിരിക്കും.

കളകളെ ചെറുക്കാൻ കഴിയുന്ന വിളകൾ കർഷകന് ചില സാഹചര്യങ്ങളിൽ കളനിയന്ത്രണം എളുപ്പമാക്കാം. എന്നാൽ ഒരേ തരത്തിലുള്ള കളനാശിനിയെ ദീർഘകാലം ആശ്രയിക്കുമ്പോൾ അതിനെ സ്വാഭാവികമായി ചെറുക്കാൻ കഴിയുന്ന ചില കളകൾ തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെടാം. അവ വർധിച്ചാൽ സാധാരണ അളവിലുള്ള കളനാശിനി ഫലപ്രദമാകാതെ വരാം. ഇവിടെ പ്രശ്നം ജനിതകപരിവർത്തനം മാത്രം അല്ല. ഒരേയൊരു വിള, ഒരേയൊരു വിത്ത്, ഒരേയൊരു കളനാശിനി, ഒരേയൊരു കൃഷിരീതി എന്നിവയിൽ അമിതമായി ആശ്രയിക്കുന്ന ഏകീകരിത കൃഷിരീതി പ്രശ്നത്തെ കൂടുതൽ രൂക്ഷമാക്കുന്നു.

ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്സിന്റെ വീക്ഷണത്തിൽ ജൈവവ്യവസ്ഥയിലെ വൈവിധ്യം തന്നെ ഒരു സംയോജകശക്തിയാണ്. വൈവിധ്യം ഇല്ലാതാക്കി ഒരേ രൂപത്തെ എല്ലായിടത്തും വ്യാപിപ്പിക്കുമ്പോൾ പുറമേയ്ക്ക് ക്രമം വർധിച്ചതുപോലെ തോന്നിയാലും ആന്തരികമായ പ്രതിരോധശേഷി കുറയാം. അതിനാൽ ഏകതയും വൈവിധ്യവും തമ്മിലുള്ള സമതുലിതാവസ്ഥ കാർഷിക ജനിതകശാസ്ത്രത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന തത്വമായിരിക്കണം. ഒരു പ്രത്യേക ജനിതകഘടനയുള്ള വിള വലിയ പ്രദേശങ്ങളിൽ വ്യാപകമായി കൃഷി ചെയ്യുന്നത് ചില സാഹചര്യങ്ങളിൽ ഉൽപാദനം വർധിപ്പിക്കാം. എന്നാൽ പല പരമ്പരാഗത വിത്തിനങ്ങളും നാടൻ ഇനങ്ങളും ഇല്ലാതാകുമ്പോൾ കാർഷിക ജനിതകവൈവിധ്യം കുറയാം.

ജനിതകവൈവിധ്യം ഒരു പ്രകൃതിദത്ത സുരക്ഷാസംവിധാനമാണ്. വിവിധ ഇനങ്ങൾക്ക് വിവിധ രോഗങ്ങളോടും കീടങ്ങളോടും വരൾച്ചയോടും താപനിലയോടും വ്യത്യസ്തമായ പ്രതികരണങ്ങളുണ്ടാകും. അതിനാൽ ഒരു പ്രത്യേക രോഗം വ്യാപിച്ചാലും എല്ലാ ഇനങ്ങളും ഒരുപോലെ നശിക്കണമെന്നില്ല. ഒരു വലിയ ജനസംഖ്യ ഒരേ ജനിതകഘടനയിലേക്ക് ചുരുങ്ങുമ്പോൾ അതിന്റെ സമഗ്രമായ പ്രതിരോധശേഷി കുറയാനുള്ള സാധ്യതയുണ്ട്. അതിനാൽ ഭാവിയിലെ കൃഷിക്ക് ഏറ്റവും അനുയോജ്യമായ മാതൃക “ഒരു മികച്ച വിത്ത്” എന്നതല്ല; മറിച്ച് നിരവധി ജനിതക രൂപങ്ങളുടെ സഹവർത്തിത്വം ആയിരിക്കണം.

ഒരു ജനിതകമാറ്റം സൃഷ്ടിച്ച സസ്യത്തിലെ പുതിയ ഗുണം അതേ വർഗത്തിലെ മറ്റു സസ്യങ്ങളിലേക്ക് പരാഗണത്തിലൂടെ പകരാൻ സാധ്യതയുണ്ട്. ചില സാഹചര്യങ്ങളിൽ ആ ഗുണം കാട്ടുസസ്യങ്ങളിലേക്കും എത്താം. എന്നാൽ ഇതിന്റെ അപകടം എല്ലാ വിളകൾക്കും ഒരുപോലെയല്ല. കാട്ടുസസ്യങ്ങളുമായി സ്വാഭാവികമായി സംകരിക്കാനുള്ള കഴിവ്, പുതിയ ഗുണം അവയ്ക്ക് പ്രകൃതിയിൽ നിലനിൽപ്പിന്റെ നേട്ടം നൽകുന്നുണ്ടോ എന്നത്, ആ പ്രദേശത്തെ ജീവജാലസമൂഹത്തിന്റെ സ്വഭാവം തുടങ്ങിയവയെ ആശ്രയിച്ചാണ് അപകടം വിലയിരുത്തേണ്ടത്. ഇവിടെ ഒരു പ്രധാന ശാസ്ത്രീയ വ്യത്യാസം ആവശ്യമാണ്. ജനിതകവസ്തുവിന്റെ വ്യാപനം സംഭവിക്കാം എന്നത് മാത്രം കൊണ്ട് പരിസ്ഥിതിനാശം സംഭവിച്ചു എന്ന് പറയാനാവില്ല. വ്യാപനം, അതിന്റെ ഫലം, ആ ഫലത്തിന്റെ ദീർഘകാല പരിണാമപ്രാധാന്യം എന്നിവ പ്രത്യേകം പരിശോധിക്കണം.

ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്സിന്റെ ഭാഷയിൽ ഒരു വയൽ പ്രകൃതിയിൽ നിന്ന് പൂർണമായി വേർതിരിച്ച ഒരു ഘടകമല്ല. കാറ്റ്, ജലം, കീടങ്ങൾ, പക്ഷികൾ, സൂക്ഷ്മജീവികൾ, വിത്തുകൾ, മൃഗങ്ങൾ എന്നിവയിലൂടെ വയലും ചുറ്റുമുള്ള പരിസ്ഥിതിയും നിരന്തരം പരസ്പരം ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അതിനാൽ ജനിതകപരിവർത്തനത്തിന്റെ വിലയിരുത്തൽ വയലിന്റെ അതിരുകൾക്കുള്ളിൽ ഒതുക്കാനാവില്ല.

കാർഷിക ജനിതകപരിവർത്തനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ചർച്ചകളിൽ പലപ്പോഴും മണ്ണിനെ അവഗണിക്കുന്നു. എന്നാൽ ഒരു സസ്യം ഒറ്റയ്ക്ക് ജീവിക്കുന്നില്ല. അതിന്റെ വേരുകളുമായി അനവധി സൂക്ഷ്മജീവികൾ ബന്ധപ്പെട്ടു പ്രവർത്തിക്കുന്നു. അവ പോഷകങ്ങളുടെ ലഭ്യത, വേരുകളുടെ വളർച്ച, രോഗപ്രതിരോധം, ജൈവപദാർത്ഥങ്ങളുടെ വിഘടനം തുടങ്ങിയ പ്രക്രിയകളിൽ പങ്കാളികളാകുന്നു.

ഒരു സസ്യത്തിന്റെ ജനിതകഘടന മാറുമ്പോൾ അതിന്റെ വേരുകളിൽ നിന്നുള്ള സ്രവങ്ങളും മാറാം. അതിലൂടെ മണ്ണിലെ സൂക്ഷ്മജീവിസമൂഹത്തിന്റെ ഘടനയിലും മാറ്റം സംഭവിക്കാം. ആ മാറ്റം വീണ്ടും സസ്യത്തിന്റെ വളർച്ചയെ ബാധിക്കാം. അങ്ങനെ സസ്യം → മണ്ണ് → സൂക്ഷ്മജീവികൾ → സസ്യം എന്ന ഒരു പ്രതികരണവലയം രൂപപ്പെടുന്നു. ഇതാണ് ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്സിലെ പാളികൾ തമ്മിലുള്ള പരസ്പരപ്രവർത്തനവും ഉദ്ഭവഗുണവും വ്യക്തമാക്കുന്നത്. ഒരു മാറ്റത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ ഫലം അതിന്റെ ആരംഭസ്ഥാനത്ത് മാത്രം കാണാനാവില്ല.

കാർഷിക സസ്യങ്ങളേക്കാൾ വളർത്തുമൃഗങ്ങളുടെ ജനിതകപരിവർത്തനം കൂടുതൽ സങ്കീർണ്ണമായ നൈതികവും ജൈവശാസ്ത്രപരവുമായ ചോദ്യങ്ങൾ ഉയർത്തുന്നു. പശു, പന്നി, ആട്, കോഴി തുടങ്ങിയ മൃഗങ്ങളിൽ രോഗപ്രതിരോധശേഷി വർധിപ്പിക്കുക, ചില പാരമ്പര്യരോഗങ്ങൾ ഒഴിവാക്കുക, വളർച്ച മെച്ചപ്പെടുത്തുക, പാലിന്റെയോ മാംസത്തിന്റെയോ ഘടനയിൽ മാറ്റം വരുത്തുക തുടങ്ങിയ ലക്ഷ്യങ്ങൾക്കായി ജനിതകപരിവർത്തനം പഠിക്കപ്പെടുന്നു.

ചില സന്ദർഭങ്ങളിൽ മൃഗക്ഷേമം മെച്ചപ്പെടുത്താനും ഈ സാങ്കേതികവിദ്യ ഉപയോഗിക്കാം. ഉദാഹരണത്തിന്, കൊമ്പുള്ള കന്നുകാലികളെ കൊമ്പ് നീക്കം ചെയ്യേണ്ടിവരുന്ന വേദനാജനകമായ നടപടിയിൽ നിന്ന് ഒഴിവാക്കാൻ ജനിതകപരമായി കൊമ്പില്ലാത്ത ഇനങ്ങൾ വികസിപ്പിക്കുന്നത് ഒരു സാധ്യതയാണ്.

രോഗപ്രതിരോധശേഷിയുള്ള മൃഗങ്ങളെ വികസിപ്പിക്കുന്നതും വലിയ പ്രയോജനം നൽകാം. രോഗം വന്നശേഷം ചികിത്സിക്കുന്നതിനേക്കാൾ രോഗം പിടിപെടാനുള്ള സാധ്യത കുറയ്ക്കുന്നത് മൃഗത്തിന്റെ ആരോഗ്യത്തിനും കർഷകന്റെ സാമ്പത്തികസ്ഥിതിക്കും ഗുണകരമാണ്. രോഗബാധ കുറയുന്നതിലൂടെ ഔഷധപ്രയോഗവും കുറയാം. എന്നാൽ വളർത്തുമൃഗങ്ങളുടെ ജനിതകപരിവർത്തനത്തിൽ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു അപകടം ഉൽപാദനക്ഷമതയെ ജീവന്റെ സമഗ്രതയ്ക്ക് മുകളിലേക്ക് ഉയർത്തുന്നതാണ്.

കൂടുതൽ പാൽ, കൂടുതൽ മാംസം, കൂടുതൽ മുട്ട, വേഗത്തിലുള്ള വളർച്ച തുടങ്ങിയ ഗുണങ്ങൾ സാമ്പത്തികമായി ആകർഷകമാണ്. എന്നാൽ ഒരു ജീവിയുടെ ശരീരത്തിന് അതിന്റെ സ്വാഭാവിക പരിധിക്കപ്പുറം ഉൽപാദനം നടത്തേണ്ടിവന്നാൽ അസ്ഥികൾ, ഹൃദയം, ഉപാപചയം, പ്രത്യുൽപാദനശേഷി, രോഗപ്രതിരോധശേഷി എന്നിവയിൽ അധിക സമ്മർദ്ദം ഉണ്ടാകാം.

ഇവിടെ ഒരു പ്രധാന ഡയലക്ടിക്കൽ വിരോധാഭാസം കാണാം. ഒരു തലത്തിൽ ലഭിക്കുന്ന ഉൽപാദനവർധന മറ്റൊരു തലത്തിൽ ജൈവസമ്മർദ്ദമായി മാറാം. അതിനാൽ ഒരു മൃഗത്തിന്റെ ജനിതകപരിവർത്തനം വിജയകരമാണോ എന്ന് വിലയിരുത്തുമ്പോൾ അതിന്റെ ഉൽപാദനം മാത്രം അളക്കുന്നത് തെറ്റാണ്. ജീവിതകാല ആരോഗ്യവും സ്വാഭാവിക പെരുമാറ്റവും പ്രത്യുൽപാദനശേഷിയും രോഗപ്രതിരോധവും വേദനയും സമ്മർദ്ദവും ആയുസ്സും ഒരുമിച്ച് വിലയിരുത്തണം. ഒരു പ്രത്യേക രോഗകാരിക്കെതിരെ പ്രതിരോധശേഷിയുള്ള മൃഗങ്ങളെ വികസിപ്പിക്കുന്നത് വളരെ പ്രയോജനകരമായേക്കാം. എന്നാൽ രോഗകാരികളും പരിണമിക്കുന്ന ജീവികളാണ്. ആതിഥേയജീവിയിൽ മാറ്റം വരുമ്പോൾ രോഗകാരിക്ക് പുതിയ തിരഞ്ഞെടുപ്പുസമ്മർദ്ദം ലഭിക്കുന്നു.

അതിനാൽ ഒരു രോഗത്തെ ജനിതകമായി നിയന്ത്രിക്കുന്നത് രോഗകാരിയുടെ പരിണാമത്തെ അവസാനിപ്പിക്കണമെന്നില്ല. മറിച്ച് ആതിഥേയനും രോഗകാരിയും തമ്മിലുള്ള വൈരുധ്യത്തിന് പുതിയ രൂപം നൽകാം. ഇന്നത്തെ പ്രതിരോധം നാളത്തെ പുതിയ പരിണാമസമ്മർദ്ദത്തിന് കാരണമാകാം. ഇത് ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്സിന്റെ നിരന്തര ചലനവും വിരുദ്ധശക്തികളുടെ പരസ്പര പരിവർത്തനവും വ്യക്തമാക്കുന്നു. പ്രകൃതിയിൽ ഒരു സമതുലിതാവസ്ഥ അന്തിമമായ ഒന്നല്ല. ഓരോ സമതുലിതാവസ്ഥയും അടുത്ത മാറ്റത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനമായി മാറുന്നു.

ജനിതകപരിവർത്തനം നടത്തിയ ഭക്ഷ്യവിളകളെക്കുറിച്ച് മനുഷ്യാരോഗ്യവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ആശങ്കകൾ സ്വാഭാവികമാണ്. എന്നാൽ എല്ലാ ജനിതകപരിവർത്തിത ഭക്ഷണങ്ങളെയും ഒരേ വിഭാഗത്തിൽപ്പെടുത്തി “അപകടകരം” എന്നും “പൂർണമായി സുരക്ഷിതം” എന്നും പറയുന്നത് ശാസ്ത്രീയമല്ല. ഓരോ ജനിതകപരിവർത്തനവും പ്രത്യേകം പരിശോധിക്കണം. പുതിയ പ്രോട്ടീൻ ഉണ്ടാകുന്നുണ്ടോ, വിഷാംശം ഉണ്ടാകുന്നുണ്ടോ, അലർജി ഉണ്ടാക്കാനുള്ള സാധ്യതയുണ്ടോ, പോഷകഘടനയിൽ അനാവശ്യമായ മാറ്റമുണ്ടോ, മറ്റ് ഉപാപചയപാതകളിൽ മാറ്റമുണ്ടോ തുടങ്ങിയവ പരിശോധിക്കേണ്ടതാണ്.

