പാർടിപ്രവർത്തകരുടെ നഷ്ടപ്പെട്ടുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ലക്ഷ്യബോധവും സമർപ്പണബോധവും വീണ്ടെടുക്കാൻ സി പി എം എന്തു ചെയ്യണം?

ഒരു കമ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെ യഥാർത്ഥ ശക്തി അതിന്റെ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് വിജയങ്ങളിലോ അംഗസംഖ്യയിലോ മാത്രം നിലനിൽക്കുന്നില്ല. പാർട്ടിയുടെ ഏറ്റവും വലിയ ശക്തി അതിന്റെ കാഡർമാരുടെ രാഷ്ട്രീയബോധത്തിലും വർഗബോധത്തിലും ആശയപരമായ വ്യക്തതയിലും ലക്ഷ്യബോധത്തിലും ജനങ്ങളോടുള്ള ആത്മബന്ധത്തിലും ത്യാഗസന്നദ്ധതയിലുമാണ്. ഒരു കാഡർ എന്തിനാണ് കമ്യൂണിസ്റ്റായത് എന്ന ചോദ്യത്തിന് വ്യക്തമായ രാഷ്ട്രീയവും ആശയപരവുമായ ഉത്തരം നൽകാൻ കഴിയുന്നിടത്താണ് ഒരു കമ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെ ജീവശക്തി നിലനിൽക്കുന്നത്. എന്നാൽ കാലക്രമത്തിൽ ഒരു പാർട്ടി ഭരണകൂടത്തിന്റെ ഭാഗമാകുകയും തിരഞ്ഞെടുപ്പ് രാഷ്ട്രീയം അതിന്റെ പ്രവർത്തനത്തിന്റെ കേന്ദ്രസ്ഥാനത്ത് എത്തുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ വിപ്ലവപരമായ ലക്ഷ്യബോധത്തിന് പകരം ഭരണപരമായ ചിന്തയും തിരഞ്ഞെടുപ്പ് വിജയകേന്ദ്രിതമായ സമീപനവും വ്യക്തിപരമായ ഉയർച്ചയ്ക്കുള്ള ആഗ്രഹങ്ങളും സംഘടനയ്ക്കുള്ളിൽ വളരാനുള്ള സാധ്യതയുണ്ട്. അതിനാൽ കാഡർമാരിൽ ലക്ഷ്യബോധവും സമർപ്പണബോധവും ക്ഷയിക്കുന്നുവെങ്കിൽ അതിനെ വ്യക്തികളുടെ ധാർമിക പരാജയമായി മാത്രം കാണുന്നത് പ്രശ്നത്തിന്റെ ആഴം മനസ്സിലാക്കാതിരിക്കലായിരിക്കും. അത് പാർട്ടിയുടെ രാഷ്ട്രീയ-ആശയപരമായ പ്രവർത്തനരീതിയിലും സംഘടനാ സംസ്കാരത്തിലും സാമൂഹിക അടിത്തറയിലുമുണ്ടായ മാറ്റങ്ങളുടെ ലക്ഷണമായി പരിശോധിക്കേണ്ടതാണ്.

സിപിഎമ്മിന്റെ മുന്നിലുള്ള അടിയന്തര ദൗത്യം അതുകൊണ്ട് കൂടുതൽ അംഗങ്ങളെ ചേർക്കുക എന്നതല്ല; എന്തിനാണ് കമ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനം നിലനിൽക്കുന്നത് എന്ന അടിസ്ഥാനചോദ്യം വീണ്ടും പാർട്ടി ജീവിതത്തിന്റെ കേന്ദ്രത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുവരിക എന്നതാണ്. കമ്യൂണിസ്റ്റ് രാഷ്ട്രീയം ഒരു തിരഞ്ഞെടുപ്പ് യന്ത്രമല്ല. അത് സമൂഹത്തിന്റെ നിലവിലുള്ള വർഗബന്ധങ്ങളെയും ചൂഷണരീതികളെയും അസമത്വങ്ങളെയും മാറ്റിമറിച്ച് കൂടുതൽ നീതിയുക്തവും സമത്വപരവുമായ ഒരു സാമൂഹിക വ്യവസ്ഥ സൃഷ്ടിക്കാനുള്ള ചരിത്രപരമായ പ്രസ്ഥാനമാണ്. തൊഴിലാളിവർഗ വിമോചനം, ചൂഷണരഹിത സമൂഹം, സാമൂഹിക സമത്വം, മതനിരപേക്ഷത, ജനാധിപത്യം, മനുഷ്യവിമോചനം എന്നിവയാണ് അതിന്റെ ദീർഘകാല ലക്ഷ്യങ്ങൾ. ഈ ലക്ഷ്യങ്ങൾ കാഡറുടെ ദൈനംദിന രാഷ്ട്രീയ പ്രവർത്തനവുമായി ബന്ധിപ്പിക്കപ്പെടുന്നില്ലെങ്കിൽ കമ്യൂണിസ്റ്റ് അംഗത്വം ക്രമേണ ഒരു സംഘടനാ തിരിച്ചറിയലായി മാത്രം ചുരുങ്ങും.

