പാർട്ടി കേഡർമാരുടെ പ്രത്യയശാസ്ത്ര ദാരിദ്ര്യം- സി.പി.എം നേരിടുന്ന ഏറ്റവും വലിയ വെല്ലുവിളി

ഒരു കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെ ശക്തി അതിന്റെ അംഗസംഖ്യയിലോ സംഘടനാ ശൃംഖലയുടെ വ്യാപ്തിയിലോ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് വിജയങ്ങളുടെ എണ്ണത്തിലോ മാത്രം അളക്കാനാവില്ല. അതിന്റെ യഥാർത്ഥ ശക്തി, സമൂഹത്തിലെ വൈരുധ്യങ്ങളെ ശാസ്ത്രീയമായി തിരിച്ചറിയാനും അവയുടെ വർഗപരമായ ഉള്ളടക്കം വിശകലനം ചെയ്യാനും, ആ വിശകലനത്തെ ജനങ്ങളുടെ ജീവിതാനുഭവങ്ങളുമായി ബന്ധിപ്പിക്കാനും, മാറുന്ന ചരിത്രസാഹചര്യങ്ങൾക്കനുസരിച്ച് പുതിയ രാഷ്ട്രീയ ദിശ കണ്ടെത്താനും കഴിയുന്ന കേഡർമാരിലാണ്. ഈ മാനദണ്ഡത്തിൽ നോക്കുമ്പോൾ സി.പി.എം നേരിടുന്ന ഏറ്റവും ഗുരുതരമായ വെല്ലുവിളി സംഘടനാപരമോ തിരഞ്ഞെടുപ്പുപരമോ മാത്രമല്ല; അതിനേക്കാൾ ആഴത്തിലുള്ള ഒരു പ്രത്യയശാസ്ത്ര പ്രതിസന്ധിയാണ്. പാർട്ടി കേഡർമാരുടെ പ്രത്യയശാസ്ത്ര ദാരിദ്ര്യം ഇന്ന് പല രൂപങ്ങളിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു. അതിന്റെ ഏറ്റവും ശ്രദ്ധേയമായ രൂപങ്ങളിലൊന്നാണ്, പാർട്ടി ഒരു വ്യക്തിക്ക് സ്ഥാനാർഥിത്വം നിഷേധിച്ചപ്പോൾ ആ വ്യക്തി പാർട്ടിക്കെതിരെ മത്സരിക്കുകയും, ചില പ്രാദേശിക പാർട്ടി പ്രവർത്തകർ ഒളിഞ്ഞോ തെളിഞ്ഞോ അതിന് പിന്തുണ നൽകുകയും ചെയ്യുന്ന സമീപകാല സംഭവങ്ങൾ.

ഇത്തരം സംഭവങ്ങളെ വ്യക്തികളുടെ അച്ചടക്കലംഘനം എന്ന ഒറ്റവാക്കിൽ ഒതുക്കുന്നത് പ്രശ്നത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ ആഴം മറച്ചുവയ്ക്കുന്നതായിരിക്കും. തീർച്ചയായും ഒരു പാർട്ടി സ്ഥാനാർഥിത്വം നിഷേധിക്കപ്പെട്ടതിന്റെ പേരിൽ പാർട്ടി തീരുമാനത്തിനെതിരെ വിമത സ്ഥാനാർഥിയായി മത്സരിക്കുന്നത് സംഘടനാപരമായ അച്ചടക്കത്തിന്റെ പ്രശ്നമാണ്. എന്നാൽ അതിനേക്കാൾ പ്രധാനപ്പെട്ട ചോദ്യം ഇതാണ്: ഒരു കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് കേഡർക്ക് സ്വന്തം വ്യക്തിപരമായ രാഷ്ട്രീയ ആഗ്രഹവും പാർട്ടിയുടെ രാഷ്ട്രീയ താൽപര്യവും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം എന്തുകൊണ്ട് തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയാതെ വരുന്നു? പാർട്ടി ഒരു വ്യക്തിയുടെ രാഷ്ട്രീയ കരിയർ മുന്നോട്ടുകൊണ്ടുപോകാനുള്ള വേദിയാണോ, അതോ ഒരു ചരിത്രപരമായ സാമൂഹിക ലക്ഷ്യത്തിനുവേണ്ടിയുള്ള കൂട്ടായ രാഷ്ട്രീയസംഘടനയാണോ? ഈ അടിസ്ഥാന ചോദ്യത്തിന് നൽകുന്ന ഉത്തരമാണ് കേഡറുടെ പ്രത്യയശാസ്ത്ര നിലവാരം വെളിപ്പെടുത്തുന്നത്.

ഒരു സ്ഥാനാർഥിത്വം ലഭിക്കാതിരിക്കുക എന്നത് വ്യക്തിക്ക് വേദനാജനകമായ അനുഭവമായേക്കാം. ദീർഘകാലം പാർട്ടിക്കുവേണ്ടി പ്രവർത്തിച്ച ഒരാൾക്ക് തനിക്ക് അർഹമായ അംഗീകാരം ലഭിച്ചില്ലെന്ന തോന്നലുണ്ടാകാം. തീരുമാനത്തിൽ പിഴവുണ്ടെന്നും തോന്നാം. നേതൃത്വത്തോട് അഭിപ്രായവ്യത്യാസം ഉണ്ടാകാം. ഇവയെല്ലാം സ്വാഭാവികമായ രാഷ്ട്രീയാനുഭവങ്ങളാണ്. എന്നാൽ ഒരു കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് കേഡറുടെ പരീക്ഷണം ആരംഭിക്കുന്നത് അവിടെയാണ്. വ്യക്തിപരമായ നിരാശയെ രാഷ്ട്രീയ നിലപാടാക്കി മാറ്റാതെ, സംഘടനയ്ക്കകത്ത് ജനാധിപത്യപരമായി അതിനെ നേരിടാൻ കഴിയുമോ? അല്ലെങ്കിൽ സ്വന്തം സ്ഥാനാർഥിത്വം ഉറപ്പാക്കുന്നതിനായി പാർട്ടിയുടെ തന്നെ രാഷ്ട്രീയ അടിത്തറയെ ദുർബലപ്പെടുത്താൻ തയ്യാറാകുമോ? ഈ തിരഞ്ഞെടുപ്പാണ് ഒരു കേഡറുടെ രാഷ്ട്രീയ പക്വത നിർണ്ണയിക്കുന്നത്.

പാർട്ടി സ്ഥാനാർഥിത്വം എന്നത് വ്യക്തിയുടെ സ്വകാര്യ അവകാശമല്ല. ഒരു കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയിൽ സ്ഥാനാർഥിത്വം ഒരു കൂട്ടായ രാഷ്ട്രീയ ഉത്തരവാദിത്വമാണ്. സ്ഥാനാർഥി പാർട്ടിയുടെ പ്രതിനിധിയാണ്; വ്യക്തിപരമായ രാഷ്ട്രീയ ബ്രാൻഡിന്റെ ഉടമയല്ല. അതുകൊണ്ടുതന്നെ സ്ഥാനാർഥിത്വം നിഷേധിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ പാർട്ടിയുടെ തീരുമാനത്തിനെതിരെ ശത്രുപക്ഷത്തിന്റെ പിന്തുണയോടെ മത്സരിക്കുന്നത് ഒരു സാധാരണ വ്യക്തിപരമായ പ്രതിഷേധമായി കാണാനാവില്ല. അതിലൂടെ പാർട്ടി സംഘടന, പാർട്ടി സ്ഥാനാർഥി, പാർട്ടി രാഷ്ട്രീയ ആഖ്യാനം എന്നിവയെ നേരിട്ട് ദുർബലപ്പെടുത്തുകയാണ് സംഭവിക്കുന്നത്. പ്രത്യേകിച്ച് ഒരു കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് സ്ഥാനാർഥി സ്വന്തം പാർട്ടിക്കെതിരെ മത്സരിക്കുമ്പോൾ, തന്റെ വ്യക്തിപരമായ രാഷ്ട്രീയ ഭാവിയെ പാർട്ടിയുടെ കൂട്ടായ രാഷ്ട്രീയ ലക്ഷ്യത്തിന് മുകളിലേക്ക് ഉയർത്തുന്ന ഒരു രാഷ്ട്രീയ മുൻഗണനയാണ് അദ്ദേഹം പ്രകടിപ്പിക്കുന്നത്.

ഇവിടെ “ശത്രു” എന്ന പദം വ്യക്തിപരമായ വൈരാഗ്യത്തിന്റെ അർത്ഥത്തിൽ ഉപയോഗിക്കേണ്ടതില്ല. ഒരു കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെ രാഷ്ട്രീയ ലക്ഷ്യങ്ങൾക്കും വർഗതാൽപര്യങ്ങൾക്കും വിരുദ്ധമായി പ്രവർത്തിക്കുന്ന രാഷ്ട്രീയ ശക്തികളെയാണ് ഇവിടെ ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്. അത്തരം ശക്തികളുമായി താൽക്കാലികമായി കൈകോർക്കുന്നത് പോലും, സാഹചര്യത്തിനനുസരിച്ച്, രാഷ്ട്രീയമായി വിശകലനം ചെയ്യേണ്ട വിഷയമാണ്. എന്നാൽ പാർട്ടിയിൽ നിന്ന് ലഭിച്ച രാഷ്ട്രീയ വ്യക്തിത്വവും സംഘടനാപരമായ വളർച്ചയും ഉപയോഗിച്ച് അതേ പാർട്ടിയെ പരാജയപ്പെടുത്താൻ എതിരാളികളുടെ പിന്തുണ തേടുന്നത് വ്യക്തിപരമായ അസംതൃപ്തിയേക്കാൾ വലിയ രാഷ്ട്രീയ പ്രശ്നമാണ്.

അതിലും ഗൗരവമുള്ളത് പ്രാദേശിക പാർട്ടി പ്രവർത്തകരുടെ പ്രതികരണമാണ്. പാർട്ടി ഔദ്യോഗിക സ്ഥാനാർഥിയെ പിന്തുണയ്ക്കേണ്ട ഘട്ടത്തിൽ ചില പ്രവർത്തകർ വിമത സ്ഥാനാർഥിക്ക് രഹസ്യമായോ പരസ്യമായോ പിന്തുണ നൽകുകയാണെങ്കിൽ, അത് വ്യക്തിപരമായ ബന്ധങ്ങളുടെ മാത്രം ഫലമായി കാണാനാവില്ല. അവിടെ സംഘടനാപരമായ വിശ്വാസവും പ്രത്യയശാസ്ത്രപരമായ പ്രതിബദ്ധതയും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം ദുർബലമായിരിക്കുന്നു എന്നതാണ് പരിശോധിക്കേണ്ടത്. “ഇയാൾ നമ്മുടെ ആളാണ്”, “ഇയാൾ നമ്മളോടൊപ്പം വർഷങ്ങളായി പ്രവർത്തിച്ച ആളാണ്”, “പാർട്ടി ഇദ്ദേഹത്തോട് നീതി ചെയ്തില്ല”, “നേതൃത്വം തീരുമാനിച്ചത് ശരിയല്ല” തുടങ്ങിയ വികാരങ്ങൾ ഒരു കേഡറുടെ രാഷ്ട്രീയ വിധിയെ മറികടക്കുമ്പോൾ, വർഗപരമായ രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ സ്ഥാനത്ത് വ്യക്തിബന്ധങ്ങളുടെ രാഷ്ട്രീയം കടന്നുവരുന്നു.

ഇതാണ് പ്രത്യയശാസ്ത്ര ദാരിദ്ര്യത്തിന്റെ ഏറ്റവും അപകടകരമായ രൂപങ്ങളിൽ ഒന്ന്. കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ വ്യക്തിബന്ധങ്ങൾക്ക് സ്ഥാനമില്ല എന്നല്ല. മനുഷ്യബന്ധങ്ങൾ രാഷ്ട്രീയജീവിതത്തിന്റെ സ്വാഭാവിക ഭാഗമാണ്. എന്നാൽ വ്യക്തിബന്ധങ്ങൾ രാഷ്ട്രീയ നിലപാടിന്റെ നിർണ്ണായക മാനദണ്ഡമായി മാറുമ്പോൾ സംഘടനയുടെ വർഗസ്വഭാവം ക്ഷയിക്കുന്നു. “നമ്മുടെ ആളും അവരുടെ ആളും” എന്ന പ്രാദേശിക വിഭാഗീയത വളരുമ്പോൾ “വർഗതാൽപര്യം എന്താണ്?” എന്ന ചോദ്യം പിന്നിലേക്ക് പോകുന്നു.

ഒരു കേഡർ രഹസ്യമായി വിമത സ്ഥാനാർഥിയെ പിന്തുണയ്ക്കുകയും അതേസമയം പരസ്യമായി പാർട്ടി സ്ഥാനാർഥിയുടെ കൂടെ നിൽക്കുകയും ചെയ്യുന്നുവെങ്കിൽ, അത് വെറും ഇരട്ടത്താപ്പ് മാത്രമല്ല. അത് രാഷ്ട്രീയ ബോധത്തിന്റെ ഗുരുതരമായ പ്രശ്നമാണ്. പാർട്ടി ഒരു ആശയസമൂഹം എന്നതിൽ നിന്ന് വ്യക്തികളുടെയും പ്രാദേശിക ഗ്രൂപ്പുകളുടെയും താൽപര്യങ്ങൾ തമ്മിൽ ഒത്തുതീർപ്പുണ്ടാക്കുന്ന ഒരു തിരഞ്ഞെടുപ്പ് യന്ത്രമായി മാറുന്നുവോ എന്ന ചോദ്യമാണ് ഇവിടെ ഉയരുന്നത്.

