ഹമ്മിംഗ് (Humming) അഥവാ വായ അടച്ചുകൊണ്ട് “മ്മ്മ്…” എന്ന ദീർഘമായ ശബ്ദം പുറപ്പെടുവിച്ചുകൊണ്ടുള്ള ശ്വാസപ്രക്രിയ (ഓം കാരം) വളരെ ലളിതമായി തോന്നുമെങ്കിലും അതിനുള്ളിൽ ശ്വാസകോശശാസ്ത്രം, നാസികാശാസ്ത്രം, നാഡീശാസ്ത്രം, സ്വയംനിയന്ത്രിത നാഡീവ്യൂഹം, ഹൃദയവും ശ്വാസവും തമ്മിലുള്ള ഏകോപനം, മനഃശാസ്ത്രം എന്നിവ പരസ്പരം ബന്ധപ്പെടുന്ന സങ്കീർണ്ണമായ ജൈവപ്രക്രിയകൾ അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ഭ്രമരി പ്രാണായാമം പോലുള്ള അഭ്യാസങ്ങളിൽ ഹമ്മിംഗ് ഉപയോഗിക്കുന്നത് ഇതിന്റെ ഒരു ഉദാഹരണമാണ്. എന്നാൽ ഹമ്മിംഗിന്റെ പ്രാധാന്യം ശബ്ദം പുറപ്പെടുവിക്കുന്നതിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നില്ല. ശ്വാസത്തിന്റെ വേഗതയും ദൈർഘ്യവും നിയന്ത്രിക്കുക, ദീർഘമായി ശ്വാസം പുറത്തുവിടുക, നാസികാവഴിയിലെ വായുപ്രവാഹത്തിൽ ആന്ദോളനം സൃഷ്ടിക്കുക, മുഖത്തും തലയോട്ടിയിലും നെഞ്ചിലും സൂക്ഷ്മമായ കമ്പനങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കുക, സ്വന്തം ശബ്ദത്തിൽ നിന്നുള്ള ശ്രവണപ്രതികരണം സ്വീകരിക്കുക, സ്വയംനിയന്ത്രിത നാഡീവ്യൂഹത്തെ സ്വാധീനിക്കുക എന്നിവയെല്ലാം ഒരേസമയം സംഭവിക്കുന്നതാണ് ഹമ്മിംഗിന്റെ പ്രത്യേകത.
ഹമ്മിംഗിന്റെ ഏറ്റവും വ്യക്തമായി പരീക്ഷണങ്ങളിലൂടെ തെളിയിക്കപ്പെട്ട ശാരീരിക ഫലങ്ങളിലൊന്ന് നാസികയിലെ നൈട്രിക് ഓക്സൈഡിന്റെ വർധനയാണ്. നൈട്രിക് ഓക്സൈഡ് ശരീരത്തിലെ പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു സൂക്ഷ്മസന്ദേശവാഹക തന്മാത്രയാണ്. രക്തക്കുഴലുകളുടെ വികസനം, പ്രാദേശിക രക്തപ്രവാഹത്തിന്റെ നിയന്ത്രണം, ശ്വാസവാഹിനികളുടെ പ്രവർത്തനം, ശ്വാസകോശത്തിലെ രക്തചംക്രമണ നിയന്ത്രണം, കോശങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള സന്ദേശവിനിമയം തുടങ്ങിയ നിരവധി പ്രവർത്തനങ്ങളിൽ അതിന് പങ്കുണ്ട്. പരനാസികാ സൈനസുകൾ നൈട്രിക് ഓക്സൈഡിന്റെ പ്രധാന പ്രാദേശിക ഉറവിടങ്ങളിലൊന്നാണ്. സാധാരണ ശ്വാസോച്ഛ്വാസത്തിൽ സൈനസുകളിലെ വായുവും പ്രധാന നാസികാവഴിയിലെ വായുവും തമ്മിലുള്ള കൈമാറ്റം പരിമിതമായിരിക്കും. എന്നാൽ ഹമ്മിംഗിനിടെ നാസികാവഴിയിൽ ഉണ്ടാകുന്ന ആന്ദോളനാത്മക വായുപ്രവാഹം സൈനസുകളിലെ വായുവിന്റെ കലരൽ വർധിപ്പിക്കുന്നു. അതിന്റെ ഫലമായി നാസികയിലൂടെ പുറത്തുവരുന്ന നൈട്രിക് ഓക്സൈഡിന്റെ അളവ് സാധാരണ ശ്വാസത്തേക്കാൾ വളരെ കൂടുതലാകുന്നു. ചില പരീക്ഷണങ്ങളിൽ ഈ വർധന ഏകദേശം പതിനഞ്ചിരട്ടി വരെ കണ്ടെത്തിയിട്ടുണ്ട്.
എന്നാൽ ഇവിടെ ഒരു പ്രധാന ശാസ്ത്രീയ വ്യത്യാസം പാലിക്കേണ്ടതുണ്ട്. ഹമ്മിംഗിനിടെ നാസികയിലെ നൈട്രിക് ഓക്സൈഡ് ഇത്രയധികം വർധിക്കുന്നു എന്നത് ശരീരമൊട്ടാകെയുള്ള നൈട്രിക് ഓക്സൈഡിന്റെ അളവ് അതേ അനുപാതത്തിൽ വർധിക്കുന്നു എന്നല്ല. അതുപോലെ തന്നെ, നൈട്രിക് ഓക്സൈഡ് വർധിക്കുന്നുവെന്ന വസ്തുത മാത്രം ഉപയോഗിച്ച് ഹമ്മിംഗ് ഏതെങ്കിലും രോഗത്തെ ചികിത്സിക്കുന്നു എന്നും പറയാനാവില്ല. ഒരു ശാരീരിക പ്രതിഭാസം തെളിയിക്കപ്പെടുന്നതും അതിന് ഒരു പ്രത്യേക രോഗത്തിൽ ചികിത്സാപരമായ പ്രയോജനം ഉണ്ടെന്ന് തെളിയിക്കപ്പെടുന്നതും രണ്ട് വ്യത്യസ്ത കാര്യങ്ങളാണ്.
ഹമ്മിംഗിലൂടെ സൈനസുകളിലെ വായുവിന്റെ ചലനവും വർധിക്കുന്നു. ശബ്ദത്തോടൊപ്പം ഉണ്ടാകുന്ന വായുപ്രവാഹത്തിലെ ആന്ദോളനങ്ങൾ സൈനസ് ഗുഹകളിലെ വായുവിന്റെ കൈമാറ്റം വർധിപ്പിക്കുന്നു. അതിനാൽ ഹമ്മിംഗ് ഒരുതരം യാന്ത്രിക സൈനസ് വായുസഞ്ചാരം സൃഷ്ടിക്കുന്നു എന്നു പറയാം. ആവർത്തിച്ച് ഹമ്മിംഗ് ചെയ്യുമ്പോൾ നാസികയിലെ നൈട്രിക് ഓക്സൈഡിന്റെ താൽക്കാലിക വർധന ക്രമേണ കുറയുന്നതും പിന്നീട് സാധാരണ ശ്വാസത്തിലേക്ക് മടങ്ങിയാൽ വീണ്ടും ഉയരുന്നതും സൈനസുകളിൽ ശേഖരിച്ചിരുന്ന നൈട്രിക് ഓക്സൈഡ് സമ്പുഷ്ടമായ വായു ഹമ്മിംഗിലൂടെ പുറത്തേക്കു കലരുന്നതുമായി പൊരുത്തപ്പെടുന്നു. അതിനാൽ സൈനസുകളിലെ വായുസഞ്ചാരത്തെ സ്വാധീനിക്കുന്ന ഒരു ലളിതമായ ശാരീരിക പ്രവർത്തനമായി ഹമ്മിംഗിന് പ്രാധാന്യമുണ്ട്. എന്നാൽ ഇതിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ ദീർഘകാല സൈനസ് വീക്കം, മൂക്കിലെ ദശവളർച്ച തുടങ്ങിയ രോഗങ്ങൾക്ക് ഹമ്മിംഗ് തെളിയിക്കപ്പെട്ട ചികിത്സയാണെന്ന് ഇപ്പോൾ പറയാനാവില്ല.
ഹമ്മിംഗിന്റെ മറ്റൊരു പ്രധാന ഘടകം ശ്വാസത്തിന്റെ ഗതിയാണ്. സാധാരണയായി ഹമ്മിംഗ് ചെയ്യുമ്പോൾ ശ്വാസം അകത്തേക്ക് എടുക്കുന്നതിനെക്കാൾ കൂടുതൽ സമയം ശ്വാസം പുറത്തുവിടാൻ ഉപയോഗിക്കുന്നു. ഉദാഹരണത്തിന് നാലോ അഞ്ചോ സെക്കൻഡ് ശ്വാസം അകത്തേക്ക് എടുത്തശേഷം ആറോ എട്ടോ സെക്കൻഡ് “മ്മ്മ്…” എന്ന ശബ്ദത്തോടെ പതുക്കെ ശ്വാസം പുറത്തുവിടാം. ഇതുവഴി ശ്വാസത്തിന്റെ വേഗത കുറയുകയും ശ്വാസോച്ഛ്വാസം കൂടുതൽ ക്രമബദ്ധമാവുകയും ചെയ്യുന്നു. ഈ മന്ദഗതിയിലുള്ള ശ്വാസമാണ് ഹമ്മിംഗിന്റെ സ്വയംനിയന്ത്രിത നാഡീവ്യൂഹപരമായ ഫലങ്ങളുടെ പ്രധാന ഘടകങ്ങളിലൊന്ന്.
ശ്വാസവും ഹൃദയമിടിപ്പും തമ്മിൽ സ്വാഭാവികമായ ഒരു ബന്ധമുണ്ട്. ശ്വാസം അകത്തേക്ക് എടുക്കുമ്പോൾ ഹൃദയമിടിപ്പ് കുറച്ച് വേഗത്തിലാകുകയും ശ്വാസം പുറത്തുവിടുമ്പോൾ കുറയുകയും ചെയ്യുന്നു. ഇതിനെ ശ്വാസാനുസൃത ഹൃദയമിടിപ്പ് വ്യതിയാനം എന്നു വിളിക്കാം. മന്ദഗതിയിലുള്ള ശ്വാസോച്ഛ്വാസം ഈ സ്വാഭാവിക ഏകോപനം കൂടുതൽ വ്യക്തമായി പ്രകടമാക്കുന്നു. ഹൃദയമിടിപ്പിലെ വ്യതിയാനത്തിന്റെ വർധന ശരീരത്തിന്റെ വിശ്രമപ്രവണതയുമായും വാഗസ് നാഡിയിലൂടെ നടക്കുന്ന ഹൃദയനിയന്ത്രണവുമായും ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. മന്ദഗതിയിലുള്ള ശ്വാസത്തെക്കുറിച്ചുള്ള നിരവധി പഠനങ്ങൾ ഈ വാഗസ്-മധ്യസ്ഥമായ ഹൃദയമിടിപ്പിലെ വ്യതിയാനം വർധിപ്പിക്കാമെന്ന് കാണിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഹമ്മിംഗിനെക്കുറിച്ചുള്ള നേരിട്ടുള്ള പഠനങ്ങൾ കുറവാണെങ്കിലും, ഹമ്മിംഗും മന്ദശ്വാസവും ചേർന്ന അഭ്യാസം ഹൃദയമിടിപ്പിലെ വ്യതിയാനത്തിലും ശാന്തതയിലും അനുകൂലമായ മാറ്റങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കാമെന്ന പ്രാഥമിക തെളിവുകൾ ലഭിച്ചിട്ടുണ്ട്.
ഇവിടെ “ഹമ്മിംഗ് വാഗസ് നാഡിയെ നേരിട്ട് ഉത്തേജിപ്പിക്കുന്നു” എന്ന സാധാരണ പ്രയോഗം കൂടുതൽ കൃത്യമായി വ്യാഖ്യാനിക്കേണ്ടതുണ്ട്. ഹമ്മിംഗ് നേരിട്ട് വാഗസ് നാഡിയെ വൈദ്യുതമായി ഉത്തേജിപ്പിക്കുന്നു എന്നതിന് തെളിവില്ല. മറിച്ച് ദീർഘമായ ശ്വാസം പുറത്തുവിടൽ, മന്ദഗതിയിലുള്ള ശ്വാസം, ശബ്ദത്തിൽ നിന്നുള്ള ശ്രവണപ്രതികരണം, ശരീരത്തിലെ കമ്പനങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള സ്പർശ-അനുഭവപ്രതികരണം എന്നിവ ഒന്നിച്ചു ചേർന്ന് സ്വയംനിയന്ത്രിത നാഡീവ്യൂഹത്തിന്റെ പ്രവർത്തനത്തെ സ്വാധീനിക്കുകയും അതുവഴി വാഗസ് നാഡിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട നിയന്ത്രണപ്രവർത്തനം വർധിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യാം. അതിനാൽ ഹമ്മിംഗിന്റെ ഫലത്തെ ഒരു നാഡിയെ നേരിട്ട് ഉത്തേജിപ്പിക്കുന്ന പ്രവർത്തനമായി കാണുന്നതിനെക്കാൾ ശ്വാസം, ഹൃദയം, മസ്തിഷ്കം, സ്വയംനിയന്ത്രിത നാഡീവ്യൂഹം എന്നിവ തമ്മിലുള്ള പരസ്പരബന്ധത്തിൽ ഉണ്ടാകുന്ന മാറ്റമായി കാണുന്നതാണ് കൂടുതൽ ശാസ്ത്രീയമായത്.
ഹമ്മിംഗിന് മനസ്സിനെ ശാന്തമാക്കാൻ കഴിയുന്നതിന്റെ മറ്റൊരു കാരണം അതിന്റെ ശ്രവണ-ശാരീരിക പ്രതികരണമാണ്. ഒരാൾ ഹമ്മിംഗ് ചെയ്യുമ്പോൾ ശബ്ദം കേൾക്കുന്നതിനു പുറമേ മൂക്ക്, മുഖം, തലയോട്ടി, നെഞ്ച് എന്നിവിടങ്ങളിൽ സൂക്ഷ്മമായ കമ്പനങ്ങൾ അനുഭവപ്പെടുന്നു. അതോടൊപ്പം ശ്വാസത്തിന്റെ ചലനവും വ്യക്തമായി അനുഭവപ്പെടുന്നു. അങ്ങനെ ഒരേസമയം ശ്വാസത്തിൽ നിന്നുള്ള പ്രതികരണം, ശബ്ദത്തിൽ നിന്നുള്ള പ്രതികരണം, കമ്പനത്തിൽ നിന്നുള്ള പ്രതികരണം എന്നിങ്ങനെ പലതരം ആന്തരിക പ്രതികരണങ്ങൾ മസ്തിഷ്കത്തിന് ലഭിക്കുന്നു. ഈ അനുഭവങ്ങൾ ശ്രദ്ധയെ പുറംലോകത്തിലെ അനവധി ഉത്തേജനങ്ങളിൽ നിന്ന് ശരീരത്തിന്റെ ഇപ്പോഴത്തെ അവസ്ഥയിലേക്ക് തിരിക്കാൻ സഹായിച്ചേക്കാം.
ശരീരത്തിന്റെ ആന്തരിക അവസ്ഥകളെ തിരിച്ചറിയാനുള്ള കഴിവിനെ അന്തർബോധം എന്നു വിളിക്കാം. ഹൃദയമിടിപ്പ്, ശ്വാസം, ശരീരത്തിലെ കമ്പനം, ശബ്ദം തുടങ്ങിയവയിൽ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കുമ്പോൾ ശ്രദ്ധ ക്രമേണ ശരീരത്തിനകത്തേക്ക് തിരിയുന്നു. സാധാരണ ജാഗ്രതാവസ്ഥയിൽ മസ്തിഷ്കം ഒരേസമയം അനവധി ദൃശ്യ, ശ്രവണ, ചിന്താപര, വികാരപരമായ ഉത്തേജനങ്ങൾ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നു. ഹമ്മിംഗ് ഇതിന് പകരം ആവർത്തനാത്മകവും പ്രവചിക്കാവുന്നതുമായ ഒരു ലളിതമായ ആന്തരിക അനുഭവം നൽകുന്നു. “മ്മ്മ്…” എന്ന തുടർച്ചയായ ശബ്ദം ശ്രദ്ധയ്ക്ക് ഒരു കേന്ദ്രബിന്ദുവായി പ്രവർത്തിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ചിലർക്ക് നിശ്ശബ്ദമായി ശ്വാസം നിരീക്ഷിക്കുന്നതിനേക്കാൾ ഹമ്മിംഗിലൂടെ ശ്രദ്ധ നിലനിർത്തുന്നത് എളുപ്പമായേക്കാം.