ഇതിനായി ആദ്യം ചെയ്യേണ്ടത് പാർട്ടിയുടെ ആശയപരമായ വിദ്യാഭ്യാസത്തെ അടിമുടി പുനഃസംഘടിപ്പിക്കുകയാണ്. മാർക്സിസം പഴയ പുസ്തകങ്ങളിലെ ഉദ്ധരണികളും പാർട്ടി ക്ലാസുകളിൽ ആവർത്തിക്കുന്ന സിദ്ധാന്തവാക്യങ്ങളും മാത്രമായി മാറിയാൽ അത് പുതിയ തലമുറയുടെ ചിന്തയെ സ്വാധീനിക്കുകയില്ല. മാർക്സിസം ഒരു പൂർത്തിയായ ഉത്തരങ്ങളുടെ പുസ്തകമല്ല; സമൂഹത്തെ ശാസ്ത്രീയമായി വിശകലനം ചെയ്യാനും അതിലെ വൈരുദ്ധ്യങ്ങളെ തിരിച്ചറിയാനും ചരിത്രപരമായ മാറ്റങ്ങളുടെ ചലനനിയമങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കാനും പുതിയ സാമൂഹിക സാഹചര്യങ്ങളിൽ പുതിയ ഉത്തരങ്ങൾ കണ്ടെത്താനും സഹായിക്കുന്ന ഒരു ലോകവീക്ഷണവും വിശകലനരീതിയുമാണ്. അതുകൊണ്ട് ഇന്നത്തെ കാഡർ ഡിജിറ്റൽ പ്ലാറ്റ്ഫോം ക്യാപിറ്റലിസം, കൃത്രിമബുദ്ധി, ഓട്ടോമേഷൻ, ഗിഗ് സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥ, ധനമൂലധനം, ചങ്ങാത്ത മുതലാളിത്തം, നവലിബറലിസം, ആഗോളവൽക്കരണം, കാലാവസ്ഥാ പ്രതിസന്ധി, സാങ്കേതികവിദ്യയും തൊഴിലും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം, ജാതിയും വർഗവും തമ്മിലുള്ള പരസ്പരബന്ധം തുടങ്ങിയ സമകാലിക വിഷയങ്ങളെ മാർക്സിസ്റ്റ് കാഴ്ചപ്പാടിൽ വിശകലനം ചെയ്യാൻ പ്രാപ്തനായിരിക്കണം.

പാർട്ടി സ്കൂളുകൾ അതിനാൽ വെറും ഔപചാരിക ക്ലാസുകൾ നടത്തുന്ന സ്ഥാപനങ്ങളാകരുത്. അവ ചിന്തിക്കുന്ന കമ്യൂണിസ്റ്റുകളെ സൃഷ്ടിക്കുന്ന രാഷ്ട്രീയ-ആശയപരമായ പഠനകേന്ദ്രങ്ങളായി മാറണം. ഓരോ കാഡർക്കും ചോദിക്കാൻ കഴിയണം: ഇന്ന് മൂലധനം എങ്ങനെയാണ് പ്രവർത്തിക്കുന്നത്? തൊഴിലാളിവർഗത്തിന്റെ ഘടന എങ്ങനെ മാറിയിരിക്കുന്നു? പഴയ വ്യവസായ തൊഴിലാളിയോടൊപ്പം പുതിയ ഡിജിറ്റൽ തൊഴിലാളിയും ഗിഗ് തൊഴിലാളിയും പ്ലാറ്റ്ഫോം തൊഴിലാളിയും എങ്ങനെയാണ് പുതിയ വർഗബന്ധങ്ങളിൽ സ്ഥാനം നേടുന്നത്? യുവാക്കളുടെ രാഷ്ട്രീയ അകൽച്ചയ്ക്ക് പിന്നിൽ എന്താണ്? മതവും ജാതിയും വർഗരാഷ്ട്രീയവുമായി എങ്ങനെ ഇടപെടുന്നു? ഉപഭോഗസംസ്കാരം മനുഷ്യരുടെ സാമൂഹികബോധത്തെ എങ്ങനെ മാറ്റുന്നു? മാധ്യമങ്ങളും സോഷ്യൽ മീഡിയയും ജനങ്ങളുടെ രാഷ്ട്രീയബോധത്തെ എങ്ങനെ രൂപപ്പെടുത്തുന്നു? ഇത്തരം ചോദ്യങ്ങളോട് ശാസ്ത്രീയമായി പ്രതികരിക്കാൻ കഴിയുന്ന കാഡർമാരെയാണ് പുതിയ കാലം ആവശ്യപ്പെടുന്നത്.