ഇതിന്റെ വേരുകൾ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് സമയത്ത് മാത്രം അന്വേഷിച്ചാൽ പോരാ. വർഷങ്ങളായി പാർട്ടി സംഘടനയിൽ വളരുന്ന രാഷ്ട്രീയ സംസ്കാരത്തെ പരിശോധിക്കണം. ഒരു പ്രവർത്തകന്റെ രാഷ്ട്രീയ വളർച്ച പാർട്ടിയുടെ ആശയപരമായ പരിശീലനത്തിലൂടെയാണോ, അതോ സ്ഥാനങ്ങൾ, അധികാരകേന്ദ്രങ്ങളുമായുള്ള ബന്ധം, പ്രാദേശിക സ്വാധീനം, വ്യക്തിപരമായ ജനപ്രീതി, തിരഞ്ഞെടുപ്പ് സ്ഥാനാർഥിത്വം തുടങ്ങിയ ഘടകങ്ങളിലൂടെയാണോ നടക്കുന്നത്? ഒരു വ്യക്തി തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ വിജയിച്ചാൽ മാത്രമേ രാഷ്ട്രീയമായി വിലയുള്ളവനാകൂ എന്ന ധാരണ വളരുന്നുണ്ടോ? പാർട്ടി പ്രവർത്തനം സമൂഹപരിവർത്തനത്തിന്റെ ദീർഘകാല പ്രക്രിയയായി കാണുന്നതിനു പകരം സ്ഥാനലാഭത്തിനുള്ള പടിയായി കാണുന്നുണ്ടോ? ഈ ചോദ്യങ്ങൾ ഒഴിവാക്കാനാവില്ല.

രാഷ്ട്രീയ സ്ഥാനമെന്നത് ലക്ഷ്യമായി മാറുമ്പോൾ പ്രത്യയശാസ്ത്രം ഉപാധിയായി ചുരുങ്ങുന്നു. സ്ഥാനാർഥിത്വം ലഭിക്കുമ്പോൾ പാർട്ടി ശരി; ലഭിക്കാതിരുന്നാൽ പാർട്ടി തെറ്റ് എന്ന മനോഭാവം രൂപപ്പെടുന്നത് ഇതിന്റെ ഏറ്റവും വ്യക്തമായ പ്രകടനമാണ്. ഒരു കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് കേഡറുടെ രാഷ്ട്രീയ മൂല്യം ഒരു തിരഞ്ഞെടുപ്പ് സ്ഥാനവുമായി ബന്ധിപ്പിക്കപ്പെടാൻ പാടില്ല. സ്ഥാനാർഥിയാകാതെയും ചരിത്രപരമായി വലിയ രാഷ്ട്രീയ സംഭാവന നൽകാം. തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ മത്സരിക്കാതെയും ജനങ്ങൾക്കിടയിൽ പ്രവർത്തിക്കാം. ഒരു പദവിയുമില്ലാതെ ഒരു മികച്ച കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് കേഡറായി ജീവിക്കാം. ഈ ബോധം നഷ്ടപ്പെടുമ്പോഴാണ് സ്ഥാനാർഥിത്വം രാഷ്ട്രീയ അവകാശത്തിൽ നിന്ന് വ്യക്തിപരമായ അധികാരാവകാശമായി മാറുന്നത്.

ഇവിടെ മറ്റൊരു വൈരുധ്യവും കാണാം. പാർട്ടി സ്ഥാനാർഥിത്വം നൽകാത്തതിൽ പ്രതിഷേധിച്ച് വിമത സ്ഥാനാർഥിയായി മത്സരിക്കുന്ന വ്യക്തി പലപ്പോഴും താൻ പാർട്ടിയോട് കൂടുതൽ പ്രതിബദ്ധനായിരുന്നുവെന്നും പാർട്ടിയെ രക്ഷിക്കാനാണ് മത്സരിക്കുന്നതെന്നും വാദിച്ചേക്കാം. എന്നാൽ രാഷ്ട്രീയത്തെ ഉദ്ദേശ്യത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ മാത്രം വിലയിരുത്താനാവില്ല; രാഷ്ട്രീയ പ്രവർത്തനത്തിന്റെ വസ്തുനിഷ്ഠമായ ഫലവും പരിശോധിക്കണം. വിമത സ്ഥാനാർഥിത്വം പാർട്ടി വോട്ടിനെ വിഭജിക്കുകയും എതിരാളിക്ക് വിജയസാധ്യത വർധിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നുവെങ്കിൽ, അതിന്റെ വസ്തുനിഷ്ഠമായ രാഷ്ട്രീയ ഫലം എന്താണ്? വ്യക്തിയുടെ പ്രഖ്യാപിത ഉദ്ദേശം എന്തായാലും, പ്രവർത്തനത്തിന്റെ സാമൂഹിക ഫലത്തെക്കുറിച്ച് ഒരു കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് വിശകലനം അനിവാര്യമാണ്.

അതുപോലെ തന്നെ വിമത സ്ഥാനാർഥിയെ പിന്തുണയ്ക്കുന്ന പ്രാദേശിക പ്രവർത്തകരും “വ്യക്തിപരമായ സൗഹൃദം” എന്ന വിശദീകരണത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാനാവില്ല. കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് രാഷ്ട്രീയത്തിൽ വ്യക്തിബന്ധവും വർഗതാൽപര്യവും തമ്മിൽ വൈരുധ്യം ഉണ്ടായാൽ ഏതിനാണ് മുൻഗണന നൽകേണ്ടത് എന്നതിൽ വ്യക്തമായ രാഷ്ട്രീയബോധം ആവശ്യമാണ്. “നമ്മുടെ നാട്ടുകാരൻ”, “നമ്മുടെ ഗ്രൂപ്പുകാരൻ”, “നമ്മുടെ പഴയ നേതാവ്” എന്നതിനു മുകളിലാണ് “പാർട്ടിയുടെ രാഷ്ട്രീയ ലക്ഷ്യം” എന്ന ബോധം നിലകൊള്ളേണ്ടത്. അല്ലെങ്കിൽ പ്രാദേശിക വിഭാഗീയതകൾ ക്രമേണ സംഘടനയുടെ വർഗരാഷ്ട്രീയത്തെ വിഴുങ്ങും.

ഈ പ്രവണതയെ വെറും “അച്ചടക്കലംഘനം” എന്ന് വിളിക്കുന്നത് അതുകൊണ്ടാണ് അപര്യാപ്തം. അച്ചടക്കം ആവശ്യമുണ്ട്; എന്നാൽ അച്ചടക്കം മാത്രം പ്രശ്നം പരിഹരിക്കില്ല. ഒരാളെ പുറത്താക്കാം, സസ്‌പെൻഡ് ചെയ്യാം, ശാസിക്കാം. പക്ഷേ അതേ പ്രവണത മറ്റൊരു രൂപത്തിൽ വീണ്ടും ഉയർന്നുവരുന്നുവെങ്കിൽ സംഘടനാപരമായ നടപടി മാത്രം പ്രശ്നത്തിന്റെ വേരിൽ എത്തുന്നില്ല. പ്രത്യയശാസ്ത്രപരമായ പുനർവിദ്യാഭ്യാസവും സംഘടനാ സംസ്കാരത്തിന്റെ പുനർനിർമ്മാണവും ഒരുപോലെ ആവശ്യമാണ്.

ഇവിടെയാണ് ജനാധിപത്യ കേന്ദ്രീകരണത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ അർത്ഥം വീണ്ടും ചർച്ച ചെയ്യേണ്ടത്. ജനാധിപത്യ കേന്ദ്രീകരണം അന്ധമായ അനുസരണയല്ല. തീരുമാനമെടുക്കുന്നതിന് മുമ്പ് അഭിപ്രായവ്യത്യാസം തുറന്നും സൈദ്ധാന്തികമായും സംഘടനാപരമായും പ്രകടിപ്പിക്കാനുള്ള അവകാശവും, തീരുമാനം എടുത്തശേഷം കൂട്ടായ തീരുമാനത്തെ നടപ്പാക്കാനുള്ള ഉത്തരവാദിത്വവും അതിന്റെ ഭാഗമാണ്. ഒരു കേഡർക്ക് സ്ഥാനാർഥിത്വ തീരുമാനത്തെ വിമർശിക്കാം. തീരുമാനം തെറ്റാണെന്ന് പറയാം. മേൽക്കമ്മിറ്റികളിൽ അപ്പീൽ ചെയ്യാം. സംഘടനയ്ക്കകത്ത് രാഷ്ട്രീയമായി പോരാടാം. എന്നാൽ തീരുമാനം അംഗീകരിക്കപ്പെടാത്തപ്പോൾ എതിരാളികളുടെ പിന്തുണയോടെ സ്വന്തം പാർട്ടിക്കെതിരെ മത്സരിക്കുന്നത് ജനാധിപത്യ കേന്ദ്രീകരണത്തിന്റെ ആത്മാവിനോട് പൊരുത്തപ്പെടുന്നില്ല.

ഇതിൽ നിന്ന് ഒരു വലിയ സംഘടനാപാഠം ലഭിക്കുന്നു: പാർട്ടിക്കകത്തെ അഭിപ്രായവ്യത്യാസങ്ങൾക്ക് ആരോഗ്യകരമായ രാഷ്ട്രീയ ഇടം ഇല്ലെങ്കിൽ അവ പുറത്തേക്ക് പൊട്ടിത്തെറിക്കാനുള്ള സാധ്യത വർധിക്കും. അതിനാൽ പ്രത്യയശാസ്ത്ര ദാരിദ്ര്യം എന്ന വിമർശനം കേഡർമാരെ മാത്രം കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നതായി മാറരുത്. നേതൃത്വത്തിന്റെ പ്രവർത്തനരീതിയും പരിശോധിക്കണം. അഭിപ്രായവ്യത്യാസങ്ങൾ എങ്ങനെ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നു? താഴെത്തട്ടിലെ പ്രവർത്തകരുടെ അനുഭവങ്ങൾ എത്രമാത്രം കേൾക്കുന്നു? സ്ഥാനാർഥി തിരഞ്ഞെടുപ്പിന്റെ മാനദണ്ഡങ്ങൾ എത്രമാത്രം രാഷ്ട്രീയമായി വിശദീകരിക്കുന്നു? സംഘടനയ്ക്കകത്തെ പരാതികൾക്ക് എത്രമാത്രം വിശ്വാസ്യതയുള്ള പരിഹാരസംവിധാനമുണ്ട്? ഇവയും പ്രധാനപ്പെട്ട ചോദ്യങ്ങളാണ്.

കാരണം ഒരു പാർട്ടിയിൽ പ്രത്യയശാസ്ത്രം മുകളിൽ നിന്ന് താഴേക്ക് മാത്രം ഒഴുകുന്ന ഒന്നല്ല; സംഘടനയുടെ മുഴുവൻ ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് രൂപപ്പെടുന്ന രാഷ്ട്രീയ സംസ്കാരമാണ്. നേതൃത്വത്തിന്റെ പ്രവർത്തനരീതിയും കേഡർമാരുടെ രാഷ്ട്രീയ പെരുമാറ്റവും പരസ്പരം സ്വാധീനിക്കുന്നു. നേതൃത്വം വ്യക്തിതാൽപര്യങ്ങളെ പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചാൽ കേഡർമാർ വ്യക്തിവൽക്കരിക്കപ്പെടും. കേഡർമാർ വ്യക്തിതാൽപര്യങ്ങളെ മുൻനിർത്തിയാൽ നേതൃത്വം സംഘടനയെ കൂടുതൽ കേന്ദ്രീകരിക്കാൻ ശ്രമിക്കും. ഈ പരസ്പരപ്രവർത്തനത്തിൽ നിന്ന് ഒരു ദുഷ്ചക്രം രൂപപ്പെടാം.

ഇന്നത്തെ സാഹചര്യത്തിൽ സി.പി.എം നേരിടുന്ന പ്രത്യയശാസ്ത്ര പ്രതിസന്ധിയെ അതിനാൽ വിശാലമായ സാമൂഹിക പശ്ചാത്തലത്തിൽ കാണണം. നവലിബറൽ സമൂഹം വ്യക്തിഗത വിജയം, വ്യക്തിപരമായ സമ്പത്ത്, സാമൂഹിക സ്ഥാനം, ഉപഭോഗം, പ്രശസ്തി, അധികാരത്തിലേക്കുള്ള പ്രവേശനം എന്നിവയെ വിജയത്തിന്റെ മാനദണ്ഡങ്ങളാക്കുന്നു. പാർട്ടി കേഡർമാർ സമൂഹത്തിന് പുറത്തുള്ള മനുഷ്യരല്ല. അവർ ജീവിക്കുന്ന സമൂഹത്തിന്റെ മൂല്യങ്ങൾ അവരിലും സ്വാധീനം ചെലുത്തും. കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് സംഘടനയ്ക്കകത്ത് ബൂർഷ്വാ വ്യക്തിവാദം പ്രവേശിക്കുന്നത് സ്വാഭാവികമായും പ്രതിരോധിക്കേണ്ട ഒരു വൈരുധ്യമാണ്. പ്രത്യയശാസ്ത്ര വിദ്യാഭ്യാസം ദുർബലപ്പെടുമ്പോൾ ഈ സാമൂഹിക സ്വാധീനം കൂടുതൽ ശക്തമാകും.