ഇവിടെയും ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്സിന്റെ പാളി സമീപനം പ്രയോജനപ്പെടുന്നു. ജനിതകമാറ്റം → പ്രോട്ടീൻമാറ്റം → ഉപാപചയമാറ്റം → സസ്യത്തിന്റെ ഘടന → ഭക്ഷണം → മനുഷ്യന്റെ ദഹനം → ശരീരത്തിലെ ജൈവപ്രതികരണം എന്നിങ്ങനെ നിരവധി പാളികളിലൂടെ ഫലം സഞ്ചരിക്കുന്നു. അതിനാൽ സുരക്ഷാ പരിശോധനയും ഈ പാളികളുടെ പരസ്പരബന്ധം പരിഗണിച്ചായിരിക്കണം. കൃത്രിമ ജനിതകപരിവർത്തനത്തിന്റെ സാമൂഹികപ്രശ്നം അതിന്റെ ജൈവപ്രശ്നത്തോളം തന്നെ പ്രധാനമാണ്. ഒരു വിത്തിന്റെ ജനിതകഘടന മാറ്റുന്നതിലൂടെ ശാസ്ത്രീയമായി പുതിയ ഗുണം സൃഷ്ടിക്കാം. എന്നാൽ ആ വിത്തിന്റെ ഉടമസ്ഥാവകാശം ഏതാനും കമ്പനികളുടെ കൈകളിൽ കേന്ദ്രീകരിച്ചാൽ കർഷകൻ വിത്തിന്റെ സംരക്ഷകനിൽ നിന്ന് വിത്തിന്റെ ഉപഭോക്താവായി മാറാനുള്ള സാധ്യതയുണ്ട്.

വിത്ത് ഒരു സാധാരണ ചരക്കല്ല. കർഷകന്റെ ഉൽപാദനത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനമാണ് അത്. തലമുറകളിലൂടെ കർഷകർ സംരക്ഷിച്ച നാടൻ വിത്തുകൾ ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ ജനിതകസമ്പത്താണ്. അവയുടെ നിയന്ത്രണം നഷ്ടപ്പെടുന്നത് ജൈവവൈവിധ്യത്തിന്റെ നഷ്ടം മാത്രമല്ല; കാർഷിക സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ നഷ്ടവുമാണ്. ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്സിന്റെ സാമൂഹികതലത്തിൽ ഇത് ശാസ്ത്രീയശക്തിയും ഉൽപാദനബന്ധങ്ങളും തമ്മിലുള്ള വൈരുധ്യം ആണ്. സാങ്കേതികവിദ്യ സമൂഹത്തിന്റെ പൊതുനന്മയ്ക്കായി ഉപയോഗിക്കുമ്പോൾ അത് സംയോജകശക്തിയായി പ്രവർത്തിക്കും. എന്നാൽ സാങ്കേതികവിദ്യയുടെ നിയന്ത്രണം സാമ്പത്തികമായി കേന്ദ്രീകരിച്ച് കർഷകന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യം കുറയ്ക്കുമ്പോൾ അതേ സാങ്കേതികവിദ്യ വിയോജകശക്തിയായി മാറാം.

ഒരു ജനിതകസാങ്കേതികവിദ്യയുടെ ശാസ്ത്രീയ മൂല്യം അതിന്റെ ഉടമസ്ഥാവകാശരീതിയുമായി വേർതിരിച്ചാണ് വിലയിരുത്തേണ്ടത്. ശാസ്ത്രീയമായി പ്രയോജനകരമായ ഒരു സാങ്കേതികവിദ്യ പോലും തെറ്റായ സാമൂഹികബന്ധങ്ങളിൽ ഉപയോഗിക്കുമ്പോൾ അസമത്വം വർധിപ്പിക്കാം. വലിയ കമ്പനികൾ വിത്ത്, കീടനാശിനി, വളം, വിളവിന്റെ വിപണനം എന്നിവയെ ഒരേ ശൃംഖലയിൽ നിയന്ത്രിക്കുമ്പോൾ കർഷകന്റെ ആശ്രിതത്വം വർധിക്കാം. ജനിതകസാങ്കേതികവിദ്യ ഈ കേന്ദ്രീകരണത്തിന് പുതിയ ശക്തി നൽകുന്നുവെങ്കിൽ അത് സാമൂഹികമായി വിമർശനാത്മകമായി പരിശോധിക്കണം.

അതിനാൽ ചോദ്യം “ജനിതകപരിവർത്തനം വേണമോ വേണ്ടയോ?” എന്നതിൽ അവസാനിക്കരുത്. അതിനൊപ്പം ആരാണ് അത് വികസിപ്പിക്കുന്നത്, ആരാണ് നിയന്ത്രിക്കുന്നത്, ആരാണ് അതിന്റെ ഫലം അനുഭവിക്കുന്നത്, ആരാണ് അപകടം വഹിക്കുന്നത് എന്നീ ചോദ്യങ്ങളും ചോദിക്കണം. ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്സിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ കാർഷികവ്യവസ്ഥയെ ഒരു സങ്കീർണ്ണമായ ചലനാത്മക ഭൗതികവ്യവസ്ഥയായി കാണാം. വിത്ത്, മണ്ണ്, ജലം, സസ്യം, കീടം, രോഗകാരി, സൂക്ഷ്മജീവി, കർഷകൻ, മൃഗം, വിപണി, മനുഷ്യൻ എന്നിവ അതിലെ വ്യത്യസ്ത പാളികളാണ്.

ഒരു പാളിയിൽ ഉണ്ടാകുന്ന മാറ്റം മറ്റുപാളികളിൽ പ്രതികരണം സൃഷ്ടിക്കുന്നു. ഈ പ്രതികരണം വീണ്ടും ആദ്യത്തെ പാളിയെ ബാധിക്കുന്നു. അതിനാൽ കാരണം–ഫലം എന്ന ലളിതമായ ഏകദിശബന്ധത്തിനുപകരം പരസ്പരപ്രതികരണങ്ങളുടെ വൃത്താകാരബന്ധം ഇവിടെ കാണാം.

ഇതാണ് ജനിതകപരിവർത്തനത്തിന്റെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട ദാർശനിക പാഠം. ഒരു ജീൻ മാറ്റിയാൽ അതിന്റെ ഫലം ഒരു ദിശയിൽ മാത്രം സഞ്ചരിക്കുകയില്ല. ജീൻ ജീവിയെ മാറ്റും; ജീവി പരിസ്ഥിതിയുമായി ഇടപെടും; പരിസ്ഥിതി ജീവിയെ വീണ്ടും മാറ്റും; കൃഷിരീതി ഈ ബന്ധത്തെ സ്വാധീനിക്കും; വിപണി കൃഷിരീതിയെ മാറ്റും; സാമൂഹികബന്ധങ്ങൾ വീണ്ടും സാങ്കേതികവിദ്യയുടെ ഉപയോഗത്തെ നിർണയിക്കും.

മനുഷ്യൻ പ്രകൃതിയെ നിയന്ത്രിക്കുന്നതോ പ്രകൃതിയുമായി സംവദിക്കുന്നതോ? പാരമ്പര്യമായ യാന്ത്രിക സമീപനത്തിൽ പ്രകൃതിയെ നിയന്ത്രിക്കേണ്ട ഒരു വസ്തുവായി കാണാനുള്ള പ്രവണതയുണ്ട്. ഒരു പ്രശ്നം കണ്ടെത്തുക, അതിന് ഒരു ജീൻ കണ്ടെത്തുക, ആ ജീൻ മാറ്റുക, പ്രശ്നം പരിഹരിക്കുക എന്നതാണ് അതിന്റെ ലളിതമായ മാതൃക. എന്നാൽ ജീവൻ അത്തരത്തിലുള്ള ലളിതമായ യന്ത്രമല്ല. ജീവന്റെ സ്വഭാവം അതിന്റെ ഘടകങ്ങളുടെ കൂട്ടത്തുകയെക്കാൾ കൂടുതലാണ്. ഘടകങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള ബന്ധങ്ങളിൽ നിന്ന് പുതിയ ഗുണങ്ങൾ ഉദ്ഭവിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ട് ഒരു ജീവിയുടെ ജനിതകഘടന മാറ്റുമ്പോൾ അതിന്റെ ബന്ധവ്യവസ്ഥയും പരിഗണിക്കണം.

ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്സ് മനുഷ്യന്റെ പങ്കിനെ പ്രകൃതിയുടെ മേൽ ഏകപക്ഷീയമായ ആധിപത്യം സ്ഥാപിക്കുന്ന ശക്തി എന്നതിലുപരി പ്രകൃതിയുടെ ചലനങ്ങളുമായി ബോധപൂർവം സംവദിക്കുന്ന ശക്തി എന്ന നിലയിലാണ് കാണുന്നത്. മനുഷ്യന്റെ ശാസ്ത്രീയജ്ഞാനം പ്രകൃതിയുടെ വൈരുധ്യങ്ങളെ മനസ്സിലാക്കി അവയുമായി യോജിച്ച ഇടപെടലുകൾ സൃഷ്ടിക്കണം. ജനിതകപരിവർത്തനത്തിന്റെ ഗുണങ്ങളും ദോഷങ്ങളും പരസ്പരം പൂർണമായി വേർതിരിച്ച രണ്ട് പട്ടികകളല്ല. പലപ്പോഴും ഒരേ മാറ്റത്തിന്റെ രണ്ട് സാധ്യതകളാണ് അവ.

കീടപ്രതിരോധം കീടനാശിനിയുടെ ഉപയോഗം കുറയ്ക്കാം; എന്നാൽ തെറ്റായ ഉപയോഗം കീടപ്രതിരോധമുള്ള പുതിയ കീടജനസംഖ്യ സൃഷ്ടിക്കാം. വരൾച്ചയെ ചെറുക്കുന്ന വിള ഭക്ഷ്യസുരക്ഷ വർധിപ്പിക്കാം; എന്നാൽ അതേ വിള ഒരേയിനമായി വ്യാപിച്ചാൽ ജനിതകവൈവിധ്യം കുറയാം. വേഗത്തിൽ വളരുന്ന മൃഗം കൂടുതൽ ഭക്ഷണം നൽകാം; എന്നാൽ അതിന്റെ ശരീരത്തിൽ ജൈവസമ്മർദ്ദം വർധിക്കാം. രോഗപ്രതിരോധശേഷിയുള്ള മൃഗം ഔഷധപ്രയോഗം കുറയ്ക്കാം; എന്നാൽ രോഗകാരികളുടെ പരിണാമത്തിൽ പുതിയ തിരഞ്ഞെടുപ്പുസമ്മർദ്ദം സൃഷ്ടിക്കാം. അതുകൊണ്ട് ഒരു മാറ്റത്തിന്റെ മൂല്യം അതിന്റെ സ്വഭാവത്തിൽ മാത്രം അല്ല, അത് ഏത് സംവിധാനത്തിൽ, ഏത് അളവിൽ, എത്രകാലം, ഏത് ലക്ഷ്യത്തോടെ, ഏത് സാമൂഹികബന്ധങ്ങളുടെ കീഴിൽ ഉപയോഗിക്കുന്നു എന്നതിലും ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു.

ഭാവിയിലെ കാർഷിക ജനിതകസാങ്കേതികവിദ്യയുടെ ലക്ഷ്യം പരമാവധി വിളവ് മാത്രമാകരുത്. പരമാവധി സമഗ്രത ആയിരിക്കണം ലക്ഷ്യം. വിളവിനൊപ്പം മണ്ണിന്റെ ആരോഗ്യം, ജൈവവൈവിധ്യം, ജലസംരക്ഷണം, കർഷകന്റെ സാമ്പത്തിക സ്വാതന്ത്ര്യം, ഭക്ഷണത്തിന്റെ പോഷകമൂല്യം, മൃഗക്ഷേമം, മനുഷ്യാരോഗ്യം, പരിസ്ഥിതിയുടെ ദീർഘകാല സ്ഥിരത എന്നിവ ഒരുമിച്ച് പരിഗണിക്കണം.

ജനിതകപരിവർത്തനം ഒരു സ്വതന്ത്ര പരിഹാരമല്ല; അത് സമഗ്രമായ കാർഷികസംവിധാനത്തിലെ ഒരു ഉപകരണം മാത്രമാണ്. ജൈവകൃഷി, പരമ്പരാഗത വിത്തുസംരക്ഷണം, വിളവൈവിധ്യം, മണ്ണുസംരക്ഷണം, ജലസംരക്ഷണം, ജൈവനിയന്ത്രണം, രോഗനിയന്ത്രണം, കൃത്യമായ ജനിതകപരിവർത്തനം എന്നിവ പരസ്പരം പൂരകങ്ങളായി ഉപയോഗിക്കാവുന്നതാണ്.

ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്സിന്റെ അടിസ്ഥാന ആശയം അനുസരിച്ച് പ്രകൃതിയിൽ സ്ഥിരമായ നിശ്ചലസമതുലിതാവസ്ഥയില്ല. നിലനിൽപ്പ് എന്നത് നിരന്തരമായ ചലനത്തിനിടയിൽ ഒരു ചലനാത്മക സമതുലിതാവസ്ഥ നിലനിർത്താനുള്ള പ്രക്രിയയാണ്. കാർഷികവ്യവസ്ഥയും ഇതിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമല്ല.

മനുഷ്യൻ ഒരു ജനിതകമാറ്റം വരുത്തുമ്പോൾ പഴയ സമതുലിതാവസ്ഥ തകരുന്നു. പുതിയ ബന്ധങ്ങൾ രൂപപ്പെടുന്നു. ചില ഗുണങ്ങൾ ശക്തമാകുന്നു; ചില പുതിയ വൈരുധ്യങ്ങൾ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു. അവ വീണ്ടും പുതിയ പരിഹാരങ്ങൾ ആവശ്യപ്പെടുന്നു. അതിനാൽ ജനിതകസാങ്കേതികവിദ്യയുടെ പുരോഗതി ഒരു അന്തിമ “പരിഹാരത്തിലേക്ക്” എത്തുന്ന യാത്രയല്ല; മറിച്ച് നിരന്തരമായി മാറുന്ന പ്രകൃതിയോടൊപ്പം പുതിയ സമതുലിതാവസ്ഥകൾ സൃഷ്ടിക്കുന്ന ഒരു ചരിത്രപ്രക്രിയയാണ്.

കാർഷിക വിളകളുടെയും വളർത്തുമൃഗങ്ങളുടെയും കൃത്രിമ ജനിതകപരിവർത്തനം മനുഷ്യന്റെ ശാസ്ത്രീയശേഷിയുടെ ഏറ്റവും ശക്തമായ പ്രകടനങ്ങളിലൊന്നാണ്. അതിൽ ഭക്ഷ്യോൽപാദനം വർധിപ്പിക്കാനും, കീടങ്ങളും രോഗങ്ങളും നിയന്ത്രിക്കാനും, വരൾച്ചയും കാലാവസ്ഥാ വ്യതിയാനവും നേരിടാനും, പോഷകഗുണം മെച്ചപ്പെടുത്താനും, മൃഗങ്ങളുടെ suffering കുറയ്ക്കാനും വലിയ സാധ്യതകളുണ്ട്. അതേസമയം ജനിതകവൈവിധ്യനഷ്ടം, പരിണാമപരമായ പ്രതിരോധം, അനിയന്ത്രിതമായ ജനിതകവ്യാപനം, പരിസ്ഥിതിയിലെ അപ്രതീക്ഷിത മാറ്റങ്ങൾ, മൃഗക്ഷേമവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പ്രശ്നങ്ങൾ, വിത്തിന്റെ നിയന്ത്രണം, സാമ്പത്തിക കേന്ദ്രീകരണം തുടങ്ങിയ അപകടങ്ങളും അവഗണിക്കാനാവില്ല.

ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്സ് നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്ന പ്രധാനപ്പെട്ട കാര്യം, ഈ ഗുണങ്ങളെയും ദോഷങ്ങളെയും പരസ്പരം പൂർണമായി വേർതിരിച്ചുനിർത്താൻ കഴിയില്ല എന്നതാണ്. ഓരോ പരിഹാരവും പുതിയ വൈരുധ്യങ്ങളുടെ സാധ്യത സൃഷ്ടിക്കുന്നു; ഓരോ വൈരുധ്യവും പുതിയ പരിഹാരങ്ങളുടെ സാധ്യതയും സൃഷ്ടിക്കുന്നു. സംയോജകബലവും വിയോജകബലവും തമ്മിലുള്ള ഈ നിരന്തരമായ പ്രവർത്തനമാണ് ജീവന്റെയും പരിണാമത്തിന്റെയും അടിസ്ഥാന ചലനം.