ഇവിടെ മറ്റൊരു പ്രധാന പ്രശ്നവും തിരിച്ചറിയേണ്ടതുണ്ട്. കമ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ മുൻതലമുറകൾക്ക് അവരുടെ ജീവിതാനുഭവങ്ങൾ തന്നെയാണ് പലപ്പോഴും രാഷ്ട്രീയ വിദ്യാഭ്യാസമായിരുന്നത്. ഭൂവുടമസ്ഥതയ്ക്കെതിരായ സമരങ്ങളും തൊഴിലാളി സമരങ്ങളും ജാതിവിവേചനത്തിനെതിരായ പോരാട്ടങ്ങളും പട്ടിണിയും ദാരിദ്ര്യവും പൊലീസ് മർദനവും രാഷ്ട്രീയ അടിച്ചമർത്തലുകളും അവരുടെ വർഗബോധത്തെ നേരിട്ട് രൂപപ്പെടുത്തിയിരുന്നു. എന്നാൽ ഇന്നത്തെ തലമുറയിലെ വലിയൊരു വിഭാഗം വളർന്നുവരുന്നത് തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായ സാമൂഹിക സാഹചര്യത്തിലാണ്. വിദ്യാഭ്യാസവ്യാപനം, ജീവിതനിലവാരത്തിലെ പുരോഗതി, ഉപഭോഗസംസ്കാരം, സാമൂഹിക മാധ്യമങ്ങൾ, വ്യക്തികേന്ദ്രിതമായ ജീവിതവീക്ഷണം, തൊഴിൽഘടനയിലെ മാറ്റങ്ങൾ എന്നിവ അവരുടെ സാമൂഹികബോധത്തെ സ്വാധീനിക്കുന്നു. അതിനാൽ പഴയ തലമുറയുടെ സമർപ്പണബോധം പുതിയ തലമുറയിൽ സ്വാഭാവികമായി പുനരുത്പാദിപ്പിക്കപ്പെടുമെന്ന് കരുതാനാവില്ല. പുതിയ സാമൂഹിക സാഹചര്യങ്ങൾക്ക് അനുയോജ്യമായ രീതിയിൽ കമ്യൂണിസ്റ്റ് ലക്ഷ്യബോധം ബോധപൂർവം പുനർനിർമ്മിക്കേണ്ടതുണ്ട്.

ഇതോടൊപ്പം പാർട്ടിയും ഭരണകൂടവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തെക്കുറിച്ചുള്ള വ്യക്തമായ ബോധവും പുനഃസ്ഥാപിക്കണം. ഒരു കമ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടി ഭരണത്തിൽ വരുമ്പോൾ സർക്കാർ ജനങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിൽ പുരോഗമനപരമായ മാറ്റങ്ങൾ വരുത്തുന്നതിനുള്ള പ്രധാന ഉപകരണമാകുന്നു. എന്നാൽ പാർട്ടിയും സർക്കാരും തമ്മിലുള്ള അതിർത്തി മങ്ങിപ്പോകുകയും പാർട്ടി സർക്കാരിന്റെ സംരക്ഷണയന്ത്രമായി മാറുകയും ചെയ്താൽ സംഘടനയുടെ വിമർശനാത്മക സ്വഭാവം ദുർബലമാകും. സർക്കാർ ജനങ്ങളെ സേവിക്കുന്നതിനുള്ള ഉപകരണമാണ്; പാർട്ടി സർക്കാരിനെ സംരക്ഷിക്കുന്നതിനുള്ള സംഘടനയല്ല. ഭരണത്തിൽ പാർട്ടി നേതൃത്വം വഹിക്കുമ്പോഴും ജനങ്ങളുടെ പരാതികളും വിമർശനങ്ങളും സർക്കാരിന്റെ വീഴ്ചകളും തുറന്നുപറയാനുള്ള രാഷ്ട്രീയ ധൈര്യം കാഡർമാർക്ക് ഉണ്ടായിരിക്കണം. അധികാരത്തിലിരിക്കുമ്പോഴും പാർട്ടി ജനങ്ങളുടെ പക്ഷത്തുനിന്ന് ഭരണത്തെ വിലയിരുത്തുന്ന തിരുത്തൽശക്തിയായി നിലകൊള്ളണം.