അതിനാലാണ് സ്ഥാനാർഥിത്വത്തെ ചുറ്റിപ്പറ്റിയുള്ള ഇത്തരം സംഭവങ്ങളെ വലിയ സാമൂഹിക-രാഷ്ട്രീയ പ്രക്രിയയുടെ സൂചനയായി വായിക്കേണ്ടത്. ഒരു വ്യക്തിക്ക് സ്ഥാനാർഥിത്വം നിഷേധിക്കപ്പെട്ടതിൽ നിന്നുണ്ടായ വ്യക്തിപരമായ പ്രതിഷേധം എങ്ങനെ പാർട്ടി വിരുദ്ധ രാഷ്ട്രീയമായി മാറുന്നു? അതിന് പ്രാദേശികമായി പിന്തുണ എങ്ങനെ ലഭിക്കുന്നു? എന്തുകൊണ്ടാണ് ചില കേഡർമാർ പാർട്ടി സ്ഥാനാർഥിയേക്കാൾ വ്യക്തിയോട് കൂടുതൽ പ്രതിബദ്ധത കാണിക്കുന്നത്? എന്തുകൊണ്ടാണ് ഒരു വ്യക്തിയുടെ വ്യക്തിപരമായ ജനപ്രീതി പാർട്ടിയുടെ കൂട്ടായ രാഷ്ട്രീയ തീരുമാനത്തെ മറികടക്കുന്നത്? ഇവയെല്ലാം കേഡർ രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ സ്വഭാവം മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നതിന്റെ സൂചനകളായി പരിശോധിക്കണം.

ഇതിന്റെ മറ്റൊരു വശം യുവതലമുറയുമായി ബന്ധപ്പെട്ടതാണ്. പുതിയ തലമുറയ്ക്ക് കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് രാഷ്ട്രീയം ആകർഷകമാകണമെങ്കിൽ കേഡർമാർ തന്നെ ബൗദ്ധികമായി ആകർഷകമായ മാതൃകകളാകണം. സ്ഥാനത്തിനായി മത്സരിക്കുന്ന, സ്ഥാനമില്ലെങ്കിൽ പാർട്ടിയെ ഉപേക്ഷിക്കുന്ന, വ്യക്തിപരമായ അധികാരബന്ധങ്ങളിൽ രാഷ്ട്രീയം അളക്കുന്ന കേഡർ യുവാക്കൾക്ക് കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ നൈതിക മേന്മയെ എങ്ങനെ ബോധ്യപ്പെടുത്തും? ത്യാഗം, കൂട്ടായ്മ, വർഗബോധം, സാമൂഹിക ഉത്തരവാദിത്വം, ആശയപരമായ പ്രതിബദ്ധത എന്നിവ രാഷ്ട്രീയജീവിതത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ മൂല്യങ്ങളാണെന്ന് കേഡർമാരുടെ ജീവിതം തന്നെ തെളിയിക്കണം.

അതുകൊണ്ട് സി.പി.എം മുന്നിൽ ഒരു വലിയ പ്രത്യയശാസ്ത്ര പുനർനിർമ്മാണത്തിന്റെ ആവശ്യകതയാണ് ഉയരുന്നത്. പാർട്ടി സ്കൂളുകൾ പഴയ സിലബസുകൾ ആവർത്തിക്കുന്ന സ്ഥാപനങ്ങളാകരുത്. മാർക്സിസത്തിന്റെ ക്ലാസിക്കുകളോടൊപ്പം നവലിബറലിസം, ഡിജിറ്റൽ മുതലാളിത്തം, കൃത്രിമബുദ്ധി, പ്ലാറ്റ്ഫോം സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥ, സമകാലിക വർഗഘടന, ജാതി-മത രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ പുതിയ രൂപങ്ങൾ, മാധ്യമവും ആൽഗോരിതമിക ബോധനിർമ്മാണവും, പരിസ്ഥിതി പ്രതിസന്ധി, ശാസ്ത്ര-സാങ്കേതിക വിപ്ലവം എന്നിവ പഠിക്കണം. അതോടൊപ്പം പാർട്ടി നൈതികത, കൂട്ടായ ഉത്തരവാദിത്വം, സ്ഥാനലോഭത്തിനെതിരായ രാഷ്ട്രീയ സംസ്കാരം, വിമർശന-സ്വയംവിമർശനം, ജനാധിപത്യ കേന്ദ്രീകരണം എന്നിവയും പ്രായോഗികമായി പഠിപ്പിക്കണം.

കേഡർമാരുടെ രാഷ്ട്രീയ മൂല്യനിർണ്ണയത്തിനും പുതിയ മാനദണ്ഡങ്ങൾ ആവശ്യമാണ്. ഒരു കേഡർ എത്ര വർഷം പാർട്ടിയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു എന്നത് പ്രധാനമാണ്; പക്ഷേ അതിനേക്കാൾ പ്രധാനമാണ് അയാൾ എന്താണ് പഠിച്ചത്, എന്താണ് മനസ്സിലാക്കിയത്, സമൂഹത്തെ എത്രമാത്രം പഠിച്ചു, പുതിയ തലമുറയുമായി എങ്ങനെ സംവദിക്കുന്നു, പാർട്ടി തീരുമാനങ്ങളെ എത്രമാത്രം സൈദ്ധാന്തികമായി മനസ്സിലാക്കുന്നു, വ്യക്തിപരമായ താൽപര്യവും കൂട്ടായ താൽപര്യവും തമ്മിലുള്ള വൈരുധ്യം എങ്ങനെ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നു എന്നത്. സീനിയോറിറ്റി മാത്രം രാഷ്ട്രീയ പക്വതയുടെ മാനദണ്ഡമാകരുത്.

അതുപോലെ തന്നെ സ്ഥാനാർഥി തിരഞ്ഞെടുപ്പിലും വ്യക്തിയുടെ ജനപ്രീതി മാത്രമല്ല, രാഷ്ട്രീയ പക്വത, പ്രത്യയശാസ്ത്ര പ്രതിബദ്ധത, ജനങ്ങളുമായുള്ള ബന്ധം, സംഘടനാ വിശ്വാസ്യത, വ്യക്തിപരമായ അധികാരലോഭത്തിൽ നിന്നുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം, പാർട്ടി തീരുമാനങ്ങളോടുള്ള കൂട്ടായ ഉത്തരവാദിത്വം തുടങ്ങിയ മാനദണ്ഡങ്ങൾക്കും പ്രാധാന്യം നൽകണം. സ്ഥാനാർഥിത്വം ലഭിക്കാത്തപ്പോൾ പോലും പാർട്ടിയുടെ കൂടെ നിൽക്കാൻ കഴിയുന്ന വ്യക്തിയാണ് യഥാർത്ഥത്തിൽ പാർട്ടിക്ക് ഏറ്റവും വിലപ്പെട്ട കേഡർ എന്ന ബോധം സംഘടനയിൽ വളർത്തണം.

അവസാനമായി, ഇത്തരം സംഭവങ്ങളിൽ നിന്ന് സി.പി.എം സ്വയം ചോദിക്കേണ്ടത് “ആരാണ് തെറ്റ് ചെയ്തത്?” എന്ന ചോദ്യത്തിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങരുത്. അതിനേക്കാൾ ആഴത്തിലുള്ള ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കണം: എന്തുകൊണ്ടാണ് ഒരു പാർട്ടി കേഡറിന് വ്യക്തിപരമായ സ്ഥാനാർഥിത്വം പാർട്ടിയുടെ കൂട്ടായ രാഷ്ട്രീയലക്ഷ്യത്തേക്കാൾ പ്രധാനമായി തോന്നിയത്? എന്തുകൊണ്ടാണ് സഹപ്രവർത്തകർ അതിന് പിന്തുണ നൽകിയത്? ഏത് സംഘടനാ സംസ്കാരമാണ് ഈ പെരുമാറ്റത്തെ സാധ്യമാക്കിയത്? എന്തുകൊണ്ടാണ് പ്രത്യയശാസ്ത്രബോധം വ്യക്തിബന്ധങ്ങൾക്ക് മുകളിലായി പ്രവർത്തിക്കാതിരുന്നത്?

ഈ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് സത്യസന്ധമായ ഉത്തരങ്ങൾ കണ്ടെത്താതെ ഇത്തരം സംഭവങ്ങളെ വ്യക്തികളുടെ അച്ചടക്കലംഘനമായി മാത്രം കൈകാര്യം ചെയ്താൽ പ്രശ്നം ആവർത്തിക്കും. ഒരാളെ ശിക്ഷിച്ചാൽ ഒരു സംഭവം അവസാനിക്കും; എന്നാൽ പ്രത്യയശാസ്ത്ര ദാരിദ്ര്യം അവസാനിപ്പിക്കാതെ അതിന്റെ സാമൂഹിക കാരണങ്ങൾ നിലനിൽക്കും.

ഒരു കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് കേഡർക്ക് പാർട്ടി എന്നത് വ്യക്തിപരമായ രാഷ്ട്രീയ ഉയർച്ചയ്ക്കുള്ള ഉപാധിയല്ല; സ്വന്തം ജീവിതത്തെക്കാൾ വലിയ ഒരു സാമൂഹിക ലക്ഷ്യത്തിനുവേണ്ടിയുള്ള കൂട്ടായ പ്രവർത്തനത്തിന്റെ വേദിയാണ്. പാർട്ടി ഒരു സ്ഥാനമല്ല; ഒരു ചരിത്രപരമായ ഉത്തരവാദിത്വമാണ്. സ്ഥാനാർഥിത്വം ഒരു വ്യക്തിഗത അവകാശമല്ല; ഒരു രാഷ്ട്രീയ ദൗത്യമാണ്. പരാജയപ്പെട്ടാലും പാർട്ടിയോടൊപ്പം നിൽക്കുക, സ്ഥാനമില്ലെങ്കിലും പ്രവർത്തിക്കുക, സ്വന്തം അഭിപ്രായം ശക്തമായി പറയുക, എന്നാൽ കൂട്ടായ തീരുമാനം അംഗീകരിക്കുക, വ്യക്തിപരമായ നിരാശയെ സംഘടനാ താൽപര്യത്തിന് മുകളിലേക്ക് ഉയർത്താതിരിക്കുക—ഇവയാണ് കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് രാഷ്ട്രീയ സംസ്കാരത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന ഘടകങ്ങൾ.

അതുകൊണ്ട് സ്ഥാനാർഥിത്വം നിഷേധിക്കപ്പെട്ട നേതാക്കൾ പാർട്ടിക്കെതിരെ മത്സരിച്ചതും, ചില പ്രാദേശിക കേഡർമാർ അവരെ പിന്തുണച്ചതും ഒറ്റപ്പെട്ട അച്ചടക്കലംഘനങ്ങളായി മാത്രം കാണുന്നത് വലിയ രാഷ്ട്രീയ പിഴവായിരിക്കും. അവ സി.പി.എം കേഡർ രാഷ്ട്രീയത്തിൽ വളർന്നുവരുന്ന ഒരു ആഴത്തിലുള്ള വൈരുധ്യത്തിന്റെ ലക്ഷണങ്ങളായി കാണണം—കൂട്ടായ വർഗരാഷ്ട്രീയത്തിനും വ്യക്തികേന്ദ്രിത രാഷ്ട്രീയത്തിനും ഇടയിലുള്ള വൈരുധ്യം; പ്രത്യയശാസ്ത്രത്തിനും പ്രായോഗിക അധികാരരാഷ്ട്രീയത്തിനും ഇടയിലുള്ള വൈരുധ്യം; പാർട്ടി സംഘടനയ്ക്കും പ്രാദേശിക വ്യക്തിബന്ധങ്ങൾക്കും ഇടയിലുള്ള വൈരുധ്യം.

ഈ വൈരുധ്യങ്ങളെ ശാസ്ത്രീയമായി പരിഹരിക്കാതെ സംഘടനാപരമായ നടപടികൾക്ക് സ്ഥിരമായ ഫലം ഉണ്ടാകില്ല. അതിനാൽ സി.പി.എമ്മിന്റെ പുനരുജ്ജീവനം തിരഞ്ഞെടുപ്പ് തന്ത്രത്തിന്റെ പുനഃക്രമീകരണത്തിൽ മാത്രം ആരംഭിക്കേണ്ടതില്ല; കേഡറുടെ ബൗദ്ധികവും നൈതികവുമായ പുനർനിർമ്മാണത്തിലാണ് അതിന്റെ തുടക്കം.