അതുകൊണ്ട് ജനിതകപരിവർത്തനത്തെ അന്ധമായി സ്വീകരിക്കുകയോ അന്ധമായി നിരസിക്കുകയോ ചെയ്യുന്നത് രണ്ടും ശാസ്ത്രീയമായ സമീപനങ്ങളല്ല. ഓരോ ജനിതകമാറ്റവും അതിന്റെ തന്മാത്രാതലം മുതൽ ജീവിതലം, പരിസ്ഥിതിതലം, കാർഷികതലം, സാമൂഹികതലം വരെയുള്ള എല്ലാ ക്വാണ്ടം പാളികളിലും പരിശോധിക്കണം. അതിന്റെ ഗുണം ആരിലേക്ക് എത്തുന്നു, ദോഷം ആരാണ് വഹിക്കുന്നത്, പ്രകൃതിയുടെ ചലനാത്മക സമതുലിതാവസ്ഥയിൽ അത് എന്ത് മാറ്റം സൃഷ്ടിക്കുന്നു എന്നതും പരിശോധിക്കണം.

അവസാനമായി, മനുഷ്യന്റെ ലക്ഷ്യം പ്രകൃതിയെ കീഴടക്കുക എന്നതിൽ നിന്ന് പ്രകൃതിയുടെ ചലനങ്ങളെ മനസ്സിലാക്കി അവയുമായി ബോധപൂർവമായ സഹവർത്തിത്വം സൃഷ്ടിക്കുക എന്നതിലേക്ക് മാറണം. ജനിതകസാങ്കേതികവിദ്യ അത്തരമൊരു സമഗ്രമായ സമീപനത്തിന്റെ ഭാഗമാകുമ്പോൾ അത് മനുഷ്യനും പ്രകൃതിക്കും ഇടയിലുള്ള സംയോജകശക്തിയായി മാറാം. എന്നാൽ ലാഭത്തിന്റെ ഏകപക്ഷീയമായ ലക്ഷ്യത്തിനും ജൈവവൈവിധ്യത്തിന്റെ നാശത്തിനും ജീവികളുടെ ക്ഷേമത്തെ അവഗണിക്കുന്ന ഉൽപാദനമാതൃകകൾക്കും കീഴിൽ അത് ഉപയോഗിക്കപ്പെടുമ്പോൾ അതേ സാങ്കേതികവിദ്യ വിയോജകശക്തിയായി മാറാനുള്ള സാധ്യതയുണ്ട്.

അതിനാൽ ഭാവിയിലെ ജനിതകകൃഷിയുടെ അടിസ്ഥാനതത്വം “കൂടുതൽ ഉൽപാദനം” എന്നതല്ല, “കൂടുതൽ സമഗ്രമായ ജീവൻ” ആയിരിക്കണം. ജനിതകശാസ്ത്രത്തിന്റെ ശക്തിയും പരിണാമത്തിന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യവും, മനുഷ്യന്റെ ആവശ്യങ്ങളും പ്രകൃതിയുടെ സ്വയംസംഘടനയും, കർഷകന്റെ സാമ്പത്തികസ്വാതന്ത്ര്യവും സാങ്കേതികവിദ്യയുടെ പുരോഗതിയും തമ്മിൽ ഒരു പുതിയ ചലനാത്മക സമതുലിതാവസ്ഥ സൃഷ്ടിക്കുകയാണ് യഥാർത്ഥ ശാസ്ത്രീയ വെല്ലുവിളി.കൃത്രിമ ജനിതകപരിവർത്തനത്തിന്റെ ഏറ്റവും ഗൗരവമുള്ള ഒരു പ്രത്യേകത അതിന്റെ വേഗതയാണ്. സ്വാഭാവിക പരിണാമത്തിൽ ഒരു ജനിതകവ്യതിയാനം ജനസംഖ്യയിൽ വ്യാപകമാകാൻ അനേകം തലമുറകൾ വേണ്ടിവരാം. മനുഷ്യന്റെ തിരഞ്ഞെടുപ്പിലൂടെയുള്ള പ്രജനനത്തിലും ഈ പ്രക്രിയയ്ക്ക് താരതമ്യേന ദീർഘകാലം ആവശ്യമാണ്. എന്നാൽ ആധുനിക ജനിതകസാങ്കേതികവിദ്യ ഒരു പ്രത്യേക ജനിതകഗുണത്തെ വളരെ ചുരുങ്ങിയ കാലത്തിനുള്ളിൽ ഒരു വലിയ ജനസംഖ്യയിൽ വ്യാപിപ്പിക്കാൻ കഴിയും.

ഇത് മനുഷ്യന്റെ ഉൽപാദനശേഷിക്ക് വലിയ നേട്ടമാണ്. എന്നാൽ പ്രകൃതിയുടെ പ്രതികരണത്തിനും അതേ വേഗതയിൽ മാറ്റം വരുത്താൻ കഴിയണമെന്നില്ല. ഒരു പുതിയ ജനിതകഗുണം വളരെ വേഗത്തിൽ പരിസ്ഥിതിയിൽ വ്യാപിക്കുമ്പോൾ അതിനോട് പ്രതികരിക്കുന്ന മറ്റ് ജീവികൾക്ക് പുതിയ തിരഞ്ഞെടുപ്പുസമ്മർദ്ദം ഉണ്ടാകുന്നു. അതിന്റെ ഫലമായി കീടങ്ങൾ, രോഗകാരികൾ, കളകൾ തുടങ്ങിയവയിൽ പുതിയ പരിണാമപാതകൾ തുറക്കപ്പെടാം.

ഇവിടെ മനുഷ്യന്റെ സാങ്കേതികവേഗതയും പ്രകൃതിയുടെ പരിണാമവേഗതയും തമ്മിലുള്ള വൈരുധ്യം ശ്രദ്ധേയമാണ്. സാങ്കേതികവിദ്യ വേഗത്തിൽ മുന്നേറുമ്പോൾ അതിന്റെ പാരിസ്ഥിതിക പ്രത്യാഘാതങ്ങളെ നിരീക്ഷിക്കുന്നതിനും മനസ്സിലാക്കുന്നതിനും ആവശ്യമായ സമയം കുറയുന്നു. അതിനാൽ ജനിതകപരിവർത്തനത്തിന്റെ വേഗതയ്ക്ക് അനുയോജ്യമായ നിരീക്ഷണവും നിയന്ത്രണവും അത്യന്താപേക്ഷിതമാണ്.

ഒരു ജീനിൽ മാറ്റം വരുത്തുന്നതും ഒരു ജീവിസമൂഹത്തെ മാറ്റുന്നതും തമ്മിൽ വലിയ വ്യത്യാസമുണ്ട്. ഒരു പ്രത്യേക ജീനിന്റെ പ്രവർത്തനം ഒരു സസ്യത്തിൽ പുതിയ ഗുണം സൃഷ്ടിച്ചേക്കാം. എന്നാൽ ആ സസ്യം വയലിൽ വളരുമ്പോൾ അത് കീടങ്ങളുമായും രോഗകാരികളുമായും മണ്ണിലെ സൂക്ഷ്മജീവികളുമായും പരാഗണജീവികളുമായും മത്സരിക്കുന്ന സസ്യങ്ങളുമായും ഇടപെടുന്നു.

അതിനാൽ ഒരു ജനിതകമാറ്റത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ ഫലം അതിന്റെ ജനിതകഘടനയിൽ മാത്രം അന്വേഷിച്ചാൽ മതിയാകില്ല. അത് ജീവിസമൂഹത്തിന്റെ ഘടനയിൽ എന്ത് മാറ്റം വരുത്തുന്നു എന്നതും പരിശോധിക്കണം. ഒരു കീടത്തിന്റെ എണ്ണം കുറഞ്ഞാൽ അതിനെ ഭക്ഷിക്കുന്ന പക്ഷികളുടെ എണ്ണം മാറാം. ഒരു സസ്യത്തിന്റെ വേരുകളിൽ നിന്നുള്ള രാസപദാർത്ഥങ്ങൾ മാറിയാൽ മണ്ണിലെ സൂക്ഷ്മജീവികളുടെ ഘടന മാറാം. ഒരു കളയുടെ എണ്ണം കുറഞ്ഞാൽ അതിനെ ആശ്രയിച്ചിരുന്ന മറ്റൊരു ജീവിയുടെ ഭക്ഷ്യസ്രോതസ്സ് മാറാം.

ഇത്തരം മാറ്റങ്ങളാണ് ഉദ്ഭവഗുണം എന്ന ആശയത്തെ വ്യക്തമാക്കുന്നത്. ഒരു ഘടകത്തിൽ മാത്രം നോക്കിയാൽ കാണാനാകാത്ത ഒരു പുതിയ ഗുണം ഘടകങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തിൽ നിന്ന് ഉദ്ഭവിക്കുന്നു. ജീവന്റെ സങ്കീർണ്ണത മനസ്സിലാക്കാൻ ഈ ആശയം നിർണായകമാണ്. ഒരു കൃഷിവിളയിൽ ജനിതകമാറ്റം വരുത്തുമ്പോൾ അതിന്റെ സ്വാധീനം മനുഷ്യനിൽ മാത്രമല്ല അവസാനിക്കുന്നത്. ആ വിളയെ ഭക്ഷിക്കുന്ന കീടങ്ങൾ, ആ കീടങ്ങളെ ഭക്ഷിക്കുന്ന പക്ഷികൾ, അവയെ ഭക്ഷിക്കുന്ന മറ്റ് ജീവികൾ, മണ്ണിൽ വീഴുന്ന സസ്യാവശിഷ്ടങ്ങൾ, അവയെ വിഘടിപ്പിക്കുന്ന സൂക്ഷ്മജീവികൾ എന്നിവയിലൂടെ മാറ്റം ആഹാരശൃംഖലയിലേക്ക് വ്യാപിക്കാം.

എന്നാൽ ഇത്തരം സ്വാധീനം സ്വാഭാവികമായി ദോഷകരമെന്നു പറയാനാവില്ല. ചിലപ്പോൾ കീടങ്ങളുടെ എണ്ണം കുറയുന്നതിലൂടെ കീടനാശിനികളുടെ ഉപയോഗം കുറയുകയും അതുവഴി മറ്റ് ജീവികൾക്ക് ഗുണം ലഭിക്കുകയും ചെയ്യാം. മറുവശത്ത്, ഒരു പ്രത്യേക ജീവിയെ അമിതമായി നിയന്ത്രിക്കുന്നത് മറ്റൊരു ജീവിയുടെ ജനസംഖ്യ വർധിക്കാൻ ഇടയാക്കാം.

അതിനാൽ ഒരു ജനിതകമാറ്റത്തിന്റെ പാരിസ്ഥിതിക ഫലം ഒറ്റദിശയിലുള്ള കാരണഫലം ആയി കാണുന്നതിനു പകരം പ്രതികരണങ്ങളുടെ ഒരു വലയമായി കാണണം. ഒരു മാറ്റം മറ്റൊരു മാറ്റത്തെ സൃഷ്ടിക്കുകയും, രണ്ടാമത്തെ മാറ്റം വീണ്ടും ആദ്യത്തെ സംവിധാനത്തെ സ്വാധീനിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഇതാണ് ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്സിലെ ചലനാത്മക പരസ്പരബന്ധത്തിന്റെ പ്രായോഗിക രൂപം. തേനീച്ച, ചിത്രശലഭങ്ങൾ, മറ്റു പരാഗണജീവികൾ എന്നിവ കാർഷിക ഉൽപാദനത്തിൽ നിർണായക പങ്കുവഹിക്കുന്നു. അതിനാൽ ഒരു ജനിതകപരിവർത്തിത വിള പരാഗണജീവികളുമായി എങ്ങനെ ഇടപെടുന്നു എന്നത് പ്രത്യേകം പഠിക്കേണ്ടതാണ്.

ഒരു ജനിതകമാറ്റം കീടങ്ങളെ നിയന്ത്രിക്കുന്നതിനായി രൂപകൽപ്പന ചെയ്തതാണെങ്കിൽ അതിന്റെ ലക്ഷ്യജീവിയും ലക്ഷ്യമല്ലാത്ത മറ്റു ജീവികളും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം പ്രധാനമാണ്. ഒരു സാങ്കേതികവിദ്യ ലക്ഷ്യജീവിയെ നിയന്ത്രിച്ചുകൊണ്ട് പരാഗണജീവികൾക്ക് ദോഷം വരുത്തുന്നില്ലെങ്കിൽ അതിന്റെ പാരിസ്ഥിതിക മൂല്യം വ്യത്യസ്തമായിരിക്കും. എന്നാൽ ഒരു പ്രത്യേക ജനിതകമാറ്റം ലക്ഷ്യമല്ലാത്ത ജീവികളുടെ ഭക്ഷണശൃംഖലയെ ബാധിക്കുന്നുവെങ്കിൽ അതിന്റെ ദീർഘകാല പ്രത്യാഘാതം ഗൗരവമായി വിലയിരുത്തണം. ഇവിടെ തിരഞ്ഞെടുത്ത സ്വാധീനവും വ്യാപകമായ സ്വാധീനവും തമ്മിലുള്ള വൈരുധ്യം പ്രധാനമാണ്. ജനിതകസാങ്കേതികവിദ്യയുടെ ശക്തി അതിന്റെ ലക്ഷ്യബോധത്തിലാണ്. എന്നാൽ ജീവൻ പരസ്പരം ബന്ധിതമായതിനാൽ ഒരു ലക്ഷ്യത്തെ മാത്രം ബാധിക്കുന്ന ഇടപെടൽ പോലും മറ്റിടങ്ങളിൽ പരോക്ഷമായ പ്രതികരണം സൃഷ്ടിച്ചേക്കാം.

വളർത്തുമൃഗങ്ങളുടെ ശരീരത്തിലും അവയുടെ ദഹനപഥത്തിലും അനവധി സൂക്ഷ്മജീവികൾ ജീവിക്കുന്നു. പ്രത്യേകിച്ച് സസ്യഭുക്കുകളായ മൃഗങ്ങളിൽ ദഹനപ്രക്രിയയുടെ വലിയൊരു ഭാഗം സൂക്ഷ്മജീവികളുടെ പ്രവർത്തനത്തെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു. അതിനാൽ ഒരു മൃഗത്തിന്റെ ജനിതകഘടനയിൽ മാറ്റം വരുത്തുമ്പോൾ അതിന്റെ ശരീരത്തിനുള്ളിലെ സൂക്ഷ്മജീവിസമൂഹവുമായി ഉണ്ടാകുന്ന ബന്ധവും പരിഗണിക്കേണ്ടതാണ്.

ഒരു മൃഗത്തിന്റെ ഭക്ഷണരീതി, ദഹനശേഷി, ഉപാപചയം, രോഗപ്രതിരോധം എന്നിവ മാറുമ്പോൾ അതിന്റെ സൂക്ഷ്മജീവിസമൂഹത്തിലും മാറ്റം ഉണ്ടാകാം. ഈ സൂക്ഷ്മജീവികൾ വീണ്ടും മൃഗത്തിന്റെ ആരോഗ്യത്തെ സ്വാധീനിക്കും. അതിനാൽ മൃഗവും അതിന്റെ സൂക്ഷ്മജീവികളും ചേർന്ന ഒരു ജീവസംയുക്തം എന്ന നിലയിൽ പഠനം നടത്തേണ്ടിവരും. ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്സിന്റെ കാഴ്ചപ്പാടിൽ ഇവിടെ “ജീവി” എന്ന അതിർത്തി തന്നെ കൂടുതൽ സങ്കീർണ്ണമാകുന്നു. മൃഗത്തിന്റെ ശരീരവും അതിനുള്ളിലെ സൂക്ഷ്മജീവികളും തമ്മിൽ പൂർണമായ വേർതിരിവില്ല. പരസ്പരം ആശ്രയിച്ചുള്ള ഈ ബന്ധത്തിൽ ഒരു മാറ്റം മറ്റൊന്നിലേക്ക് വ്യാപിക്കുന്നു.

ലോകജനസംഖ്യ വർധിക്കുന്ന സാഹചര്യത്തിൽ ഭക്ഷ്യസുരക്ഷ ഒരു പ്രധാന പ്രശ്നമാണ്. ഭൂമിയുടെ വിസ്തീർണം അനന്തമല്ല. ജലസ്രോതസ്സുകൾ പരിമിതമാണ്. കാലാവസ്ഥാ വ്യതിയാനം കൃഷിക്ക് കൂടുതൽ സമ്മർദ്ദം സൃഷ്ടിക്കുന്നു. ഈ സാഹചര്യത്തിൽ കുറഞ്ഞ വെള്ളത്തിൽ കൂടുതൽ വിളവ് നൽകുന്ന സസ്യങ്ങളും പ്രതികൂല സാഹചര്യങ്ങളെ ചെറുക്കുന്ന ഇനങ്ങളും വികസിപ്പിക്കാൻ ജനിതകസാങ്കേതികവിദ്യയ്ക്ക് സഹായിക്കാനാകും.