ദീർഘകാലം ഭരണാധികാരത്തിന്റെ ഭാഗമായിരിക്കുമ്പോൾ ഏതൊരു രാഷ്ട്രീയ സംഘടനയിലും അധികാരവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പ്രത്യേക താൽപര്യങ്ങൾ രൂപപ്പെടാനുള്ള സാധ്യതയുണ്ട്. സ്ഥാനങ്ങൾ, ബോർഡുകൾ, സ്ഥാപനങ്ങൾ, ഭരണപരമായ സ്വാധീനം, രാഷ്ട്രീയ ബന്ധങ്ങൾ എന്നിവ പാർട്ടി പ്രവർത്തനത്തിന്റെ ലക്ഷ്യങ്ങളായി മാറാൻ തുടങ്ങിയാൽ കാഡറുടെ ശ്രദ്ധ സാമൂഹിക പരിവർത്തനത്തിൽ നിന്ന് വ്യക്തിപരമായ പുരോഗതിയിലേക്ക് മാറാം. അതിനാൽ പാർട്ടി സ്ഥാനവും ഭരണപദവിയും വ്യക്തിപരമായ നേട്ടത്തിനുള്ള മാർഗമല്ല, താൽക്കാലികമായി ഏൽപ്പിക്കപ്പെട്ട സാമൂഹിക ഉത്തരവാദിത്വമാണ് എന്ന സംസ്കാരം ശക്തമായി പുനഃസ്ഥാപിക്കണം. ഒരേ വ്യക്തികൾ ദീർഘകാലം അധികാരസ്ഥാനങ്ങളിൽ തുടരുന്ന പ്രവണതകൾ നിയന്ത്രിക്കുകയും പുതിയ പ്രവർത്തകർക്ക് ഉത്തരവാദിത്വവും നേതൃത്വപരിചയവും നൽകുകയും ചെയ്യുന്നതും സംഘടനയുടെ ജീവശക്തിക്ക് ആവശ്യമാണ്.

കാഡറുടെ മൂല്യനിർണയത്തിന്റെ മാനദണ്ഡങ്ങളിലും അടിസ്ഥാനപരമായ മാറ്റം ആവശ്യമാണ്. ഒരു പാർട്ടി പ്രവർത്തകൻ എത്ര പേരെ തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ വോട്ട് ചെയ്യിപ്പിച്ചു എന്നത് മാത്രം അവന്റെ രാഷ്ട്രീയ ശേഷിയുടെ അളവുകോലാകരുത്. അവന്റെ ആശയപരമായ നിലവാരം, ജനങ്ങളുമായുള്ള ബന്ധം, വ്യക്തിപരമായ സത്യസന്ധത, വർഗബോധം, സംഘടനാപരമായ കഴിവ്, ത്യാഗസന്നദ്ധത, വിമർശനാത്മക ചിന്ത, പുതിയ തലമുറയെ രാഷ്ട്രീയമായി വളർത്താനുള്ള കഴിവ് എന്നിവയും പരിഗണിക്കപ്പെടണം. തിരഞ്ഞെടുപ്പ് സമയത്ത് സജീവമാകുകയും പിന്നീട് ജനങ്ങളിൽ നിന്ന് അകന്നുനിൽക്കുകയും ചെയ്യുന്ന പ്രവർത്തനശൈലിക്ക് പകരം വർഷം മുഴുവൻ ജനങ്ങളോടൊപ്പം പ്രവർത്തിക്കുന്ന കാഡർ സംസ്കാരം വളർത്തേണ്ടതുണ്ട്.

കമ്യൂണിസ്റ്റ് കാഡറുടെ ജീവിതം ജനങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് വേർപെടാൻ പാടില്ല. തൊഴിലാളി കുടുംബങ്ങളുടെ പ്രശ്നങ്ങൾ, കർഷകരുടെ പ്രതിസന്ധി, മത്സ്യത്തൊഴിലാളികളുടെ ജീവിതം, അസംഘടിത തൊഴിലാളികളുടെ തൊഴിൽസുരക്ഷ, തൊഴിലില്ലായ്മ, വിദ്യാർത്ഥികളുടെ ആശങ്കകൾ, സ്ത്രീകളുടെ സാമൂഹിക-സാമ്പത്തിക പ്രശ്നങ്ങൾ, ചെറുകിട വ്യാപാരികളുടെ പ്രതിസന്ധി, വയോജനങ്ങളുടെ പ്രശ്നങ്ങൾ, യുവാക്കളുടെ ഭാവിയെക്കുറിച്ചുള്ള അനിശ്ചിതത്വം എന്നിവ നേരിട്ട് മനസ്സിലാക്കാതെ ജനങ്ങളുടെ രാഷ്ട്രീയത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കാൻ കഴിയില്ല. അതിനാൽ ഓരോ പാർട്ടി ഘടകവും തങ്ങളുടെ പ്രദേശത്തെ സാമൂഹിക യാഥാർഥ്യത്തെക്കുറിച്ച് തുടർച്ചയായ പഠനം നടത്തണം. ജനങ്ങളുടെ വീടുകളിലേക്കും തൊഴിലിടങ്ങളിലേക്കും ജീവിതപ്രശ്നങ്ങളിലേക്കും കാഡർ തിരിച്ചുപോകണം. ജനങ്ങളോടൊപ്പം ജീവിക്കുന്ന കാഡർ മാത്രമേ ജനങ്ങളെ രാഷ്ട്രീയമായി നയിക്കാൻ കഴിയൂ.