ഹമ്മിംഗിനെ ഒരു താളാനുരണന പ്രക്രിയയായും കാണാം. ശരീരത്തിലെ ശ്വാസം, ഹൃദയമിടിപ്പ്, നാഡീവ്യൂഹ പ്രവർത്തനം എന്നിവ പൂർണ്ണമായും സ്വതന്ത്രമായ പ്രക്രിയകളല്ല. അവ പരസ്പരം സ്വാധീനിക്കുന്നു. മന്ദഗതിയിലുള്ള ശ്വാസം ഒരു സ്ഥിരമായ ശ്വാസതാളം സൃഷ്ടിക്കുന്നു. ഹമ്മിംഗ് അതിലേക്ക് ശബ്ദതാളവും കമ്പനതാളവും കൂട്ടിച്ചേർക്കുന്നു. അങ്ങനെ ശ്വാസതാളം, ശബ്ദതാളം, ശ്രവണാനുഭവം, ഹൃദയ-ശ്വാസ ഏകോപനം, സ്വയംനിയന്ത്രിത നാഡീവ്യൂഹം എന്നിവ തമ്മിലുള്ള പരസ്പരബന്ധം ശക്തമാകാം. ഈ ഏകോപനം ചില വ്യക്തികളിൽ അനുഭവപ്പെടുന്ന ആന്തരിക ശാന്തതയുടെ ഒരു പ്രധാന ശാരീരിക അടിത്തറയായിരിക്കാം.
ഇങ്ങനെ നോക്കുമ്പോൾ ഹമ്മിംഗ് ഒരു സ്വയംനിയന്ത്രിത അടച്ചുപ്രതികരണ വ്യവസ്ഥയായി കാണാവുന്നതാണ്. ആദ്യം വ്യക്തിയുടെ ഇച്ഛാശക്തി ശ്വാസത്തിന്റെ താളത്തെ നിയന്ത്രിക്കുന്നു. ശ്വാസം ശബ്ദവും കമ്പവും സൃഷ്ടിക്കുന്നു. ശബ്ദവും കമ്പനവും ശരീരത്തിലേക്കും മസ്തിഷ്കത്തിലേക്കും തിരിച്ചുള്ള വിവരങ്ങൾ നൽകുന്നു. ഈ പ്രതികരണം വീണ്ടും ശ്വാസത്തിന്റെ താളത്തെ ക്രമീകരിക്കുന്നു. ശ്വാസത്തിലെ മാറ്റം ഹൃദയമിടിപ്പിനെയും സ്വയംനിയന്ത്രിത നാഡീവ്യൂഹത്തെയും സ്വാധീനിക്കുന്നു. ശരീരത്തിൽ ഉണ്ടാകുന്ന മാറ്റങ്ങൾ വീണ്ടും വ്യക്തിയുടെ ശ്രദ്ധയെയും മാനസികാവസ്ഥയെയും സ്വാധീനിക്കുന്നു. അതായത് ഹമ്മിംഗ് ഒരു ദിശയിൽ മാത്രം നടക്കുന്ന പ്രവർത്തനമല്ല; ശരീരത്തിൽ നിന്ന് മസ്തിഷ്കത്തിലേക്കും മസ്തിഷ്കത്തിൽ നിന്ന് ശരീരത്തിലേക്കും തുടരുന്ന ഒരു പ്രതികരണചക്രമാണ്.
ഇതിന്റെ മനഃശാസ്ത്രപരമായ ഫലങ്ങൾ സമ്മർദ്ദം കുറയ്ക്കൽ, ശാന്തത, വൈകാരിക നിയന്ത്രണം, ശ്രദ്ധയുടെ സ്ഥിരത എന്നിവയായിരിക്കാം. എന്നാൽ ഇവിടെയും തെളിവിന്റെ നിലവാരം തിരിച്ചറിയണം. ഹമ്മിംഗിനെക്കുറിച്ചുള്ള വലിയ ചികിത്സാപഠനങ്ങൾ വളരെ കുറവാണ്. അതേസമയം മന്ദഗതിയിലുള്ള ശ്വാസം, ഹൃദയമിടിപ്പിലെ വ്യതിയാനത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ള പരിശീലനം തുടങ്ങിയ രീതികളെക്കുറിച്ച് സമ്മർദ്ദവും ഉത്കണ്ഠയും കുറയുന്നതിന് കൂടുതൽ തെളിവുകളുണ്ട്. അതിനാൽ ഹമ്മിംഗ് സമ്മർദ്ദവും ഉത്കണ്ഠയും കുറയ്ക്കാൻ സഹായിച്ചേക്കാം എന്നു പറയുന്നത് യുക്തിസഹമാണെങ്കിലും, ഉത്കണ്ഠാരോഗം, വിഷാദരോഗം തുടങ്ങിയ രോഗങ്ങളുടെ സ്വതന്ത്ര ചികിത്സയായി ഹമ്മിംഗിനെ പ്രഖ്യാപിക്കുന്നത് ഇപ്പോഴത്തെ തെളിവുകളെ മറികടക്കുന്നതായിരിക്കും.
ഹമ്മിംഗ് മാനസിക സമ്മർദ്ദം കുറയ്ക്കാൻ സഹായിക്കാനുള്ള നല്ലൊരു ശരീരശാസ്ത്രപരമായ സാദ്ധ്യത ഉണ്ട്, പ്രത്യേകിച്ച് അത് മന്ദഗതിയിലുള്ള, ദീർഘമായ ശ്വാസം പുറത്തുവിടലുമായി ചേർന്നാൽ. എന്നാൽ ഹമ്മിംഗ് തന്നെ സമ്മർദ്ദത്തിനുള്ള സ്വതന്ത്ര ചികിത്സയാണെന്ന് പറയാനുള്ള നേരിട്ടുള്ള ക്ലിനിക്കൽ തെളിവുകൾ ഇപ്പോഴും പരിമിതമാണ്.
ഹമ്മിംഗിന്റെ പ്രധാന ഫലം ശ്വാസത്തിന്റെ വേഗത കുറയ്ക്കുന്നതിലൂടെയാണ് ഉണ്ടാകുന്നത്. “മ്മ്മ്…” എന്ന ശബ്ദം നീട്ടിക്കൊണ്ട് ശ്വാസം പുറത്തുവിടുന്നതിനാൽ ശ്വാസം അകത്തേക്ക് എടുക്കുന്നതിനെക്കാൾ കൂടുതൽ സമയം പുറത്തുവിടാൻ സാധിക്കുന്നു. ഇതുവഴി ഹൃദയമിടിപ്പും ശ്വാസവും തമ്മിലുള്ള സ്വാഭാവിക ഏകോപനം വർധിക്കുകയും വാഗസ് നാഡിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ശാന്തീകരണപ്രവണത ശക്തമാകുകയും ചെയ്യാം. മന്ദഗതിയിലുള്ള ശ്വാസത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഗവേഷണങ്ങളിൽ ഹൃദയമിടിപ്പിലെ വ്യതിയാനം വർധിക്കുന്നതും സ്വയംനിയന്ത്രിത നാഡീവ്യൂഹത്തിലെ സമതുലിതാവസ്ഥ മെച്ചപ്പെടുന്നതും കണ്ടെത്തിയിട്ടുണ്ട്.
ഹമ്മിംഗിന്റെ പ്രത്യേകത ശ്വാസത്തിനൊപ്പം ശബ്ദവും ശരീരകമ്പനവും ഉണ്ടാകുന്നതാണ്. “മ്മ്മ്…” എന്ന ശബ്ദം മുഖത്തും മൂക്കിലും തലയോട്ടിയിലും നെഞ്ചിലും സൂക്ഷ്മമായ കമ്പനം സൃഷ്ടിക്കുന്നു. വ്യക്തി ഒരേസമയം ശബ്ദം കേൾക്കുകയും കമ്പനം അനുഭവിക്കുകയും ശ്വാസത്തെ ശ്രദ്ധിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഇതുവഴി ശ്രദ്ധ പുറംലോകത്തിലെ സമ്മർദ്ദകരമായ ചിന്തകളിൽനിന്ന് ശരീരത്തിന്റെ ഇപ്പോഴത്തെ അനുഭവത്തിലേക്ക് മാറാൻ കഴിയും. അതിനാൽ ഹമ്മിംഗ് ഒരു ലളിതമായ ശ്രദ്ധാകേന്ദ്രീകരണരീതിയായി പ്രവർത്തിച്ചേക്കാം.
മറ്റൊരു പ്രധാന ഘടകം ആവർത്തനവും താളവും ആണ്. സമ്മർദ്ദാവസ്ഥയിൽ ചിന്തകളും വികാരങ്ങളും പല ദിശകളിലായി സഞ്ചരിക്കുന്നു. ഹമ്മിംഗ് ഒരു സ്ഥിരമായ ശബ്ദതാളം നൽകുന്നു: ശ്വാസം → “മ്മ്മ്…” → കമ്പനം → ശ്രദ്ധ → വീണ്ടും ശ്വാസം. ഈ ആവർത്തനചക്രം മസ്തിഷ്കത്തിന് പ്രവചിക്കാവുന്ന ഒരു ആന്തരിക ഉത്തേജനം നൽകുന്നു. അതുവഴി ചിന്തകളുടെ ചിതറൽ കുറയ്ക്കാനും ശരീരാന്തർബോധം വർധിപ്പിക്കാനും ചില വ്യക്തികൾക്ക് കഴിയും.
ഹമ്മിങ്ങിനിടെ നാസികയിലെ നൈട്രിക് ഓക്സൈഡ് വർധിക്കുന്നതും ശാസ്ത്രീയമായി ശ്രദ്ധേയമാണ്. ഹമ്മിംഗിൽ നാസികയിലെ നൈട്രിക് ഓക്സൈഡ് സാധാരണ ശ്വാസത്തേക്കാൾ വളരെ കൂടുതലാകുന്നതായി പരീക്ഷണങ്ങളിൽ കണ്ടെത്തിയിട്ടുണ്ട്. എന്നാൽ ഈ വർധന തന്നെയാണ് മാനസിക സമ്മർദ്ദം കുറയ്ക്കുന്നതെന്ന് തെളിയിച്ചിട്ടില്ല. അതിനാൽ നൈട്രിക് ഓക്സൈഡിനെ ഹമ്മിംഗിന്റെ സമ്മർദ്ദക്കുറവ് വിശദീകരിക്കുന്ന പ്രധാന കാരണം എന്ന് ഇപ്പോൾ പറയുന്നത് ശരിയല്ല.
ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്സിന്റെ ഭാഷയിൽ ഇതിനെ സംയോജകബലം–വിയോജകബലം എന്ന ചലനാത്മക ബന്ധത്തിലൂടെ കാണാം. മാനസിക സമ്മർദ്ദത്തിൽ ചിന്തകൾ, വികാരങ്ങൾ, ശരീരപ്രതികരണങ്ങൾ എന്നിവ പല ദിശകളിലായി പ്രവർത്തിക്കുന്നതിനാൽ ശരീര-മനഃപ്രവർത്തനങ്ങളിൽ വിയോജക പ്രവണത വർധിക്കുന്നു. ഹമ്മിംഗിലെ ക്രമബദ്ധമായ ശ്വാസം, ശബ്ദം, കമ്പനം, ശ്രദ്ധ എന്നിവ വിവിധ പ്രവർത്തനങ്ങളെ ഒരേ താളത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുവരുന്ന സംയോജകപ്രവണത വർധിപ്പിച്ചേക്കാം. ഇതിന്റെ ഫലമായി ശരീരം കൂടുതൽ സ്ഥിരതയുള്ള ചലനാത്മക സമതുലിതാവസ്ഥയിലേക്ക് മടങ്ങാൻ സഹായിക്കാം.
ഒരു ലളിതമായ അഭ്യാസമായി മൂക്കിലൂടെ ഏകദേശം 4 സെക്കൻഡ് ശ്വാസം അകത്തേക്ക് എടുത്ത്, 6–8 സെക്കൻഡ് “മ്മ്മ്…” എന്ന മൃദുവായ ശബ്ദത്തോടെ ശ്വാസം പുറത്തുവിടുന്നത് 5–10 മിനിറ്റ് ചെയ്യാം. ശബ്ദം ഉച്ചത്തിലാക്കേണ്ടതില്ല; മുഖത്തും മൂക്കിലും സുഖകരമായി അനുഭവപ്പെടുന്ന നേരിയ കമ്പനം മതിയാകും. ശ്വാസം പിടിച്ചുവയ്ക്കുകയോ ബലം പ്രയോഗിച്ച് ശ്വാസം പുറത്തേക്ക് തള്ളുകയോ ചെയ്യരുത്.
അതിനാൽ ഏറ്റവും ശാസ്ത്രീയമായി സൂക്ഷ്മമായ നിഗമനം ഇതാണ്: ഹമ്മിംഗ് മാനസിക സമ്മർദ്ദം കുറയ്ക്കാൻ സഹായിച്ചേക്കാം; അതിന്റെ പ്രധാന പ്രവർത്തനരീതികളിൽ മന്ദഗതിയിലുള്ള ശ്വാസം, ദീർഘമായ ശ്വാസം പുറത്തുവിടൽ, സ്വയംനിയന്ത്രിത നാഡീവ്യൂഹത്തിലെ മാറ്റങ്ങൾ, ശരീരകമ്പനം, ശ്രവണപ്രതികരണം, ശ്രദ്ധയുടെ ഏകാഗ്രത എന്നിവ ഉൾപ്പെടാം. ഹമ്മിംഗിന്റെ സ്വതന്ത്രമായ സമ്മർദ്ദക്കുറവ് ഫലം ഉറപ്പിക്കാൻ കൂടുതൽ വലിയ നിയന്ത്രിത പഠനങ്ങൾ ആവശ്യമാണ്.
ഉറക്കത്തിലേക്കുള്ള തയ്യാറെടുപ്പിലും ഹമ്മിംഗിന് സഹായകമായ പങ്കുണ്ടാകാം. ദീർഘമായി ശ്വാസം പുറത്തുവിടുന്നതും ശ്രദ്ധയെ ഒരു ഏകതാനമായ ശബ്ദത്തിലേക്ക് കേന്ദ്രീകരിക്കുന്നതും ശരീരത്തിലെ അമിത ഉത്തേജനം കുറയ്ക്കാൻ സഹായിച്ചേക്കാം. അതിനാൽ ഉറങ്ങുന്നതിന് മുമ്പുള്ള ശാന്തീകരണ അഭ്യാസമായി ഹമ്മിംഗ് ഉപയോഗിക്കാം. എന്നാൽ ദീർഘകാല ഉറക്കവൈകല്യത്തിന് ഹമ്മിംഗ് ഒരു സ്വതന്ത്ര ചികിത്സയാണെന്ന് തെളിയിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ല.
ശ്വാസവാഹിനികളുടെ ആരോഗ്യത്തിന്റെ കാര്യത്തിലും ഹമ്മിംഗിന് ചില സാധ്യതകളുണ്ട്. മൂക്ക്, സൈനസുകൾ, ശ്വാസവാഹിനികൾ എന്നിവ വെറും വായു കടന്നുപോകുന്ന വഴികളല്ല; അവ വായുവിന്റെ താപനിലയും ഈർപ്പവും നിയന്ത്രിക്കുകയും ശ്ലേഷ്മം, ചെറുരോമങ്ങളുടെ ചലനം, പ്രതിരോധപ്രോട്ടീനുകൾ എന്നിവയിലൂടെ ശ്വാസവാഹിനികളെ സംരക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന സജീവ ജൈവഘടകങ്ങളാണ്. ഹമ്മിംഗ് നാസികാവഴിയിലെ വായുപ്രവാഹത്തെയും സൈനസുകളിലെ വായുവിന്റെ കൈമാറ്റത്തെയും നൈട്രിക് ഓക്സൈഡിന്റെ പ്രാദേശിക സാന്നിധ്യത്തെയും സ്വാധീനിക്കുന്നതിനാൽ ശ്വാസവാഹിനികളുടെ പ്രാദേശിക പരിസ്ഥിതിയിൽ ചില മാറ്റങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കാനുള്ള സാധ്യതയുണ്ട്. എന്നാൽ ആസ്ത്മ, ദീർഘകാല സൈനസ് വീക്കം, മൂക്കിലെ ദശവളർച്ച, ശ്വാസകോശരോഗങ്ങൾ തുടങ്ങിയവയുടെ ചികിത്സയിൽ ഹമ്മിംഗിന്റെ പ്രയോജനം ഉറപ്പിക്കാൻ കൂടുതൽ നിയന്ത്രിത പഠനങ്ങൾ ആവശ്യമാണ്.