അവസാനം സി.പി.എം സ്വയം ചോദിക്കേണ്ട ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട ചോദ്യം ഇതാണ്: നമുക്ക് പാർട്ടിക്കുവേണ്ടി പ്രവർത്തിക്കുന്ന കൂടുതൽ ആളുകളെയാണോ വേണ്ടത്, അതോ പാർട്ടി എന്തിനുവേണ്ടിയാണ് നിലനിൽക്കുന്നത് എന്ന് ആഴത്തിൽ മനസ്സിലാക്കി, വ്യക്തിപരമായ താൽപര്യങ്ങളെക്കാൾ കൂട്ടായ വർഗതാൽപര്യത്തിന് മുൻഗണന നൽകുന്ന കൂടുതൽ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകളെയാണോ വേണ്ടത്?

ഈ ചോദ്യത്തിനുള്ള ഉത്തരം തന്നെയാണ് പാർട്ടിയുടെ ഭാവി നിർണ്ണയിക്കുക. കാരണം സംഘടനയുടെ എണ്ണം പാർട്ടിയെ ശക്തമാക്കാം; അധികാരം പാർട്ടിക്ക് ഭരണശേഷി നൽകാം; തിരഞ്ഞെടുപ്പ് വിജയം പാർട്ടിക്ക് രാഷ്ട്രീയ സ്വാധീനം നൽകാം. എന്നാൽ പ്രത്യയശാസ്ത്രബോധമുള്ള കേഡർ മാത്രമാണ് ഒരു കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിക്ക് ചരിത്രബോധവും ദിശാബോധവും നൽകുന്നത്.

ചിന്തിക്കുന്ന കേഡർ ഇല്ലാത്ത കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടി ക്രമേണ ഒരു തിരഞ്ഞെടുപ്പ് സംഘടനയായി ചുരുങ്ങും. വ്യക്തിപരമായ സ്ഥാനലാഭം കൂട്ടായ ലക്ഷ്യത്തെ മറികടക്കുന്നിടത്ത് വർഗരാഷ്ട്രീയം ദുർബലമാകും. വിമത സ്ഥാനാർഥിത്വം വ്യക്തിപരമായ അവകാശമായി മാറുന്നിടത്ത് പാർട്ടി ഒരു രാഷ്ട്രീയ സമൂഹത്തിൽ നിന്ന് വ്യക്തികളുടെ കൂട്ടായ്മയായി മാറും. പ്രാദേശിക വ്യക്തിബന്ധങ്ങൾ പാർട്ടി തീരുമാനങ്ങളെ മറികടക്കുന്നിടത്ത് സംഘടനയുടെ വർഗസ്വഭാവം ക്ഷയിക്കും.

അതിനാൽ സി.പി.എം നേരിടുന്ന ഏറ്റവും വലിയ വെല്ലുവിളി എതിരാളികളുടെ ശക്തി മാത്രമല്ല. അതിനേക്കാൾ വലിയ വെല്ലുവിളി, സ്വന്തം കേഡർമാരുടെ ഉള്ളിൽ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് രാഷ്ട്രീയബോധത്തിന്റെ ആഴം നിലനിർത്തുക എന്നതാണ്. പ്രത്യയശാസ്ത്രപരമായി പുനരുജ്ജീവിക്കാത്ത സംഘടനയ്ക്ക് സംഘടനാപരമായി എത്ര ശക്തമായാലും ചരിത്രപരമായി മുന്നേറാൻ കഴിയില്ല.

ഇവിടെ നിന്ന് പ്രശ്നത്തെ കുറച്ചുകൂടി ആഴത്തിൽ പരിശോധിക്കേണ്ടതുണ്ട്. ഒരു കേഡർ സ്ഥാനാർഥിത്വം നിഷേധിക്കപ്പെട്ടതിന്റെ പേരിൽ പാർട്ടിക്കെതിരെ മത്സരിക്കുന്നതും, പാർട്ടിക്കുള്ളിലെ ചിലർ അതിന് പിന്തുണ നൽകുന്നതും വ്യക്തികളുടെ സ്വഭാവദോഷമായി മാത്രം വിശദീകരിച്ചാൽ അതിന്റെ യഥാർത്ഥ രാഷ്ട്രീയശാസ്ത്രം നമുക്ക് മനസ്സിലാകില്ല. വ്യക്തികളുടെ പെരുമാറ്റത്തിന് പിന്നിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്ന സാമൂഹികവും സംഘടനാപരവും പ്രത്യയശാസ്ത്രപരവുമായ സാഹചര്യങ്ങളാണ് അന്വേഷിക്കേണ്ടത്. ഒരു കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെ കേഡർ സമൂഹത്തിൽ നിന്ന് വേർപെട്ട ഒരു പ്രത്യേക ജീവിയല്ല. അദ്ദേഹം ജീവിക്കുന്നത് അതേ മുതലാളിത്ത സമൂഹത്തിലാണ്; അതേ വ്യക്തിവാദ സംസ്കാരത്തിന്റെ സ്വാധീനം ഏറ്റുവാങ്ങുന്നു; അതേ ഉപഭോഗമൂല്യങ്ങളുമായി ഇടപെടുന്നു; അതേ മാധ്യമങ്ങളിലൂടെ ബോധം രൂപപ്പെടുത്തുന്നു. അതിനാൽ പാർട്ടിക്കകത്ത് ബൂർഷ്വാ വ്യക്തിവാദത്തിന്റെ സ്വാധീനം പ്രവേശിക്കാനുള്ള സാധ്യത എപ്പോഴും നിലനിൽക്കും. പ്രത്യയശാസ്ത്ര പരിശീലനം ദുർബലപ്പെടുമ്പോഴാണ് ആ സ്വാധീനം കൂടുതൽ ശക്തമാകുന്നത്.

നവലിബറൽ സമൂഹം മനുഷ്യന്റെ വിജയത്തെ പ്രധാനമായും വ്യക്തിഗത നേട്ടങ്ങളിലൂടെ അളക്കുന്നു. ഉയർന്ന സ്ഥാനം, അധികാരം, സാമ്പത്തിക നേട്ടം, സാമൂഹിക അംഗീകാരം, വ്യക്തിപരമായ പ്രശസ്തി, മാധ്യമശ്രദ്ധ, തിരഞ്ഞെടുപ്പ് വിജയം എന്നിവ വ്യക്തിയുടെ മൂല്യത്തിന്റെ അളവുകോലുകളായി മാറുന്നു. ഈ സാമൂഹിക മൂല്യങ്ങൾ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് സംഘടനയ്ക്കകത്തേക്കും പ്രവേശിച്ചാൽ പാർട്ടി സ്ഥാനവും തിരഞ്ഞെടുപ്പ് സ്ഥാനാർഥിത്വവും രാഷ്ട്രീയ പ്രവർത്തനത്തിന്റെ അന്തിമ ലക്ഷ്യങ്ങളായി മാറാൻ സാധ്യതയുണ്ട്. അപ്പോൾ “ഞാൻ പാർട്ടിക്കുവേണ്ടി എന്ത് ചെയ്യണം?” എന്ന ചോദ്യം ക്രമേണ “പാർട്ടി എനിക്ക് എന്ത് നൽകണം?” എന്ന ചോദ്യത്തിന് വഴിമാറുന്നു. ഈ മാറ്റം വളരെ സൂക്ഷ്മമായാണ് സംഭവിക്കുന്നത്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ അതിനെ തിരിച്ചറിയാനും തിരുത്താനും നിരന്തരമായ പ്രത്യയശാസ്ത്ര പ്രവർത്തനം ആവശ്യമാണ്.

ഒരു കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് കേഡറുടെ രാഷ്ട്രീയ ജീവിതത്തിൽ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട മൂല്യം കൂട്ടായ്മയാണ്. വ്യക്തിയുടെ കഴിവുകൾ നിഷേധിക്കുന്ന കൂട്ടായ്മയല്ല ഇത്; വ്യക്തിയുടെ കഴിവിനെ കൂട്ടായ സാമൂഹിക ലക്ഷ്യവുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന കൂട്ടായ്മയാണ്. ഒരു കേഡർ സ്ഥാനാർഥിയാകുമ്പോൾ അയാൾ പാർട്ടിയുടെ പ്രതിനിധിയാണ്. സ്ഥാനാർഥിയാകാതിരിക്കുമ്പോഴും അയാൾ പാർട്ടിയുടെ പ്രവർത്തകനാണ്. സ്ഥാനമുണ്ടായാലും ഇല്ലെങ്കിലും രാഷ്ട്രീയ ഉത്തരവാദിത്വം തുടരണം. എന്നാൽ സ്ഥാനത്തോടാണ് രാഷ്ട്രീയ അസ്തിത്വം ബന്ധിപ്പിക്കപ്പെടുന്നതെങ്കിൽ സ്ഥാനനഷ്ടം വ്യക്തിപരമായ രാഷ്ട്രീയ അസ്തിത്വനഷ്ടമായി അനുഭവപ്പെടും. അവിടെ നിന്നാണ് വിമതത്വത്തിലേക്കുള്ള വഴിതുറക്കുന്നത്.

ഇത് ഒരു പ്രത്യേക തിരഞ്ഞെടുപ്പിന്റെ പ്രശ്നമല്ല. തിരഞ്ഞെടുപ്പുകൾ ഇത്തരം പ്രവണതകളെ ദൃശ്യവൽക്കരിക്കുന്ന അവസരങ്ങളാണ്. കാരണം തിരഞ്ഞെടുപ്പ് സ്ഥാനാർഥിത്വം വ്യക്തിക്ക് പൊതുവായ ദൃശ്യതയും അധികാരസാധ്യതയും സാമൂഹിക അംഗീകാരവും നൽകുന്നു. അതിനാൽ സ്ഥാനാർഥിത്വത്തെ ചുറ്റിപ്പറ്റിയുള്ള വ്യക്തിപരമായ ആഗ്രഹങ്ങൾ ശക്തമാകുന്നു. ഒരു പാർട്ടിയുടെ ആന്തരിക രാഷ്ട്രീയ സംസ്കാരം ശക്തമല്ലെങ്കിൽ, സ്ഥാനാർഥിത്വത്തിനായുള്ള മത്സരം ക്രമേണ ആശയപരമായ മത്സരത്തിൽ നിന്ന് വ്യക്തിപരമായ അധികാരമത്സരമായി മാറും.

ഇവിടെയാണ് കേഡറും പ്രാദേശിക നേതാവും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം മനസ്സിലാക്കേണ്ടത്. പ്രാദേശികമായി ജനപ്രീതിയുള്ള ഒരാൾ നിർബന്ധമായും ശക്തനായ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് കേഡറായിരിക്കണമെന്നില്ല. ജനപ്രീതി ഒരു രാഷ്ട്രീയ വിഭവമാണ്; എന്നാൽ അത് പ്രത്യയശാസ്ത്ര പ്രതിബദ്ധതയുടെ തെളിവല്ല. ഒരാൾക്ക് വ്യക്തിപരമായ ബന്ധങ്ങളിലൂടെ വലിയ സ്വാധീനം ഉണ്ടാകാം. വിവിധ സാമൂഹിക വിഭാഗങ്ങളുമായി ബന്ധമുണ്ടാകാം. തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ ജയിക്കാനുള്ള കഴിവും ഉണ്ടായേക്കാം. പക്ഷേ പാർട്ടിയുടെ കൂട്ടായ തീരുമാനത്തോട് വ്യക്തിപരമായ താൽപര്യം ഏറ്റുമുട്ടുമ്പോൾ ഏതിനാണ് മുൻഗണന നൽകുന്നത് എന്നതാണ് യഥാർത്ഥ പരീക്ഷണം.

അതുകൊണ്ട് ഒരു കേഡറുടെ മൂല്യനിർണ്ണയം “എത്ര വോട്ടുകൾ കൊണ്ടുവരും?” എന്ന ചോദ്യത്തിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങാൻ പാടില്ല. “എത്ര വോട്ടുകൾ കൊണ്ടുവരും?” എന്നത് തിരഞ്ഞെടുപ്പ് തന്ത്രത്തിന്റെ ഒരു മാനദണ്ഡമാണ്. എന്നാൽ “എത്രമാത്രം രാഷ്ട്രീയമായി വിശ്വസിക്കാം?”, “സംഘടനാപരമായ ഉത്തരവാദിത്വം എത്രമാത്രം ഏറ്റെടുക്കും?”, “പരാജയത്തിലും പാർട്ടിക്കൊപ്പം നിൽക്കുമോ?”, “സ്ഥാനമില്ലാത്തപ്പോഴും പ്രവർത്തിക്കുമോ?”, “വ്യക്തിപരമായ താൽപര്യവും കൂട്ടായ തീരുമാനവും ഏറ്റുമുട്ടുമ്പോൾ എന്ത് തിരഞ്ഞെടുക്കും?” എന്നീ ചോദ്യങ്ങളാണ് കേഡർ രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ ദീർഘകാല മാനദണ്ഡങ്ങൾ.

വ്യക്തിപരമായ സ്ഥാനലോഭം ഒരാളിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുമ്പോൾ അതൊരു വ്യക്തിപരമായ പ്രശ്നമായി തുടരാം. എന്നാൽ അതിന് ചുറ്റും അനുയായികൾ രൂപപ്പെടുമ്പോൾ അത് വിഭാഗീയതയായി മാറുന്നു. ഒരു പ്രാദേശിക നേതാവിനെ ചുറ്റിപ്പറ്റി “അയാളുടെ ആളുകൾ” എന്നൊരു കൂട്ടം രൂപപ്പെടുകയും, അവർ പാർട്ടി തീരുമാനങ്ങളെക്കാൾ ആ നേതാവിന്റെ താൽപര്യത്തെ മുൻനിർത്തുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ സംഘടനയുടെ ഏകീകരണം തകരുന്നു. ഇത് കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് സംഘടനയിൽ അതീവ അപകടകരമാണ്. കാരണം വർഗാടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള കൂട്ടായ്മയ്ക്ക് പകരം വ്യക്തിയെ കേന്ദ്രീകരിച്ചുള്ള കൂട്ടായ്മ രൂപപ്പെടുന്നു.