എന്നാൽ ഭക്ഷ്യസുരക്ഷയെ വെറും ഉൽപാദനത്തിന്റെ അളവായി കാണുന്നത് തെറ്റാണ്. ഭക്ഷണം ഉൽപാദിപ്പിക്കപ്പെടുന്നുണ്ടെങ്കിലും അത് ജനങ്ങൾക്ക് ലഭ്യമല്ലെങ്കിൽ ഭക്ഷ്യസുരക്ഷ ഉണ്ടാകില്ല. കർഷകന് ഉൽപാദനച്ചെലവ് താങ്ങാനാകുന്നില്ലെങ്കിൽ, വിപണി വില തകർന്നാൽ, വിത്തിനും വളത്തിനും വെള്ളത്തിനും അമിതമായ ചെലവുണ്ടെങ്കിൽ, ഉൽപാദനം വർധിച്ചിട്ടും ഭക്ഷ്യസുരക്ഷ ഉറപ്പാകണമെന്നില്ല.

അതിനാൽ ജനിതകസാങ്കേതികവിദ്യയുടെ യഥാർത്ഥ സാമൂഹിക മൂല്യം ഉൽപാദനക്ഷമതയും ലഭ്യതയും കർഷകന്റെ സാമ്പത്തികശേഷിയും ഉപഭോക്താവിന്റെ വാങ്ങൽശേഷിയും തമ്മിലുള്ള സമതുലിതാവസ്ഥയിൽ ആണ്. ഭക്ഷണത്തിന്റെ അളവ് മാത്രമല്ല, ഗുണവും പ്രധാനമാണ്. പ്രോട്ടീൻ കുറവ്, ഇരുമ്പുകുറവ്, ചില വിറ്റാമിനുകളുടെ കുറവ് തുടങ്ങിയ പോഷകപ്രശ്നങ്ങൾ ലോകത്തിന്റെ പല ഭാഗങ്ങളിലും നിലനിൽക്കുന്നു. ജനിതകപരിവർത്തനത്തിലൂടെ ചില വിളകളുടെ പോഷകഘടന മെച്ചപ്പെടുത്താൻ കഴിയുന്നത് ഇതിന് സഹായകരമായേക്കാം.

എന്നാൽ ഒരു പോഷകഘടകം വർധിപ്പിക്കുന്നത് മാത്രം മതിയാകില്ല. ആ ഘടകം മനുഷ്യശരീരത്തിന് എത്രത്തോളം ലഭ്യമാകുന്നു, മറ്റ് ഭക്ഷണഘടകങ്ങളുമായി അതിന്റെ ബന്ധം എന്താണ്, ദീർഘകാല ഉപയോഗത്തിൽ എന്ത് ഫലമാണ് ഉണ്ടാകുന്നത് തുടങ്ങിയ കാര്യങ്ങളും പരിശോധിക്കണം. ഇവിടെ വീണ്ടും ഒരു പ്രധാന തത്വം ഉയരുന്നു: ഒരു അളവ് വർധിപ്പിക്കുന്നത് എല്ലായ്പ്പോഴും സമഗ്രമായ ഗുണവർധനയല്ല. ജീവന്റെ വിവിധ ഘടകങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള സമതുലിതാവസ്ഥ നിലനിർത്തുകയാണ് കൂടുതൽ പ്രധാനപ്പെട്ടത്.

ജനിതകസാങ്കേതികവിദ്യ ജൈവവൈവിധ്യത്തിന് ഭീഷണിയാകാൻ മാത്രമല്ല, അതിന്റെ സംരക്ഷണത്തിനും സഹായകരമാകാം. അപൂർവമായ സസ്യഇനങ്ങളുടെ ജനിതകവിവരങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കുക, രോഗബാധിതമാകുന്ന ഒരു ഇനത്തിന്റെ പ്രതിരോധശേഷി മനസ്സിലാക്കുക, പ്രയോജനകരമായ ജനിതകഗുണങ്ങൾ തിരിച്ചറിയുക തുടങ്ങിയ പ്രവർത്തനങ്ങളിൽ ആധുനിക ജനിതകശാസ്ത്രം സഹായിക്കുന്നു. അതിനാൽ ജനിതകസാങ്കേതികവിദ്യയും ജൈവവൈവിധ്യവും പരസ്പരവിരുദ്ധങ്ങളാണെന്ന് പൊതുവായി പറയാനാവില്ല. പ്രശ്നം സാങ്കേതികവിദ്യയുടെ നിലനിൽപ്പിലല്ല; അതിന്റെ ഉപയോഗരീതിയിലാണ്.

ഒരു ഭാഗത്ത് ജനിതകവൈവിധ്യത്തെ കുറച്ച് ഏകതാനമായ കൃഷിരീതിയിലേക്ക് നീങ്ങുന്നത് അപകടകരമാണ്. മറുവശത്ത് ജനിതകശാസ്ത്രത്തെ ഉപയോഗിച്ച് നഷ്ടപ്പെടുന്ന ജനിതകവൈവിധ്യം രേഖപ്പെടുത്തുകയും സംരക്ഷിക്കുകയും പുനരുജ്ജീവിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യാം. ഒരേ ശാസ്ത്രം രണ്ട് വിരുദ്ധ ദിശകളിൽ പ്രവർത്തിക്കാൻ കഴിയുന്നതാണ് ഇവിടെ കാണുന്നത്. പ്രാദേശിക സസ്യഇനങ്ങളും മൃഗഇനങ്ങളും അനവധി തലമുറകളുടെ പ്രകൃതിയുമായുള്ള സഹവർത്തിത്വത്തിന്റെ ഫലമാണ്. ഒരു പ്രത്യേക പ്രദേശത്തെ മഴ, ചൂട്, മണ്ണ്, രോഗങ്ങൾ, കീടങ്ങൾ, ഭക്ഷണരീതി തുടങ്ങിയ സാഹചര്യങ്ങളുമായി അവ പൊരുത്തപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടാകും.

ഒരു പുതിയ ജനിതകപരിവർത്തിത ഇനം കൂടുതൽ വിളവ് നൽകുന്നു എന്ന കാരണത്താൽ നാടൻ ഇനങ്ങളെ പൂർണമായി മാറ്റിസ്ഥാപിക്കുന്നത് ദീർഘകാലത്തിൽ അപകടകരമാകാം. കാരണം നാടൻ ഇനങ്ങളിൽ ഒളിഞ്ഞുകിടക്കുന്ന ചില ജനിതകഗുണങ്ങൾ ഭാവിയിൽ ആവശ്യമായി വരാം. ഉദാഹരണത്തിന് ഇന്ന് പ്രാധാന്യമില്ലെന്ന് തോന്നുന്ന ഒരു രോഗപ്രതിരോധഗുണം ഭാവിയിൽ ഒരു പുതിയ രോഗകാരി വ്യാപിക്കുമ്പോൾ അത്യന്തം വിലപ്പെട്ടതായി മാറാം. അതിനാൽ ജനിതകവൈവിധ്യം ഒരു ഭാവിയിലെ സാധ്യതകളുടെ സംഭരണശാലയാണ്.

വിത്ത് ഒരു ജൈവവസ്തു മാത്രമല്ല; അതിൽ ഭൂതകാലത്തിന്റെ പരിണാമചരിത്രവും ഭാവിയിലെ സാധ്യതകളും അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. കർഷകൻ വിത്ത് സംരക്ഷിക്കുമ്പോൾ ഒരു വിളയെ മാത്രം സംരക്ഷിക്കുന്നില്ല. ഒരു ജനിതക പാരമ്പര്യത്തെ അടുത്ത തലമുറയിലേക്ക് കൈമാറുകയാണ്. ഇതുകൊണ്ടുതന്നെ വിത്തിന്റെ പൂർണ നിയന്ത്രണം കേന്ദ്രീകരിക്കുന്ന സാമ്പത്തികരീതികൾക്ക് സാമൂഹികപ്രാധാന്യമുണ്ട്. ജനിതകസാങ്കേതികവിദ്യയുടെ അറിവും ഉപകരണങ്ങളും പൊതുസമൂഹത്തിനും ചെറുകിട കർഷകർക്കും ലഭ്യമാകുന്ന രീതിയിലാണ് ശാസ്ത്രത്തിന്റെ ജനാധിപത്യവൽക്കരണം നടക്കേണ്ടത്.

ജ്ഞാനത്തിന്റെ കേന്ദ്രീകരണം സാമ്പത്തിക കേന്ദ്രീകരണത്തിന് വഴിയൊരുക്കുമ്പോൾ, ജ്ഞാനത്തിന്റെ സാമൂഹികവൽക്കരണം സാങ്കേതികവിദ്യയെ സംയോജകശക്തിയാക്കുന്നു. കൃത്രിമ ജനിതകപരിവർത്തനത്തിന്റെ നൈതികത മനുഷ്യന്റെ ഭയം അല്ലെങ്കിൽ മതവിശ്വാസം മാത്രം അടിസ്ഥാനമാക്കി നിർണയിക്കാനാവില്ല. അതുപോലെ ശാസ്ത്രീയമായി സാധ്യമാണെന്ന കാരണത്താൽ എല്ലാം ചെയ്യുന്നത് ശരിയാണെന്നും പറയാനാവില്ല.

ഒരു ജനിതകമാറ്റത്തെ നൈതികമായി വിലയിരുത്തുമ്പോൾ കുറഞ്ഞത് അഞ്ചു ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കണം. ആ മാറ്റം എന്തിനാണ് നടത്തുന്നത്? അതിലൂടെ ആർക്കാണ് പ്രയോജനം? അപകടസാധ്യത ആരാണ് വഹിക്കുന്നത്? ജീവിയുടെ ക്ഷേമത്തിൽ എന്ത് മാറ്റമുണ്ടാകും? പരിസ്ഥിതിയിൽ ദീർഘകാലമായി എന്ത് മാറ്റമുണ്ടാകാം?

ഒരു ഔഷധം നിർത്തിയാൽ അതിന്റെ സ്വാധീനം കുറയാം. എന്നാൽ ഒരു ജനിതകമാറ്റം ഒരു ജീവിസമൂഹത്തിൽ വ്യാപിച്ചാൽ അത് തിരിച്ചെടുക്കുക വളരെ ബുദ്ധിമുട്ടായേക്കാം. അതിനാൽ തിരിച്ചെടുക്കാനാകാത്ത ഇടപെടലുകൾക്ക് കൂടുതൽ ശക്തമായ മുൻകരുതൽ ആവശ്യമാണ്. ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്സ് അന്ധമായ സാങ്കേതികവിശ്വാസത്തെയും അന്ധമായ സാങ്കേതികഭീതിയെയും ഒരുപോലെ നിരസിക്കുന്നു. അറിവ് അപൂർണമാണെന്ന് അംഗീകരിക്കുകയാണ് ശാസ്ത്രീയ സമീപനത്തിന്റെ ശക്തി.

ഒരു ജനിതകപരിവർത്തനം സുരക്ഷിതമാണെന്ന് തെളിയിക്കുന്നതിനുള്ള പഠനം മാത്രമല്ല വേണ്ടത്. അത് എവിടെയാണ് പരാജയപ്പെടാൻ സാധ്യതയുള്ളത്, എന്തെല്ലാം അപ്രതീക്ഷിത ഫലങ്ങൾ ഉണ്ടാകാം, ദീർഘകാലത്ത് എന്ത് പരിണാമപ്രതികരണം ഉണ്ടാകാം എന്നിവയും അന്വേഷിക്കണം. അതിനാൽ മുൻകരുതൽ എന്നത് ശാസ്ത്രവിരുദ്ധതയല്ല; കൂടുതൽ ആഴമുള്ള ശാസ്ത്രീയ സമീപനമാണ്. പരീക്ഷണം, നിരീക്ഷണം, ഫലവിലയിരുത്തൽ, തിരുത്തൽ എന്നിവ തുടർച്ചയായി നടക്കണം.

ഭാവിയിൽ ജനിതകസാങ്കേതികവിദ്യ കൂടുതൽ കൃത്യവും വേഗമേറിയതുമാകും. എന്നാൽ സാങ്കേതികവിദ്യ കൂടുതൽ ശക്തമാകുന്നതിനനുസരിച്ച് അതിനെ നിയന്ത്രിക്കുന്ന സാമൂഹികവും ശാസ്ത്രീയവുമായ സംവിധാനങ്ങളും കൂടുതൽ ശക്തമാകണം.

ഭാവിയിലെ ലക്ഷ്യം പ്രകൃതിയെ നിയന്ത്രിക്കുക എന്നതിലുപരി പ്രകൃതിയുടെ പരിണാമശേഷിയുമായി സഹകരിക്കുക എന്നതായിരിക്കണം. രോഗപ്രതിരോധശേഷിയുള്ള സസ്യങ്ങൾ വികസിപ്പിക്കുമ്പോൾ അവയുടെ ജനിതകവൈവിധ്യവും സംരക്ഷിക്കണം. കൂടുതൽ ഉൽപാദനക്ഷമതയുള്ള മൃഗങ്ങളെ വികസിപ്പിക്കുമ്പോൾ അവയുടെ ആരോഗ്യവും ക്ഷേമവും സംരക്ഷിക്കണം. കീടനിയന്ത്രണത്തിനായി ജനിതകമാറ്റം ഉപയോഗിക്കുമ്പോൾ കീടങ്ങളുടെ പരിണാമപ്രതികരണവും കണക്കിലെടുക്കണം.

ഇത് സഹപരിണാമത്തിന്റെ സാങ്കേതികവിദ്യ എന്ന ആശയത്തിലേക്ക് നയിക്കുന്നു. മനുഷ്യനും സസ്യങ്ങളും മൃഗങ്ങളും സൂക്ഷ്മജീവികളും പരിസ്ഥിതിയും പരസ്പരം സ്വാധീനിച്ചുകൊണ്ടാണ് മുന്നോട്ടുപോകുന്നത്. മനുഷ്യൻ ഈ പ്രക്രിയയിൽ ബോധപൂർവമായ ഇടപെടൽ നടത്തുമ്പോൾ അതിന്റെ ഉത്തരവാദിത്വവും വർധിക്കുന്നു. കാർഷിക ജനിതകപരിവർത്തനത്തെ വിലയിരുത്താൻ ഒരൊറ്റ മാനദണ്ഡം മതിയാകില്ല. വിളവിന്റെ അളവ് മാത്രം നോക്കിയാൽ മതിയാകില്ല. സാമ്പത്തികലാഭം മാത്രം നോക്കിയാലും മതിയാകില്ല. പരിസ്ഥിതിപ്രഭാവം മാത്രം നോക്കിയാലും മതിയാകില്ല.

ജനിതകതലം, കോശതലം, ജീവിതലം, ജനസംഖ്യാതലം, പരിസ്ഥിതിതലം, കാർഷികതലം, സാമ്പത്തികതലം, സാമൂഹികതലം എന്നീ പാളികളിൽ ഒരേസമയം വിലയിരുത്തൽ ആവശ്യമാണ്. ഒരു മാറ്റം ഓരോ പാളിയിലും എന്ത് സ്വാധീനം സൃഷ്ടിക്കുന്നു എന്നതിനെ അടിസ്ഥാനമാക്കി അതിന്റെ യഥാർത്ഥ മൂല്യം നിർണയിക്കണം. ഇതാണ് ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്സിന്റെ സമഗ്രമായ സമീപനം. ഭാഗത്തെ മനസ്സിലാക്കാൻ സമഗ്രതയെ മനസ്സിലാക്കണം; സമഗ്രതയെ മനസ്സിലാക്കാൻ ഭാഗങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തെ മനസ്സിലാക്കണം.

ഭാവിയിലെ കാർഷികസംവിധാനം മൂന്ന് അടിസ്ഥാന തത്വങ്ങളെ സംയോജിപ്പിക്കേണ്ടതുണ്ട്. ഒന്നാമത്, മനുഷ്യന് ആവശ്യമായ ഭക്ഷണത്തിന്റെ മതിയായ ഉൽപാദനം. രണ്ടാമത്, പ്രകൃതിയുടെ പുനരുത്പാദനശേഷിയുടെ സംരക്ഷണം. മൂന്നാമത്, കർഷകന്റെ സാമൂഹികവും സാമ്പത്തികവുമായ സ്വാതന്ത്ര്യം. ജനിതകസാങ്കേതികവിദ്യ ഈ മൂന്നു ലക്ഷ്യങ്ങൾക്കും സഹായകമാകുന്നിടത്ത് അത് സ്വീകരിക്കണം. എന്നാൽ അവയിൽ ഒന്നിനെ നേടുന്നതിനായി മറ്റൊന്നിനെ നശിപ്പിക്കുന്ന സാങ്കേതികവിദ്യയെ പുനഃപരിശോധിക്കണം.