ഇതിലൂടെ ഹമ്മിംഗിനും പ്രതിരോധവ്യവസ്ഥയ്ക്കും ഇടയിലുള്ള ബന്ധത്തെക്കുറിച്ചും ഒരു ഗവേഷണചോദ്യം ഉയരുന്നു. ശ്വാസവാഹിനി പുറംലോകവുമായി നിരന്തരം സമ്പർക്കത്തിലിരിക്കുന്ന ശരീരത്തിന്റെ അതിർത്തിയാണ്. വായുപ്രവാഹം, ശ്ലേഷ്മം, ചെറുരോമങ്ങളുടെ ചലനം, കോശപാളി, രോഗാണുനിരോധക തന്മാത്രകൾ, ജന്മസിദ്ധമായ പ്രതിരോധം, ആർജിത പ്രതിരോധം എന്നിവ ചേർന്നാണ് ഈ സംരക്ഷണം നടക്കുന്നത്. ഹമ്മിംഗിലൂടെ വായുപ്രവാഹത്തിലും നാസികയിലെ നൈട്രിക് ഓക്സൈഡിലും മാറ്റമുണ്ടാകുന്നുവെങ്കിൽ ശ്വാസവാഹിനിയിലെ പ്രാദേശിക പ്രതിരോധപ്രവർത്തനങ്ങളെ അത് സ്വാധീനിക്കുമോ എന്നത് പരീക്ഷിക്കാവുന്ന ഒരു ശാസ്ത്രീയ ചോദ്യമാണ്. എന്നാൽ നിലവിൽ ഹമ്മിംഗ് ശരീരത്തിന്റെ പൊതുവായ പ്രതിരോധശേഷി വർധിപ്പിക്കുന്നു എന്ന് ഉറപ്പിച്ച് പറയാൻ മതിയായ തെളിവില്ല.
ഇവിടെ ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്സ് എന്ന ആശയരീതിയുമായി ഒരു രസകരമായ ബന്ധം കണ്ടെത്താൻ കഴിയും. ഹമ്മിംഗിലെ ശ്വാസം, ശബ്ദം, കമ്പനം, ശ്രവണപ്രതികരണം, ഹൃദയ-ശ്വാസ ഏകോപനം, സ്വയംനിയന്ത്രിത നാഡീവ്യൂഹം എന്നിവ ഓരോന്നും പ്രത്യേകം നോക്കുമ്പോൾ സാധാരണ ജൈവപ്രക്രിയകളാണ്. എന്നാൽ അവ പരസ്പരം ചലനാത്മകമായി ബന്ധപ്പെടുമ്പോൾ അവയുടെ കൂട്ടത്തിൽ നിന്ന് ഒരു ഉയർന്നതലത്തിലുള്ള പുതിയ ഗുണം—ശാരീരികവും മാനസികവുമായ ശാന്തതയും സ്വയംനിയന്ത്രണവും—ഉദ്ഭവിക്കാം. ഇത് ഉദ്ഭവഗുണം എന്ന ആശയത്തിന്റെ ഒരു ചെറിയ ജൈവ ഉദാഹരണമായി കാണാം. ഇവിടെ ഉദ്ഭവിക്കുന്ന ഗുണം ഒരു പുതിയ പദാർത്ഥമല്ല; ഘടകങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള ബന്ധങ്ങളുടെ പ്രത്യേക ക്രമീകരണത്തിൽ നിന്ന് രൂപപ്പെടുന്ന ഒരു സമഗ്രഗുണമാണ്.
ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്സിൽ ഉപയോഗിക്കുന്ന സംയോജകബലംയും വിയോജകബലംയും എന്ന ആശയങ്ങളിലൂടെയും ഹമ്മിംഗിനെ സൈദ്ധാന്തികമായി കാണാം. സാധാരണ ജാഗ്രതാവസ്ഥയിൽ മസ്തിഷ്കവും ശരീരവും അനവധി ബാഹ്യ-ആന്തരിക ഉത്തേജനങ്ങൾ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നു. ചിന്തകൾ, വികാരങ്ങൾ, ദൃശ്യങ്ങൾ, ശബ്ദങ്ങൾ, ശരീരചലനങ്ങൾ, പരിസ്ഥിതിസൂചനകൾ എന്നിവ നിരന്തരം പരസ്പരം ഇടപെടുന്നു. ഹമ്മിംഗിൽ ശ്രദ്ധ ശ്വാസം, ശബ്ദം, കമ്പനം എന്നിവയുടെ ആവർത്തനാത്മകമായ ഒരു ക്രമത്തിലേക്ക് കൂടുതൽ ഏകോപിതമാകുന്നു. ഇതിനെ വിവിധ ശരീരപ്രക്രിയകൾ തമ്മിലുള്ള സംയോജകബലം താൽക്കാലികമായി വർധിക്കുന്നതായി സൈദ്ധാന്തികമായി കാണാം. അതേസമയം പുറംശബ്ദങ്ങൾ, ചിന്തകൾ, വികാരങ്ങൾ, ശ്വാസത്തിലെ ക്രമക്കേടുകൾ തുടങ്ങിയവ ഈ ഏകോപനത്തെ തകർക്കുന്ന വിയോജകബലങ്ങൾ ആയി പ്രവർത്തിക്കുന്നു.
എന്നാൽ ഹമ്മിംഗ് വിയോജകബലങ്ങളെ ഇല്ലാതാക്കുന്നില്ല. മറിച്ച് അവയുടെ സാന്നിധ്യത്തിനിടയിൽ ശരീരം ഒരു പുതിയ ചലനാത്മക സമതുലിതാവസ്ഥ കൈവരിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ട് ശാന്തതയെ പൂർണ്ണമായ നിശ്ചലാവസ്ഥയായി കാണേണ്ടതില്ല. അത് നിരന്തരം ഉണ്ടാകുന്ന അസന്തുലിതാവസ്ഥകൾക്കിടയിൽ ശരീരം പുനഃസ്ഥാപിക്കുന്ന ചലനാത്മക സമതുലിതാവസ്ഥയാണ്. ഈ ആശയം ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്സിലെ ചലനവും വിരുദ്ധബലങ്ങളും തമ്മിലുള്ള പരസ്പരപ്രവർത്തനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ചിന്തയുമായി പൊരുത്തപ്പെടുന്ന ഒരു സൈദ്ധാന്തിക മാതൃക നൽകുന്നു.
ഇവിടെ “ഏകോപനം” എന്നത് ക്വാണ്ടം ഭൗതികശാസ്ത്രത്തിലെ സാങ്കേതിക അർത്ഥത്തിലുള്ള ക്വാണ്ടം ഏകോപനവുമായി തുല്യമാക്കരുത്. ഹമ്മിംഗിൽ കാണുന്ന ശ്വാസം, ഹൃദയമിടിപ്പ്, ശ്രവണപ്രതികരണം, സ്വയംനിയന്ത്രിത നാഡീവ്യൂഹം എന്നിവയുടെ ഏകോപനം ഒരു ശാരീരിക ഏകോപനാവസ്ഥയാണ്. അതിനെ നേരിട്ട് ക്വാണ്ടം ഭൗതികശാസ്ത്രത്തിലെ ക്വാണ്ടം ഏകോപനമായി വിശേഷിപ്പിക്കാൻ ഇപ്പോൾ ശാസ്ത്രീയ തെളിവില്ല. ഈ വ്യത്യാസം സൂക്ഷിക്കുന്നത് ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്സിനെ കൂടുതൽ കൃത്യവും പരീക്ഷിക്കാവുന്നതുമായ സൈദ്ധാന്തിക ചട്ടക്കൂടായി വികസിപ്പിക്കാൻ സഹായിക്കും.
ചികിത്സാപരമായ സാധ്യതകളെ സംഗ്രഹിക്കുമ്പോൾ, ഹമ്മിംഗിന്റെ ഏറ്റവും യുക്തിസഹമായ പ്രയോഗം ഒരു ശരീര-മനഃ സ്വയംനിയന്ത്രണരീതിയായി കാണുന്നതിലാണ്. സമ്മർദ്ദം കുറയ്ക്കൽ, ശാന്തത വർധിപ്പിക്കൽ, ശ്വാസനിയന്ത്രണം, ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കൽ, സ്വയംനിയന്ത്രിത നാഡീവ്യൂഹത്തിന്റെ സമതുലിതാവസ്ഥ മെച്ചപ്പെടുത്തൽ എന്നിവയിൽ ഇതിന് സഹായകമായ പങ്കുണ്ടാകാം. നാസികയിലെ നൈട്രിക് ഓക്സൈഡിന്റെ വർധനയും സൈനസുകളിലെ വായുസഞ്ചാരവും നേരിട്ട് അളക്കാൻ കഴിയുന്ന ശാരീരിക പ്രതിഭാസങ്ങളാണ്. എന്നാൽ ഉയർന്ന രക്തസമ്മർദ്ദം, ദീർഘകാല സൈനസ് രോഗങ്ങൾ, ആസ്ത്മ, വിഷാദരോഗം, ഹൃദ്രോഗങ്ങൾ തുടങ്ങിയ രോഗങ്ങൾക്ക് ഹമ്മിംഗ് സ്വതന്ത്രമായ ചികിത്സയാണെന്ന് ഇപ്പോഴും പറയാനാവില്ല. അതിനാൽ ആവശ്യമായ വൈദ്യചികിത്സയ്ക്ക് പകരം ഉപയോഗിക്കാതെ, അനുയോജ്യമായ സാഹചര്യങ്ങളിൽ സഹായകമായ ഒരു സ്വയംനിയന്ത്രണരീതിയായി ഉപയോഗിക്കുന്നതാണ് ശാസ്ത്രീയമായി കൂടുതൽ ഉചിതം.
പ്രായോഗികമായി, ആരോഗ്യവാനായ ഒരാൾക്ക് വളരെ ലളിതമായി ഹമ്മിംഗ് അഭ്യസിക്കാം. മൂക്കിലൂടെ സുഖകരമായി ശ്വാസം അകത്തേക്ക് എടുക്കുക. തുടർന്ന് ബലം പ്രയോഗിക്കാതെ “മ്മ്മ്…” എന്ന മൃദുവായ ശബ്ദത്തോടെ പതുക്കെ ശ്വാസം പുറത്തുവിടുക. ഏകദേശം നാലോ അഞ്ചോ സെക്കൻഡ് ശ്വാസം അകത്തേക്ക് എടുക്കുകയും ആറോ എട്ടോ സെക്കൻഡ് ഹമ്മിംഗോടെ ശ്വാസം പുറത്തുവിടുകയും ചെയ്യാം. അഞ്ചു മുതൽ പത്തു മിനിറ്റ് വരെ സൗകര്യപ്രദമായി ചെയ്യാം. ശബ്ദം ഉച്ചത്തിലാക്കേണ്ട ആവശ്യമില്ല. മുഖത്തും മൂക്കിലും നെഞ്ചിലും സുഖകരമായി അനുഭവപ്പെടുന്ന മൃദുവായ കമ്പനം മതിയാകും. ശ്വാസം ദീർഘനേരം പിടിച്ചുവയ്ക്കുകയോ ബലമായി ശ്വാസം പുറത്തേക്ക് തള്ളുകയോ അതിവേഗം ശ്വസിച്ച് തലചുറ്റൽ ഉണ്ടാക്കുകയോ ചെയ്യരുത്.
അവസാനമായി, ഹമ്മിംഗിന്റെ ശാസ്ത്രീയ പ്രാധാന്യം അതിന്റെ ലാളിത്യത്തിലും ഒരേസമയം പല ജൈവതലങ്ങളെ സ്വാധീനിക്കുന്ന കഴിവിലുമാണ്. ഒരു ചെറിയ “മ്മ്മ്…” എന്ന ശബ്ദത്തിനുള്ളിൽ ശ്വാസത്തിന്റെ യാന്ത്രികത, നാസികയിലെ വായുസഞ്ചാരം, സൈനസ് വായുസഞ്ചാരം, നൈട്രിക് ഓക്സൈഡ്, ശബ്ദകമ്പനം, ശ്രവണപ്രതികരണം, ശരീരാന്തർബോധം, ഹൃദയവും ശ്വാസവും തമ്മിലുള്ള ഏകോപനം, ഹൃദയമിടിപ്പിലെ വ്യതിയാനം, സ്വയംനിയന്ത്രിത നാഡീവ്യൂഹം, ശ്രദ്ധ, വൈകാരികനിയന്ത്രണം എന്നിവ പരസ്പരം ബന്ധപ്പെടുന്നു. അതിനാൽ ഹമ്മിംഗിനെ വെറും ആത്മീയ അഭ്യാസമായി മാത്രം കാണുന്നതും, എല്ലാ രോഗങ്ങളും സുഖപ്പെടുത്തുന്ന അത്ഭുതചികിത്സയായി കാണുന്നതും ഒരുപോലെ അപര്യാപ്തമാണ്.
കൂടുതൽ യുക്തിസഹമായ സമീപനം ഹമ്മിംഗിനെ ശ്വാസം, ശബ്ദം, കമ്പനം, മസ്തിഷ്കം, ഹൃദയം, നാഡീവ്യൂഹം, ശരീരത്തിന്റെ ആന്തരിക പരിസ്ഥിതി എന്നിവ തമ്മിലുള്ള പരസ്പരപ്രവർത്തനത്തിലൂടെ സ്വയംനിയന്ത്രണം സൃഷ്ടിക്കുന്ന ലളിതമായ ജൈവശാസ്ത്രപരമായ പ്രക്രിയയായി കാണുകയാണ്. ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്സിന്റെ കാഴ്ചപ്പാടിൽ, വിവിധ ജൈവപ്രക്രിയകൾ തമ്മിലുള്ള സംയോജകബലം വർധിപ്പിച്ച് ഒരു താൽക്കാലിക സമഗ്രത സൃഷ്ടിക്കുന്നതായും, അതേസമയം നിരന്തരം പ്രവർത്തിക്കുന്ന വിയോജകബലങ്ങൾ ഈ സമഗ്രതയെ വെല്ലുവിളിക്കുന്നതായും ഇതിനെ സൈദ്ധാന്തികമായി വ്യാഖ്യാനിക്കാം. അതിനാൽ ഹമ്മിംഗിലൂടെ ലഭിക്കുന്ന ശാന്തത ഒരു നിശ്ചലാവസ്ഥയല്ല; മറിച്ച് തുടർച്ചയായ വ്യതിയാനങ്ങൾക്കിടയിൽ ശരീരം സ്വയം പുനഃസംഘടിപ്പിച്ച് കൈവരിക്കുന്ന ചലനാത്മക സമതുലിതാവസ്ഥയാണ്.
ഈ അർത്ഥത്തിൽ ഹമ്മിംഗ് ഒരു ചെറിയ ശബ്ദപ്രവർത്തനം മാത്രമല്ല. ശ്വാസം, കമ്പനം, നാസികയിലെ രാസപരിസ്ഥിതി, ഹൃദയമിടിപ്പ്, നാഡീവ്യൂഹം, ശ്രദ്ധ, വികാരം എന്നിവയെ ഒരൊറ്റ പ്രതികരണചക്രത്തിൽ ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന ഒരു ലളിതമായ ജൈവ സ്വയംനിയന്ത്രണപ്രക്രിയയാണ് അത്. ഇതിന്റെ ശാരീരിക ഫലങ്ങൾ കൂടുതൽ കൃത്യമായി അളക്കുകയും, അവയുടെ തന്മാത്രാതല പ്രവർത്തനരീതികൾ കണ്ടെത്തുകയും, ദീർഘകാല ചികിത്സാപരമായ ഫലങ്ങൾ നിയന്ത്രിത പഠനങ്ങളിലൂടെ പരിശോധിക്കുകയും ചെയ്യുന്നത് ഭാവിയിലെ പ്രധാനപ്പെട്ട ഗവേഷണ മേഖലയാകാം.
ഹമ്മിംഗിനെക്കുറിച്ചുള്ള ഇപ്പോഴത്തെ അറിവ് പ്രധാനമായും അതിന്റെ തൽക്ഷണ ശാരീരിക ഫലങ്ങളിലാണ് കേന്ദ്രീകരിച്ചിരിക്കുന്നത്. എന്നാൽ ഇതിനെ ഒരു സമഗ്രമായ ശരീര-മനഃ സ്വയംനിയന്ത്രണ പ്രക്രിയയായി മനസ്സിലാക്കണമെങ്കിൽ കൂടുതൽ ആഴത്തിലുള്ള ഗവേഷണം ആവശ്യമാണ്. പ്രത്യേകിച്ച് ഹമ്മിംഗിന്റെ ഫലം വെറും മന്ദഗതിയിലുള്ള ശ്വാസത്തിന്റെ ഫലമാണോ, അതോ ശബ്ദവും കമ്പനവും നാസികയിലെ വായുസഞ്ചാരവും ചേർന്ന് അതിന് അധികമായ ഒരു ജൈവപ്രഭാവം നൽകുന്നുണ്ടോ എന്നതാണ് ഏറ്റവും അടിസ്ഥാനപരമായ ചോദ്യം. ഈ വ്യത്യാസം കണ്ടെത്താൻ സാധിച്ചാൽ ഹമ്മിംഗിന്റെ പ്രത്യേകത ശാസ്ത്രീയമായി കൂടുതൽ വ്യക്തമായി നിർവചിക്കാനാകും.