ജനബന്ധം തിരഞ്ഞെടുപ്പ് സമയത്തെ വീടുകയറ്റമായി ചുരുങ്ങാനും പാടില്ല. ഒരു കുടുംബത്തിൽ തൊഴിലില്ലായ്മയുണ്ടെങ്കിൽ അതറിയുന്ന പാർട്ടി ഘടകം, ഒരു തൊഴിലാളിക്ക് വേതനം ലഭിക്കാത്തപ്പോൾ ഇടപെടുന്ന പാർട്ടി ഘടകം, ഒരു വയോധികന് സാമൂഹിക സുരക്ഷാ ആനുകൂല്യം ലഭിക്കാത്തപ്പോൾ സഹായിക്കുന്ന പാർട്ടി ഘടകം, ഒരു വിദ്യാർത്ഥിയുടെ വിദ്യാഭ്യാസപ്രശ്നത്തിൽ കൂടെ നിൽക്കുന്ന പാർട്ടി ഘടകം എന്ന രീതിയിലാണ് ജനങ്ങളുമായുള്ള ബന്ധം വളരേണ്ടത്. ജനങ്ങൾ പാർട്ടിയെ ഒരു തിരഞ്ഞെടുപ്പ് സംഘടനയായി കാണുന്നതിനു പകരം തങ്ങളുടെ ജീവിതപ്രശ്നങ്ങളിൽ കൂടെ നിൽക്കുന്ന സാമൂഹിക ശക്തിയായി അനുഭവിക്കണം. അത്തരമൊരു ജനബന്ധം തന്നെയാണ് കാഡറുടെ സമർപ്പണബോധത്തിനും പുതിയ അർത്ഥം നൽകുന്നത്.

ത്യാഗത്തിന്റെ സംസ്കാരവും പുനർനിർമ്മിക്കേണ്ടതുണ്ട്. കമ്യൂണിസ്റ്റ് രാഷ്ട്രീയം വ്യക്തിപരമായ നേട്ടത്തിനുള്ള പടവുകളായി മാറുമ്പോൾ സമർപ്പണബോധം സ്വാഭാവികമായി ക്ഷയിക്കും. എന്നാൽ ഇന്നത്തെ കാലത്തെ ത്യാഗം പഴയകാലത്തെ ശാരീരിക കഷ്ടപ്പാടുകളിലോ ജയിൽവാസത്തിലോ മാത്രം അളക്കേണ്ടതില്ല. സ്വന്തം സമയം സമൂഹത്തിനായി മാറ്റിവയ്ക്കുക, നിരന്തരം പഠിക്കുക, ജനങ്ങളുടെ പ്രശ്നങ്ങൾ ക്ഷമയോടെ കേൾക്കുക, അഴിമതിയിൽ നിന്ന് അകന്നുനിൽക്കുക, അധികാരദുരുപയോഗം ഒഴിവാക്കുക, വ്യക്തിപരമായ സൗകര്യങ്ങൾ നിയന്ത്രിക്കുക, വിമർശനം സഹിക്കുക, പൊതുതാൽപര്യത്തിനുവേണ്ടി സ്വന്തം സൗകര്യങ്ങളെപ്പോലും ഉപേക്ഷിക്കാൻ തയ്യാറാകുക എന്നിവ ആധുനിക കമ്യൂണിസ്റ്റ് ത്യാഗത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്. കമ്യൂണിസ്റ്റ് കാഡറുടെ വ്യക്തിജീവിതവും രാഷ്ട്രീയവിശ്വാസവും തമ്മിലുള്ള അകലം എത്ര കുറയുന്നുവോ അത്ര ശക്തമാകും അവന്റെ സമർപ്പണബോധം.

ഇവിടെ പാർട്ടി നേതൃത്വത്തിന്റെ ജീവിതശൈലിക്കും വലിയ പ്രാധാന്യമുണ്ട്. കാഡർമാരോട് ലാളിത്യവും ത്യാഗവും സത്യസന്ധതയും പ്രസംഗിച്ചുകൊണ്ട് നേതൃത്വം തന്നെ അധികാരസൗകര്യങ്ങളുടെയും വ്യക്തിപരമായ ആനുകൂല്യങ്ങളുടെയും സംസ്കാരത്തിലേക്ക് വഴുതിപ്പോയാൽ പ്രസംഗങ്ങളും പഠനക്ലാസുകളും ഫലപ്രദമാകില്ല. നേതാക്കളുടെ ജീവിതമാണ് കാഡർമാരുടെ ഏറ്റവും ശക്തമായ രാഷ്ട്രീയ പാഠപുസ്തകം. അതിനാൽ നേതാക്കളുടെ വ്യക്തിപരമായ സത്യസന്ധത, ലാളിത്യം, ജനങ്ങളോടുള്ള അടുപ്പം, അധികാരത്തോടുള്ള നിയന്ത്രിത സമീപനം, പൊതുജീവിതത്തിലെ സുതാര്യത എന്നിവ പാർട്ടിയുടെ നൈതിക വിശ്വാസ്യതയുടെ അടിസ്ഥാനമായി മാറണം. നേതൃത്വം സ്വന്തം ജീവിതത്തിലൂടെ മാതൃക കാണിക്കുമ്പോഴാണ് കാഡറോട് സമർപ്പണം ആവശ്യപ്പെടാനുള്ള ധാർമിക അധികാരം പാർട്ടിക്ക് ലഭിക്കുന്നത്.