ഇവിടെ സംയോജകബലം എന്നത് ഉൽപാദനം, പരിസ്ഥിതി, മനുഷ്യസമൂഹം എന്നിവയെ പരസ്പരം പൂരകങ്ങളാക്കുന്ന ശക്തിയാണ്. വിയോജകബലം എന്നത് ഇവയ്ക്കിടയിൽ അസന്തുലിതാവസ്ഥ സൃഷ്ടിക്കുന്ന ശക്തിയാണ്. ജനിതകസാങ്കേതികവിദ്യയുടെ സാമൂഹിക മൂല്യം നിർണയിക്കുന്നത് ഈ രണ്ടു ശക്തികളുടെ ഏത് ദിശയിലാണ് അത് പ്രവർത്തിക്കുന്നത് എന്നതിനെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കും. കൃത്രിമ ജനിതകപരിവർത്തനം മനുഷ്യൻ പ്രകൃതിയുടെ ആന്തരിക രഹസ്യങ്ങളിൽ കൂടുതൽ ആഴത്തിൽ പ്രവേശിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നതിന്റെ അടയാളമാണ്. എന്നാൽ പ്രകൃതിയുടെ രഹസ്യങ്ങളെ മനസ്സിലാക്കാനുള്ള കഴിവ് വർധിക്കുന്നതിനൊപ്പം പ്രകൃതിയോടുള്ള മനുഷ്യന്റെ ഉത്തരവാദിത്വവും വർധിക്കുന്നു.

ഒരു ജീൻ മാറ്റുന്നത് ചെറിയൊരു സാങ്കേതിക ഇടപെടലായി തോന്നാം. എന്നാൽ ആ ജീൻ ഒരു കോശത്തിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്നു; കോശം ഒരു ജീവിയുടെ ഭാഗമാണ്; ജീവി ഒരു ജനസംഖ്യയുടെ ഭാഗമാണ്; ജനസംഖ്യ ഒരു പരിസ്ഥിതിയുടെ ഭാഗമാണ്; പരിസ്ഥിതി മനുഷ്യന്റെ ഭക്ഷ്യവ്യവസ്ഥയുടെ ഭാഗമാണ്; ഭക്ഷ്യവ്യവസ്ഥ മനുഷ്യസമൂഹത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്. അതിനാൽ ഒരു ചെറിയ ജനിതകമാറ്റത്തിനുപോലും അനവധി തലങ്ങളിലേക്ക് വ്യാപിക്കുന്ന പ്രത്യാഘാതസാധ്യതയുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്സിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ കൃത്രിമ ജനിതകപരിവർത്തനത്തെ പ്രകൃതിക്കെതിരായ മനുഷ്യന്റെ യുദ്ധം എന്ന നിലയിലും പ്രകൃതിയെ പൂർണമായി കീഴടക്കാനുള്ള ഉപകരണം എന്ന നിലയിലും കാണരുത്. മറിച്ച് പ്രകൃതിയുടെ ചലനങ്ങളുമായി മനുഷ്യബോധം നടത്തുന്ന ഒരു സങ്കീർണ്ണ ഇടപെടലായി കാണണം.

മനുഷ്യന്റെ അറിവ് ഒരു സംയോജകശക്തിയാണ്. എന്നാൽ അറിവില്ലായ്മ, ഏകപക്ഷീയമായ ലാഭലക്ഷ്യം, അമിതമായ കേന്ദ്രീകരണം, പ്രകൃതിയുടെ വൈവിധ്യത്തെ അവഗണിക്കൽ എന്നിവ അതേ ശക്തിയെ വിയോജകശക്തിയാക്കി മാറ്റാം. അതിനാൽ ജനിതകസാങ്കേതികവിദ്യയുടെ ഭാവി അതിന്റെ ശാസ്ത്രീയശേഷിയിൽ മാത്രം നിർണയിക്കപ്പെടുകയില്ല; മനുഷ്യൻ അതിനെ ഏത് ദാർശനികബോധത്തോടെയും സാമൂഹിക ഉത്തരവാദിത്വത്തോടെയും ഉപയോഗിക്കുന്നു എന്നതിലാണ് അതിന്റെ യഥാർത്ഥ ഭാവി ആശ്രയിക്കുന്നത്.

ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്സിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ നോക്കുമ്പോൾ അതിനാൽ ഒരു അടിസ്ഥാന തത്വം രൂപപ്പെടുത്താം: ജീവന്റെ ജനിതകഘടനയിൽ ഇടപെടുമ്പോൾ ഒരു ഗുണത്തെ മാത്രം പരമാവധി വികസിപ്പിക്കരുത്; ജീവന്റെ വിവിധ പാളികൾ തമ്മിലുള്ള ചലനാത്മക സമതുലിതാവസ്ഥ സംരക്ഷിച്ചുകൊണ്ട് ആവശ്യമായ മാറ്റം സൃഷ്ടിക്കണം. ഇതാണ് മനുഷ്യകേന്ദ്രിതമായ ജനിതകസാങ്കേതികവിദ്യയിൽ നിന്ന് ജീവകേന്ദ്രിതമായ ജനിതകസാങ്കേതികവിദ്യയിലേക്കുള്ള മാറ്റം. ഉൽപാദനത്തെ മാത്രം ലക്ഷ്യമാക്കുന്ന കൃഷിയിൽ നിന്ന് ജീവനും പരിസ്ഥിതിയും മനുഷ്യസമൂഹവും ഒരുമിച്ച് നിലനിൽക്കുന്ന സമഗ്ര കാർഷികസംവിധാനത്തിലേക്കുള്ള മാറ്റവും ഇതോടൊപ്പം നടക്കണം.

അവസാനം, കൃത്രിമ ജനിതകപരിവർത്തനത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ വിജയം ഒരു പുതിയ സസ്യമോ പുതിയ മൃഗമോ സൃഷ്ടിക്കുന്നതിൽ അല്ല. മനുഷ്യന്റെ ആവശ്യങ്ങളും ജീവികളുടെ ക്ഷേമവും ജൈവവൈവിധ്യവും പരിസ്ഥിതിയുടെ പുനരുത്പാദനശേഷിയും സാമൂഹികനീതിയും തമ്മിൽ കൂടുതൽ ഉയർന്ന ഒരു ചലനാത്മക സമതുലിതാവസ്ഥ സൃഷ്ടിക്കാൻ കഴിയുന്നതിലാണ് അതിന്റെ യഥാർത്ഥ വിജയം.

ജീവന്റെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട സവിശേഷത അതിന്റെ സ്വയംസംഘടനയാണ്. ഒരു വിത്തിൽ നിന്ന് ഒരു പൂർണ്ണ സസ്യം രൂപപ്പെടുമ്പോൾ മനുഷ്യൻ അതിന്റെ ഓരോ ഘട്ടവും പുറത്തുനിന്ന് നിർദ്ദേശിക്കുന്നില്ല. ജനിതകവിവരങ്ങൾ, കോശങ്ങളുടെ പരസ്പരപ്രവർത്തനം, രാസസിഗ്നലുകൾ, ജലം, പ്രകാശം, താപനില, മണ്ണ്, സൂക്ഷ്മജീവികൾ തുടങ്ങിയ അനവധി ഘടകങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള പരസ്പരപ്രവർത്തനത്തിൽ നിന്നാണ് സസ്യത്തിന്റെ രൂപവും പ്രവർത്തനവും ഉദ്ഭവിക്കുന്നത്. ഇതുതന്നെയാണ് ഒരു മൃഗത്തിന്റെ ഭ്രൂണവികസനത്തിലും കാണുന്നത്.

അതുകൊണ്ട് ഒരു ജീവിയുടെ ജനിതകഘടനയെ മാറ്റുന്നത് ഒരു യന്ത്രത്തിന്റെ ഒരു ഭാഗം മാറ്റുന്നതുപോലെയല്ല. ജീവന്റെ സ്വയംസംഘടനാപരമായ സ്വഭാവം കണക്കിലെടുക്കാതെ നടത്തിയ മാറ്റം പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത ഫലങ്ങളിലേക്ക് നയിച്ചേക്കാം. അതേസമയം, ഈ സ്വയംസംഘടനയാണ് ജനിതകപരിവർത്തനത്തിൽ നിന്നുള്ള പുതിയ ഗുണങ്ങളെ ജീവിയുടെ സമഗ്രഘടനയിൽ സംയോജിപ്പിക്കാനും സഹായിക്കുന്നത്. ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്സിൽ ഇത് വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു ആശയത്തിലേക്ക് നയിക്കുന്നു: മനുഷ്യൻ മാറ്റത്തിന്റെ ആരംഭകാരണമാകാം; എന്നാൽ മാറ്റത്തിന്റെ അന്തിമഫലം നിർണയിക്കുന്നത് മുഴുവൻ ജീവസംവിധാനത്തിന്റെ സ്വയംസംഘടനയാണ്. അതിനാൽ ജനിതക ഇടപെടലിന്റെ ഫലത്തെ മനുഷ്യന്റെ ഉദ്ദേശ്യം മാത്രം നിർണയിക്കുന്നില്ല.

ഒരു ജീവിയുടെ ജനിതകവിവരം അതിന്റെ സാധ്യതകളുടെ ഒരു പ്രധാന ഘടകമാണ്. എന്നാൽ ആ സാധ്യതകൾ യാഥാർഥ്യമായി പ്രകടമാകുന്നത് പരിസ്ഥിതിയുമായുള്ള ഇടപെടലിലൂടെയാണ്. ഒരേ ജനിതകഘടന വ്യത്യസ്ത മണ്ണിലും വ്യത്യസ്ത കാലാവസ്ഥയിലും വ്യത്യസ്ത ഭക്ഷണക്രമത്തിലും വ്യത്യസ്ത സൂക്ഷ്മജീവിസമൂഹത്തിലും വ്യത്യസ്ത സ്വഭാവങ്ങൾ പ്രകടിപ്പിക്കാം. ഇതിനാൽ “ജീൻ മാറ്റിയാൽ ഗുണം സ്ഥിരമായി ലഭിക്കും” എന്ന ധാരണ അപൂർണ്ണമാണ്. ജീൻ ഒരു സാധ്യത സൃഷ്ടിക്കുന്നു; പരിസ്ഥിതി ആ സാധ്യതയുടെ പ്രകടനത്തെ നിയന്ത്രിക്കുന്നു. ജീനും പരിസ്ഥിതിയും തമ്മിലുള്ള ഈ ബന്ധമാണ് ഒരു ജീവിയുടെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവത്തെ നിർണയിക്കുന്നത്.

ഇവിടെ ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്സിലെ സാധ്യതയും യാഥാർഥ്യവും തമ്മിലുള്ള വൈരുധ്യം പ്രയോഗിക്കാം. ജനിതകപരിവർത്തനം ഒരു പുതിയ സാധ്യത സൃഷ്ടിക്കുന്നു. എന്നാൽ ആ സാധ്യതയുടെ യാഥാർഥ്യരൂപം പരിസ്ഥിതിയിലെ മറ്റു ശക്തികളുമായി ഇടപെടുമ്പോഴാണ് രൂപപ്പെടുന്നത്. അതിനാൽ ജനിതകപരിവർത്തനം ഒരിക്കലും ഒറ്റയ്ക്ക് ഒരു അന്തിമഫലം സൃഷ്ടിക്കുന്നില്ല.

ഒരു പ്രത്യേക ജനിതകപരിവർത്തനം വരൾച്ചയെ ചെറുക്കുന്ന സസ്യം സൃഷ്ടിച്ചുവെന്ന് കരുതുക. ആവശ്യത്തിന് വെള്ളമുള്ള പ്രദേശത്ത് ആ ഗുണത്തിന് വലിയ പ്രാധാന്യമില്ലായിരിക്കാം. എന്നാൽ മഴ വളരെ കുറവുള്ള പ്രദേശത്ത് അതേ ഗുണം വിളനാശം ഒഴിവാക്കാൻ സഹായിച്ചേക്കാം. അതുപോലെ ഒരു രോഗപ്രതിരോധഗുണം രോഗകാരി കൂടുതലുള്ള പ്രദേശത്ത് വലിയ ഗുണം നൽകും; രോഗകാരി ഇല്ലാത്ത പ്രദേശത്ത് അതിന്റെ പ്രയോജനം കുറവായിരിക്കും. അതായത് ഒരു ജനിതകമാറ്റത്തിന്റെ മൂല്യം അതിന്റെ പരിസ്ഥിതിസന്ദർഭത്തെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു. ഇതാണ് ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്സിൽ സാഹചര്യത്തിന്റെ പ്രാധാന്യം. ഒരു വസ്തുവിന്റെ ഗുണം അതിന്റെ ഒറ്റപ്പെട്ട സ്വഭാവത്തിൽ മാത്രം അടങ്ങിയിരിക്കുന്നില്ല; അത് നിലനിൽക്കുന്ന ബന്ധവലയത്തിലും ആ ഗുണത്തിന്റെ പ്രകടനം നിർണയിക്കപ്പെടുന്നു.

കൃഷിയുടെ വ്യവസായവൽക്കരണം പലപ്പോഴും ഒരേ സ്വഭാവമുള്ള വലിയ വിളപ്പാടങ്ങളിലേക്ക് നയിക്കുന്നു. ഇതിലൂടെ യന്ത്രവൽക്കരണം എളുപ്പമാകുകയും വിളവെടുപ്പും സംഭരണവും വിപണനവും ലളിതമാകുകയും ചെയ്യും. എന്നാൽ പരിസ്ഥിതി വൈവിധ്യവുമായി താരതമ്യം ചെയ്യുമ്പോൾ ജനിതക ഏകത ഒരു ദുർബലതയായി മാറാം. ഒരു രോഗകാരി ഒരു പ്രത്യേക ജനിതകഘടനയെ ബാധിക്കാൻ കഴിവുള്ളതാണെങ്കിൽ, ആ ജനിതകഘടനയുള്ള വലിയ ജനസംഖ്യ ഒരുമിച്ച് അപകടത്തിലാകാം. മറിച്ച് പല ജനിതകഘടനകളുള്ള കൃഷിരീതി രോഗത്തിന്റെ വ്യാപനത്തെ സ്വാഭാവികമായി തടസ്സപ്പെടുത്താൻ കഴിയും.

ഇവിടെ വൈവിധ്യം തന്നെ സംയോജകബലമാണ്. വ്യത്യാസങ്ങൾ ഇല്ലാതാക്കി ഏകത സൃഷ്ടിക്കുന്നത് ചിലപ്പോൾ താൽക്കാലിക ക്രമം നൽകും; എന്നാൽ വ്യത്യാസങ്ങളുടെ സാന്നിധ്യം ദീർഘകാല സ്ഥിരത നൽകുന്ന ഒരു പ്രതിരോധശേഷിയായി പ്രവർത്തിക്കാം. വിത്തുകളുടെ പരിണാമം പ്രകൃതിയിൽ മാത്രം നടന്നിട്ടില്ല. ആയിരക്കണക്കിന് വർഷങ്ങളായി കർഷകർ വിത്തുകൾ തിരഞ്ഞെടുത്തു സൂക്ഷിക്കുകയും പരസ്പരം കൈമാറുകയും പ്രാദേശിക സാഹചര്യങ്ങൾക്ക് അനുയോജ്യമായ ഇനങ്ങൾ വികസിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. അതിനാൽ കൃഷിവിളകളുടെ ജനിതകചരിത്രം മനുഷ്യസമൂഹത്തിന്റെ ചരിത്രവുമായി ചേർന്നതാണ്.

ഒരു പുതിയ ജനിതകസാങ്കേതികവിദ്യ ഈ ചരിത്രത്തിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുമ്പോൾ അത് ഒരു ശാസ്ത്രീയ മാറ്റം മാത്രമല്ല; സാമൂഹികബന്ധങ്ങളിലേക്കുള്ള ഒരു ഇടപെടലുമാണ്. വിത്ത് ആരുടെ കൈയിലാണ്? അതിന്റെ ഉപയോഗത്തിനുള്ള അവകാശം ആർക്കാണ്? കർഷകന് അത് വീണ്ടും വിതയ്ക്കാനാകുമോ? വിത്തിന്റെ വില ആരാണ് നിർണയിക്കുന്നത്? പുതിയ ജനിതകവസ്തു വികസിപ്പിച്ച ഗവേഷണത്തിന് പൊതുസമൂഹത്തിന്റെ സംഭാവന എത്രയാണ്? തുടങ്ങിയ ചോദ്യങ്ങൾ അതിനാൽ ശാസ്ത്രത്തിന്റെ ഭാഗം തന്നെയാണ്.