ഇതിനായി നാല് വ്യത്യസ്ത അവസ്ഥകളെ തമ്മിൽ താരതമ്യം ചെയ്യാവുന്നതാണ്. ഒന്നാമത്തെ വിഭാഗം സാധാരണ ശ്വാസം മാത്രം എടുക്കുന്നവരായിരിക്കണം. രണ്ടാമത്തെ വിഭാഗം ശബ്ദമില്ലാതെ മന്ദഗതിയിൽ ശ്വസിക്കുന്നവരായിരിക്കണം. മൂന്നാമത്തെ വിഭാഗം സാധാരണ ശ്വാസനിരക്കിൽ ഹമ്മിംഗ് ചെയ്യുന്നവരായിരിക്കണം. നാലാമത്തെ വിഭാഗം മന്ദഗതിയിലുള്ള ശ്വാസത്തോടൊപ്പം ഹമ്മിംഗ് ചെയ്യുന്നവരായിരിക്കണം. ഈ നാല് വിഭാഗങ്ങളിലും ഹൃദയമിടിപ്പ്, ഹൃദയമിടിപ്പിലെ വ്യതിയാനം, രക്തസമ്മർദ്ദം, ശ്വാസനിരക്ക്, നാസികയിലെ നൈട്രിക് ഓക്സൈഡ്, രക്തത്തിലെ ഓക്സിജൻ സാന്ദ്രത, ഉമിനീരിലെ സമ്മർദ്ദസൂചകങ്ങൾ, മസ്തിഷ്ക വൈദ്യുതപ്രവർത്തനം തുടങ്ങിയവ അളക്കുകയാണെങ്കിൽ ഹമ്മിംഗിന്റെ സ്വതന്ത്ര സംഭാവന കൂടുതൽ വ്യക്തമായി തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയും.
ഇത്തരം പഠനത്തിൽ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട ചോദ്യം “ഹമ്മിംഗ് ഫലപ്രദമാണോ?” എന്നത് മാത്രമാകരുത്. അതിനേക്കാൾ ശാസ്ത്രീയമായി പ്രാധാന്യമുള്ള ചോദ്യമാണ് “ഹമ്മിംഗിന്റെ ഏത് ഘടകമാണ് ഏത് ഫലത്തിന് ഉത്തരവാദി?” എന്നത്. മന്ദഗതിയിലുള്ള ശ്വാസമാണോ പ്രധാന ഘടകം? ദീർഘമായ ശ്വാസം പുറത്തുവിടലാണോ? നാസികയിലെ വായുപ്രവാഹത്തിലെ ആന്ദോളനമാണോ? ശബ്ദകമ്പനമാണോ? ശ്രവണപ്രതികരണമാണോ? അതോ ഇവയുടെ പരസ്പരബന്ധത്തിൽ നിന്നുണ്ടാകുന്ന സംയുക്തഫലമാണോ? ഈ ചോദ്യത്തിന് ഉത്തരം ലഭിച്ചാൽ ഹമ്മിംഗിന്റെ ജൈവപ്രവർത്തനരീതി കൂടുതൽ കൃത്യമായി നിർവചിക്കാനാകും.
ഇതിൽ നാസികയിലെ നൈട്രിക് ഓക്സൈഡ് പ്രത്യേക പ്രാധാന്യമുള്ള അളവുകോലായിരിക്കും. സാധാരണ ശ്വാസം, മന്ദശ്വാസം, ഹമ്മിംഗ്, മന്ദഹമ്മിംഗ് എന്നിവയിൽ നാസികാ നൈട്രിക് ഓക്സൈഡിന്റെ മാറ്റം ഒരേ വ്യക്തിയിൽ പല ഘട്ടങ്ങളിലായി അളക്കാവുന്നതാണ്. ഹമ്മിംഗിന്റെ ദൈർഘ്യം, ശബ്ദത്തിന്റെ ആവൃത്തി, ശബ്ദത്തിന്റെ തീവ്രത, ശ്വാസം പുറത്തുവിടുന്ന വേഗത എന്നിവ മാറ്റുമ്പോൾ നൈട്രിക് ഓക്സൈഡിന്റെ പ്രതികരണം എങ്ങനെ മാറുന്നു എന്നും പരിശോധിക്കാം. ഇതുവഴി ഹമ്മിംഗും നാസികയിലെ നൈട്രിക് ഓക്സൈഡ് ഉൽപ്പാദനവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം വെറും സാന്നിധ്യബന്ധമാണോ, അതോ വ്യക്തമായ അളവുകോൽബന്ധമാണോ എന്നു മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയും.
ഹമ്മിംഗിന്റെ ശബ്ദത്തിന്റെ ആവൃത്തിക്കും പ്രത്യേക പ്രാധാന്യമുണ്ടാകാം. മനുഷ്യർ വ്യത്യസ്ത ശബ്ദഉയരങ്ങളിലും വ്യത്യസ്ത ശബ്ദതീവ്രതകളിലും ഹമ്മിംഗ് ചെയ്യുന്നു. കുറഞ്ഞ ആവൃത്തിയിലുള്ള ഹമ്മിംഗും ഉയർന്ന ആവൃത്തിയിലുള്ള ഹമ്മിംഗും മുഖത്തും തലയോട്ടിയിലും നെഞ്ചിലും സൃഷ്ടിക്കുന്ന കമ്പനങ്ങൾ ഒരുപോലെയായിരിക്കണമെന്നില്ല. അതിനാൽ ശബ്ദത്തിന്റെ ആവൃത്തി മാറ്റുമ്പോൾ ശ്വാസനിരക്ക്, ഹൃദയമിടിപ്പ്, ഹൃദയമിടിപ്പിലെ വ്യതിയാനം, നാസികാ നൈട്രിക് ഓക്സൈഡ്, മസ്തിഷ്ക വൈദ്യുതപ്രവർത്തനം തുടങ്ങിയവയിൽ എന്ത് വ്യത്യാസമുണ്ടാകുന്നു എന്നത് പഠിക്കാവുന്നതാണ്. അങ്ങനെ “ഏത് തരത്തിലുള്ള ഹമ്മിംഗാണ് കൂടുതൽ ഫലപ്രദം?” എന്ന പ്രായോഗിക ചോദ്യത്തിനും ശാസ്ത്രീയ ഉത്തരം ലഭിക്കാം.
ഹമ്മിംഗിന്റെ മറ്റൊരു പ്രധാന ഗവേഷണമേഖല മസ്തിഷ്കമാണ്. ഹമ്മിംഗ് ചെയ്യുമ്പോൾ ശ്രദ്ധയുടെ സ്വഭാവം മാറുന്നുണ്ടോ, മസ്തിഷ്കത്തിലെ വിവിധ ഭാഗങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള പ്രവർത്തനസമന്വയം വർധിക്കുന്നുണ്ടോ, ശബ്ദവും ശ്വാസവും തമ്മിലുള്ള താളാനുരണനം മസ്തിഷ്കത്തിലെ പ്രത്യേക തരത്തിലുള്ള വൈദ്യുതതരംഗങ്ങളെ സ്വാധീനിക്കുന്നുണ്ടോ തുടങ്ങിയ കാര്യങ്ങൾ മസ്തിഷ്ക വൈദ്യുതരേഖ, മസ്തിഷ്കചിത്രീകരണം തുടങ്ങിയ രീതികളിലൂടെ പരിശോധിക്കാവുന്നതാണ്. എന്നാൽ ഇവിടെ വീണ്ടും ഒരു സൂക്ഷ്മത ആവശ്യമാണ്. ഏതെങ്കിലും പ്രത്യേക മസ്തിഷ്കതരംഗം വർധിച്ചു എന്നത് മാത്രം “ധ്യാനാവസ്ഥ” അല്ലെങ്കിൽ “ഉയർന്ന ബോധാവസ്ഥ” ഉണ്ടായി എന്നതിന് തെളിവല്ല. മസ്തിഷ്കത്തിലെ മാറ്റങ്ങളെ പെരുമാറ്റപരവും ശരീരശാസ്ത്രപരവുമായ അളവുകളുമായി ചേർത്താണ് വ്യാഖ്യാനിക്കേണ്ടത്.
ഹമ്മിംഗും മാനസിക സമ്മർദ്ദവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധവും ദീർഘകാല പഠനങ്ങൾക്ക് വിധേയമാക്കാവുന്നതാണ്. ഒരു ദിവസം അഞ്ച് മുതൽ പത്ത് മിനിറ്റ് വരെ ഹമ്മിംഗ് ചെയ്യുന്നവരെയും അത്തരം അഭ്യാസമില്ലാത്തവരെയും ആഴ്ചകളും മാസങ്ങളും പിന്തുടർന്ന് സമ്മർദ്ദത്തിന്റെ അളവ്, ഉറക്കത്തിന്റെ ഗുണനിലവാരം, ഹൃദയമിടിപ്പിലെ വ്യതിയാനം, രക്തസമ്മർദ്ദം, മാനസികക്ഷേമം എന്നിവ പരിശോധിക്കാം. ഇതിലൂടെ ഹമ്മിംഗ് ഒരു തൽക്ഷണ ശാന്തീകരണപ്രവർത്തനം മാത്രമാണോ, അതോ സ്ഥിരമായി അഭ്യസിക്കുമ്പോൾ ശരീരത്തിന്റെ സ്വയംനിയന്ത്രണശേഷിയിൽ ദീർഘകാല മാറ്റം ഉണ്ടാക്കുമോ എന്നത് പരിശോധിക്കാനാകും.
ഇവിടെ ശരീരത്തിന്റെ പൊരുത്തപ്പെടൽശേഷി എന്ന ആശയവും പ്രധാനമാണ്. ഒരിക്കൽ ഹമ്മിംഗ് ചെയ്തപ്പോൾ ലഭിക്കുന്ന പ്രതികരണവും ആഴ്ചകളോളം ആവർത്തിച്ച് ചെയ്തശേഷം ലഭിക്കുന്ന പ്രതികരണവും ഒരുപോലെയാകണമെന്നില്ല. തുടർച്ചയായ അഭ്യാസം ശ്വാസനിയന്ത്രണത്തെ കൂടുതൽ കാര്യക്ഷമമാക്കുകയും ശരീരത്തിന് ചെറിയ സമ്മർദ്ദാവസ്ഥകളിൽ നിന്ന് വേഗത്തിൽ സമതുലിതാവസ്ഥയിലേക്ക് മടങ്ങാനുള്ള കഴിവ് വർധിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുമെങ്കിൽ അത് ഒരു പരിശീലനഫലമായി കണക്കാക്കാം. ഇതിനെ ശരീരത്തിന്റെ സ്വയംനിയന്ത്രണശേഷിയുടെ പരിശീലനം എന്ന നിലയിൽ പഠിക്കാവുന്നതാണ്.
ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്സിന്റെ കാഴ്ചപ്പാടിൽ ഇത് കൂടുതൽ രസകരമാണ്. ഒരു ജൈവവ്യവസ്ഥ ഒരിക്കലും പൂർണ്ണമായ നിശ്ചലതയിൽ നിലനിൽക്കുന്നില്ല. നിരന്തരം പുറത്തുനിന്നും അകത്തുനിന്നും വ്യതിയാനങ്ങൾ ഉണ്ടാകുന്നു. ശരീരതാപനില, രക്തസമ്മർദ്ദം, ശ്വാസനിരക്ക്, ഹൃദയമിടിപ്പ്, ഹോർമോണുകൾ, നാഡീവ്യൂഹ പ്രവർത്തനം, മാനസികാവസ്ഥ എന്നിവ നിരന്തരം മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ഈ മാറ്റങ്ങൾക്കിടയിലും ജീവൻ നിലനിർത്തുന്ന പ്രവർത്തനങ്ങൾ ഒരു പരിധിക്കുള്ളിൽ ക്രമീകരിക്കപ്പെടുന്നു. അതിനാൽ ആരോഗ്യത്തെ ഒരു നിശ്ചലാവസ്ഥയായി കാണുന്നതിനു പകരം തുടർച്ചയായ വ്യതിയാനങ്ങൾക്കിടയിൽ ക്രമവും അക്രമവും തമ്മിലുള്ള ചലനാത്മക സമതുലിതാവസ്ഥയായി കാണാം.
ഈ കാഴ്ചപ്പാടിൽ ഹമ്മിംഗ് ഒരു ചെറിയ പുറംപ്രേരകമായി പ്രവർത്തിച്ച് ശരീരത്തിലെ വിവിധ തലങ്ങളിൽ പ്രതികരണങ്ങളുടെ ഒരു ശൃംഖല ആരംഭിക്കുന്നു. ശബ്ദവും ശ്വാസവും ആദ്യം ശ്വാസവ്യവസ്ഥയെ സ്വാധീനിക്കുന്നു. ശ്വാസവ്യവസ്ഥ ഹൃദയത്തെ സ്വാധീനിക്കുന്നു. ഹൃദയവും ശ്വാസവും ചേർന്ന് സ്വയംനിയന്ത്രിത നാഡീവ്യൂഹത്തെ സ്വാധീനിക്കുന്നു. നാഡീവ്യൂഹത്തിലെ മാറ്റങ്ങൾ ശ്രദ്ധയെയും വികാരങ്ങളെയും സ്വാധീനിക്കുന്നു. ശ്രദ്ധയും വികാരങ്ങളും വീണ്ടും ശ്വാസത്തെ സ്വാധീനിക്കുന്നു. അങ്ങനെ ആദ്യത്തെ ചെറിയ പ്രേരകമായ ഹമ്മിംഗ് ഒരു പ്രതികരണവലയമായി വികസിക്കുന്നു.
ഇതാണ് ഹമ്മിംഗിനെ ഒരു സമഗ്ര ജൈവപ്രക്രിയയായി കാണാനുള്ള പ്രധാന കാരണം. ഒരു ശബ്ദം മാത്രം ശരീരത്തെ ചികിത്സിക്കുന്നില്ല. ശബ്ദം സൃഷ്ടിക്കുന്ന ശ്വാസക്രമം, ശബ്ദകമ്പനം, നാസികാവായുപ്രവാഹം, ശ്രവണപ്രതികരണം, ശരീരാന്തർബോധം, ഹൃദയ-ശ്വാസ ഏകോപനം, സ്വയംനിയന്ത്രിത നാഡീവ്യൂഹം എന്നിവ തമ്മിലുള്ള ബന്ധമാണ് പ്രധാനപ്പെട്ടത്. അതിനാൽ ഹമ്മിംഗിന്റെ ഫലത്തെ ഒരു ഒറ്റ ഘടകത്തിന്റെ ഫലമായി കാണുന്നതിനെക്കാൾ ഘടകങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തിന്റെ ഫലമായി കാണുന്നതാണ് കൂടുതൽ യുക്തിസഹം.
ഇവിടെ സംയോജകബലവും വിയോജകബലവും എന്ന ആശയങ്ങൾക്ക് കൂടുതൽ ആഴത്തിലുള്ള അർത്ഥം ലഭിക്കുന്നു. ശരീരത്തിലെ വിവിധ പ്രവർത്തനങ്ങളെ പരസ്പരം ബന്ധിപ്പിച്ച് ഒരു ഏകോപിത പ്രവർത്തനത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുവരുന്ന പ്രവണതയെ സംയോജകബലമായി കാണാം. ഈ ഏകോപനത്തെ നിരന്തരം തകർക്കുന്ന ആന്തരികവും ബാഹ്യവുമായ മാറ്റങ്ങളെ വിയോജകബലമായി കാണാം. എന്നാൽ ജീവൻ നിലനിൽക്കുന്നത് സംയോജകബലം മാത്രം പ്രവർത്തിക്കുന്നതിനാലല്ല. വിയോജകബലങ്ങൾ ഇല്ലെങ്കിൽ മാറ്റവും പൊരുത്തപ്പെടലും ഉണ്ടാകില്ല. അതുപോലെ വിയോജകബലങ്ങൾ പൂർണ്ണമായി മേൽക്കൈ നേടുകയാണെങ്കിൽ ക്രമം തകരും. ആരോഗ്യകരമായ ജൈവാവസ്ഥ എന്നത് ഈ രണ്ടു പ്രവണതകളുടെയും തുടർച്ചയായ പരസ്പരപ്രവർത്തനത്തിൽ നിന്നുള്ള ചലനാത്മക സമതുലിതാവസ്ഥയാണ്.