പാർട്ടിക്കുള്ളിലെ ജനാധിപത്യവും ഈ പുനർനിർമ്മാണത്തിന്റെ കേന്ദ്രവിഷയമായിരിക്കണം. ഒരു കാഡർക്ക് സ്വന്തം അഭിപ്രായം തുറന്ന് പറയാൻ കഴിയാത്തിടത്ത് യഥാർത്ഥ രാഷ്ട്രീയബോധം വളരുകയില്ല. വിമർശനത്തെ പാർട്ടി വിരുദ്ധതയായി കാണുന്ന സംഘടനാ സംസ്കാരം ഒടുവിൽ അനുസരണയുള്ള പക്ഷേ ചിന്തിക്കാത്ത കാഡർമാരെയാണ് സൃഷ്ടിക്കുക. കമ്യൂണിസ്റ്റ് സംഘടനയ്ക്ക് ആവശ്യമായത് നേതൃത്വത്തിന്റെ വാക്കുകൾ ആവർത്തിക്കുന്ന കാഡർമാരല്ല; തീരുമാനങ്ങളുടെ രാഷ്ട്രീയവും സാമൂഹികവുമായ പ്രത്യാഘാതങ്ങളെ പരിശോധിച്ച് സ്വന്തം അഭിപ്രായം രൂപപ്പെടുത്താൻ കഴിയുന്ന കാഡർമാരാണ്. അതിനാൽ വിമർശനം, സ്വയംവിമർശനം, സംവാദം, ന്യൂനപക്ഷാഭിപ്രായം, തെറ്റുകൾ അംഗീകരിക്കാനുള്ള ധൈര്യം എന്നിവ സംഘടനാ സംസ്കാരത്തിന്റെ സ്വാഭാവിക ഭാഗമാകണം. അധികാരിയെ ഭയന്ന് മിണ്ടാതിരിക്കുന്ന കാഡറല്ല, പാർട്ടിയുടെയും ജനങ്ങളുടെയും താൽപര്യത്തിനുവേണ്ടി നേതൃത്വത്തോടുപോലും സത്യം പറയാൻ കഴിയുന്ന കാഡറാണ് യഥാർത്ഥ കമ്യൂണിസ്റ്റ് കാഡർ.

അതോടൊപ്പം ഗ്രൂപ്പിസം, വ്യക്തിപൂജ, സ്ഥാനമോഹം, ബന്ധുനിയമനം, അവസരവാദം, അധികാരകേന്ദ്രങ്ങളോടുള്ള അനാവശ്യ അടുപ്പം തുടങ്ങിയ പ്രവണതകൾക്കെതിരെ വിട്ടുവീഴ്ചയില്ലാത്ത സംഘടനാ സംസ്കാരം ആവശ്യമാണ്. ഇത്തരം പ്രവണതകൾ സാധാരണ പ്രവർത്തകന്റെ മനസ്സിൽ ഏറ്റവും വലിയ നിരാശയാണ് സൃഷ്ടിക്കുന്നത്. ത്യാഗം ചെയ്യുന്നവനെക്കാൾ അധികാരകേന്ദ്രങ്ങളോട് അടുപ്പമുള്ളവന് അംഗീകാരം ലഭിക്കുന്നു എന്ന തോന്നൽ പോലും സംഘടനയുടെ സമർപ്പണസംസ്കാരത്തെ തകർക്കും. അംഗീകാരത്തിന്റെയും നേതൃത്വത്തിലേക്കുള്ള ഉയർച്ചയുടെയും അടിസ്ഥാനമായി ആശയപരമായ വ്യക്തതയും പ്രവർത്തനവും സത്യസന്ധതയും ജനബന്ധവും മാറണം.

ഇന്നത്തെ രാഷ്ട്രീയത്തിൽ സോഷ്യൽ മീഡിയയുടെ പ്രാധാന്യവും പാർട്ടി ഗൗരവമായി ഏറ്റെടുക്കണം. സോഷ്യൽ മീഡിയയെ വെറും പാർട്ടി പ്രസ്താവനകളും പോസ്റ്ററുകളും പ്രചരിപ്പിക്കുന്ന ഉപകരണമാക്കി ചുരുക്കിയാൽ പുതിയ തലമുറയെ സ്വാധീനിക്കാൻ കഴിയില്ല. വിവരയുദ്ധം, മനഃശാസ്ത്രയുദ്ധം, നറേറ്റീവ് യുദ്ധം, പെർസെപ്ഷൻ മാനേജ്മെന്റ്, തെറ്റായ വിവരങ്ങളുടെ സംഘടിത പ്രചരണം എന്നിവ രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ അവിഭാജ്യ ഘടകങ്ങളായി മാറിയിരിക്കുന്നു. അതിനാൽ പുതിയ തലമുറയിലെ കമ്യൂണിസ്റ്റ് കാഡർക്ക് സോഷ്യൽ മീഡിയ ഉപയോഗിക്കാൻ മാത്രമല്ല, വിവരങ്ങളെ വിമർശനാത്മകമായി പരിശോധിക്കാനും തെറ്റായ വിവരങ്ങൾ തിരിച്ചറിയാനും തെളിവുകളോടെ രാഷ്ട്രീയ വാദങ്ങൾ അവതരിപ്പിക്കാനും കഴിവുണ്ടാകണം. ഇതിനായി പ്രത്യേക ഡിജിറ്റൽ രാഷ്ട്രീയ പരിശീലനം ആവശ്യമാണ്.