ഈ വിഭാഗീയതയ്ക്ക് പലപ്പോഴും ഒരു പ്രത്യേക രാഷ്ട്രീയ ഭാഷയും ഉണ്ടാകും. “പാർട്ടി താഴെത്തട്ടിലെ പ്രവർത്തകരെ മനസ്സിലാക്കുന്നില്ല”, “നേതൃത്വം ജനങ്ങളിൽ നിന്ന് അകന്നു”, “ജനപ്രീതിയുള്ള നേതാവിനെ ഒഴിവാക്കി”, “പ്രാദേശിക വികാരം നേതൃത്വം പരിഗണിച്ചില്ല” തുടങ്ങിയ വാദങ്ങളിൽ ചിലപ്പോൾ യാഥാർഥ്യത്തിന്റെ അംശങ്ങൾ ഉണ്ടാകാം. എന്നാൽ ഈ വാദങ്ങൾ വ്യക്തിപരമായ രാഷ്ട്രീയ താൽപര്യങ്ങളെ ന്യായീകരിക്കാനുള്ള ഉപാധികളായി മാറുന്നുണ്ടോ എന്നതാണ് പരിശോധിക്കേണ്ടത്. പാർട്ടി തീരുമാനത്തോട് അഭിപ്രായവ്യത്യാസം ഉണ്ടെങ്കിൽ അതിനെ സംഘടനയ്ക്കകത്ത് രാഷ്ട്രീയമായി ഉന്നയിക്കുകയാണ് ജനാധിപത്യപരമായ മാർഗം. അതിനെ അടിസ്ഥാനമാക്കി പാർട്ടിക്കെതിരെ എതിരാളികളുമായി ചേർന്ന് മത്സരിക്കുന്നത് മറ്റൊരു രാഷ്ട്രീയ ഘട്ടമാണ്.

ഇവിടെ ഒരു പ്രധാന വ്യത്യാസം തിരിച്ചറിയണം: പാർട്ടി നേതൃത്വത്തെ വിമർശിക്കുന്നത് പ്രത്യയശാസ്ത്ര ദാരിദ്ര്യമല്ല; എന്നാൽ വ്യക്തിപരമായ താൽപര്യത്തെ പാർട്ടിയുടെ കൂട്ടായ രാഷ്ട്രീയ താൽപര്യത്തിന് മുകളിൽ സ്ഥാപിക്കുകയും അതിനായി എതിരാളികളുമായി കൈകോർക്കുകയും ചെയ്യുന്നത് പ്രത്യയശാസ്ത്രപരമായ പ്രശ്നമായി മാറുന്നു. വിമർശനത്തിനും വിമത വ്യക്തിവാദത്തിനും ഇടയിലുള്ള ഈ അതിർത്തി തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയണം.

ഇന്നത്തെ സമൂഹത്തിൽ വ്യക്തിയുടെ അവകാശബോധം ശക്തമാണ്. അത് ജനാധിപത്യത്തിന്റെ വളർച്ചയുടെ ഭാഗമാണ്. എന്നാൽ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് സംഘടനയിൽ വ്യക്തിയുടെ അവകാശവും കൂട്ടായ ഉത്തരവാദിത്വവും തമ്മിൽ ഒരു ദ്വന്ദ്വബന്ധമുണ്ട്. വ്യക്തിക്ക് അഭിപ്രായം പറയാനുള്ള അവകാശമുണ്ട്; എന്നാൽ കൂട്ടായ തീരുമാനം ഉണ്ടായശേഷം അതിന്റെ രാഷ്ട്രീയ ഉത്തരവാദിത്വം ഏറ്റെടുക്കേണ്ടതുമുണ്ട്. ഈ രണ്ട് ഘടകങ്ങളിൽ ഒന്ന് മാത്രം നിലനിൽക്കുമ്പോൾ പ്രശ്നം ഉണ്ടാകും.

“എന്റെ അഭിപ്രായം അംഗീകരിച്ചില്ലെങ്കിൽ ഞാൻ എന്റെ വഴി തിരഞ്ഞെടുക്കും” എന്ന സമീപനം ലിബറൽ വ്യക്തിവാദത്തിന്റെ യുക്തിയാണ്. കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് സംഘടനയുടെ യുക്തി അതിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമാണ്. ഇവിടെ വ്യക്തിയുടെ രാഷ്ട്രീയ പ്രവർത്തനം ഒരു വലിയ കൂട്ടായ ലക്ഷ്യത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്. അതുകൊണ്ടാണ് അഭിപ്രായവ്യത്യാസത്തിനുള്ള അവകാശത്തോടൊപ്പം കൂട്ടായ തീരുമാനത്തോടുള്ള ഉത്തരവാദിത്വവും ആവശ്യമായി വരുന്നത്.

ജനാധിപത്യ കേന്ദ്രീകരണം എന്നതിന്റെ അർത്ഥം അതിനാൽ “നേതൃത്വം പറയുന്നത് അനുസരിക്കുക” എന്ന ലളിതമായ വ്യാഖ്യാനത്തിൽ ഒതുക്കരുത്. ശരിയായ ജനാധിപത്യ കേന്ദ്രീകരണം എന്നത് തീരുമാനത്തിന് മുമ്പ് ജനാധിപത്യവും തീരുമാനത്തിന് ശേഷം കൂട്ടായ പ്രവർത്തനവുമാണ്. തീരുമാനത്തിന് മുമ്പ് കേഡർക്ക് ചോദിക്കാം, വിയോജിക്കാം, വാദിക്കാം, ബദൽ നിർദ്ദേശിക്കാം. എന്നാൽ തീരുമാനത്തിന് ശേഷം വ്യക്തിപരമായ രാഷ്ട്രീയ വഴിയിലേക്ക് മാറുന്നത് സംഘടനയുടെ കൂട്ടായ സ്വഭാവത്തെ തകർക്കുന്നു.

അതേസമയം, ഇതിന്റെ മറുവശവും മറക്കരുത്. നേതൃത്വം എല്ലാ വിമർശനങ്ങളെയും “അച്ചടക്കലംഘനം” എന്ന് മുദ്രകുത്തുന്ന സാഹചര്യം ഉണ്ടായാലും പ്രത്യയശാസ്ത്രപരമായ ദൗർബല്യം വളരും. കാരണം കേഡർ ചിന്തിക്കാൻ ഭയപ്പെടും. അഭിപ്രായവ്യത്യാസം പ്രകടിപ്പിക്കാതെ നിശ്ശബ്ദമായ അനുസരണം വളരും. പിന്നീട് അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ട അസംതൃപ്തി മറ്റൊരു വഴിയിലൂടെ പൊട്ടിത്തെറിക്കും. അതിനാൽ ശക്തമായ പാർട്ടിക്ക് ശക്തമായ വിമർശന സംസ്കാരവും ശക്തമായ കൂട്ടായ ഉത്തരവാദിത്വവും ഒരുമിച്ച് വേണം.

കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് രാഷ്ട്രീയം ഒരു അധികാരസിദ്ധാന്തം മാത്രമല്ല; അത് ഒരു രാഷ്ട്രീയ നൈതികതയും മുന്നോട്ടുവയ്ക്കുന്നു. സ്വന്തം താൽപര്യത്തെക്കാൾ പൊതുതാൽപര്യം, വ്യക്തിപരമായ നേട്ടത്തെക്കാൾ കൂട്ടായ നേട്ടം, സ്ഥാനത്തെക്കാൾ ഉത്തരവാദിത്വം, പ്രശസ്തിയെക്കാൾ പ്രവർത്തനം, അധികാരത്തെക്കാൾ ജനങ്ങളുടെ താൽപര്യം എന്നിവയ്ക്ക് മുൻഗണന നൽകുന്ന ഒരു രാഷ്ട്രീയ സംസ്കാരമാണ് അതിന്റെ ലക്ഷ്യം.

ഈ നൈതിക അടിത്തറ ദുർബലപ്പെടുമ്പോൾ പ്രത്യയശാസ്ത്ര ദാരിദ്ര്യം വെളിവാകുന്നു. ഒരു കേഡർ “എനിക്ക് സ്ഥാനം ലഭിക്കണം” എന്ന ആഗ്രഹം പുലർത്തുന്നത് സ്വാഭാവികമായിരിക്കാം. എന്നാൽ “എനിക്ക് സ്ഥാനം ലഭിക്കാത്തതിനാൽ പാർട്ടി തോൽക്കട്ടെ” എന്ന മനോഭാവം രൂപപ്പെടുന്നിടത്ത് വ്യക്തിപരമായ താൽപര്യം കൂട്ടായ രാഷ്ട്രീയ ലക്ഷ്യത്തെ കീഴടക്കുന്നു. അതാണ് നിർണായകമായ അതിർത്തി.

അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഒരു സ്ഥാനാർഥിത്വം നഷ്ടപ്പെട്ടതിന് ശേഷമുള്ള പെരുമാറ്റം കേഡറുടെ രാഷ്ട്രീയ പക്വതയുടെ ഒരു പ്രധാന പരീക്ഷണമായി കാണാം. സ്ഥാനാർഥിത്വം ലഭിക്കുമ്പോൾ പാർട്ടിയോടുള്ള വിശ്വാസം പ്രകടിപ്പിക്കുന്നത് എളുപ്പമാണ്. സ്ഥാനാർഥിത്വം നഷ്ടപ്പെട്ടപ്പോഴും പാർട്ടിയോടൊപ്പം നിൽക്കാൻ കഴിയുന്നതാണ് യഥാർത്ഥ രാഷ്ട്രീയ പ്രതിബദ്ധതയുടെ പരീക്ഷണം.

പ്രാദേശിക രാഷ്ട്രീയത്തിൽ ചില നേതാക്കൾക്ക് വ്യക്തിപരമായ ജനപ്രീതി ഉണ്ടായിരിക്കും. അത് നിഷേധിക്കേണ്ട കാര്യമില്ല. എന്നാൽ “ഈ മണ്ഡലത്തിൽ പാർട്ടിയുടെ വോട്ട് എന്റെ വ്യക്തിപരമായ വോട്ടാണ്” എന്ന ധാരണ വളരുന്നത് അപകടകരമാണ്. ഒരു കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെ വോട്ട് ഒരാളുടെ സ്വകാര്യ സ്വത്തല്ല. അത് പാർട്ടിയുടെ ദീർഘകാല രാഷ്ട്രീയ പ്രവർത്തനത്തിന്റെ, സംഘടനയുടെ, ആശയത്തിന്റെ, ജനവിശ്വാസത്തിന്റെ, സാമൂഹിക പോരാട്ടങ്ങളുടെ കൂട്ടായ ഫലമാണ്.

ഒരു വ്യക്തി പാർട്ടിയിലൂടെ ജനപ്രതിനിധിയാകുകയും പിന്നീട് പാർട്ടിക്കെതിരെ തന്നെ അതേ ജനപിന്തുണ ഉപയോഗിക്കുകയും ചെയ്യുന്നുവെങ്കിൽ, അവിടെ ഒരു അടിസ്ഥാന രാഷ്ട്രീയ ചോദ്യമുണ്ട്: ജനപിന്തുണ വ്യക്തിയുടേതാണോ, രാഷ്ട്രീയ ആശയത്തിന്റേതാണോ? യാഥാർഥ്യത്തിൽ രണ്ടിന്റെയും ഘടകങ്ങൾ ഉണ്ടായേക്കാം. എന്നാൽ ഒരു കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെ ദീർഘകാല നിലനിൽപ്പിന് വ്യക്തിപരമായ ജനപ്രീതിയെക്കാൾ പാർട്ടിയുടെ രാഷ്ട്രീയ വിശ്വാസ്യതയാണ് പ്രധാനപ്പെട്ടത്.

ഈ വ്യത്യാസം കേഡർമാർക്ക് മനസ്സിലാകാതെ വരുമ്പോൾ സംഘടനയിൽ “വ്യക്തി ബ്രാൻഡുകൾ” വളരുന്നു. സോഷ്യൽ മീഡിയ ഈ പ്രവണതയെ കൂടുതൽ ശക്തമാക്കുന്നു. വ്യക്തിയുടെ ചിത്രം, പ്രസംഗം, ഇടപെടൽ, അനുയായികൾ, ഡിജിറ്റൽ സാന്നിധ്യം എന്നിവ പാർട്ടി ചിഹ്നത്തേക്കാൾ ശക്തമായി മാറുന്ന സാഹചര്യം ഉണ്ടാകാം. ഇത് ആധുനിക രാഷ്ട്രീയത്തിലെ ഒരു പുതിയ വൈരുധ്യമാണ്. ഡിജിറ്റൽ വ്യക്തിവൽക്കരണത്തെ കൂട്ടായ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് രാഷ്ട്രീയവുമായി എങ്ങനെ സംയോജിപ്പിക്കാം എന്നത് ഇനി ഗൗരവമായി പഠിക്കേണ്ട വിഷയമാണ്.