ഹമ്മിംഗിലൂടെ ഈ സമതുലിതാവസ്ഥയെ ബോധപൂർവം സ്വാധീനിക്കാൻ കഴിയുമെന്നതാണ് അതിന്റെ പ്രത്യേകത. സാധാരണയായി ശരീരത്തിന്റെ സ്വയംനിയന്ത്രിത പ്രവർത്തനങ്ങളിൽ ഭൂരിഭാഗവും ബോധപൂർവമല്ല. ഹൃദയമിടിപ്പ്, രക്തക്കുഴലുകളുടെ വ്യാസം, ദഹനപ്രവർത്തനം തുടങ്ങിയവയെ നാം നേരിട്ട് നിയന്ത്രിക്കുന്നില്ല. എന്നാൽ ശ്വാസം ഒരു പ്രത്യേക ഇടനില സംവിധാനമാണ്. അത് സ്വയംനിയന്ത്രിതമായും ബോധപൂർവമായും നിയന്ത്രിക്കാനാകും. ഹമ്മിംഗ് ഈ പ്രത്യേക കഴിവ് ഉപയോഗിക്കുന്നു. ബോധപൂർവം ശ്വാസത്തെ മാറ്റുന്നതിലൂടെ സ്വയംനിയന്ത്രിത നാഡീവ്യൂഹത്തെ പരോക്ഷമായി സ്വാധീനിക്കാനുള്ള ഒരു മാർഗമായി ഹമ്മിംഗ് പ്രവർത്തിക്കുന്നു.
ഈ ആശയം കൂടുതൽ വികസിപ്പിച്ചാൽ ബോധവും ശരീരവും തമ്മിലുള്ള ദ്വിമുഖബന്ധം എന്ന പ്രധാനപ്പെട്ട പ്രശ്നത്തിലേക്ക് എത്താം. മനസ്സ് ശരീരത്തെ സ്വാധീനിക്കുന്നു എന്നത് മനഃശാസ്ത്രത്തിലും നാഡീശാസ്ത്രത്തിലും വ്യാപകമായി അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടതാണ്. എന്നാൽ ശരീരത്തിലെ മാറ്റങ്ങൾ മനസ്സിനെയും സ്വാധീനിക്കുന്നു. ശ്വാസം മന്ദമാകുമ്പോൾ മാനസിക ഉത്തേജനം കുറയാം; ശരീരത്തിലെ ഹൃദയ-ശ്വാസ ഏകോപനം മാറുമ്പോൾ വൈകാരികാവസ്ഥയിലും മാറ്റമുണ്ടാകാം. ഹമ്മിംഗ് ഈ ദ്വിമുഖബന്ധത്തെ ബോധപൂർവം ഉപയോഗിക്കുന്ന ഒരു ലളിതമായ മാർഗമായി കാണാവുന്നതാണ്.
ഇത് ചികിത്സാശാസ്ത്രത്തിന് ഒരു പ്രധാനപ്പെട്ട സന്ദേശം നൽകുന്നു. മനുഷ്യശരീരത്തെ വിവിധ അവയവങ്ങളുടെ കൂട്ടമായി മാത്രം കാണുന്നതിനുപകരം പരസ്പരം ബന്ധിപ്പിച്ചിരിക്കുന്ന ഒരു ചലനാത്മക സമഗ്രവ്യവസ്ഥയായി കാണേണ്ടതുണ്ട്. ശ്വാസകോശം, ഹൃദയം, മസ്തിഷ്കം, നാഡീവ്യൂഹം, രക്തചംക്രമണം, പ്രതിരോധവ്യവസ്ഥ, മനഃശാസ്ത്രപരമായ പ്രവർത്തനങ്ങൾ എന്നിവ പരസ്പരം സ്വാധീനിക്കുന്നു. ഒരു സംവിധാനത്തിൽ ചെറിയ മാറ്റം മറ്റൊരു സംവിധാനത്തിൽ മാറ്റം സൃഷ്ടിക്കുകയും ആ മാറ്റം വീണ്ടും ആദ്യ സംവിധാനത്തിലേക്ക് തിരിച്ചെത്തുകയും ചെയ്യുന്നു. ഹമ്മിംഗ് ഈ പരസ്പരബന്ധത്തിന്റെ വളരെ ലളിതമായ ഒരു ഉദാഹരണമാണ്.
ഇതിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ ഭാവിയിൽ ഹമ്മിംഗിനെക്കുറിച്ചുള്ള ഗവേഷണം രോഗചികിത്സയിൽ മാത്രം കേന്ദ്രീകരിക്കേണ്ടതില്ല. ആരോഗ്യവാനായ വ്യക്തിയുടെ ശാരീരിക പ്രതിരോധശേഷി, സമ്മർദ്ദസഹിഷ്ണുത, സ്വയംനിയന്ത്രണശേഷി, ഉറക്കഗുണം, ശ്രദ്ധ, വൈകാരിക സ്ഥിരത എന്നിവ മെച്ചപ്പെടുത്തുന്നതിൽ ഇതിന് എന്ത് പങ്കുണ്ടെന്ന് പഠിക്കാനും കഴിയും. പ്രത്യേകിച്ച് വയോധികരിൽ ശ്വാസനിയന്ത്രണം, ഹൃദയമിടിപ്പിലെ വ്യതിയാനം, സമ്മർദ്ദനിയന്ത്രണം, ഉറക്കഗുണം തുടങ്ങിയ മേഖലകളിൽ ലളിതവും കുറഞ്ഞ ചെലവുള്ളതുമായ അഭ്യാസങ്ങൾക്ക് പ്രാധാന്യമുണ്ട്. എന്നാൽ ഇത്തരം പ്രയോഗങ്ങൾ ശാസ്ത്രീയമായി നിർദ്ദേശിക്കണമെങ്കിൽ പ്രായം, ആരോഗ്യസ്ഥിതി, മരുന്നുകൾ, ശ്വാസകോശ-ഹൃദയ പ്രവർത്തനം എന്നിവ പരിഗണിച്ചുള്ള നിയന്ത്രിത പഠനങ്ങൾ ആവശ്യമാണ്.
അതുകൊണ്ട് ഹമ്മിംഗിനെക്കുറിച്ചുള്ള ഏറ്റവും സമതുലിതമായ ശാസ്ത്രീയ നിഗമനം ഇങ്ങനെയാണ്: ഹമ്മിംഗ് ശരീരത്തിൽ അളക്കാവുന്ന ശാരീരിക മാറ്റങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുന്ന ലളിതമായ ഒരു ശ്വാസ-ശബ്ദപ്രക്രിയയാണ്. നാസികയിലെ നൈട്രിക് ഓക്സൈഡ് വർധിപ്പിക്കുക, സൈനസുകളിലെ വായുസഞ്ചാരം വർധിപ്പിക്കുക, ശ്വാസം മന്ദഗതിയാക്കുക, ഹൃദയവും ശ്വാസവും തമ്മിലുള്ള ഏകോപനം ശക്തിപ്പെടുത്തുക, സ്വയംനിയന്ത്രിത നാഡീവ്യൂഹത്തെ സ്വാധീനിക്കുക, ശ്രദ്ധയെ ആന്തരിക അനുഭവങ്ങളിലേക്ക് കേന്ദ്രീകരിക്കുക എന്നിവയാണ് അതിന്റെ പ്രധാനപ്പെട്ട സാധ്യതാപരമായ പ്രവർത്തനങ്ങൾ. ഇവയിൽ ചിലത് നേരിട്ട് പരീക്ഷണങ്ങളിലൂടെ തെളിയിക്കപ്പെട്ടവയാണ്; മറ്റുചിലത് ഇപ്പോഴും ഗവേഷണഘട്ടത്തിലാണ്.
അതിനാൽ ഹമ്മിംഗിന്റെ യഥാർത്ഥ പ്രാധാന്യം അതിനെ അത്ഭുതചികിത്സയായി പ്രഖ്യാപിക്കുന്നതിലല്ല, മറിച്ച് വളരെ ലളിതമായ ഒരു മനുഷ്യപ്രവർത്തനത്തിന് ശരീരത്തിലെ നിരവധി തലങ്ങളെ ഒരേസമയം സ്വാധീനിക്കാൻ കഴിയുന്നുവെന്ന വസ്തുതയിൽ ആണ്. ശ്വാസം, ശബ്ദം, കമ്പനം, നാസികയിലെ രാസപരിസ്ഥിതി, ഹൃദയം, നാഡീവ്യൂഹം, മസ്തിഷ്കം, ശ്രദ്ധ, വികാരം എന്നിവ തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തെ പഠിക്കാൻ ഹമ്മിംഗ് ഒരു സ്വാഭാവിക പരീക്ഷണരീതിപോലെയാണ്. ഈ ബന്ധങ്ങളെ കൂടുതൽ കൃത്യമായി അളക്കുകയും അവയുടെ കാരണ-ഫലബന്ധങ്ങൾ കണ്ടെത്തുകയും ചെയ്താൽ ഹമ്മിംഗിന്റെ ശാസ്ത്രീയ പ്രാധാന്യം കൂടുതൽ വ്യക്തമാകും.
ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്സിന്റെ ഭാഷയിൽ പറഞ്ഞാൽ, ഹമ്മിംഗ് സംയോജകബലവും വിയോജകബലവും തമ്മിലുള്ള നിരന്തരമായ ചലനാത്മക ഇടപെടലിലൂടെ ശരീരം താൽക്കാലികമായി കൂടുതൽ ഏകോപിതമായ പ്രവർത്തനാവസ്ഥ കൈവരിക്കുന്നതിന്റെ ഒരു ചെറിയ ജൈവ മാതൃകയായി കാണാം. എന്നാൽ ഈ സൈദ്ധാന്തിക വ്യാഖ്യാനം ശാരീരിക തെളിവുകൾക്ക് പകരമല്ല; മറിച്ച് അവയെ ഏകോപിപ്പിച്ച് മനസ്സിലാക്കാനുള്ള ഒരു ആശയചട്ടക്കൂടാണ്. ശാസ്ത്രീയമായി മുന്നോട്ടുപോകാനുള്ള ശരിയായ വഴി, അളക്കാവുന്ന പ്രതിഭാസം → ജൈവപ്രവർത്തനരീതി → തന്മാത്രാതല വിശദീകരണം → ചികിത്സാപരമായ ഫലം → സൈദ്ധാന്തിക ഏകീകരണം എന്ന ക്രമത്തിലൂടെയായിരിക്കും.
അങ്ങനെ നോക്കുമ്പോൾ, മനുഷ്യൻ പുറപ്പെടുവിക്കുന്ന ഏറ്റവും ലളിതമായ ശബ്ദങ്ങളിലൊന്നായ “മ്മ്മ്…” പോലും ശരീരത്തിനകത്ത് ഒരു സങ്കീർണ്ണമായ പ്രതികരണശൃംഖല ആരംഭിക്കാൻ കഴിവുള്ളതാണ്. ആ ശബ്ദത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ ശക്തി അതിൽ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന ഏതെങ്കിലും അതീന്ദ്രിയശക്തിയിലല്ല; ശ്വാസം, കമ്പനം, വായുപ്രവാഹം, രാസസന്ദേശങ്ങൾ, നാഡീവ്യൂഹം, ഹൃദയം, മസ്തിഷ്കം, ശ്രദ്ധ എന്നിവ തമ്മിലുള്ള പരസ്പരബന്ധത്തിലാണ്. ഈ പരസ്പരബന്ധത്തെ മനസ്സിലാക്കുന്നതാണ് ഹമ്മിംഗിന്റെ ശാസ്ത്രീയവും ദാർശനികവുമായ പ്രാധാന്യത്തിലേക്കുള്ള ഏറ്റവും യുക്തിസഹമായ വഴി.
ഹമ്മിങ്ങിനിടെ ഉണ്ടാകുന്ന കമ്പനം ശബ്ദത്തിന്റെ ഉപോൽപ്പന്നം മാത്രമല്ല; അത് മൂക്ക്, സൈനസുകൾ, മുഖം, തലയോട്ടി, ശ്വാസവാഹിനി, നെഞ്ച് എന്നിവിടങ്ങളിൽ വിവിധ തരത്തിലുള്ള യാന്ത്രിക ഉത്തേജനം സൃഷ്ടിക്കുന്നു. എന്നാൽ ഈ കമ്പനങ്ങളിൽ നിന്നുണ്ടാകുന്ന ഫലങ്ങളെക്കുറിച്ച് ശാസ്ത്രീയമായി തെളിയിച്ചവയും ഇപ്പോഴും അനുമാനഘട്ടത്തിലുള്ളവയും വേർതിരിക്കേണ്ടതുണ്ട്.
ഹമ്മിങ്ങിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ ശബ്ദതന്തുക്കളുടെ അതിവേഗമായ ആവർത്തന ചലനമാണ് നടക്കുന്നത്. ശ്വാസകോശത്തിൽനിന്ന് പുറത്തുവരുന്ന വായു ശബ്ദതന്തുക്കളെ കമ്പിപ്പിക്കുന്നു. ഈ കമ്പനം ശബ്ദം മാത്രമല്ല സൃഷ്ടിക്കുന്നത്; ശ്വാസം പുറത്തുവിടുന്നതിന്റെ വേഗതയും പ്രതിരോധവും മാറ്റുന്നു. അതിനാൽ ഹമ്മിംഗ് സാധാരണ ശ്വാസം പുറത്തുവിടുന്നതിനെക്കാൾ നിയന്ത്രിതമായ ഒരു ശ്വാസപ്രവർത്തനമായി മാറുന്നു.
ഹമ്മിങ്ങിന്റെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട യാന്ത്രിക ഫലങ്ങളിൽ ഒന്നാണിത്. വായ അടച്ചുകൊണ്ട് ശബ്ദം പുറപ്പെടുവിക്കുമ്പോൾ വായു പ്രധാനമായും മൂക്കിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നീങ്ങുന്നു. ശബ്ദതരംഗത്തോടൊപ്പം നാസികാവഴിയിൽ സമ്മർദ്ദത്തിലെ സൂക്ഷ്മമായ ആന്ദോളനങ്ങൾ ഉണ്ടാകുന്നു. ഈ ആന്ദോളനങ്ങൾ സൈനസുകളിലെ വായുവിനെയും സ്വാധീനിക്കുന്നു.
ഇതിന്റെ ഫലമായി സൈനസുകളിലെ വായുവും നാസികാവഴിയിലെ വായുവും തമ്മിലുള്ള കലരൽ വർധിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് ഹമ്മിങ്ങിനിടെ നാസികയിലെ നൈട്രിക് ഓക്സൈഡ് വളരെ ഉയരുന്നത്. ഇവിടെ പ്രധാനപ്പെട്ട കാര്യം കമ്പനം നേരിട്ട് നൈട്രിക് ഓക്സൈഡ് നിർമ്മിക്കുന്നില്ല എന്നതാണ്; സൈനസുകളിലെ വാതകവിനിമയം വർധിപ്പിക്കുന്ന യാന്ത്രികപ്രവർത്തനമാണ് പ്രധാനമായും കാരണം.
ഹമ്മിങ്ങിനിടെ ശബ്ദതരംഗത്തിന്റെ ഒരു ഭാഗം വായുവിലൂടെ ചെവിയിലെത്തുകയും മറ്റൊരു ഭാഗം ശരീരത്തിലെ കലകളിലൂടെ പകരുകയും ചെയ്യുന്നു. അതിനാൽ മൂക്കിന്റെ വശങ്ങൾ, കവിളുകൾ, മേൽതാടി, നെറ്റി, തലയോട്ടി എന്നിവിടങ്ങളിൽ ചെറിയ കമ്പനാനുഭവം ഉണ്ടാകാം.
ഇത് ഒരു ശാരീരിക സംവേദനപ്രേരണയായി നാഡീവ്യൂഹത്തിലേക്ക് എത്തുന്നു. വ്യക്തി തന്റെ ശബ്ദത്തിന്റെ കമ്പനം ശരീരത്തിനകത്തുതന്നെ അനുഭവിക്കുന്നതിനാൽ ഹമ്മിംഗ് സാധാരണ സംസാരത്തേക്കാൾ ശക്തമായ ആന്തരിക സംവേദനബോധം സൃഷ്ടിക്കാം.