ശാസ്ത്രവും സമൂഹവും തമ്മിൽ കൃത്രിമമായ അതിർത്തി വരയ്ക്കുന്നത് ഇവിടെ ശരിയല്ല. ജനിതകസാങ്കേതികവിദ്യയുടെ സാമൂഹിക രൂപം അതിന്റെ ശാസ്ത്രീയ രൂപത്തോളം തന്നെ പ്രധാനമാണ്. ജനിതകവിവരം പ്രകൃതിയുടെ ദീർഘകാല പരിണാമത്തിന്റെ ഫലമാണ്. എന്നാൽ മനുഷ്യൻ അതിൽനിന്ന് പുതിയ സാങ്കേതിക പ്രയോഗങ്ങൾ വികസിപ്പിക്കുന്നു. ഈ സാങ്കേതികപ്രയോഗങ്ങൾക്ക് അവകാശം നൽകുന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള നിയമപ്രശ്നങ്ങൾ സങ്കീർണ്ണമാണ്.

ഒരു വശത്ത് ഗവേഷണത്തിനും വികസനത്തിനും സാമ്പത്തിക പ്രോത്സാഹനം ആവശ്യമാണ്. മറുവശത്ത് ഭക്ഷ്യസുരക്ഷയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട അടിസ്ഥാന ജനിതകവിഭവങ്ങൾ ഏതാനും സ്ഥാപനങ്ങളുടെ പൂർണ നിയന്ത്രണത്തിലാകുന്നത് സാമൂഹിക പ്രശ്നങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കും. ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്സിന്റെ ഭാഷയിൽ ഇത് സ്വകാര്യ ഉടമസ്ഥതയും സാമൂഹിക ആവശ്യവും തമ്മിലുള്ള വൈരുധ്യം ആണ്. സാങ്കേതികവിദ്യയുടെ സൃഷ്ടിക്ക് വ്യക്തിഗതവും സ്ഥാപനപരവുമായ പ്രയത്നം ആവശ്യമാണ്. എന്നാൽ അതിന്റെ അടിസ്ഥാനഫലങ്ങൾ കോടിക്കണക്കിന് മനുഷ്യരുടെ ഭക്ഷ്യജീവിതത്തെ ബാധിക്കുമ്പോൾ പൊതുതാൽപര്യവും പരിഗണിക്കണം.

കർഷകന്റെ അനുഭവജ്ഞാനത്തെ ആധുനിക ജനിതകശാസ്ത്രത്തിന് താഴെയായി കാണുന്നതും ശരിയല്ല. ഒരു പ്രദേശത്തെ മണ്ണ്, മഴ, കീടങ്ങൾ, രോഗങ്ങൾ, വിത്തിന്റെ സ്വഭാവം, വിളയുടെ പെരുമാറ്റം തുടങ്ങിയവയെക്കുറിച്ച് തലമുറകളിലൂടെ കർഷകർ ശേഖരിച്ച അറിവ് വലിയൊരു പ്രായോഗിക അറിവുസമ്പത്താണ്. അതേസമയം കർഷകന്റെ അനുഭവം മാത്രം മതിയാകുന്നില്ല. ജനിതകഘടന, കോശപ്രവർത്തനം, രോഗകാരികളുടെ പരിണാമം, സൂക്ഷ്മജീവിസമൂഹം തുടങ്ങിയവയെ മനസ്സിലാക്കാൻ ആധുനിക ശാസ്ത്രവും ആവശ്യമാണ്. അതിനാൽ ഭാവിയിലെ കാർഷിക ശാസ്ത്രം കർഷകജ്ഞാനവും ശാസ്ത്രീയജ്ഞാനവും തമ്മിലുള്ള സംയോജനം ആയിരിക്കണം. ഒന്ന് മറ്റൊന്നിനെ ഇല്ലാതാക്കുന്നതിനു പകരം പരസ്പരം സമ്പന്നമാക്കണം.

കാലാവസ്ഥാ വ്യതിയാനം ജനിതകപരിവർത്തനത്തിന്റെ പ്രാധാന്യം വർധിപ്പിക്കുന്ന ഒരു പ്രധാന ഘടകമാണ്. ഉയർന്ന താപനില, മഴയുടെ അനിശ്ചിതത്വം, നീണ്ട വരൾച്ച, വെള്ളപ്പൊക്കം, മണ്ണിലെ ഉപ്പിന്റെ വർധന, പുതിയ രോഗകാരികളുടെ വ്യാപനം എന്നിവ കാർഷികവിളകളിൽ പുതിയ തിരഞ്ഞെടുപ്പുസമ്മർദ്ദങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നു. ഇത്തരം സാഹചര്യങ്ങളിൽ ഒരു പ്രദേശത്തിന് അനുയോജ്യമായ പഴയ വിള ഇനം പോലും ഭാവിയിലെ കാലാവസ്ഥയിൽ പരാജയപ്പെടാം. അതിനാൽ പുതിയ സാഹചര്യങ്ങൾക്ക് അനുയോജ്യമായ ജനിതകഗുണങ്ങൾ വികസിപ്പിക്കേണ്ട ആവശ്യം ഉണ്ടാകാം.

എന്നാൽ ഇവിടെ മറ്റൊരു വൈരുധ്യം ഉയരുന്നു. കാലാവസ്ഥാ വ്യതിയാനത്തെ നേരിടാൻ ജനിതകപരിവർത്തനം ഉപയോഗിക്കുമ്പോൾ അതോടൊപ്പം മണ്ണ്, ജലം, വനങ്ങൾ, ജൈവവൈവിധ്യം എന്നിവ സംരക്ഷിക്കാതിരുന്നാൽ പ്രശ്നത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനകാരണം പരിഹരിക്കപ്പെടില്ല. അതിനാൽ ജനിതകപരിവർത്തനം കാലാവസ്ഥാ അനുകൂലനത്തിന്റെ ഒരു ഉപകരണം മാത്രമാണ്; കാലാവസ്ഥാ പ്രതിസന്ധിയുടെ സമഗ്രപരിഹാരം അല്ല.

കൃഷിയുടെ ഭാവിയിലെ ഏറ്റവും വലിയ പരിമിതികളിലൊന്ന് ജലമാണ്. കുറഞ്ഞ വെള്ളത്തിൽ വളരുന്ന വിളകൾ വികസിപ്പിക്കാൻ കഴിയുമെങ്കിൽ കൃഷിയുടെ ജലാവശ്യകത കുറയ്ക്കാൻ സാധിക്കും. എന്നാൽ സസ്യത്തിന് കുറഞ്ഞ വെള്ളം മതിയാകുന്നു എന്നത് മാത്രം കൊണ്ട് ജലപ്രശ്നം പരിഹരിക്കപ്പെടുന്നില്ല. കൃഷിരീതി, മണ്ണിലെ ജൈവപദാർത്ഥം, ജലസേചനരീതി, വിളവൈവിധ്യം, മഴവെള്ളസംഭരണം എന്നിവയും നിർണായകമാണ്.

ഒരു ജനിതകപരിവർത്തിത വിള കുറച്ച് വെള്ളത്തിൽ വളർന്നാലും അതിന്റെ കൃഷി വലിയ തോതിൽ വ്യാപിപ്പിച്ച് കൂടുതൽ ഭൂമിയെ കൃഷിയിലേക്ക് കൊണ്ടുവരുന്നുവെങ്കിൽ മൊത്തത്തിലുള്ള ജലഉപയോഗം വീണ്ടും വർധിക്കാം. അതിനാൽ ഒരു സസ്യത്തിന്റെ ജലക്ഷമതയും ഒരു കാർഷികവ്യവസ്ഥയുടെ ജലക്ഷമതയും ഒരേ കാര്യമല്ല. കടൽനിരപ്പ് ഉയരുന്നതും തെറ്റായ ജലസേചനവും മൂലം ചില പ്രദേശങ്ങളിൽ മണ്ണിലെ ലവണാംശം വർധിക്കുന്നു. ലവണാംശം കൂടുമ്പോൾ സാധാരണ വിളകളുടെ വളർച്ച കുറയാം. ഉപ്പിനെ ചെറുക്കുന്ന സസ്യങ്ങളെ വികസിപ്പിക്കുന്നത് ഇത്തരം പ്രദേശങ്ങളിൽ ഭക്ഷ്യോൽപാദനം നിലനിർത്താൻ സഹായിച്ചേക്കാം.

എന്നാൽ ഇവിടെ കൂടി ഒരു അടിസ്ഥാന തത്വം ഓർക്കണം. ഉപ്പിനെ ചെറുക്കുന്ന വിള വികസിപ്പിക്കുന്നത് ഉപ്പുകൂടിയ മണ്ണിന്റെ അടിസ്ഥാനപ്രശ്നം പരിഹരിക്കുന്നില്ല. മണ്ണിന്റെ പുനരുദ്ധാരണം, ജലനിയന്ത്രണം, ഭൂവിനിയോഗപരിഷ്കാരം എന്നിവയും ആവശ്യമാണ്. ജനിതകപരിവർത്തനം പ്രശ്നത്തിന്റെ ജൈവപ്രതികരണം മെച്ചപ്പെടുത്താം; എന്നാൽ പരിസ്ഥിതിപ്രശ്നത്തിന്റെ സാമൂഹികവും ഭൗതികവുമായ കാരണങ്ങൾ പരിഹരിക്കണമെങ്കിൽ അതിനപ്പുറമുള്ള ഇടപെടലുകൾ ആവശ്യമാണ്.

വളർത്തുമൃഗങ്ങളുടെ ജനിതകപരിവർത്തനം കാലാവസ്ഥാ വ്യതിയാനവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ചില പ്രശ്നങ്ങളിലും ഉപയോഗിക്കാവുന്നതാണ്. ചൂട് സഹിക്കുന്ന മൃഗങ്ങൾ, രോഗപ്രതിരോധശേഷിയുള്ള മൃഗങ്ങൾ, കുറഞ്ഞ ഭക്ഷണത്തിൽ കാര്യക്ഷമമായി വളരുന്ന മൃഗങ്ങൾ എന്നിവ വികസിപ്പിക്കാനുള്ള സാധ്യതയുണ്ട്. എന്നാൽ മൃഗസംരക്ഷണത്തിന്റെ പാരിസ്ഥിതികഭാരം ഒരു ജനിതകഗുണം കൊണ്ട് മാത്രം നിർണയിക്കപ്പെടുന്നില്ല. മൃഗങ്ങളുടെ എണ്ണം, ഭക്ഷണത്തിന്റെ ഉറവിടം, മേയൽരീതി, ജലോപയോഗം, മാലിന്യസംസ്കരണം, ഭൂവിനിയോഗം എന്നിവയും നിർണായകമാണ്.

അതുകൊണ്ട് ജനിതകപരിവർത്തനത്തിലൂടെ ഒരു മൃഗത്തിന്റെ കാര്യക്ഷമത വർധിപ്പിച്ചാലും ആ മൃഗങ്ങളെ അമിതമായി കേന്ദ്രീകരിച്ച് വളർത്തുന്ന ഉൽപാദനരീതി പരിസ്ഥിതിയിൽ വലിയ സമ്മർദ്ദം സൃഷ്ടിക്കാം. മൃഗക്ഷേമത്തിന്റെ പ്രശ്നം ഇവിടെ കൂടുതൽ ആഴത്തിൽ പരിശോധിക്കണം. ഒരു മൃഗത്തിന്റെ സ്വാഭാവിക ശരീരഘടന മനുഷ്യന്റെ ഉൽപാദനാവശ്യങ്ങൾക്ക് അനുയോജ്യമല്ലെന്ന കാരണത്താൽ അതിൽ മാറ്റം വരുത്തുന്നത് നൈതികമായി ന്യായീകരിക്കണമെങ്കിൽ അതിലൂടെ മൃഗത്തിന്റെ വേദനയും സമ്മർദ്ദവും കുറയുന്നുണ്ടോ എന്ന് ചോദിക്കണം.

മനുഷ്യന് കൂടുതൽ മാംസം ലഭിക്കുന്നതിനായി മൃഗത്തിന്റെ ശരീരത്തിൽ അമിതവളർച്ച ഉണ്ടാക്കുന്നത് ഒരു കാര്യമാണ്. കൊമ്പ് നീക്കം ചെയ്യേണ്ട വേദന ഒഴിവാക്കുന്നതിനായി കൊമ്പില്ലാത്ത മൃഗത്തെ വികസിപ്പിക്കുന്നത് മറ്റൊരു കാര്യമാണ്. രണ്ടും ജനിതകപരിവർത്തനമാണെങ്കിലും അവയുടെ നൈതികസ്വഭാവം ഒരുപോലെയല്ല. ഇതിൽ നിന്ന് ഒരു പൊതുതത്വം രൂപപ്പെടുന്നു: മൃഗജനിതകപരിവർത്തനത്തിന്റെ നൈതിക മൂല്യം മനുഷ്യന് ലഭിക്കുന്ന നേട്ടംകൊണ്ട് മാത്രം അളക്കരുത്; മൃഗത്തിന് ഉണ്ടാകുന്ന ജൈവാനുഭവവും പരിഗണിക്കണം.

മൃഗങ്ങളുടെ ക്ഷേമം രോഗമില്ലായ്മയിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നില്ല. സ്വാഭാവികമായി ഭക്ഷണം തേടുക, ചലിക്കുക, കൂട്ടമായി ഇടപെടുക, വിശ്രമിക്കുക, പ്രത്യുൽപാദന പെരുമാറ്റം പ്രകടിപ്പിക്കുക തുടങ്ങിയ പ്രവർത്തനങ്ങളും മൃഗക്ഷേമത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്. ഒരു ജനിതകപരിവർത്തനം മൃഗത്തിന്റെ ഉൽപാദനം വർധിപ്പിച്ചാലും അതിന്റെ സ്വാഭാവിക പെരുമാറ്റത്തെ ഗുരുതരമായി തടസ്സപ്പെടുത്തുന്നുവെങ്കിൽ ആ മാറ്റത്തെ സമഗ്രമായ വിജയമായി കാണാനാവില്ല.

ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്സിന്റെ ഭാഷയിൽ ജീവിയുടെ ഒരു ഗുണത്തെ മറ്റെല്ലാ ഗുണങ്ങളിൽ നിന്ന് വേർതിരിച്ച് പരമാവധി ഉയർത്തുന്നത് ജീവിയുടെ സമഗ്രസമതുലിതാവസ്ഥയെ തകർക്കാം. അതിനാൽ മൃഗത്തിന്റെ ശരീരവും പെരുമാറ്റവും പരിസ്ഥിതിയുമായുള്ള ബന്ധവും ഒരുമിച്ച് പരിഗണിക്കണം. ഒരു ജനിതകപരിവർത്തിത വിള മികച്ചതാണെന്ന് തെളിഞ്ഞാൽ അതിന്റെ വ്യാപകമായ വാണിജ്യവിജയം കർഷകരെ ഒരേ ഇനത്തിലേക്ക് ആകർഷിച്ചേക്കാം. വിപണി, സംഭരണം, യന്ത്രവൽക്കരണം, കയറ്റുമതി തുടങ്ങിയ ഘടകങ്ങളും ഈ ഏകീകരണത്തെ ശക്തിപ്പെടുത്താം.

എന്നാൽ പ്രകൃതിയിൽ വൈവിധ്യം നിലനിർത്തുന്നത് ഒരു സുരക്ഷാ നിക്ഷേപമാണ്. പല ഇനങ്ങൾ നിലനിൽക്കുമ്പോൾ ഒരു രോഗമോ കാലാവസ്ഥാ വ്യതിയാനമോ വന്നാലും ചില ഇനങ്ങൾ അതിജീവിക്കാൻ സാധ്യതയുണ്ട്.