എന്നാൽ ഡിജിറ്റൽ രാഷ്ട്രീയത്തെ എതിരാളികളെ അധിക്ഷേപിക്കുന്നതായോ വ്യക്തിപരമായ ആക്രമണങ്ങൾ നടത്തുന്നതായോ മാറ്റരുത്. കമ്യൂണിസ്റ്റ് രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ മേന്മ പ്രകടമാകേണ്ടത് വസ്തുതകളിലൂടെയും യുക്തിയിലൂടെയും ശാസ്ത്രീയ ചിന്തയിലൂടെയും മാന്യമായ രാഷ്ട്രീയ സംവാദത്തിലൂടെയുമാണ്. ഒരു സോഷ്യൽ മീഡിയ പ്രവർത്തകൻ പോലും പാർട്ടിയുടെ പൊതുമുഖമാണ് എന്ന ബോധം വളർത്തണം. പ്രചാരണം നടത്താൻ കഴിയുന്ന ഡിജിറ്റൽ പ്രവർത്തകരെക്കാൾ ആശയങ്ങൾ വിശദീകരിക്കാൻ കഴിയുന്ന ഡിജിറ്റൽ കാഡർമാരെയാണ് സൃഷ്ടിക്കേണ്ടത്.

യുവാക്കളെ പാർട്ടിയുടെ ഭാവിയിലെ വോട്ടർമാരായി മാത്രം കാണുന്ന സമീപനവും മാറ്റേണ്ടതുണ്ട്. യുവാക്കളെ പരിപാടികളിൽ പങ്കെടുപ്പിക്കുന്നത് മാത്രം മതിയാകില്ല. അവർക്ക് ചുമതല നൽകണം, സ്വതന്ത്രമായി പ്രവർത്തിക്കാൻ അവസരം നൽകണം, അവരുടെ പ്രവർത്തനം വിലയിരുത്തണം, തെറ്റുകളിൽ നിന്ന് പഠിക്കാൻ അവസരം നൽകണം, ഒടുവിൽ നേതൃത്വത്തിലേക്ക് വളരാനുള്ള വഴി തുറക്കണം. ശാസ്ത്രം, സാങ്കേതികവിദ്യ, AI, പരിസ്ഥിതി, സംസ്കാരം, മാധ്യമം, വിദ്യാഭ്യാസം, സാമ്പത്തികശാസ്ത്രം തുടങ്ങിയ മേഖലകളിൽ കഴിവുള്ള യുവാക്കളെ പാർട്ടിയുടെ ആശയപരമായ പ്രവർത്തനത്തിന്റെ കേന്ദ്രത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുവരണം. പുതിയ തലമുറയെ പഴയ രാഷ്ട്രീയഭാഷയിലേക്ക് മാത്രം കൊണ്ടുവരുന്നതിനുപകരം പുതിയ തലമുറയുടെ അനുഭവങ്ങളെയും ചോദ്യങ്ങളെയും അടിസ്ഥാനമാക്കി കമ്യൂണിസ്റ്റ് രാഷ്ട്രീയത്തെ പുതുക്കുകയാണ് വേണ്ടത്.

ഇതിന്റെ ഭാഗമായി ഓരോ കാഡർക്കും വ്യക്തമായ രാഷ്ട്രീയ വിദ്യാഭ്യാസപാത രൂപപ്പെടുത്താവുന്നതാണ്. പ്രാഥമിക അംഗത്വത്തിന് അടിസ്ഥാന മാർക്സിസ്റ്റ് വിദ്യാഭ്യാസം, സജീവ കാഡർമാർക്ക് സമകാലിക രാഷ്ട്രീയ-സാമ്പത്തിക പഠനം, ഉത്തരവാദിത്വമുള്ള പ്രവർത്തകർക്ക് സംഘടനാശാസ്ത്രവും നേതൃത്വപരിശീലനവും, മുതിർന്ന നേതാക്കൾക്ക് പുതിയ ശാസ്ത്ര-സാങ്കേതിക-സാമൂഹിക മാറ്റങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള തുടർച്ചയായ പഠനം എന്നിങ്ങനെ ഒരു ജീവിതകാല രാഷ്ട്രീയ-ആശയപരമായ വിദ്യാഭ്യാസ സംവിധാനം രൂപപ്പെടുത്തണം. കമ്യൂണിസ്റ്റ് കാഡർ പഠനം പൂർത്തിയാക്കുന്ന വ്യക്തിയല്ല; ജീവിതം മുഴുവൻ പഠിക്കുകയും സ്വന്തം ധാരണകൾ പുതുക്കുകയും ചെയ്യുന്ന രാഷ്ട്രീയ മനുഷ്യനാണ്.