ഹമ്മിങ്ങിൽ ശബ്ദം വായുവിലൂടെ ചെവിയിലെത്തുന്നതിനു പുറമേ അസ്ഥികളിലൂടെയും കലകളിലൂടെയും പകരുന്നു. ഇതിനെ അസ്ഥിചാലിത ശബ്ദപ്രചരണം എന്നു വിളിക്കാം. അതുകൊണ്ടാണ് സ്വന്തം ഹമ്മിംഗ് ശബ്ദം പുറത്തുനിന്ന് കേൾക്കുന്ന ശബ്ദത്തേക്കാൾ വ്യത്യസ്തമായി അനുഭവപ്പെടുന്നത്.
ഈ അസ്ഥിചാലിത സംവേദനം മസ്തിഷ്കത്തിന് “ഞാനാണ് ശബ്ദം സൃഷ്ടിക്കുന്നത്” എന്ന ശക്തമായ ആന്തരിക പ്രതികരണം നൽകുന്നു. ഇത് ശ്രദ്ധയെ ശരീരത്തിനകത്തേക്ക് കേന്ദ്രീകരിക്കാൻ സഹായിക്കുന്ന ഘടകങ്ങളിലൊന്നായിരിക്കാം.
മൂക്ക്, മുഖം, വായ, താടി എന്നിവിടങ്ങളിൽ നിരവധി സൂക്ഷ്മ സ്പർശഗ്രാഹികളും മർദ്ദഗ്രാഹികളും സ്ഥിതിചെയ്യുന്നു. ഹമ്മിങ്ങിന്റെ കമ്പനം ഇവയിൽ നേരിയ യാന്ത്രിക ഉത്തേജനം സൃഷ്ടിച്ചേക്കാം. ഈ സംവേദനങ്ങൾ പ്രധാനമായും മുഖനാഡീവ്യൂഹത്തിലൂടെയും മറ്റ് അനുബന്ധ സംവേദനനാഡികളിലൂടെയും മസ്തിഷ്കത്തിലെത്തുന്നു. ഇതിന്റെ ഫലമായി ഹമ്മിംഗ് ഒരു ശ്രവണപ്രവർത്തനം മാത്രമല്ല, ശ്രവണ-സ്പർശ സംയുക്ത അനുഭവം കൂടിയായി മാറുന്നു.
ഹമ്മിങ്ങിനിടെ ശ്വാസം പതുക്കെ പുറത്തുവിടുന്നതിനാൽ ശ്വാസവാഹിനിയിൽ വായുപ്രവാഹത്തിന്റെ സ്വഭാവം മാറുന്നു. സാധാരണ ശ്വാസം പുറത്തുവിടുന്നതിനെ അപേക്ഷിച്ച് കൂടുതൽ നിയന്ത്രിതമായ വായുപ്രവാഹമാണ് ഉണ്ടാകുന്നത്. ഇതിലൂടെ ശ്വാസവാഹിനിയുടെ ഭിത്തികളിലുള്ള യാന്ത്രിക സംവേദനഗ്രാഹികൾക്ക് വ്യത്യസ്തമായ ഉത്തേജനം ലഭിക്കാം. ഈ സംവേദനങ്ങൾ ശ്വാസത്തിന്റെ വേഗതയും ആഴവും നിയന്ത്രിക്കുന്ന നാഡീപ്രവർത്തനങ്ങളെ സ്വാധീനിക്കാൻ കഴിയും. അതിനാൽ ഹമ്മിങ്ങിലെ കമ്പനം ശ്വാസവ്യവസ്ഥയുമായി ഒരു പ്രതികരണബന്ധം സ്ഥാപിക്കുന്നു.
താഴ്ന്ന ശബ്ദത്തിൽ ദീർഘമായി ഹമ്മിംഗ് ചെയ്യുമ്പോൾ നെഞ്ചിലും കഴുത്തിലും മുഖത്തും സൂക്ഷ്മമായ കമ്പനങ്ങൾ അനുഭവപ്പെടാറുണ്ട്. ഇവയുടെ അളവ് വ്യക്തി, ശബ്ദത്തിന്റെ ആവൃത്തി, ശബ്ദതീവ്രത, ശരീരഘടന, ശ്വാസത്തിന്റെ ശക്തി തുടങ്ങിയവ അനുസരിച്ച് വ്യത്യാസപ്പെടും. ഈ കമ്പനം ശരീരത്തിലെ വിവിധ സംവേദനഗ്രാഹികൾക്ക് ചെറിയ യാന്ത്രിക ഉത്തേജനം നൽകാം. എന്നാൽ ഇത്തരം ശരീരകമ്പനങ്ങൾക്ക് വലിയ ചികിത്സാപരമായ ഫലമുണ്ടെന്ന് ഇപ്പോൾ ഉറപ്പിച്ച് പറയാനുള്ള തെളിവില്ല.
ഹമ്മിങ്ങിന്റെ പ്രത്യേകത, വ്യക്തി ഒരേസമയം ശബ്ദം കേൾക്കുകയും അനുഭവിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു എന്നതാണ്. പുറത്തുനിന്നുള്ള ഒരു ശബ്ദം കേൾക്കുമ്പോൾ പ്രധാനമായും ശ്രവണവ്യവസ്ഥയാണ് ഉത്തേജിതമാകുന്നത്. എന്നാൽ ഹമ്മിങ്ങിൽ ശബ്ദത്തിന്റെ ഉറവിടവും വ്യക്തിയുടെ സ്വന്തം ശരീരമാണ്. ഇത് മസ്തിഷ്കത്തിൽ ഒരു ശക്തമായ ശരീരാന്തർബോധ പ്രതികരണവലയം സൃഷ്ടിക്കാൻ സഹായിച്ചേക്കാം.
കമ്പനം മാത്രം വാഗസ് നാഡിയെ നേരിട്ട് ഉത്തേജിപ്പിക്കുന്നു എന്ന് പറയുന്നത് ശരിയല്ല. എന്നാൽ ഹമ്മിങ്ങിലെ കമ്പനം, ദീർഘമായ ശ്വാസം പുറത്തുവിടൽ, മന്ദഗതിയിലുള്ള ശ്വാസം, ശ്രവണപ്രതികരണം എന്നിവ ഒന്നിച്ചു ചേർന്ന് സ്വയംനിയന്ത്രിത നാഡീവ്യൂഹത്തെ സ്വാധീനിക്കാം. ഇവിടെ പ്രധാനപ്പെട്ടത് കമ്പനത്തിന്റെ ഒറ്റപ്പെട്ട ഫലം എന്നതിനെക്കാൾ കമ്പനം + ശ്വാസം + സംവേദനപ്രതികരണം എന്ന സംയുക്തഫലമാണ്.
ഹമ്മിങ്ങിലെ സ്ഥിരമായ കമ്പനം ശ്രദ്ധയ്ക്ക് ഒരു തുടർച്ചയായ ആന്തരിക സൂചന നൽകുന്നു. ശബ്ദം നിർത്താതെ തുടരുന്നതിനാൽ മസ്തിഷ്കത്തിന് പിന്തുടരാൻ ഒരു സ്ഥിരതാളം ലഭിക്കുന്നു. അതോടൊപ്പം ശരീരത്തിൽ കമ്പനം അനുഭവപ്പെടുന്നതിനാൽ ശ്രദ്ധയ്ക്ക് ഒരു രണ്ടാമത്തെ ആന്തരിക ആങ്കറും ലഭിക്കുന്നു. ഇതാണ് ഹമ്മിംഗ് ചില വ്യക്തികളിൽ സാധാരണ മന്ദശ്വാസത്തേക്കാൾ കൂടുതൽ ശാന്തീകരണാനുഭവം ഉണ്ടാക്കാനുള്ള ഒരു സാധ്യതാപരമായ കാരണം.
ശരീരത്തിലെ കോശങ്ങളും കലകളും യാന്ത്രിക ഉത്തേജനങ്ങൾക്ക് പ്രതികരിക്കുന്നവയാണ്. ഇതിനെ യാന്ത്രിക-രാസ സംവേദനം എന്നു വിളിക്കാം. കോശപാളിയിലെ വലിവ്, മർദ്ദം, രൂപമാറ്റം തുടങ്ങിയ യാന്ത്രിക ഉത്തേജനങ്ങൾ ചില കോശസന്ദേശവിനിമയ മാർഗങ്ങളെ സ്വാധീനിക്കാം.
എന്നാൽ ഇവിടെ വലിയൊരു വ്യത്യാസം പാലിക്കണം. ഹമ്മിങ്ങിന്റെ സാധാരണ ശരീരകമ്പനം കോശതലത്തിൽ എന്തെല്ലാം മാറ്റങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കുന്നു എന്ന് മനുഷ്യരിൽ വ്യക്തമായി തെളിയിച്ചിട്ടില്ല. അതിനാൽ ഹമ്മിങ്ങിന്റെ കമ്പനങ്ങൾ പ്രത്യേക സ്വീകരകതന്മാത്രകളുടെ ഘടന മാറ്റുന്നു, കോശപ്രവർത്തനം പുനഃക്രമീകരിക്കുന്നു തുടങ്ങിയ അവകാശവാദങ്ങൾ ഇപ്പോൾ ഗവേഷണയോഗ്യമായ അനുമാനങ്ങൾ മാത്രമാണ്.
ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്സിന്റെ ആശയചട്ടക്കൂടിൽ ഹമ്മിങ്ങിലെ കമ്പനം ഒരു ചെറിയ ബാഹ്യപ്രേരകമായി കാണാം. അത് ശരീരത്തിലെ നിരവധി തലങ്ങളിൽ പ്രതികരണം സൃഷ്ടിക്കുന്നു. അങ്ങനെ ഒരൊറ്റ ചെറിയ കമ്പനം പല ജൈവതലങ്ങളിലായി പരസ്പരം ബന്ധപ്പെടുന്ന മാറ്റങ്ങളുടെ ശൃംഖല ആരംഭിക്കുന്നു.
ഇവിടെ സംയോജകബലം എന്ന ആശയം പ്രത്യേകമായി പ്രയോഗിക്കാം. ഹമ്മിംഗിലെ ശ്വാസം, ശബ്ദം, കമ്പനം, സംവേദനം, ഹൃദയമിടിപ്പ്, നാഡീവ്യൂഹം എന്നിവ തമ്മിലുള്ള ഏകോപനം വർധിക്കുമ്പോൾ ഒരു സമഗ്ര പ്രവർത്തനാവസ്ഥ രൂപപ്പെടുന്നു. അതേസമയം ചിന്തകൾ, ബാഹ്യശബ്ദങ്ങൾ, വികാരങ്ങൾ, ശ്വാസത്തിലെ വ്യതിയാനങ്ങൾ തുടങ്ങിയവ വിയോജകബലങ്ങളായി പ്രവർത്തിച്ച് ഈ ഏകോപനത്തെ നിരന്തരം വെല്ലുവിളിക്കുന്നു. ഹമ്മിങ്ങിന്റെ ആവർത്തനം ഈ വ്യതിയാനങ്ങൾക്കിടയിൽ ശരീരത്തെ വീണ്ടും ക്രമീകരിക്കാൻ സഹായിക്കുന്ന ഒരു ലളിതമായ താളപ്രേരകമായി പ്രവർത്തിച്ചേക്കാം.
ഇതിൽ നിന്നുള്ള ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട ശാസ്ത്രീയ നിഗമനം ഇതാണ്: ഹമ്മിങ്ങിന്റെ കമ്പനം സ്വതന്ത്രമായി പ്രവർത്തിക്കുന്ന ഒരു അത്ഭുതശക്തിയല്ല. അതിന്റെ യഥാർത്ഥ ജൈവപ്രാധാന്യം കമ്പനം, ശ്വാസം, നാസികാവായുപ്രവാഹം, നൈട്രിക് ഓക്സൈഡ്, ശ്രവണപ്രതികരണം, ശരീരാന്തർബോധം, സ്വയംനിയന്ത്രിത നാഡീവ്യൂഹം എന്നിവ തമ്മിലുള്ള പരസ്പരപ്രവർത്തനത്തിലാണ്.
അതിനാൽ ഹമ്മിങ്ങിലെ കമ്പനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഭാവിയിലെ ഗവേഷണത്തിൽ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ടത് കമ്പനത്തിന്റെ ആവൃത്തി, തീവ്രത, ദൈർഘ്യം എന്നിവ മാറ്റി അതിന്റെ ശാരീരിക ഫലങ്ങൾ അളക്കുക എന്നതാണ്. ഹൃദയമിടിപ്പിലെ വ്യതിയാനം, രക്തസമ്മർദ്ദം, ശ്വാസനിരക്ക്, നാസികയിലെ നൈട്രിക് ഓക്സൈഡ്, മസ്തിഷ്ക വൈദ്യുതപ്രവർത്തനം, മുഖത്തും നെഞ്ചിലും ഉണ്ടാകുന്ന യാന്ത്രികകമ്പനം, സമ്മർദ്ദസൂചകങ്ങൾ എന്നിവ ഒരുമിച്ച് അളക്കുകയാണെങ്കിൽ ഹമ്മിങ്ങിലെ കമ്പനത്തിന് യഥാർത്ഥത്തിൽ എത്രത്തോളം സ്വതന്ത്രമായ പങ്കുണ്ട് എന്ന് കൂടുതൽ കൃത്യമായി മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയും.
ഇത്തരം പഠനങ്ങൾ വിജയകരമായി നടത്താനായാൽ ഹമ്മിംഗിനെ വെറും ധ്യാനരീതിയായല്ല, കമ്പനം, ശ്വാസം, നാഡീവ്യൂഹം, രാസസന്ദേശവിനിമയം എന്നിവ തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തെ പഠിക്കുന്ന ഒരു ലളിതമായ മനുഷ്യശരീര മാതൃകയായും കാണാൻ കഴിയും. ഇത് ശരീരത്തിലെ സംയോജകബലങ്ങളും വിയോജകബലങ്ങളും തമ്മിലുള്ള ചലനാത്മക സമതുലിതാവസ്ഥയെക്കുറിച്ചുള്ള ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്സിന്റെ സൈദ്ധാന്തിക ആശയങ്ങൾ പരീക്ഷിക്കാനുള്ള ഒരു ചെറിയ, എന്നാൽ കൗതുകകരമായ ഗവേഷണവാതിലും തുറന്നുകൊടുക്കുന്നു.
ഹമ്മിങ്ങിനിടെ ഉണ്ടാകുന്ന സൂക്ഷ്മകമ്പനങ്ങൾ അസ്ഥികൂടവ്യവസ്ഥയിലും നാഡീവ്യവസ്ഥയിലും പൈസോഇലക്ട്രിക് സ്വഭാവങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെടുത്തി ചർച്ച ചെയ്യുന്നത് കൗതുകകരമായ ഒരു ശാസ്ത്രീയ സാധ്യതയാണ്. അസ്ഥി ഒരു നിർജ്ജീവമായ കാൽസ്യം സംഭരണഘടകം മാത്രമല്ല; യാന്ത്രികഭാരം, വലിവ്, മർദ്ദം തുടങ്ങിയവയ്ക്ക് വൈദ്യുതസൂചനകളിലൂടെ പ്രതികരിക്കുന്ന സജീവ കല കൂടിയാണ്. അസ്ഥിയിലെ കൊളാജൻ നാരുകൾക്ക് പൈസോഇലക്ട്രിക് സ്വഭാവമുണ്ട്. അതിനാൽ അസ്ഥിയിൽ യാന്ത്രികവികലനം ഉണ്ടാകുമ്പോൾ അതിസൂക്ഷ്മമായ വൈദ്യുത പൊട്ടൻഷ്യൽ വ്യത്യാസങ്ങൾ ഉണ്ടാകാം. ഇതാണ് അസ്ഥിയുടെ യാന്ത്രികപ്രേരണയും കോശപ്രവർത്തനവും തമ്മിലുള്ള ഒരു പ്രധാന ബന്ധമായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നത്.