അതുകൊണ്ട് ജനിതകപരിവർത്തിത വിളകളുടെ വ്യാപനത്തോടൊപ്പം വിത്തുവൈവിധ്യത്തിന്റെ സംരക്ഷണം നിർബന്ധമായും നടക്കണം. പുതിയ ഇനം വരുന്നത് പഴയ ഇനത്തിന്റെ നാശത്തിന് കാരണമാകരുത്. കാർഷിക ജനിതകശാസ്ത്രത്തിൽ പലപ്പോഴും “മികച്ച ഇനം” എന്ന ആശയം ഉപയോഗിക്കുന്നു. എന്നാൽ പരിണാമത്തിന്റെ ദൃഷ്ടിയിൽ ഒരു ജീവി എല്ലായിടത്തും ഏറ്റവും മികച്ചതായിരിക്കില്ല. ഒരു പ്രത്യേക പരിസ്ഥിതിയിൽ ഗുണകരമായ ഒരു സ്വഭാവം മറ്റൊരു പരിസ്ഥിതിയിൽ ദോഷകരമായേക്കാം.

വളരെ വേഗത്തിൽ വളരുന്ന മൃഗത്തിന് സമൃദ്ധമായ ഭക്ഷണം ലഭിക്കുന്ന ഫാമിൽ നേട്ടമുണ്ടാകാം. എന്നാൽ കുറഞ്ഞ ഭക്ഷണമുള്ള പ്രദേശത്ത് അതിന് അതിജീവിക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടാകാം. അതുപോലെ വളരെ ഉയർന്ന വിളവ് നൽകുന്ന സസ്യത്തിന് കൂടുതൽ വെള്ളവും വളവും ആവശ്യമായി വരാം. അതിനാൽ പരിണാമപരമായ അർത്ഥത്തിൽ “മികച്ചത്” എന്നത് സാഹചര്യപരമാണ്. ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്സിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ ഇത് ബന്ധപരമായ ഗുണത്തിന്റെ ഉദാഹരണമാണ്. ഒരു ഗുണത്തിന്റെ മൂല്യം അതിന്റെ ഒറ്റപ്പെട്ട സ്വഭാവത്തിൽ അല്ല; അത് ഏത് ബന്ധവലയത്തിലാണ് പ്രവർത്തിക്കുന്നത് എന്നതിലാണ്.

കേരളം പോലുള്ള ഉയർന്ന മഴയും ഉയർന്ന ജൈവവൈവിധ്യവും ഉള്ള പ്രദേശങ്ങളിൽ ഒരു ജനിതകപരിവർത്തിത വിളയെ വിലയിരുത്തുമ്പോൾ വരൾച്ചയെ മാത്രം പരിഗണിച്ചാൽ മതിയാകില്ല. ഉയർന്ന ഈർപ്പം, വിവിധതരം ഫംഗസ് രോഗങ്ങൾ, മണ്ണിന്റെ സ്വഭാവം, പ്രാദേശിക കീടങ്ങൾ, ചെറുകിട കൃഷിയിടങ്ങൾ, മിശ്രകൃഷി, വീട്ടുമൃഗസംരക്ഷണം തുടങ്ങിയ ഘടകങ്ങളും പരിഗണിക്കണം.

ഒരു പ്രദേശത്ത് മികച്ചതായി പ്രവർത്തിക്കുന്ന ജനിതകപരിവർത്തിത വിള മറ്റൊരു പ്രദേശത്ത് അതേ ഫലം നൽകണമെന്നില്ല. അതിനാൽ പ്രാദേശിക പരീക്ഷണവും ദീർഘകാല നിരീക്ഷണവും അനിവാര്യമാണ്. പ്രത്യേകിച്ച് ജൈവവൈവിധ്യം കൂടുതലുള്ള പ്രദേശങ്ങളിൽ ചെറിയ തോതിലുള്ള മാറ്റങ്ങൾ പോലും നിരവധി ജീവിവർഗങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെടാൻ സാധ്യതയുള്ളതിനാൽ പാരിസ്ഥിതിക വിലയിരുത്തൽ കൂടുതൽ ആഴമുള്ളതായിരിക്കണം.

ജനിതകസാങ്കേതികവിദ്യയുടെ ഭാവി ഏതാനും വൻസ്ഥാപനങ്ങളുടെ നിയന്ത്രണത്തിൽ മാത്രം തുടരുകയാണെങ്കിൽ അതിന്റെ സാമൂഹിക സാധ്യത പരിമിതപ്പെടും. സർവകലാശാലകൾ, പൊതുമേഖലാ ഗവേഷണസ്ഥാപനങ്ങൾ, കർഷകസംഘടനകൾ, സഹകരണസ്ഥാപനങ്ങൾ എന്നിവയ്ക്ക് ഗവേഷണത്തിലും വികസനത്തിലും കൂടുതൽ പങ്കാളിത്തം നൽകേണ്ടതുണ്ട്. കർഷകരുടെ ആവശ്യങ്ങളിൽ നിന്ന് ഗവേഷണചോദ്യങ്ങൾ രൂപപ്പെടണം. ലാഭകരമായ ഒരു പുതിയ വിള മാത്രം വികസിപ്പിക്കുന്നതിനുപകരം വരൾച്ച, രോഗം, മണ്ണിന്റെ ക്ഷയം, പോഷകക്കുറവ്, ചെറുകിട കൃഷിയുടെ പ്രശ്നങ്ങൾ തുടങ്ങിയ യഥാർത്ഥ സാമൂഹിക ആവശ്യങ്ങൾക്ക് അനുയോജ്യമായ ജനിതകപരിഹാരങ്ങൾ വികസിപ്പിക്കണം. ഇതിലൂടെ ശാസ്ത്രം വിപണിയുടെ ആവശ്യത്തിന് മാത്രം പ്രതികരിക്കുന്ന ശക്തിയിൽ നിന്ന് സമൂഹത്തിന്റെ ആവശ്യത്തിന് പ്രതികരിക്കുന്ന ശക്തിയായി മാറുന്നു. ജനിതകപരിവർത്തനവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ഗവേഷണഫലങ്ങൾ പൊതുജനങ്ങൾക്ക് മനസ്സിലാകുന്ന രീതിയിൽ ലഭ്യമാകണം. സുരക്ഷാപഠനങ്ങൾ, ദീർഘകാല നിരീക്ഷണങ്ങൾ, പാരിസ്ഥിതിക വിലയിരുത്തലുകൾ, പരാജയപ്പെട്ട പരീക്ഷണങ്ങളുടെ വിവരങ്ങൾ എന്നിവയും സുതാര്യമായി പ്രസിദ്ധീകരിക്കണം.

ശാസ്ത്രത്തിൽ വിശ്വാസം ഉണ്ടാകുന്നത് “ഭയപ്പെടേണ്ടതില്ല” എന്ന് പറയുന്നതിലൂടെ അല്ല. പകരം ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കാനും സംശയങ്ങൾ പരിശോധിക്കാനും എതിർഫലങ്ങൾ പ്രസിദ്ധീകരിക്കാനും കഴിയുന്ന തുറന്ന സംവിധാനത്തിലൂടെയാണ്. ഇതും ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്സിന്റെ ഒരു പ്രധാന സാമൂഹികതത്വവുമായി പൊരുത്തപ്പെടുന്നു: വിരുദ്ധമായ വിവരങ്ങളെ അടിച്ചമർത്താതെ അവയെ ശാസ്ത്രീയ അന്വേഷണത്തിന്റെ ഭാഗമാക്കുമ്പോഴാണ് അറിവ് വികസിക്കുന്നത്.

ജനിതകപരിവർത്തനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള രണ്ട് അതിരുകളെയും ഒഴിവാക്കണം. ഒരു വശത്ത് “ജനിതകസാങ്കേതികവിദ്യ മനുഷ്യന്റെ എല്ലാ കാർഷികപ്രശ്നങ്ങളും പരിഹരിക്കും” എന്ന സാങ്കേതികമോഹമുണ്ട്. മറുവശത്ത് “ജനിതകമായി മാറ്റിയതെല്ലാം അപകടകരമാണ്” എന്ന പൊതുനിരാകരണവുമുണ്ട്. ഇരുവരും ഒരേ തെറ്റ് ചെയ്യുന്നു: സങ്കീർണ്ണമായ ജീവസംവിധാനത്തെ ഒരു ഏകകാരണമാക്കി ചുരുക്കുന്നു.

ശാസ്ത്രീയമായ സമീപനം ഓരോ ഇടപെടലിനെയും അതിന്റെ പ്രത്യേകത, ലക്ഷ്യം, പരിസ്ഥിതി, ഉപയോഗരീതി, കാലപരിധി, സാമൂഹികഘടന എന്നിവയുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ വിലയിരുത്തുകയാണ്. ഒരു പ്രത്യേക ജനിതകമാറ്റം സുരക്ഷിതവും പ്രയോജനകരവുമായിരിക്കാം; മറ്റൊന്ന് വ്യത്യസ്ത സാഹചര്യത്തിൽ അപകടസാധ്യതയുള്ളതാകാം. അതിനാൽ ജനിതകപരിവർത്തനത്തെ അനുകൂലിക്കുകയോ എതിർക്കുകയോ ചെയ്യുന്നതിനു പകരം ജനിതകപരിവർത്തനങ്ങളുടെ ശാസ്ത്രീയ വർഗീകരണവും സാഹചര്യാധിഷ്ഠിതമായ വിലയിരുത്തലുമാണ് ആവശ്യമായത്.

ഇവിടെ ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്സിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ ഒരു പുതിയ തത്വം നിർദ്ദേശിക്കാം: ഒരു ജീവസംവിധാനത്തിൽ മനുഷ്യൻ നടത്തുന്ന മാറ്റത്തിന്റെ വ്യാപ്തി ആ സംവിധാനത്തിന്റെ സ്വാഭാവിക സ്വയംസംഘടനാശേഷിയെ മറികടക്കരുത്. ഇത് കൃത്യമായ ഒരു ഗണിതപരിധിയല്ല. മറിച്ച് ഒരു ദാർശനിക-ശാസ്ത്രീയ മാർഗനിർദ്ദേശമാണ്. ഒരു മാറ്റം ജീവസംവിധാനത്തിലെ അനവധി ബന്ധങ്ങളെ തകർക്കാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ അതിന്റെ പ്രയോജനത്തേക്കാൾ വിയോജകശക്തി വർധിക്കുകയാണ്.

അതേസമയം, ഒരു മാറ്റം നിലവിലുള്ള രോഗം, പോഷകക്കുറവ്, കാലാവസ്ഥാസമ്മർദ്ദം തുടങ്ങിയ പ്രശ്നങ്ങളെ കുറയ്ക്കുകയും ജീവിയുടെ സമഗ്രസംഘടനയുമായി പൊരുത്തപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നുവെങ്കിൽ അതിന്റെ സംയോജകശക്തി വർധിക്കുന്നു.

ഇങ്ങനെ നോക്കുമ്പോൾ ജനിതകസാങ്കേതികവിദ്യയുടെ യഥാർത്ഥ മാനദണ്ഡം “മാറ്റം എത്ര ശക്തമാണ്?” എന്നതല്ല; “മാറ്റം ജീവസംവിധാനവുമായി എത്രത്തോളം പൊരുത്തപ്പെടുന്നു?” എന്നതാണ്.

മനുഷ്യന്റെ ജനിതക ഇടപെടലുകൾക്ക് രണ്ടു സ്വഭാവങ്ങൾ ഉണ്ടായേക്കാം. ചിലത് താരതമ്യേന നിയന്ത്രിക്കാവുന്നതും പരിമിതവുമായിരിക്കും. ചിലത് ജീവിസമൂഹത്തിൽ വ്യാപിച്ച് ദീർഘകാലം നിലനിൽക്കാവുന്നതുമാണ്. രണ്ടാമത്തെ വിഭാഗത്തിൽ കൂടുതൽ ജാഗ്രത ആവശ്യമാണ്. കാരണം ഒരു മാറ്റം പരിസ്ഥിതിയിൽ വ്യാപിച്ചുകഴിഞ്ഞാൽ അത് തിരിച്ചെടുക്കുക പ്രയാസകരമായേക്കാം. അതിനാൽ വ്യാപകമായി ഉപയോഗിക്കുന്നതിന് മുമ്പ് ചെറിയ തോതിലുള്ള പരീക്ഷണങ്ങൾ, പലതരം പരിസ്ഥിതികളിലെ പരിശോധന, ദീർഘകാല നിരീക്ഷണം എന്നിവ ആവശ്യമാണ്.

ഇത് പരീക്ഷണം → നിരീക്ഷണം → പ്രതികരണം → തിരുത്തൽ → വീണ്ടും പരീക്ഷണം എന്ന ഒരു ചാക്രിക ശാസ്ത്രീയ പ്രക്രിയയിലേക്ക് നയിക്കുന്നു. ഒരിക്കൽ തീരുമാനമെടുത്ത് പിന്നെ അതിൽ ഉറച്ചുനിൽക്കുന്നതിനു പകരം അറിവ് വർധിക്കുന്നതിനനുസരിച്ച് നയങ്ങളും തിരുത്തണം. ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്സിന്റെ ആഴത്തിലുള്ള ദാർശനിക നിഗമനം ഇതാണ്: മനുഷ്യൻ പ്രകൃതിയിൽ നിന്ന് വേർപെട്ട ഒരു നിരീക്ഷകനല്ല. മനുഷ്യന്റെ ശരീരം, ഭക്ഷണം, കൃഷി, സംസ്കാരം, സാങ്കേതികവിദ്യ എന്നിവയെല്ലാം പ്രകൃതിയുടെ ഭൗതികപ്രക്രിയകളുടെ തുടർച്ചകളാണ്.

അതിനാൽ മനുഷ്യൻ പ്രകൃതിയിൽ ജനിതകപരിവർത്തനം നടത്തുമ്പോൾ പ്രകൃതിക്ക് പുറത്തുനിന്ന് ഒരു ഇടപെടൽ നടത്തുന്നില്ല. പ്രകൃതിയുടെ ഒരു ഭാഗം മറ്റൊരു ഭാഗത്തെ ബോധപൂർവം മാറ്റുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. എന്നാൽ ഈ ബോധപൂർവത മനുഷ്യന് പ്രത്യേക ഉത്തരവാദിത്വവും നൽകുന്നു. മറ്റു ജീവികൾ പ്രകൃതിയിലെ തിരഞ്ഞെടുപ്പുസമ്മർദ്ദങ്ങൾക്ക് വിധേയരാകുന്നു; മനുഷ്യന് തന്റെ പ്രവർത്തനങ്ങളുടെ ഭാവിഫലങ്ങളെ മുൻകൂട്ടി ചിന്തിക്കാനുള്ള കഴിവുണ്ട്. അതിനാൽ അറിവ് വർധിക്കുന്നിടത്ത് ഉത്തരവാദിത്വവും വർധിക്കണം. കാർഷിക വിളകളുടെയും വളർത്തുമൃഗങ്ങളുടെയും കൃത്രിമ ജനിതകപരിവർത്തനം മനുഷ്യചരിത്രത്തിലെ മറ്റൊരു സാങ്കേതിക മുന്നേറ്റം മാത്രമല്ല. മനുഷ്യൻ ജീവന്റെ അടിസ്ഥാന ഘടനകളിൽ ബോധപൂർവമായി ഇടപെടാൻ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്ന പുതിയ ചരിത്രഘട്ടമാണിത്.

ഈ ഇടപെടൽ ഭക്ഷ്യോൽപാദനം വർധിപ്പിക്കാനും രോഗങ്ങളെ നിയന്ത്രിക്കാനും കാലാവസ്ഥാ സമ്മർദ്ദങ്ങളെ നേരിടാനും പോഷകസുരക്ഷ മെച്ചപ്പെടുത്താനും മൃഗക്ഷേമം ഉയർത്താനും സഹായിക്കാം. അതേസമയം ജനിതക ഏകത, ജൈവവൈവിധ്യനഷ്ടം, പരിണാമപരമായ പ്രതിരോധം, പരിസ്ഥിതിയിലെ അപ്രതീക്ഷിത മാറ്റങ്ങൾ, സാമ്പത്തിക കേന്ദ്രീകരണം, വിത്തുസ്വാതന്ത്ര്യനഷ്ടം, മൃഗങ്ങളുടെ ജൈവക്ഷേമത്തെ അവഗണിക്കൽ തുടങ്ങിയ പുതിയ വൈരുധ്യങ്ങളും സൃഷ്ടിക്കാം. ഇതിനാൽ ജനിതകപരിവർത്തനത്തെ ചരിത്രത്തിന്റെ ഒരു അന്തിമ പരിഹാരമായി കാണാനാവില്ല. അത് പ്രകൃതിയുമായുള്ള മനുഷ്യന്റെ നിരന്തരമായ വൈരുധ്യാത്മക ഇടപെടലിലെ ഒരു പുതിയ ഘട്ടം മാത്രമാണ്.