ഒരു കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് കേഡർ സ്വന്തം പാർട്ടിക്കെതിരെ മത്സരിക്കുമ്പോൾ എതിരാളികളുടെ പിന്തുണ സ്വീകരിക്കുന്നത് എന്തുകൊണ്ട് കൂടുതൽ ഗുരുതരമായ വിഷയമാകുന്നു? കാരണം അത് വ്യക്തിപരമായ അസംതൃപ്തിയെ ഒരു സംഘടിത രാഷ്ട്രീയപ്രവർത്തനമായി മാറ്റുന്നു. എതിരാളികൾക്ക് സ്വന്തം രാഷ്ട്രീയ ലക്ഷ്യങ്ങളുണ്ട്. അവർ വിമത സ്ഥാനാർഥിയെ പിന്തുണയ്ക്കുന്നത് ആ വ്യക്തിയോടുള്ള ആശയപരമായ ഐക്യത്തിന്റെ പേരിലല്ല; സ്വന്തം രാഷ്ട്രീയ നേട്ടത്തിനായിരിക്കും. ഈ അടിസ്ഥാന രാഷ്ട്രീയ യാഥാർഥ്യം മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയാത്ത കേഡർ ശത്രുവിന്റെ തന്ത്രപരമായ നീക്കത്തെ വ്യക്തിപരമായ പിന്തുണയായി തെറ്റിദ്ധരിക്കുന്നു.

ഇവിടെയാണ് വർഗരാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനബോധം ആവശ്യമായി വരുന്നത്. രാഷ്ട്രീയത്തിൽ താൽക്കാലിക ബന്ധങ്ങൾ ഉണ്ടാകാം; വിവിധ ഘട്ടങ്ങളിൽ വിവിധ ശക്തികളുമായി തന്ത്രപരമായ സഹകരണം ഉണ്ടാകാം. എന്നാൽ അത്തരം സഹകരണത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയ സ്വഭാവവും അതിന്റെ വർഗപരമായ ഫലവും വ്യക്തമായി മനസ്സിലാക്കണം. വ്യക്തിപരമായ രാഷ്ട്രീയ നിലനിൽപ്പിനായി എതിരാളിയുടെ തന്ത്രപരമായ പിന്തുണ സ്വീകരിക്കുന്നത് തന്ത്രപരമായ കൂട്ടുകെട്ടല്ല; പലപ്പോഴും അത് വ്യക്തിപരമായ രാഷ്ട്രീയ സംരക്ഷണമാണ്. ഈ വ്യത്യാസം തിരിച്ചറിയേണ്ടത് നിർണായകമാണ്.

അതിനാൽ ഇത്തരം സംഭവങ്ങളെക്കുറിച്ച് പാർട്ടി അന്വേഷിക്കേണ്ടത് “ആരാണ് വിമതനായത്?” എന്നതിൽ മാത്രം അവസാനിക്കരുത്. “എന്തുകൊണ്ടാണ് വിമതത്വത്തിന് സാമൂഹിക അടിത്തറ ലഭിച്ചത്?” എന്നതും അന്വേഷിക്കണം. “എന്തുകൊണ്ടാണ് ചില കേഡർമാർ ഔദ്യോഗിക സ്ഥാനാർഥിക്കെതിരെ പ്രവർത്തിച്ചത്?” എന്നതും അന്വേഷിക്കണം. “അവർക്കിടയിൽ എന്തുതരം വ്യക്തിബന്ധങ്ങളാണ് ഉണ്ടായിരുന്നത്?” എന്നതും “പാർട്ടിയുടെ രാഷ്ട്രീയ സംസ്കാരം അവരെ എങ്ങനെ രൂപപ്പെടുത്തി?” എന്നതും പരിശോധിക്കണം.

ഇത് ഒരു വൈദ്യശാസ്ത്രപരമായ രോഗനിർണ്ണയത്തെപ്പോലെയാണ്. ജ്വരം കുറയ്ക്കുന്നതുകൊണ്ട് രോഗത്തിന്റെ കാരണം ഇല്ലാതാകില്ല. ലക്ഷണം കണ്ടാൽ അതിന്റെ പിന്നിലുള്ള പ്രക്രിയ കണ്ടെത്തണം. അതുപോലെ ഒരു കേഡറെ ശിക്ഷിച്ചതുകൊണ്ട് പ്രത്യയശാസ്ത്ര ദാരിദ്ര്യം ഇല്ലാതാകില്ല. വിമതത്വം ഒരു ലക്ഷണമാണെങ്കിൽ, അതിന്റെ പിന്നിലെ വ്യക്തിവാദം, വിഭാഗീയത, സ്ഥാനലോഭം, രാഷ്ട്രീയ വിദ്യാഭ്യാസക്കുറവ്, സംഘടനാ സംസ്കാരത്തിലെ ദൗർബല്യം എന്നിവയാണ് രോഗപ്രക്രിയകൾ.

അതുകൊണ്ട് സി.പി.എം വേണ്ടത് ഒരു വലിയ പ്രത്യയശാസ്ത്ര രോഗനിർണ്ണയമാണ്. പാർട്ടിയുടെ ഓരോ തലത്തിലും കേഡർമാരുടെ രാഷ്ട്രീയബോധം എവിടെയാണ് ശക്തമായത്, എവിടെയാണ് ദുർബലമായത്, ഏത് വിഷയങ്ങളിലാണ് അവർ ആശയക്കുഴപ്പത്തിലാകുന്നത്, എന്തുകൊണ്ടാണ് യുവാക്കൾ അകന്നുപോകുന്നത്, എന്തുകൊണ്ടാണ് ചിലർ വ്യക്തിനേതൃത്വങ്ങളിലേക്ക് ചുരുങ്ങുന്നത്, എന്തുകൊണ്ടാണ് സോഷ്യൽ മീഡിയയിലെ പ്രചാരണങ്ങൾക്കെതിരെ സ്വതന്ത്രമായ രാഷ്ട്രീയ ആഖ്യാനം സൃഷ്ടിക്കാൻ കഴിയാത്തത് തുടങ്ങിയ ചോദ്യങ്ങൾ ശാസ്ത്രീയമായി പഠിക്കണം.

ഈ സാഹചര്യത്തിൽ പാർട്ടി വിദ്യാഭ്യാസത്തിന് സമഗ്രമായ പുനഃസംഘടന ആവശ്യമാണ്. മാർക്സിസത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന ഗ്രന്ഥപഠനം തുടരണം; എന്നാൽ അതിനൊപ്പം സമകാലിക ലോകത്തെ മനസ്സിലാക്കാനുള്ള വിഷയങ്ങളും ഉൾപ്പെടുത്തണം. മുതലാളിത്തത്തിന്റെ പുതിയ രൂപങ്ങൾ, ഫിനാൻഷ്യൽ ക്യാപിറ്റൽ, പ്ലാറ്റ്ഫോം ക്യാപിറ്റലിസം, കൃത്രിമബുദ്ധി, ഓട്ടോമേഷൻ, ഡാറ്റാ സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥ, പരിസ്ഥിതി പ്രതിസന്ധി, ശാസ്ത്രത്തിന്റെ പുതിയ മുന്നേറ്റങ്ങൾ, ജനിതക സാങ്കേതികവിദ്യ, ന്യൂറോസയൻസ്, ഡിജിറ്റൽ മാധ്യമങ്ങൾ, ആൽഗോരിതമിക രാഷ്ട്രീയ പ്രചാരണം, സാമൂഹിക മനഃശാസ്ത്രം എന്നിവ പഠിക്കണം.

അതോടൊപ്പം കേഡർക്ക് സ്വന്തം പ്രദേശത്തെ സമൂഹത്തെ പഠിപ്പിക്കണം. ഓരോ ലോക്കൽ കമ്മിറ്റി പരിധിയിലും സാമൂഹിക-സാമ്പത്തിക ഡാറ്റ ശേഖരിക്കുകയും പഠിക്കുകയും വേണം. തൊഴിൽഘടന എന്താണ്? ഏത് പ്രായവിഭാഗമാണ് പാർട്ടിയിൽ നിന്ന് അകന്നത്? യുവാക്കളുടെ രാഷ്ട്രീയ മുൻഗണനകൾ എന്താണ്? സ്ത്രീകളുടെ സാമൂഹിക-സാമ്പത്തിക സ്ഥിതി എങ്ങനെ മാറുന്നു? മത-ജാതി ബന്ധങ്ങളിൽ എന്ത് മാറ്റങ്ങളുണ്ട്? പുതിയ മധ്യവർഗത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയബോധം എങ്ങനെയാണ് രൂപപ്പെടുന്നത്? കുടിയേറ്റവും ഗൾഫ് സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയും പ്രാദേശിക സമൂഹത്തെ എങ്ങനെ മാറ്റുന്നു? ഇത്തരത്തിലുള്ള ചോദ്യങ്ങളില്ലാത്ത സംഘടനാ പ്രവർത്തനം അന്ധമായ രാഷ്ട്രീയ പ്രവർത്തനമായി മാറും.

ഓരോ ലോക്കൽ കമ്മിറ്റിയും ഒരു ചെറിയ സാമൂഹിക ഗവേഷണകേന്ദ്രമായി മാറണം. പാർട്ടി ജനങ്ങളെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുന്നതിനു മുമ്പ് ജനങ്ങളെ പഠിക്കണം. ജനങ്ങളുടെ യാഥാർഥ്യം മനസ്സിലാക്കാതെ ജനങ്ങളെ രാഷ്ട്രീയമായി നയിക്കാനാവില്ല.

എന്നാൽ ഈ മുഴുവൻ പ്രക്രിയയുടെയും ലക്ഷ്യം കൂടുതൽ അറിവുള്ള കേഡർമാരെ സൃഷ്ടിക്കുക മാത്രമല്ല. കൂടുതൽ ബോധമുള്ള, കൂട്ടായ, ഉത്തരവാദിത്വമുള്ള, വിമർശനശേഷിയുള്ള, സ്വയംവിമർശനശേഷിയുള്ള കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകളെ സൃഷ്ടിക്കുകയാണ് ലക്ഷ്യം.

ഒരു കേഡർക്ക് പാർട്ടി തീരുമാനം തെറ്റാണെന്ന് തോന്നാം. അവൻ അത് പറയണം. പാർട്ടി നേതൃത്വത്തെ വിമർശിക്കാം. എന്നാൽ സ്വന്തം അഭിപ്രായം അംഗീകരിക്കാത്തപ്പോൾ പാർട്ടിയുടെ ശത്രുക്കളോടൊപ്പം ചേർന്ന് പാർട്ടിയെ പരാജയപ്പെടുത്തുന്നത് മറ്റൊരു കാര്യമാണ്. ഈ വ്യത്യാസം തിരിച്ചറിയാനുള്ള രാഷ്ട്രീയ പക്വതയാണ് ഒരു കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് കേഡറുടെ അടിസ്ഥാന ഗുണം.

അതിനാൽ പ്രത്യയശാസ്ത്ര ദാരിദ്ര്യത്തിന്റെ പരിഹാരം കൂടുതൽ അച്ചടക്ക നടപടികളിൽ മാത്രം കണ്ടെത്താനാവില്ല. കൂടുതൽ പ്രത്യയശാസ്ത്രം, കൂടുതൽ രാഷ്ട്രീയ വിദ്യാഭ്യാസം, കൂടുതൽ സ്വതന്ത്ര ചിന്ത, കൂടുതൽ കൂട്ടായ ഉത്തരവാദിത്വം, കൂടുതൽ ജനാധിപത്യപരമായ ആഭ്യന്തര സംവാദം, കൂടുതൽ സാമൂഹിക പഠനം—ഇവയെല്ലാം ഒരുമിച്ച് ആവശ്യമാണ്.

ഒരു കേഡർക്ക് പാർട്ടി തന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഒരു ഉപാധിയല്ലെന്നും, പാർട്ടി തന്നേക്കാൾ വലിയ ഒരു ചരിത്രപരമായ ലക്ഷ്യത്തിന്റെ ഉപാധിയാണെന്നും ബോധ്യപ്പെടുന്നിടത്താണ് യഥാർത്ഥ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് രാഷ്ട്രീയം ആരംഭിക്കുന്നത്.

അവസാനം, സ്ഥാനാർഥിത്വം നിഷേധിക്കപ്പെട്ട ഒരാൾ പാർട്ടിക്കെതിരെ മത്സരിച്ചതോ, ചില പ്രാദേശിക പ്രവർത്തകർ അദ്ദേഹത്തെ പിന്തുണച്ചതോ എന്ന സംഭവത്തിൽ നിന്ന് ഒരു വലിയ രാഷ്ട്രീയ പാഠം നമുക്ക് ലഭിക്കുന്നു. പാർട്ടി അധികാരത്തിൽ തുടരുന്നുണ്ടോ എന്നതിനെക്കാൾ പ്രധാനമാണ് പാർട്ടിയുടെ കേഡർ രാഷ്ട്രീയം ഏത് ദിശയിലാണ് നീങ്ങുന്നത് എന്നത്. വ്യക്തിയുടെ രാഷ്ട്രീയഭാവി പാർട്ടിയുടെ ഭാവിയെക്കാൾ പ്രധാനമാകുന്നിടത്ത് പ്രത്യയശാസ്ത്ര ദാരിദ്ര്യം പ്രകടമാണ്. വ്യക്തിബന്ധം വർഗബന്ധത്തെ മറികടക്കുന്നിടത്ത് സംഘടനാ ദൗർബല്യം പ്രകടമാണ്. സ്ഥാനലാഭം കൂട്ടായ ലക്ഷ്യത്തെ മറികടക്കുന്നിടത്ത് കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ നൈതിക അടിത്തറ ക്ഷയിക്കുന്നു.