ഹമ്മിങ്ങിന്റെ ശബ്ദകമ്പനം തലയോട്ടി, മുഖത്തിലെ അസ്ഥികൾ, താടിയെല്ല്, കഴുത്ത് എന്നിവിടങ്ങളിലൂടെ വളരെ ചെറിയ യാന്ത്രികകമ്പനങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കാം. ഇവയുടെ തീവ്രത സാധാരണയായി വളരെ കുറവായിരിക്കും; അതിനാൽ ഹമ്മിംഗ് അസ്ഥിയിൽ വലിയ പൈസോഇലക്ട്രിക് വൈദ്യുതപ്രവാഹം സൃഷ്ടിക്കുന്നു എന്ന് പറയാൻ നിലവിൽ തെളിവില്ല. എന്നിരുന്നാലും ആവർത്തിച്ചുള്ള സൂക്ഷ്മയാന്ത്രിക ഉത്തേജനം അസ്ഥിയിലെ യാന്ത്രികസംവേദന കോശങ്ങളെ സ്വാധീനിക്കുമോ എന്നത് പരീക്ഷിക്കാവുന്ന ഒരു ഗവേഷണചോദ്യമാണ്. അസ്ഥികോശങ്ങളിലെ യാന്ത്രികസംവേദനം അസ്ഥിയുടെ പുനർനിർമാണത്തെയും ധാതുവൽക്കരണത്തെയും സ്വാധീനിക്കുന്നുവെന്ന് അറിയപ്പെടുന്നതിനാൽ, ഹമ്മിങ്ങുപോലുള്ള കുറഞ്ഞതീവ്രതയുള്ള ആവർത്തനകമ്പനങ്ങൾക്ക് അത്തരം പ്രവർത്തനങ്ങളിൽ എന്തെങ്കിലും പങ്കുണ്ടോ എന്നത് ഭാവിയിൽ പരിശോധിക്കാവുന്നതാണ്.
നാഡീവ്യവസ്ഥയുടെ കാര്യത്തിൽ ചിത്രം കുറച്ചുകൂടി സങ്കീർണ്ണമാണ്. തലയോട്ടിയിലൂടെയും ശരീരകലകളിലൂടെയും പകരുന്ന ഹമ്മിങ്ങിന്റെ കമ്പനം അസ്ഥിചാലിത ശ്രവണത്തിലൂടെ അകത്തെ ചെവിയിലെത്താം. അങ്ങനെ ഹമ്മിങ്ങിൽ ഒരാൾ സ്വന്തം ശബ്ദത്തെ വായുവിലൂടെയും അസ്ഥിയിലൂടെയും ഒരേസമയം അനുഭവിക്കുന്നു. അകത്തെ ചെവിയിലെ ശബ്ദഗ്രാഹികളും സമതുലിതാവസ്ഥയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ഗ്രാഹികളും യാന്ത്രികചലനങ്ങളോട് അതീവസൂക്ഷ്മമായി പ്രതികരിക്കുന്നവയാണ്. അതിനാൽ ഹമ്മിങ്ങിലെ കമ്പനം ശ്രവണവ്യവസ്ഥയിലും ശരീരസ്ഥാനബോധത്തിലും സൂക്ഷ്മമായ സംവേദനപ്രേരണ സൃഷ്ടിച്ചേക്കാം.
ഇവിടെ പൈസോഇലക്ട്രിക് ഫലവും നാഡീവൈദ്യുതപ്രവർത്തനവും തമ്മിൽ നേരിട്ട് തുല്യമാക്കുന്നത് ശരിയല്ല. നാഡീകോശങ്ങളിലെ വൈദ്യുതസന്ദേശങ്ങൾ പ്രധാനമായും കോശസ്തരത്തിലെ അയോൺചാലകങ്ങളുടെയും വൈദ്യുതവിഭവത്തിലെ മാറ്റങ്ങളുടെയും ഫലമാണ്. ഹമ്മിങ്ങിലെ യാന്ത്രികകമ്പനം നേരിട്ട് നാഡികളിൽ ചികിത്സാപരമായ വൈദ്യുതസൂചനകൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നു എന്ന് ഇപ്പോൾ പറയാൻ തെളിവില്ല. എന്നാൽ യാന്ത്രിക ഉത്തേജനം → യാന്ത്രികസംവേദനം → നാഡീവൈദ്യുതപ്രതികരണം എന്ന പൊതുവായ ബന്ധം ജീവശാസ്ത്രത്തിൽ നന്നായി സ്ഥാപിതമാണ്. അകത്തെ ചെവിയിലെയും സ്പർശസംവേദനവ്യവസ്ഥയിലെയും ചില ഗ്രാഹികൾ ഇതിന്റെ വ്യക്തമായ ഉദാഹരണങ്ങളാണ്.
ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്സിന്റെ കാഴ്ചപ്പാടിൽ ഇതിനെ കൂടുതൽ വിപുലമായി സൈദ്ധാന്തികമായി കാണാം. ഹമ്മിങ്ങിലെ ശബ്ദകമ്പനം യാന്ത്രികരൂപത്തിൽ ആരംഭിച്ച് അസ്ഥി, കലകൾ, അകത്തെ ചെവി, സംവേദനഗ്രാഹികൾ, നാഡീവ്യവസ്ഥ എന്നിവയിലൂടെ പല തലങ്ങളിലായി പരിവർത്തനം ചെയ്യപ്പെടുന്നു. അതിനാൽ യാന്ത്രികകമ്പനം → വൈദ്യുതവിഭവമാറ്റം → നാഡീവൈദ്യുതസൂചന → മസ്തിഷ്കപ്രതികരണം എന്ന ഒരു ബഹുതല പരിവർത്തനശൃംഖല സങ്കൽപ്പിക്കാം. എന്നാൽ ഹമ്മിങ്ങിലൂടെ ഉണ്ടാകുന്ന പൈസോഇലക്ട്രിക് വൈദ്യുതഫലങ്ങൾ എത്ര ചെറുതാണ്, അവ നാഡീവ്യവസ്ഥയെ നേരിട്ട് സ്വാധീനിക്കുന്നുണ്ടോ, അതോ പ്രധാനമായും ശ്രവണ-യാന്ത്രികസംവേദനങ്ങളിലൂടെയാണോ ഫലം ഉണ്ടാകുന്നത് എന്നത് ഇപ്പോഴും പരീക്ഷണാത്മകമായി നിർണയിക്കേണ്ട കാര്യങ്ങളാണ്.
അസ്ഥികൾക്ക് സ്വാഭാവികമായ പൈസോഇലക്ട്രിക് സ്വഭാവം ഉണ്ട്. അസ്ഥിയുടെ പ്രധാന ജൈവഘടകങ്ങളിലൊന്നായ കൊളാജൻ നാരുകൾക്ക് യാന്ത്രികമർദ്ദമോ വലിവോ വളയലോ ഉണ്ടാകുമ്പോൾ അതിനനുസരിച്ച് അതിസൂക്ഷ്മമായ വൈദ്യുത വിഭവവ്യത്യാസങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കാൻ കഴിയും; ഇതാണ് പൈസോഇലക്ട്രിക് പ്രഭാവം. അസ്ഥിക്ക് ലഭിക്കുന്ന യാന്ത്രികഭാരം ഇങ്ങനെ ഒരു വൈദ്യുതസൂചനയായി ഭാഗികമായി പരിവർത്തനം ചെയ്യപ്പെടുന്നു. ഈ വൈദ്യുതസൂചനകൾ അസ്ഥികോശങ്ങളുടെ പ്രവർത്തനത്തെയും അസ്ഥിയുടെ പുനർനിർമാണത്തെയും ധാതുവൽക്കരണത്തെയും സ്വാധീനിക്കുന്ന യാന്ത്രിക-ജൈവ സംവേദനപ്രക്രിയയുടെ ഒരു ഘടകമായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു. അതിനാൽ അസ്ഥി വെറും ഘടനാപരമായ താങ്ങല്ല; യാന്ത്രികബലങ്ങളെ ജൈവവൈദ്യുതസൂചനകളാക്കി മാറ്റാൻ കഴിവുള്ള സജീവമായ ജീവകല കൂടിയാണ്. ഹമ്മിങ്ങ് പോലുള്ള സൂക്ഷ്മകമ്പനങ്ങൾ അസ്ഥികളിൽ ഉണ്ടാക്കുന്ന യാന്ത്രികവികലനം വളരെ ചെറുതായതിനാൽ അതിൽനിന്ന് ഉണ്ടാകുന്ന പൈസോഇലക്ട്രിക് ഫലത്തിന്റെ ചികിത്സാപരമായ പ്രാധാന്യം ഇതുവരെ തെളിയിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ലെങ്കിലും, യാന്ത്രികകമ്പനവും അസ്ഥിയിലെ വൈദ്യുതപ്രതികരണവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം ഗവേഷണയോഗ്യമായ ഒരു മേഖലയാണ്.
അതുകൊണ്ട് ശാസ്ത്രീയമായി ഏറ്റവും സുരക്ഷിതമായ നിഗമനം ഇതാണ്: ഹമ്മിങ്ങിലെ സൂക്ഷ്മകമ്പനങ്ങൾക്ക് അസ്ഥിയുടെയും നാഡീവ്യവസ്ഥയുടെയും യാന്ത്രികസംവേദനവുമായി ബന്ധപ്പെടാനുള്ള സൈദ്ധാന്തിക സാധ്യതയുണ്ട്; അസ്ഥിയിലെ പൈസോഇലക്ട്രിക് സ്വഭാവം ഈ ബന്ധത്തിന് ഒരു ഭൗതിക അടിത്തറ നൽകുന്നു. എന്നാൽ ഹമ്മിംഗ് ചികിത്സാപരമായി പ്രാധാന്യമുള്ള പൈസോഇലക്ട്രിക് വൈദ്യുതഫലങ്ങൾ അസ്ഥിയിലോ നാഡീവ്യവസ്ഥയിലോ സൃഷ്ടിക്കുന്നു എന്ന് ഇതുവരെ തെളിയിച്ചിട്ടില്ല. ഈ സാധ്യത സ്ഥിരീകരിക്കാൻ കമ്പനം അളക്കൽ, അസ്ഥിയിലെ സൂക്ഷ്മവൈദ്യുതവിഭവങ്ങൾ രേഖപ്പെടുത്തൽ, നാഡീവൈദ്യുതപ്രവർത്തനം അളക്കൽ, ഹമ്മിങ്ങില്ലാത്ത മന്ദശ്വാസവുമായി താരതമ്യം ചെയ്യൽ എന്നിവ ഉൾപ്പെടുന്ന നിയന്ത്രിത പരീക്ഷണങ്ങൾ ആവശ്യമാണ്.
തലയോട്ടിയിൽ ഹമ്മിങ്ങ് സൃഷ്ടിക്കുന്ന സൂക്ഷ്മകമ്പനങ്ങൾ തലച്ചോറിനെ സ്വാധീനിക്കാനുള്ള സാധ്യതയുണ്ട്. എന്നാൽ ഇവിടെ “കമ്പനം നേരിട്ട് തലച്ചോറിനെ വൈദ്യുതമായി ഉത്തേജിപ്പിക്കുന്നു” എന്ന് പറയുന്നത് നിലവിലെ തെളിവുകൾക്ക് അതീതമായിരിക്കും. കൂടുതൽ യുക്തിസഹമായി നോക്കുമ്പോൾ, തലയോട്ടിയിലെ കമ്പനം പല ഇടനിലകളിലൂടെയാണ് തലച്ചോറിലേക്ക് എത്തുന്നത്.
ഹമ്മിങ്ങിനിടെ ശബ്ദതന്തുക്കളിൽ രൂപപ്പെടുന്ന കമ്പനം കഴുത്തിലെ കലകളിലൂടെയും മുഖത്തെയും താടിയെല്ലിനെയും തലയോട്ടിയെയും ഉൾപ്പെടെയുള്ള അസ്ഥികളിലൂടെയും പകരാം. തലയോട്ടി ഒരു ദൃഢമായ അസ്ഥിഘടനയായതിനാൽ അതിലൂടെ യാന്ത്രികകമ്പനം അകത്തെ ചെവിയിലേക്കും തലച്ചോറിനോടടുത്തുള്ള കലകളിലേക്കും എത്താം. പ്രത്യേകിച്ച് അസ്ഥിചാലിത ശ്രവണം വഴി ഈ കമ്പനം അകത്തെ ചെവിയിലെത്തുകയും അവിടെയുള്ള യാന്ത്രികസംവേദന കോശങ്ങളെ ഉത്തേജിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യാം. അതിനുശേഷം ഈ യാന്ത്രികസൂചന നാഡീവൈദ്യുതസൂചനയായി മാറി ശ്രവണനാഡിയിലൂടെ തലച്ചോറിലെത്തുന്നു.
ഇതോടൊപ്പം തലയോട്ടിയിലെ കമ്പനം തലച്ചോറിനെ ചുറ്റിപ്പറ്റിയിരിക്കുന്ന മസ്തിഷ്കാവരണങ്ങളിലും വളരെ ചെറിയ യാന്ത്രിക ചലനങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ചേക്കാം. മസ്തിഷ്കകോശങ്ങളും അവയെ ചുറ്റിപ്പറ്റിയിരിക്കുന്ന കലകളും യാന്ത്രിക ഉത്തേജനങ്ങളോട് പ്രതികരിക്കാൻ കഴിവുള്ളവയാണ്. യാന്ത്രികസംവേദനം എന്നറിയപ്പെടുന്ന ഈ പ്രക്രിയയിൽ കോശസ്തരത്തിലെ ചില യാന്ത്രികസംവേദന ചാലകങ്ങൾ തുറക്കുകയോ അടയുകയോ ചെയ്യുന്നതിലൂടെ കോശവൈദ്യുതപ്രവർത്തനത്തിൽ മാറ്റമുണ്ടാകാം. എന്നാൽ സാധാരണ ഹമ്മിങ്ങിലൂടെ ഉണ്ടാകുന്ന തലയോട്ടികമ്പനം ഈ വഴിയിലൂടെ തലച്ചോറിൽ ഗണ്യമായ നേരിട്ടുള്ള മാറ്റം സൃഷ്ടിക്കുന്നു എന്ന് തെളിയിച്ചിട്ടില്ല.
ഹമ്മിങ്ങിന്റെ കൂടുതൽ വിശ്വസനീയമായ തലച്ചോർപ്രഭാവം ശ്രവണവും ശരീരാന്തർബോധവും വഴിയുള്ള പരോക്ഷപ്രതികരണമാണ്. വ്യക്തി ഹമ്മിംഗ് ചെയ്യുമ്പോൾ സ്വന്തം ശബ്ദം കേൾക്കുകയും അതേ സമയം മുഖത്തും തലയോട്ടിയിലും നെഞ്ചിലും ഉണ്ടാകുന്ന കമ്പനം അനുഭവിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ശബ്ദവും ശരീരകമ്പനവും ഒരേ ഉറവിടത്തിൽനിന്ന് ഒരേസമയം ലഭിക്കുന്നതിനാൽ തലച്ചോറിൽ ശ്രവണ, സ്പർശ, ശരീരസ്ഥാനബോധം എന്നീ സംവേദനങ്ങൾ തമ്മിൽ ഏകോപനം ഉണ്ടാകുന്നു. ഇതുവഴി ശ്രദ്ധ പുറത്തുള്ള ഉത്തേജനങ്ങളിൽനിന്ന് ശരീരത്തിന്റെ ആന്തരിക അനുഭവത്തിലേക്ക് തിരിയാൻ കഴിയും.
ഹമ്മിങ്ങിലെ താളവും ആവർത്തനവും മറ്റൊരു പ്രധാന ഘടകമാണ്. ശ്വാസം, ശബ്ദം, കമ്പനം എന്നിവ ഒരേ താളത്തിൽ ആവർത്തിക്കുമ്പോൾ തലച്ചോറിന് പ്രവചിക്കാവുന്ന ഒരു സംവേദനക്രമം ലഭിക്കുന്നു. ശ്വാസത്തിന്റെ മന്ദഗതിയോടൊപ്പം ഇത് നടക്കുന്നതിനാൽ സ്വയംനിയന്ത്രിത നാഡീവ്യൂഹത്തിലും സ്വാധീനം ഉണ്ടാകാം. അതിന്റെ ഫലമായി ഹൃദയമിടിപ്പിലെ വ്യതിയാനം വർധിക്കുകയും ശരീരം കൂടുതൽ ശാന്തമായ അവസ്ഥയിലേക്ക് മാറുകയും ചെയ്യാനുള്ള സാധ്യതയുണ്ട്. അതിനാൽ ഹമ്മിങ്ങിന്റെ തലച്ചോർപ്രഭാവം കമ്പനം മാത്രം കൊണ്ടുണ്ടാകുന്നതായി കാണുന്നതിനെക്കാൾ, കമ്പനം + ശ്രവണം + ശ്വാസം + ശരീരാന്തർബോധം + സ്വയംനിയന്ത്രിത നാഡീവ്യൂഹം എന്നിവയുടെ സംയുക്തഫലമായി കാണുന്നതാണ് കൂടുതൽ ശാസ്ത്രീയമായത്.