മനുഷ്യൻ ഒരു ജനിതകമാറ്റം സൃഷ്ടിക്കുന്നു. പ്രകൃതി അതിനോട് പ്രതികരിക്കുന്നു. ആ പ്രതികരണം പുതിയ തിരഞ്ഞെടുപ്പുസമ്മർദ്ദം സൃഷ്ടിക്കുന്നു. അതിൽ നിന്ന് പുതിയ ജനിതകവും പരിസ്ഥിതിപരവുമായ മാറ്റങ്ങൾ ഉദ്ഭവിക്കുന്നു. മനുഷ്യൻ വീണ്ടും അതിനെ മനസ്സിലാക്കി പുതിയ ഇടപെടൽ നടത്തുന്നു. ഇങ്ങനെ മാറ്റം → പ്രതികരണം → പുതിയ വൈരുധ്യം → പുതിയ പരിഹാരം → പുതിയ മാറ്റം എന്ന ചക്രം തുടരുന്നു. ഇതാണ് ജനിതകസാങ്കേതികവിദ്യയുടെ യഥാർത്ഥ ഡയലക്ടിക്കൽ സ്വഭാവം.

അതുകൊണ്ട് ഭാവിയിലെ ശാസ്ത്രീയ കൃഷിയുടെ ലക്ഷ്യം പ്രകൃതിയെ നിശ്ചലമാക്കുകയോ കീഴടക്കുകയോ ചെയ്യുകയല്ല. പ്രകൃതിയുടെ ചലനാത്മകതയെ മനസ്സിലാക്കി, അതിന്റെ വൈവിധ്യത്തെ സംരക്ഷിച്ചുകൊണ്ട്, മനുഷ്യന്റെ ആവശ്യങ്ങളും മറ്റു ജീവികളുടെ നിലനിൽപ്പും തമ്മിൽ കൂടുതൽ ഉയർന്ന ഒരു ചലനാത്മക സമതുലിതാവസ്ഥ സൃഷ്ടിക്കുകയാണ്.

ഈ സമതുലിതാവസ്ഥയിൽ ജനിതകപരിവർത്തനം ഒരു ശക്തമായ ഉപകരണമായിരിക്കും; പക്ഷേ അത് ഒരിക്കലും മുഴുവൻ കാർഷികവ്യവസ്ഥയ്ക്ക് പകരമാകില്ല. വിത്തുവൈവിധ്യം, മണ്ണിന്റെ ആരോഗ്യം, ജലസംരക്ഷണം, ജൈവനിയന്ത്രണം, പ്രാദേശിക അറിവ്, ശാസ്ത്രീയ ഗവേഷണം, കർഷകന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യം, മൃഗക്ഷേമം, പരിസ്ഥിതി സംരക്ഷണം എന്നിവയുമായി സംയോജിപ്പിക്കുമ്പോഴാണ് അതിന്റെ യഥാർത്ഥ സാധ്യത തുറക്കുന്നത്.

ജീവന്റെ ജനിതകഘടനയിൽ മനുഷ്യൻ ഇടപെടുമ്പോൾ ഏറ്റവും വലിയ ചോദ്യം “നമുക്ക് എന്ത് മാറ്റാൻ കഴിയും?” എന്നതല്ല; “നാം മാറ്റുന്ന കാര്യം മുഴുവൻ ജീവസംവിധാനത്തിന്റെ ചലനത്തിൽ എന്ത് പുതിയ മാറ്റം സൃഷ്ടിക്കും?” എന്നതാണ്. ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്സിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ ഈ ചോദ്യം തന്നെയാണ് ജനിതകസാങ്കേതികവിദ്യയുടെ ശാസ്ത്രീയവും ദാർശനികവുമായ കേന്ദ്രചോദ്യം.

കാർഷിക വിളകളിലും വളർത്തുമൃഗങ്ങളിലും കൃത്രിമ ജനിതകപരിവർത്തനം മനുഷ്യന്റെ പ്രകൃതിജ്ഞാനത്തിലും സാങ്കേതികശേഷിയിലും ഉണ്ടായ വലിയ മുന്നേറ്റത്തിന്റെ പ്രതിഫലനമാണ്. പ്രകൃതിയിലെ ജനിതകസാധ്യതകളെ തിരിച്ചറിഞ്ഞ് അവയെ മനുഷ്യന്റെ ആവശ്യങ്ങൾക്കനുസരിച്ച് പുനഃസംഘടിപ്പിക്കാൻ മനുഷ്യന് ഇപ്പോൾ കഴിയുന്നു. ഭക്ഷ്യക്ഷാമം, പോഷകക്കുറവ്, രോഗങ്ങൾ, കീടാക്രമണം, വരൾച്ച, ഉയർന്ന താപനില, മണ്ണിലെ ലവണാംശം തുടങ്ങിയ പ്രശ്നങ്ങളെ നേരിടുന്നതിൽ ഈ സാങ്കേതികവിദ്യയ്ക്ക് വലിയ സാധ്യതകളുണ്ട്. എന്നാൽ അതിന്റെ ശക്തി തന്നെയാണ് അതിനെ കൂടുതൽ ഉത്തരവാദിത്വത്തോടെ ഉപയോഗിക്കേണ്ടതിന്റെ കാരണം.

ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്സിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ ഒരു ജനിതകപരിവർത്തനത്തെയും ഒറ്റപ്പെട്ട സംഭവമായി കാണാനാവില്ല. ഒരു ജീനിൽ വരുത്തുന്ന മാറ്റം കോശത്തിൽ മാറ്റമുണ്ടാക്കുന്നു; കോശത്തിലെ മാറ്റം ജീവിയുടെ ശരീരത്തെ സ്വാധീനിക്കുന്നു; ജീവി പരിസ്ഥിതിയുമായി ഇടപെടുന്നു; പരിസ്ഥിതിയിലെ മാറ്റം വീണ്ടും ജീവിയെ സ്വാധീനിക്കുന്നു. ഈ ബന്ധവലയം മണ്ണിലേക്കും സൂക്ഷ്മജീവികളിലേക്കും കീടങ്ങളിലേക്കും രോഗകാരികളിലേക്കും മറ്റ് ജീവികളിലേക്കും മനുഷ്യന്റെ കാർഷിക-സാമ്പത്തിക ജീവിതത്തിലേക്കും വ്യാപിക്കുന്നു. അതിനാൽ ജനിതകപരിവർത്തനത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ ഫലം അതിന്റെ ആരംഭസ്ഥാനത്ത് കാണപ്പെടുന്ന മാറ്റത്തിൽ മാത്രമല്ല, ഈ വിവിധ പാളികൾ തമ്മിലുള്ള പരസ്പരപ്രവർത്തനത്തിൽ നിന്നാണ് ഉദ്ഭവിക്കുന്നത്.

ഇവിടെയാണ് സംയോജകബലവും വിയോജകബലവും തമ്മിലുള്ള വൈരുധ്യം നിർണായകമാകുന്നത്. രോഗപ്രതിരോധം, വരൾച്ചാസഹിഷ്ണുത, പോഷകമൂല്യവർധന തുടങ്ങിയ ഗുണങ്ങൾ ജീവന്റെ നിലനിൽപ്പിനെ ശക്തിപ്പെടുത്തുന്ന സംയോജകബലമായി പ്രവർത്തിക്കാം. എന്നാൽ അതേ ഇടപെടൽ കീടങ്ങളിൽ പ്രതിരോധശേഷി വളർത്തുകയോ ജനിതകവൈവിധ്യം കുറയ്ക്കുകയോ പരിസ്ഥിതിയിലെ പുതിയ അസന്തുലിതാവസ്ഥകൾ സൃഷ്ടിക്കുകയോ ചെയ്താൽ വിയോജകബലങ്ങൾ ശക്തമാകാം. അതിനാൽ ഒരു ജനിതകപരിവർത്തനത്തിന്റെ ഗുണവും ദോഷവും അതിന്റെ സ്ഥിരസ്വഭാവങ്ങളല്ല; അവ സാഹചര്യത്തിനനുസരിച്ച് പരസ്പരം പരിവർത്തനം ചെയ്യാവുന്ന സാധ്യതകളാണ്.

അതുകൊണ്ട് ജനിതകസാങ്കേതികവിദ്യയെ അന്ധമായി സ്വീകരിക്കുകയോ അന്ധമായി നിരസിക്കുകയോ ചെയ്യുന്നത് രണ്ടും ശാസ്ത്രീയമല്ല. ഓരോ ജനിതകപരിവർത്തനവും അതിന്റെ പ്രത്യേകതയും ലക്ഷ്യവും പരിസ്ഥിതിയും ഉപയോഗരീതിയും സാമൂഹികഫലവും ദീർഘകാല പരിണാമപ്രത്യാഘാതവും അടിസ്ഥാനമാക്കി പ്രത്യേകം വിലയിരുത്തണം. പ്രത്യേകിച്ച് തിരിച്ചെടുക്കാൻ പ്രയാസമുള്ള മാറ്റങ്ങൾക്ക് കൂടുതൽ കർശനമായ മുൻകരുതലും ദീർഘകാല നിരീക്ഷണവും ആവശ്യമാണ്.

വളർത്തുമൃഗങ്ങളുടെ കാര്യത്തിൽ മനുഷ്യന്റെ സാമ്പത്തികലാഭം മാത്രം മാനദണ്ഡമാകരുത്. കൂടുതൽ പാൽ, മാംസം, മുട്ട എന്നിവ ലഭിക്കുന്നതോടൊപ്പം മൃഗത്തിന്റെ ആരോഗ്യം, സ്വാഭാവിക പെരുമാറ്റം, പ്രത്യുൽപാദനശേഷി, വേദന, സമ്മർദ്ദം, ആയുസ്സ് എന്നിവയും പരിഗണിക്കണം. മൃഗത്തെ ഉൽപാദനയന്ത്രമായി കാണുന്ന സമീപനത്തിൽ നിന്ന് മൃഗത്തെ ഒരു സജീവ ജീവസംവിധാനമായി കാണുന്ന സമീപനത്തിലേക്കുള്ള മാറ്റം അനിവാര്യമാണ്.

കാർഷികവിളകളുടെ കാര്യത്തിലും ഏറ്റവും കൂടുതൽ വിളവ് നൽകുന്ന ഒരേയൊരു ഇനം എന്ന ലക്ഷ്യത്തിനുപകരം ജനിതകവൈവിധ്യവും ഉൽപാദനക്ഷമതയും തമ്മിലുള്ള സമതുലിതാവസ്ഥയാണ് ലക്ഷ്യമാക്കേണ്ടത്. നാടൻ വിത്തുകളും പ്രാദേശിക ഇനങ്ങളും സംരക്ഷിക്കാതെ പുതിയ ജനിതകസാങ്കേതികവിദ്യയുടെ വ്യാപനം നടത്തുന്നത് ഭാവിയിലെ സാധ്യതകളെ തന്നെ ഇല്ലാതാക്കാം. ഇന്നത്തെ കൃഷിക്ക് ആവശ്യമില്ലെന്ന് തോന്നുന്ന ഒരു ജനിതകഗുണം നാളത്തെ രോഗത്തെയും കാലാവസ്ഥാ വ്യതിയാനത്തെയും നേരിടാനുള്ള ഏറ്റവും വിലപ്പെട്ട വിഭവമായി മാറിയേക്കാം.

അതുപോലെ, ജനിതകസാങ്കേതികവിദ്യയുടെ നിയന്ത്രണം ഏതാനും വൻകിട സ്ഥാപനങ്ങളിൽ കേന്ദ്രീകരിക്കുന്നതും ഗൗരവമായി പരിശോധിക്കേണ്ടതാണ്. ഭക്ഷ്യോൽപാദനത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനമായ വിത്തിന്മേലുള്ള നിയന്ത്രണം കർഷകന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തെ ബാധിക്കുമ്പോൾ ശാസ്ത്രീയ പുരോഗതി സാമൂഹിക അസമത്വത്തിന്റെ ഉപകരണമാകാം. അതിനാൽ ജനിതകശാസ്ത്രത്തിന്റെ അറിവും സാങ്കേതികവിദ്യയും പൊതുതാൽപര്യത്തോടും കർഷകന്റെ അവകാശങ്ങളോടും ബന്ധിപ്പിക്കേണ്ടതുണ്ട്.

ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്സിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ മനുഷ്യനും പ്രകൃതിയും പരസ്പരം വേർതിരിച്ച രണ്ട് ശക്തികളല്ല. മനുഷ്യൻ പ്രകൃതിയുടെ തന്നെ ഒരു ഉദ്ഭവരൂപമാണ്. മനുഷ്യന്റെ ബോധപൂർവമായ ജനിതക ഇടപെടലും പ്രകൃതിയുടെ തുടർച്ചയായ ചലനത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്. എന്നാൽ ഈ ബോധപൂർവത മനുഷ്യന് ഒരു പ്രത്യേക ഉത്തരവാദിത്വം നൽകുന്നു. പ്രകൃതിയെ മാറ്റാനുള്ള കഴിവ് വർധിക്കുന്നതിനനുസരിച്ച്, ആ മാറ്റത്തിന്റെ പരിധിയും പ്രത്യാഘാതങ്ങളും മനസ്സിലാക്കാനുള്ള ഉത്തരവാദിത്വവും വർധിക്കണം. അതിനാൽ ഭാവിയിലെ ജനിതകസാങ്കേതികവിദ്യയുടെ ശരിയായ ദിശ പ്രകൃതിയെ കീഴടക്കുന്നതിൽ നിന്ന് പ്രകൃതിയുമായി സഹപരിണമിക്കുന്നതിലേക്കുള്ള മാറ്റമാണ്. ജനിതകശാസ്ത്രം, പരിണാമശാസ്ത്രം, പരിസ്ഥിതിശാസ്ത്രം, കൃഷിശാസ്ത്രം, മൃഗക്ഷേമം, സാമൂഹികശാസ്ത്രം എന്നിവയെ പരസ്പരം ബന്ധിപ്പിച്ചുകൊണ്ടുള്ള സമഗ്രമായ സമീപനമാണ് ആവശ്യമായത്.

അവസാനമായി പറയുകയാണെങ്കിൽ, ജനിതകപരിവർത്തനത്തിന്റെ വിജയം ഒരു പുതിയ ജീൻ സൃഷ്ടിക്കുന്നതിലല്ല; ആ ജീൻ ജീവന്റെ സമഗ്രമായ ചലനത്തിൽ എത്രത്തോളം ആരോഗ്യകരമായ ഒരു പുതിയ സമതുലിതാവസ്ഥ സൃഷ്ടിക്കുന്നു എന്നതിലാണ്. മനുഷ്യന്റെ ആവശ്യങ്ങൾ നിറവേറ്റിക്കൊണ്ടുതന്നെ മണ്ണിന്റെയും ജലത്തിന്റെയും ജൈവവൈവിധ്യത്തിന്റെയും സസ്യങ്ങളുടെയും മൃഗങ്ങളുടെയും മനുഷ്യരുടെയും നിലനിൽപ്പ് സംരക്ഷിക്കാൻ കഴിയുന്നിടത്താണ് ജനിതകസാങ്കേതികവിദ്യ യഥാർത്ഥത്തിൽ പുരോഗമനപരമായ ശക്തിയായി മാറുന്നത്.

അതിനാൽ ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്സിന്റെ ഒരു അടിസ്ഥാന കാർഷികതത്വമായി ഇങ്ങനെ പറയാം: “ജീവന്റെ ഒരു പാളിയെ മാറ്റുമ്പോൾ, മുഴുവൻ ജീവവ്യവസ്ഥയുടെയും ചലനത്തെ പരിഗണിക്കുക; ഒരു ഗുണത്തെ വർധിപ്പിക്കുമ്പോൾ, അതിലൂടെ ഉണരാവുന്ന വിയോജകശക്തികളെയും കണക്കിലെടുക്കുക; പ്രകൃതിയെ മാറ്റുമ്പോൾ, പ്രകൃതിയുടെ സ്വയംസംഘടനാശേഷിയെ സംരക്ഷിക്കുക.” ഇതാണ് കൃത്രിമ ജനിതകപരിവർത്തനത്തെ മനുഷ്യന്റെ സാങ്കേതികവിജയത്തിൽ നിന്ന് ജീവനും പ്രകൃതിയും മനുഷ്യസമൂഹവും തമ്മിലുള്ള ഉയർന്ന സംയോജിത സമതുലിതാവസ്ഥയിലേക്കുള്ള ഒരു ഉപകരണമാക്കി മാറ്റുന്ന ദാർശനിക അടിത്തറ.