അതുകൊണ്ട് സി.പി.എം ഇപ്പോൾ നടത്തേണ്ടത് ഒരു കേഡർ പുനർവിദ്യാഭ്യാസ പ്രസ്ഥാനം തന്നെയാണ്. അത് ചില ക്ലാസുകളുടെയും പാർട്ടി സർക്കുലറുകളുടെയും പരിപാടിയായി ചുരുങ്ങരുത്. പാർട്ടിയുടെ മുഴുവൻ രാഷ്ട്രീയ സംസ്കാരത്തിലും മാറ്റം കൊണ്ടുവരുന്ന ദീർഘകാല പ്രക്രിയയായിരിക്കണം. കേഡർ വീണ്ടും പഠിക്കണം; സമൂഹത്തെ വീണ്ടും പഠിക്കണം; മാർക്സിസത്തെ വീണ്ടും പഠിക്കണം; സ്വന്തം രാഷ്ട്രീയ പ്രവർത്തനത്തെ വിമർശനാത്മകമായി വീണ്ടും പരിശോധിക്കണം.

കാരണം ചരിത്രത്തിന്റെ പുതിയ ഘട്ടത്തിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുന്ന ഒരു കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിക്ക് പഴയ സംഘടനാ ശക്തി മാത്രം മതിയാകില്ല. പുതിയ ചരിത്രബോധം, പുതിയ സാമൂഹിക വിശകലനം, പുതിയ രാഷ്ട്രീയ ഭാഷ, പുതിയ കേഡർ ബോധം—ഇവയെല്ലാം ആവശ്യമാണ്.

പാർട്ടിക്കെതിരെ മത്സരിച്ച ഒരു വിമത സ്ഥാനാർഥി ഒരു വ്യക്തിയുടെ പരാജയപ്പെട്ട രാഷ്ട്രീയ ആഗ്രഹത്തിന്റെ പ്രതീകമായിരിക്കാം; എന്നാൽ ആ വിമതത്വത്തിന് സ്വന്തം പാർട്ടിക്കുള്ളിൽ നിന്നുതന്നെ രഹസ്യ പിന്തുണ ലഭിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, അത് ഒരു വ്യക്തിയുടെ പ്രശ്നമല്ല—പാർട്ടി കേഡർ രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ പ്രത്യയശാസ്ത്ര അടിത്തറയിൽ സംഭവിച്ചിരിക്കുന്ന വിള്ളലിന്റെ മുന്നറിയിപ്പാണ്. ആ വിള്ളൽ സമയത്ത് തിരിച്ചറിഞ്ഞ് പൂരിപ്പിക്കുകയാണ് ഇപ്പോഴത്തെ ഏറ്റവും വലിയ രാഷ്ട്രീയ ഉത്തരവാദിത്വം.

സി.പി.എം നേരിടുന്ന ഇന്നത്തെ പ്രതിസന്ധിയെ ഏതാനും തിരഞ്ഞെടുപ്പ് പരാജയങ്ങളിലേക്കോ സംഘടനാപരമായ വീഴ്ചകളിലേക്കോ നേതൃത്വത്തിന്റെ തീരുമാനങ്ങളിലേക്കോ മാത്രം ചുരുക്കുന്നത് പ്രശ്നത്തിന്റെ ആഴം കാണാതിരിക്കുന്നതാണ്. തിരഞ്ഞെടുപ്പുകൾ ഒരു രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടിയുടെ ശക്തിയും ദൗർബല്യവും പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്ന പ്രധാന വേദിയാണെങ്കിലും, അവ പലപ്പോഴും അതിനേക്കാൾ ആഴത്തിലുള്ള പ്രക്രിയകളുടെ പ്രകടനമാണ്. സ്ഥാനാർഥിത്വം നിഷേധിക്കപ്പെട്ടതിന്റെ പേരിൽ സ്വന്തം പാർട്ടിക്കെതിരെ മത്സരിച്ച ചില നേതാക്കളും, അവരെ ഒളിഞ്ഞും തെളിഞ്ഞും പിന്തുണച്ച ചില പ്രാദേശിക പ്രവർത്തകരും, വ്യക്തിപരമായ താൽപര്യങ്ങൾ പാർട്ടിയുടെ കൂട്ടായ രാഷ്ട്രീയ താൽപര്യത്തെ മറികടക്കാൻ തുടങ്ങിയതിന്റെ ചില പ്രകടനങ്ങളായി കാണേണ്ടതാണ്. ഇവയെ വ്യക്തികളുടെ അച്ചടക്കലംഘനമായി മാത്രം കൈകാര്യം ചെയ്താൽ സംഭവത്തെ നിയന്ത്രിക്കാം; എന്നാൽ അതിന്റെ സാമൂഹികവും പ്രത്യയശാസ്ത്രപരവുമായ വേരുകൾ ഇല്ലാതാക്കാൻ കഴിയില്ല.

ഒരു കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയിൽ വ്യക്തി പാർട്ടിയേക്കാൾ വലുതാകുന്ന നിമിഷം മുതൽ ഒരു അടിസ്ഥാന വൈരുധ്യം ആരംഭിക്കുന്നു. പാർട്ടി വ്യക്തിയുടെ രാഷ്ട്രീയ ഉയർച്ചയ്ക്കുള്ള ഉപാധിയല്ല; വ്യക്തി ഒരു ചരിത്രപരമായ സാമൂഹിക ലക്ഷ്യത്തിനുവേണ്ടി പ്രവർത്തിക്കുന്ന കൂട്ടായ രാഷ്ട്രീയ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്. സ്ഥാനാർഥിത്വം ഒരു വ്യക്തിയുടെ അവകാശമല്ല; പാർട്ടി ഏൽപ്പിക്കുന്ന ഒരു രാഷ്ട്രീയ ഉത്തരവാദിത്വമാണ്. ആ ഉത്തരവാദിത്വം ലഭിക്കാത്തപ്പോൾ പാർട്ടിയെ ഉപേക്ഷിക്കുകയോ പാർട്ടിക്കെതിരെ മത്സരിക്കുകയോ ചെയ്യുന്നത് വ്യക്തിപരമായ അസംതൃപ്തിയുടെ പ്രകടനം മാത്രമല്ല; വ്യക്തിയും കൂട്ടായ രാഷ്ട്രീയ ലക്ഷ്യവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം ദുർബലമായതിന്റെ സൂചന കൂടിയാണ്.

അതിലും ഗുരുതരമാണ്, ഇത്തരമൊരു വിമതത്വത്തിന് പാർട്ടിക്കുള്ളിൽ നിന്നുതന്നെ പിന്തുണ ലഭിക്കുന്നത്. കാരണം അവിടെ വ്യക്തിപരമായ ബന്ധങ്ങൾ, പ്രാദേശിക വിഭാഗീയത, സ്ഥാനലാഭത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയം, വ്യക്തികേന്ദ്രിത ജനപ്രീതി എന്നിവ പാർട്ടിയുടെ വർഗരാഷ്ട്രീയത്തെ മറികടക്കുന്നു. “നമ്മുടെ ആളാണ്” എന്ന വികാരം “പാർട്ടിയുടെ രാഷ്ട്രീയ നിലപാട് എന്താണ്?” എന്ന ചോദ്യത്തെ മറികടക്കുന്നിടത്ത് കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് കേഡർ രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന സ്വഭാവം തന്നെ മാറുന്നു. സംഘടനയുടെ ഉള്ളിൽ വർഗബോധത്തിന് പകരം വ്യക്തിബോധം വളരുന്നു; കൂട്ടായ്മയ്ക്ക് പകരം വിഭാഗീയത വളരുന്നു; രാഷ്ട്രീയ ഉത്തരവാദിത്വത്തിന് പകരം വ്യക്തിപരമായ അവകാശബോധം ശക്തമാകുന്നു.

ഇതാണ് പ്രത്യയശാസ്ത്ര ദാരിദ്ര്യത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ അപകടം. പ്രത്യയശാസ്ത്ര ദാരിദ്ര്യമുള്ള കേഡർ പാർട്ടി തീരുമാനങ്ങൾ അനുസരിച്ചേക്കാം; എന്നാൽ ആ തീരുമാനങ്ങളുടെ ചരിത്രപരമായ ആവശ്യകത മനസ്സിലാക്കണമെന്നില്ല. പാർട്ടി മുദ്രാവാക്യങ്ങൾ ആവർത്തിച്ചേക്കാം; എന്നാൽ അതിന്റെ സാമൂഹിക ഉള്ളടക്കം വിശദീകരിക്കാൻ കഴിയണമെന്നില്ല. തിരഞ്ഞെടുപ്പ് പ്രചാരണം നടത്താം; എന്നാൽ ജനങ്ങളുടെ മാറുന്ന ബോധത്തെ വിശകലനം ചെയ്യാൻ കഴിയണമെന്നില്ല. എതിരാളികളെ വിമർശിക്കാം; എന്നാൽ അവരുടെ രാഷ്ട്രീയ ആഖ്യാനത്തിന്റെ വർഗപരമായ അടിത്തറ തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയണമെന്നില്ല. സ്ഥാനമുണ്ടെങ്കിൽ പാർട്ടിക്കൊപ്പം നിൽക്കാം; എന്നാൽ സ്ഥാനമില്ലാത്തപ്പോൾ പാർട്ടിയോടുള്ള തന്റെ ബന്ധം എന്താണെന്ന് തെളിയിക്കാൻ കഴിയാതെ വരാം.

അതിനാൽ സി.പി.എമ്മിന്റെ പുനരുജ്ജീവനം സംഘടനാപരമായ പുനഃസംഘടനയിൽ മാത്രം ആരംഭിക്കരുത്. അത് പ്രത്യയശാസ്ത്രപരമായ പുനർനിർമ്മാണത്തിൽ ആരംഭിക്കണം. കേഡർ വീണ്ടും പഠിക്കണം. മാർക്സിസത്തെ ഒരു ഉദ്ധരണിശേഖരമായി അല്ല, സമൂഹത്തെ മനസ്സിലാക്കാനും മാറ്റാനും കഴിയുന്ന ഒരു ശാസ്ത്രീയ രീതിയായി പഠിക്കണം. മാറുന്ന മുതലാളിത്തത്തെ, ഡിജിറ്റൽ സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയെ, കൃത്രിമബുദ്ധിയെ, പ്ലാറ്റ്ഫോം തൊഴിൽരീതികളെ, ധനമൂലധനത്തെ, ജാതി-മത രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ പുതിയ രൂപങ്ങളെ, മാധ്യമങ്ങളെയും ആൽഗോരിതമിക ബോധനിർമ്മാണത്തെയും, പരിസ്ഥിതി പ്രതിസന്ധിയെയും പുതിയ സാമൂഹിക വർഗഘടനകളെയും പഠിക്കണം. മാർക്സിസം കാലഹരണപ്പെട്ടിട്ടില്ലെന്ന് തെളിയിക്കാനുള്ള ഏറ്റവും നല്ല മാർഗം പഴയ വാക്കുകൾ ആവർത്തിക്കുകയല്ല; പുതിയ യാഥാർഥ്യങ്ങളെ മാർക്സിസ്റ്റ് രീതിയിൽ വിശകലനം ചെയ്യാനുള്ള കഴിവ് പ്രകടിപ്പിക്കുകയാണ്.

അതോടൊപ്പം പാർട്ടി വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ സ്വഭാവവും മാറണം. കേഡർ അനുസരിക്കാൻ മാത്രം പഠിക്കുന്നവനാകരുത്; ചിന്തിക്കാനും ചോദിക്കാനും സംശയിക്കാനും അന്വേഷിക്കാനും വാദിക്കാനും സ്വയം തിരുത്താനും പഠിക്കണം. പാർട്ടിക്കകത്തെ അഭിപ്രായവ്യത്യാസം ശത്രുതയായി കാണരുത്. എന്നാൽ അഭിപ്രായവ്യത്യാസത്തിന്റെയും വ്യക്തിപരമായ വിമതത്വത്തിന്റെയും അതിർത്തി വ്യക്തമായി മനസ്സിലാക്കണം. തീരുമാനത്തിന് മുമ്പ് ശക്തമായ ജനാധിപത്യപരമായ ചർച്ചയും തീരുമാനത്തിന് ശേഷം കൂട്ടായ ഉത്തരവാദിത്വവും—ഇതാണ് ജനാധിപത്യ കേന്ദ്രീകരണത്തിന്റെ ജീവൻ. അതിനെ അന്ധമായ അനുസരണമായി ചുരുക്കുന്നതും, വ്യക്തിസ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ പേരിൽ കൂട്ടായ ഉത്തരവാദിത്വം നിരസിക്കുന്നതും ഒരുപോലെ തെറ്റാണ്.