ഇവിടെ അസ്ഥിയുടെ പൈസോഇലക്ട്രിക് സ്വഭാവവും പരാമർശിക്കാം. തലയോട്ടിയിലെ അസ്ഥിയിൽ യാന്ത്രികവികലനം ഉണ്ടാകുമ്പോൾ അതിസൂക്ഷ്മമായ വൈദ്യുതവിഭവ വ്യത്യാസങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കാനുള്ള സാധ്യത അസ്ഥിയുടെ പൈസോഇലക്ട്രിക് സ്വഭാവം നൽകുന്നു. എന്നാൽ ഈ വൈദ്യുതവിഭവങ്ങൾ ഹമ്മിങ്ങിലൂടെ തലച്ചോറിനെ നേരിട്ട് ഉത്തേജിപ്പിക്കുന്നത്ര ശക്തമാണെന്ന് തെളിയിച്ചിട്ടില്ല. അതിനാൽ “ഹമ്മിങ്ങ് → തലയോട്ടിയിലെ പൈസോഇലക്ട്രിക് വൈദ്യുതസൂചന → തലച്ചോറിന്റെ വൈദ്യുത ഉത്തേജനം” എന്നത് ഇപ്പോൾ ഒരു പരീക്ഷിക്കപ്പെടേണ്ട സൈദ്ധാന്തിക മാതൃക മാത്രമാണ്; സ്ഥാപിതമായ ശാരീരിക വസ്തുതയല്ല.
എന്നാൽ ഈ വ്യാഖ്യാനം ശാസ്ത്രീയമായി സാധൂകരിക്കാൻ ഹമ്മിങ്ങിനിടെ തലയോട്ടിയിലെ യാന്ത്രികകമ്പനം, അസ്ഥിയിലെ വൈദ്യുതവിഭവം, അകത്തെ ചെവിയുടെ പ്രവർത്തനം, മസ്തിഷ്കത്തിലെ വൈദ്യുതപ്രവർത്തനം, ഹൃദയമിടിപ്പിലെ വ്യതിയാനം എന്നിവ ഒരേസമയം അളക്കുന്ന നിയന്ത്രിത പരീക്ഷണങ്ങൾ ആവശ്യമാണ്.
അതുകൊണ്ട് ഇപ്പോഴത്തെ ഏറ്റവും സൂക്ഷ്മമായ നിഗമനം ഇതാണ്: ഹമ്മിങ്ങിലൂടെ തലയോട്ടിയിൽ ഉണ്ടാകുന്ന സൂക്ഷ്മകമ്പനങ്ങൾക്ക് തലച്ചോറുമായി ബന്ധപ്പെടാനുള്ള നിരവധി ജൈവപാതകളുണ്ട്; എന്നാൽ അവയിൽ ഏറ്റവും ഉറപ്പുള്ളത് അസ്ഥിചാലിത ശ്രവണവും സംവേദനപ്രതികരണവുമാണ്. തലയോട്ടിയിലെ പൈസോഇലക്ട്രിക് പ്രഭാവം വഴി നേരിട്ട് തലച്ചോറിന്റെ വൈദ്യുതപ്രവർത്തനം മാറ്റുന്നു എന്ന ആശയം ഇപ്പോഴും ഗവേഷണയോഗ്യമായ ഒരു അനുമാനം മാത്രമാണ്.
“ഓം” എന്ന മന്ത്രം ഹമ്മിങ്ങുമായി ബന്ധപ്പെടുത്തി നോക്കുമ്പോൾ വളരെ കൗതുകകരമായ ഒരു ശബ്ദ-ശ്വാസ പ്രക്രിയയാണ്. “ഓം” എന്ന ഉച്ചാരണത്തിന്റെ അവസാനഘട്ടമായ “ം” ദീർഘമായി ഉച്ചരിക്കുമ്പോൾ അത് ഹമ്മിങ്ങിനോട് വളരെ സാമ്യമുള്ള ഒരു തുടർച്ചയായ നാസികാകമ്പനം സൃഷ്ടിക്കുന്നു. അതിനാൽ “ഓം” ജപത്തിന്റെ ശാരീരിക ഫലങ്ങളെ മതപരമായ വ്യാഖ്യാനത്തിൽ മാത്രം കാണാതെ, ശബ്ദം → കമ്പനം → ശ്വാസം → സംവേദനം → നാഡീവ്യൂഹം എന്ന ശൃംഖലയിലൂടെ ശാസ്ത്രീയമായി പഠിക്കാനും കഴിയും.
“ഓം” സാധാരണയായി അ–ഉ–ം എന്ന മൂന്ന് ശബ്ദഘടകങ്ങളായി ഉച്ചരിക്കപ്പെടുന്നു. ആദ്യത്തെ “അ” വായ്ഗുഹയിൽ കൂടുതൽ തുറന്ന ശബ്ദം സൃഷ്ടിക്കുന്നു; “ഉ” എന്ന ഘട്ടത്തിൽ ശബ്ദത്തിന്റെ രൂപവും വായ്ഗുഹയിലെ അനുരണനവും മാറുന്നു; അവസാനം “ം” എന്ന ഘട്ടത്തിൽ ചുണ്ടുകൾ അടയുകയും ശബ്ദം നാസികയിലേക്കും മുഖത്തേക്കും തലയോട്ടിയിലേക്കും കൂടുതൽ അനുഭവപ്പെടുന്ന ഹമ്മിംഗ് സ്വഭാവം കൈവരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. അതിനാൽ മുഴുവൻ “ഓം” ഉച്ചാരണത്തിലും ശരീരത്തിലെ അനുരണനസ്ഥലങ്ങൾ ക്രമേണ മാറുന്നതായി അനുഭവപ്പെടാം.
പ്രത്യേകിച്ച് അവസാനത്തെ “ം” ഘട്ടമാണ് ഹമ്മിങ്ങുമായി ഏറ്റവും അടുത്ത ബന്ധമുള്ളത്. ഈ ഘട്ടത്തിൽ ശ്വാസം പതുക്കെ പുറത്തേക്ക് പോകുമ്പോൾ ശബ്ദതന്തുക്കൾ കമ്പിക്കുകയും നാസികാവഴിയിൽ ശബ്ദസമ്മർദ്ദത്തിലെ ആന്ദോളനം ഉണ്ടാകുകയും ചെയ്യുന്നു. മുഖം, മൂക്ക്, താടി, തലയോട്ടി, കഴുത്ത്, നെഞ്ച് എന്നിവിടങ്ങളിൽ സൂക്ഷ്മമായ കമ്പനം അനുഭവപ്പെടാം. ഈ കമ്പനം അസ്ഥികളിലൂടെയും കലകളിലൂടെയും അകത്തെ ചെവിയിലേക്കും പകരുന്നതിനാൽ വ്യക്തിക്ക് സ്വന്തം ശബ്ദം ശരീരത്തിനകത്തുനിന്നുതന്നെ അനുഭവപ്പെടുന്നു. ഇതാണ് “ഓം” ജപത്തെ സാധാരണ സംസാരത്തിൽനിന്ന് വ്യത്യസ്തമാക്കുന്ന പ്രധാന ശാരീരിക സവിശേഷതകളിലൊന്ന്.
“ഓം” ജപം ദീർഘമായി നടത്തുമ്പോൾ ശ്വാസം പുറത്തുവിടുന്ന സമയം സ്വാഭാവികമായി നീളുന്നു. അതിനാൽ ശ്വാസം അകത്തേക്ക് എടുക്കൽ → ദീർഘമായ ശബ്ദത്തോടെയുള്ള ശ്വാസം പുറത്തുവിടൽ എന്ന ഒരു ക്രമം രൂപപ്പെടുന്നു. ഇത് മന്ദഗതിയിലുള്ള ശ്വാസത്തിന്റെ ശാരീരിക ഫലങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെടാം. ഹൃദയമിടിപ്പും ശ്വാസവും തമ്മിലുള്ള ഏകോപനം വർധിക്കുകയും ഹൃദയമിടിപ്പിലെ സ്വാഭാവിക വ്യതിയാനം കൂടുതൽ പ്രകടമാകുകയും ചെയ്യാം. ഇതുവഴി സ്വയംനിയന്ത്രിത നാഡീവ്യൂഹത്തിൽ ശാന്തീകരണപ്രവണത ഉണ്ടാകാനുള്ള സാധ്യതയുണ്ട്.
“ഓം” ഉച്ചാരണത്തിന്റെ അവസാനത്തെ നാസികാകമ്പനം നാസികാവഴിയിലെ വായുപ്രവാഹത്തെയും സൈനസുകളിലെ വായുവിന്റെ കലരലിനെയും സ്വാധീനിക്കാം. ഹമ്മിങ്ങിനെക്കുറിച്ചുള്ള പരീക്ഷണങ്ങളിൽ നാസികയിലെ നൈട്രിക് ഓക്സൈഡ് ഗണ്യമായി വർധിക്കുന്നതായി കണ്ടെത്തിയിട്ടുണ്ട്. “ഓം” ജപത്തിന്റെ “ം” ഘട്ടം ഹമ്മിങ്ങിനോട് ശാരീരികമായി സാമ്യമുള്ളതിനാൽ ഇതേ തരത്തിലുള്ള നാസികാ വായുസഞ്ചാരവും നൈട്രിക് ഓക്സൈഡ് മാറ്റവും ഉണ്ടാകുമോ എന്നത് നേരിട്ട് അളക്കാവുന്ന ഒരു ഗവേഷണചോദ്യമാണ്. എന്നാൽ ഹമ്മിങ്ങിൽ തെളിയിച്ച നാസികാ നൈട്രിക് ഓക്സൈഡ് വർധനയെ അതേപടി “ഓം” ജപത്തിനും ബാധകമാണെന്ന് ഇപ്പോൾ തെളിവില്ലാതെ പറയരുത്.
തലയോട്ടിയിലെ കമ്പനം “ഓം” ജപത്തിന്റെ മറ്റൊരു പ്രധാന ഘടകമാണ്. “ം” ദീർഘമായി ഉച്ചരിക്കുമ്പോൾ തലയോട്ടിയിലും മുഖത്തും ഉണ്ടാകുന്ന സൂക്ഷ്മകമ്പനം അസ്ഥിചാലിത ശബ്ദപ്രചരണത്തിലൂടെ അകത്തെ ചെവിയിലെത്താം. അവിടെയുള്ള യാന്ത്രികസംവേദന കോശങ്ങൾ ഈ കമ്പനം നാഡീവൈദ്യുതസൂചനകളാക്കി മാറ്റുന്നു. അതിനാൽ “ഓം” ജപത്തിൽ വ്യക്തി ഒരേസമയം ശബ്ദം കേൾക്കുകയും കമ്പനം അനുഭവിക്കുകയും ശ്വാസത്തെ നിയന്ത്രിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഈ ബഹുതല സംവേദനമാണ് ശ്രദ്ധയെ അകത്തേക്ക് കേന്ദ്രീകരിക്കുന്നതിൽ പ്രധാന പങ്കുവഹിച്ചേക്കുന്നത്.
ഇതിനെ ശരീരാന്തർബോധത്തിന്റെ ഒരു പരിശീലനമായും കാണാം. “ഓം” ഉച്ചരിക്കുമ്പോൾ വ്യക്തിയുടെ ശ്രദ്ധ ശബ്ദത്തിലും അതിന്റെ കമ്പനത്തിലും ശ്വാസത്തിലും ശരീരത്തിനകത്തെ അനുഭവങ്ങളിലും കേന്ദ്രീകരിക്കുന്നു. പുറംലോകത്തിൽ നിന്നുള്ള അനവധി ഉത്തേജനങ്ങൾക്കു പകരം ഒരു ഏകതാനമായ ആന്തരിക താളം മസ്തിഷ്കത്തിന് ലഭിക്കുന്നു. ഇതുവഴി ശ്രദ്ധയുടെ ചിതറൽ കുറയുകയും മാനസിക ശാന്തത വർധിക്കുകയും ചെയ്യാം. ഇതിന് “മന്ത്രത്തിന് അതീന്ദ്രിയശക്തിയുണ്ട്” എന്ന വ്യാഖ്യാനം ആവശ്യമായില്ല; ശ്വാസം, ശബ്ദം, കമ്പനം, ശ്രദ്ധ, സ്വയംനിയന്ത്രിത നാഡീവ്യൂഹം എന്നിവയുടെ പരസ്പരബന്ധം ഉപയോഗിച്ച് ഇതിനെ വിശദീകരിക്കാം.
ക്വാണ്ടം ഡയലക്ടിക്സിന്റെ കാഴ്ചപ്പാടിൽ “ഓം” ജപത്തെ ഒരു ചലനാത്മക സംയോജനപ്രക്രിയയായി കാണാവുന്നതാണ്. ശ്വാസം, ശബ്ദം, കമ്പനം, ശ്രവണപ്രതികരണം, ശരീരാന്തർബോധം, ഹൃദയമിടിപ്പ്, നാഡീവ്യൂഹം എന്നിവ ആദ്യം വ്യത്യസ്ത തലങ്ങളിലുള്ള പ്രക്രിയകളാണ്. “ഓം” ജപത്തിന്റെ ആവർത്തനത്തിലൂടെ ഇവയ്ക്ക് ഒരു പൊതുതാളം ലഭിക്കുന്നു. അതുവഴി അവ തമ്മിലുള്ള സംയോജകബലം വർധിക്കുകയും താൽക്കാലികമായ ഒരു ഏകോപിത പ്രവർത്തനാവസ്ഥ രൂപപ്പെടുകയും ചെയ്യാം. അതേസമയം ചിന്തകൾ, ബാഹ്യശബ്ദങ്ങൾ, വികാരങ്ങൾ, ശ്വാസത്തിലെ വ്യതിയാനങ്ങൾ എന്നിവ വിയോജകബലങ്ങളായി പ്രവർത്തിക്കുന്നു. മന്ത്രജപത്തിന്റെ ആവർത്തനം ഈ വിയോജകബലങ്ങൾക്കിടയിൽ വീണ്ടും വീണ്ടും ഏകോപനം പുനഃസ്ഥാപിക്കുന്ന പ്രക്രിയയായി സൈദ്ധാന്തികമായി കാണാം.
അതിനാൽ “ഓം” മന്ത്രത്തെ ശാസ്ത്രീയമായി പഠിക്കുമ്പോൾ അതിന്റെ മതപരമായ അർത്ഥത്തിൽ നിന്ന് സ്വതന്ത്രമായി ഒരു പ്രധാന ജൈവശാസ്ത്രപരമായ ചോദ്യം ഉയരുന്നു: “അ–ഉ–ം” എന്ന ശബ്ദക്രമവും അതിന്റെ ദീർഘമായ നാസികാകമ്പനവും സാധാരണ മന്ദശ്വാസത്തേക്കാൾ വ്യത്യസ്തമായ ശാരീരികവും നാഡീവ്യൂഹപരവുമായ പ്രതികരണം സൃഷ്ടിക്കുന്നുണ്ടോ?” ഇത് പരിശോധിക്കാൻ ശ്വാസനിരക്ക്, ഹൃദയമിടിപ്പിലെ വ്യതിയാനം, രക്തസമ്മർദ്ദം, നാസികയിലെ നൈട്രിക് ഓക്സൈഡ്, തലയോട്ടിയിലെ കമ്പനം, അകത്തെ ചെവിയുടെ പ്രതികരണം, മസ്തിഷ്കത്തിലെ വൈദ്യുതപ്രവർത്തനം, സമ്മർദ്ദസൂചകങ്ങൾ എന്നിവ ഒരുമിച്ച് അളക്കാവുന്നതാണ്.
ഇങ്ങനെ നോക്കുമ്പോൾ “ഓം” ഒരു മന്ത്രം മാത്രമല്ല; ശ്വാസം, ശബ്ദം, കമ്പനം, ശരീരാന്തർബോധം, നാഡീവ്യൂഹം എന്നിവയെ ഒരേ താളത്തിൽ ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന ഒരു സങ്കീർണ്ണമായ ശാരീരിക-മാനസിക അഭ്യാസം കൂടിയാണ്. എന്നാൽ അതിന്റെ ചികിത്സാപരമായ അവകാശവാദങ്ങൾ ശാസ്ത്രീയമായി സ്ഥാപിക്കണമെങ്കിൽ നിയന്ത്രിത പരീക്ഷണങ്ങൾ ആവശ്യമാണ്. പ്രത്യേകിച്ച് “ഓം” എന്ന ശബ്ദത്തിന് മറ്റേതെങ്കിലും സമാന ദൈർഘ്യമുള്ള ഹമ്മിംഗ് ശബ്ദത്തേക്കാൾ പ്രത്യേകമായ ജൈവപ്രഭാവമുണ്ടോ എന്നതാണ് ഏറ്റവും രസകരമായ പരീക്ഷണയോഗ്യമായ ചോദ്യം.
QUANTUM DIALECTICS- 
Leave a comment