നേതൃത്വത്തിനും ഇവിടെ വലിയ ഉത്തരവാദിത്വമുണ്ട്. കേഡർമാരുടെ പ്രത്യയശാസ്ത്ര ദാരിദ്ര്യത്തെ വിമർശിക്കുമ്പോൾ നേതൃത്വത്തിന്റെ പ്രവർത്തനരീതികളെ ഒഴിവാക്കാനാവില്ല. തീരുമാനങ്ങൾ എങ്ങനെ എടുക്കുന്നു, അഭിപ്രായവ്യത്യാസങ്ങൾ എങ്ങനെ പരിഹരിക്കുന്നു, സ്ഥാനാർഥികളെ എങ്ങനെ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നു, താഴെത്തട്ടിലെ പ്രവർത്തകരുടെ അഭിപ്രായങ്ങൾ എത്രമാത്രം പരിഗണിക്കുന്നു, വിമർശനത്തിന് സംഘടനയ്ക്കകത്ത് എത്രമാത്രം ഇടമുണ്ട് എന്നിവയും പരിശോധിക്കണം. ശക്തമായ നേതൃത്വം എന്നത് വിമർശനം ഇല്ലാതാക്കുന്ന നേതൃത്വം അല്ല; വിമർശനത്തെ രാഷ്ട്രീയമായി സ്വാംശീകരിച്ച് സംഘടനയെ കൂടുതൽ ശക്തമാക്കുന്ന നേതൃത്വമാണ്.

എന്നാൽ ഈ ഉത്തരവാദിത്വം നേതൃത്വത്തിൽ മാത്രം നിർത്താനും കഴിയില്ല. ഓരോ കേഡറും സ്വന്തം രാഷ്ട്രീയ ജീവിതത്തെ സ്വയം പരിശോധിക്കണം. “ഞാൻ പാർട്ടിയിൽ നിന്ന് എന്ത് നേടി?” എന്നതിനു പകരം “പാർട്ടിയുടെ ലക്ഷ്യത്തിനായി ഞാൻ എന്ത് നൽകി?” എന്ന ചോദ്യമാണ് ചോദിക്കേണ്ടത്. “എനിക്ക് എന്തുകൊണ്ട് സ്ഥാനം ലഭിച്ചില്ല?” എന്നതിനു മുമ്പ് “സ്ഥാനമില്ലാത്തപ്പോഴും ഞാൻ പാർട്ടിക്കുവേണ്ടി പ്രവർത്തിക്കാൻ തയ്യാറാണോ?” എന്ന ചോദ്യം ചോദിക്കണം. “എന്റെ ജനപ്രീതി എത്രയാണ്?” എന്നതിനേക്കാൾ “എന്റെ വ്യക്തിപരമായ ജനപ്രീതിക്ക് മുകളിലായി പാർട്ടിയുടെ കൂട്ടായ രാഷ്ട്രീയ ലക്ഷ്യത്തെ ഞാൻ അംഗീകരിക്കുന്നുണ്ടോ?” എന്നതാണ് പ്രധാനപ്പെട്ടത്.

ഒരു കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് കേഡറുടെ യഥാർത്ഥ പരീക്ഷണം അധികാരത്തിലിരിക്കുമ്പോഴല്ല; അധികാരം ലഭിക്കാത്തപ്പോഴാണ്. സ്ഥാനാർഥിത്വം ലഭിക്കുമ്പോൾ പാർട്ടിയോടുള്ള വിശ്വാസം പ്രകടിപ്പിക്കുന്നത് എളുപ്പമാണ്. സ്ഥാനാർഥിത്വം നഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടും പാർട്ടിയുടെ രാഷ്ട്രീയ ലക്ഷ്യത്തോടൊപ്പം നിൽക്കാൻ കഴിയുന്നതാണ് പ്രത്യയശാസ്ത്രപരമായ പക്വതയുടെ അടയാളം. പരാജയപ്പെട്ടാലും പ്രവർത്തിക്കാൻ കഴിയുക, അംഗീകാരം ലഭിക്കാതിരുന്നാലും പ്രവർത്തിക്കാൻ കഴിയുക, സ്വന്തം അഭിപ്രായം അംഗീകരിക്കപ്പെടാതിരുന്നാലും കൂട്ടായ തീരുമാനത്തെ മാനിക്കുക—ഇതാണ് ഒരു യഥാർത്ഥ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് കേഡറുടെ രാഷ്ട്രീയ സ്വഭാവം.

ഇവിടെ നിന്ന് ഒരു വലിയ സംഘടനാപാഠം കൂടി ഉയർന്നുവരുന്നു: കേഡർ നിർമ്മാണം അംഗത്വവികസനമല്ല; മനുഷ്യനിർമ്മാണമാണ്. പാർട്ടിക്ക് കൂടുതൽ അംഗങ്ങളെ ഉണ്ടാക്കുക എളുപ്പമാണ്. എന്നാൽ വ്യക്തിവാദത്തിനും അധികാരലോഭത്തിനും വിഭാഗീയതയ്ക്കും മുകളിൽ ഉയർന്ന് സാമൂഹിക ലക്ഷ്യത്തിനുവേണ്ടി സ്വന്തം താൽപര്യങ്ങളെ നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിയുന്ന മനുഷ്യരെ സൃഷ്ടിക്കുക അതീവ ദുഷ്കരമാണ്. അതിനാണ് നിരന്തരമായ രാഷ്ട്രീയ വിദ്യാഭ്യാസവും സാമൂഹിക ഇടപെടലും ആത്മവിമർശനവും സംഘടനാ സംസ്കാരവും ആവശ്യമായത്.

സി.പി.എം ഒരു പുതിയ ചരിത്രഘട്ടത്തിലേക്കാണ് നീങ്ങുന്നത്. സമൂഹം മാറുന്നു. വർഗഘടന മാറുന്നു. തൊഴിൽ മാറുന്നു. സാങ്കേതികവിദ്യ മാറുന്നു. ജനങ്ങളുടെ രാഷ്ട്രീയബോധം മാറുന്നു. ആശയവിനിമയത്തിന്റെ രീതികൾ മാറുന്നു. ഈ മാറ്റങ്ങളെ മനസ്സിലാക്കാതെ പഴയ രാഷ്ട്രീയ ശൈലികൾ മാത്രം ആവർത്തിച്ചാൽ സംഘടനയ്ക്ക് ചരിത്രപരമായ ചലനത്തോട് ഒത്തുചേരാൻ കഴിയില്ല. പുതിയ യാഥാർഥ്യത്തെ മനസ്സിലാക്കുന്ന പുതിയ കേഡറാണ് പുതിയ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന ആവശ്യം.

അതിനാൽ ഇന്നത്തെ പ്രതിസന്ധിയുടെ പരിഹാരം ഒരു പുതിയ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് തന്ത്രം മാത്രമല്ല; ഒരു പുതിയ കേഡർ സംസ്കാരം സൃഷ്ടിക്കുകയാണ്. പഠിക്കുന്ന കേഡർ, ചിന്തിക്കുന്ന കേഡർ, ചോദ്യം ചെയ്യുന്ന കേഡർ, ശാസ്ത്രീയമായി വിശകലനം ചെയ്യുന്ന കേഡർ, ജനങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് പഠിക്കുന്ന കേഡർ, വ്യക്തിപരമായ നേട്ടത്തിനേക്കാൾ കൂട്ടായ ലക്ഷ്യത്തിന് മുൻഗണന നൽകുന്ന കേഡർ—ഇത്തരത്തിലുള്ള കേഡർമാരുടെ ഒരു പുതിയ തലമുറയാണ് സി.പി.എമ്മിന്റെ ഭാവിയുടെ യഥാർത്ഥ അടിത്തറ.

ഒടുവിൽ, ഒരു തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ വിമത സ്ഥാനാർഥിത്വം ഉണ്ടായതും ചില പാർട്ടി പ്രവർത്തകർ അതിനെ പിന്തുണച്ചതും ഒരു രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടിക്ക് ലഭിച്ച ഒരു മുന്നറിയിപ്പായി കാണാം. അത് ഒരു വ്യക്തിയുടെ തെറ്റായി മാത്രം കാണാതെ കേഡർ രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ ആന്തരിക ആരോഗ്യത്തെ പരിശോധിക്കാനുള്ള അവസരമായി കാണണം. ഒരു ശരീരത്തിൽ ചെറിയൊരു ലക്ഷണം പ്രത്യക്ഷപ്പെടുമ്പോൾ അതിനെ അടിച്ചമർത്തുന്നതിന് പകരം അതിന്റെ കാരണം കണ്ടെത്തുന്നതുപോലെ, സംഘടനയിലെ ഇത്തരം സംഭവങ്ങളെയും ആഴത്തിലുള്ള രാഷ്ട്രീയ രോഗനിർണ്ണയത്തിന് ഉപയോഗിക്കണം.

കാരണം യഥാർത്ഥ പ്രശ്നം വിമത സ്ഥാനാർഥിയല്ല. യഥാർത്ഥ പ്രശ്നം വിമതത്വം സാധ്യമാക്കുന്ന രാഷ്ട്രീയ സംസ്കാരമാണ്. യഥാർത്ഥ പ്രശ്നം ഒരു വ്യക്തിയുടെ സ്ഥാനലോഭമല്ല. സ്ഥാനലോഭത്തെ രാഷ്ട്രീയമായി ന്യായീകരിക്കാൻ കഴിയുന്ന പ്രത്യയശാസ്ത്ര ശൂന്യതയാണ്. യഥാർത്ഥ പ്രശ്നം ചില പ്രവർത്തകരുടെ രഹസ്യ പിന്തുണ മാത്രമല്ല. വ്യക്തിബന്ധങ്ങൾക്ക് വർഗബോധത്തെ മറികടക്കാൻ കഴിയുന്ന സംഘടനാപരമായ ദൗർബല്യമാണ്.

അതുകൊണ്ട് സി.പി.എം ഇന്ന് സ്വയം ചോദിക്കേണ്ടത് ഏറ്റവും അടിസ്ഥാനപരമായ ഒരു ചോദ്യമാണ്: നമുക്ക് പാർട്ടിക്കുവേണ്ടി പ്രവർത്തിക്കുന്ന ആളുകളെയാണോ വേണ്ടത്, അതോ പാർട്ടി എന്തിനുവേണ്ടിയാണ് നിലനിൽക്കുന്നതെന്ന് മനസ്സിലാക്കി, വ്യക്തിപരമായ താൽപര്യങ്ങളെക്കാൾ ജനങ്ങളുടെയും വർഗത്തിന്റെയും കൂട്ടായ താൽപര്യത്തെ മുൻനിർത്തുന്ന കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകളെയാണോ വേണ്ടത്? ഈ ചോദ്യത്തിനുള്ള ഉത്തരത്തിലാണ് സി.പി.എമ്മിന്റെ ഭാവി ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നത്.

സംഘടന പാർട്ടിയുടെ ശരീരമാണെങ്കിൽ, പ്രത്യയശാസ്ത്രം അതിന്റെ ബോധമാണ്. ശരീരം എത്ര ശക്തമായാലും ബോധം ക്ഷയിച്ചാൽ ദിശ നഷ്ടപ്പെടും. അതിനാൽ സി.പി.എമ്മിന്റെ പുനരുജ്ജീവനം ആദ്യം നടക്കേണ്ടത് അതിന്റെ കേഡർമാരുടെ ബോധത്തിലാണ്.

കൂടുതൽ കേഡർമാരല്ല—കൂടുതൽ ചിന്തിക്കുന്ന കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകൾ.
കൂടുതൽ സ്ഥാനാർത്ഥികളല്ല—കൂടുതൽ രാഷ്ട്രീയമായി പക്വരായ പ്രവർത്തകർ. കൂടുതൽ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് തന്ത്രങ്ങളല്ല—കൂടുതൽ ആഴമുള്ള വർഗബോധം. കൂടുതൽ സംഘടനാപരമായ നിയന്ത്രണമല്ല—കൂടുതൽ പ്രത്യയശാസ്ത്രപരമായ ആത്മനിയന്ത്രണം. ഇതാണ് ഇന്നത്തെ സി.പി.എമ്മിന്റെ ഏറ്റവും അടിയന്തരമായ ആവശ്യം.

പ്രത്യയശാസ്ത്രപരമായി പുനർജനിക്കാത്ത ഒരു കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിക്ക് സംഘടനാപരമായി എത്ര ശക്തമായാലും ചരിത്രത്തെ മുന്നോട്ട് നയിക്കാൻ കഴിയില്ല. എന്നാൽ ചിന്തിക്കുന്ന, പഠിക്കുന്ന, സ്വയം വിമർശിക്കുന്ന, ജനങ്ങളിൽ നിന്ന് പഠിക്കുന്ന, പുതിയ യാഥാർഥ്യങ്ങളെ ശാസ്ത്രീയമായി വിശകലനം ചെയ്യുന്ന കേഡർമാരുടെ ഒരു പുതിയ തലമുറ ഉയർന്നുവരുന്നുവെങ്കിൽ, പ്രതിസന്ധി തന്നെ പുനരുജ്ജീവനത്തിന്റെ തുടക്കമായി മാറും.