അതോടൊപ്പം പാർട്ടിയുടെ ഓരോ ഘടകവും തങ്ങളുടെ പ്രവർത്തനത്തെ സ്വയം വിലയിരുത്തുന്ന ഒരു പുതിയ സംസ്കാരം വളർത്തണം. കഴിഞ്ഞ വർഷം എത്ര പരിപാടികൾ നടത്തി എന്നതിനു പകരം എത്ര തൊഴിലാളികളെ സംഘടനയിലേക്ക് കൊണ്ടുവന്നു, എത്ര യുവാക്കളെ രാഷ്ട്രീയമായി വളർത്തി, എത്ര ജനപ്രശ്നങ്ങളിൽ ഫലപ്രദമായി ഇടപെട്ടു, എത്ര പുതിയ സാമൂഹിക പഠനങ്ങൾ നടത്തി, എത്ര കാഡർമാർ ആശയപരമായി വളർന്നു, ജനങ്ങളുടെ വിശ്വാസം എത്രത്തോളം വർധിച്ചു എന്നീ ചോദ്യങ്ങളാണ് ചോദിക്കേണ്ടത്. അപ്പോൾ സംഘടനയുടെ ശ്രദ്ധ പരിപാടികളുടെ എണ്ണത്തിൽ നിന്ന് രാഷ്ട്രീയ സ്വാധീനത്തിന്റെ ഗുണനിലവാരത്തിലേക്ക് മാറും.

എല്ലാറ്റിനുമുപരി ഓരോ പാർട്ടി അംഗത്തോടും വീണ്ടും ഒരു അടിസ്ഥാനചോദ്യം ചോദിക്കേണ്ട സമയമാണിത്: “എന്തിനാണ് ഞാൻ കമ്യൂണിസ്റ്റ്?” അധികാരത്തിൽ പങ്കാളിയാകാനോ, സ്ഥാനമാനങ്ങൾ നേടാനോ, വ്യക്തിപരമായ സ്വാധീനം വർധിപ്പിക്കാനോ, ഒരു രാഷ്ട്രീയസംഘടനയുടെ അംഗമായി തുടരാനോ മാത്രമാണെങ്കിൽ അതിന് കമ്യൂണിസ്റ്റ് സമർപ്പണബോധമെന്ന് പറയാനാവില്ല. മനുഷ്യന്റെ മേലുള്ള മനുഷ്യന്റെ ചൂഷണം അവസാനിപ്പിക്കാനും സാമൂഹിക അസമത്വങ്ങൾ മറികടക്കാനും കൂടുതൽ നീതിയുക്തവും സ്വതന്ത്രവും സമത്വപരവുമായ ഒരു സമൂഹം സൃഷ്ടിക്കാനുമുള്ള ചരിത്രപരമായ പോരാട്ടത്തിന്റെ ഭാഗമാകാനാണ് ഞാൻ കമ്യൂണിസ്റ്റ് എന്ന ബോധമാണ് കാഡറുടെ യഥാർത്ഥ ആത്മാവ്.

അതുകൊണ്ട് സിപിഎമ്മിന്റെ അടിയന്തര സംഘടനാദൗത്യം കൂടുതൽ കാഡർമാരെ സൃഷ്ടിക്കുക എന്നതിലുപരി കൂടുതൽ ബോധമുള്ള, ആശയപരമായി വ്യക്തതയുള്ള, ശാസ്ത്രീയമായി ചിന്തിക്കുന്ന, വിമർശനശേഷിയുള്ള, ജനങ്ങളോടൊപ്പം ജീവിക്കുന്ന, വ്യക്തിപരമായ നേട്ടങ്ങളെക്കാൾ സാമൂഹിക ലക്ഷ്യത്തെ മുൻനിർത്തുന്ന കമ്യൂണിസ്റ്റ് കാഡർമാരെ പുനർനിർമ്മിക്കുക എന്നതായിരിക്കണം. തിരഞ്ഞെടുപ്പ് വിജയത്തിനുവേണ്ടി മാത്രം പ്രവർത്തിക്കുന്ന കാഡറിൽ നിന്ന് പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ചരിത്രപരമായ ദൗത്യത്തിനുവേണ്ടി പ്രവർത്തിക്കുന്ന കാഡറിലേക്കുള്ള മാറ്റമാണ് അടിസ്ഥാനപരമായ പുനർനിർമ്മാണം.

ഒരു കമ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെ യഥാർത്ഥ പുനരുജ്ജീവനം പുതിയ മുദ്രാവാക്യങ്ങളിലൂടെയോ കൂടുതൽ ശക്തമായ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് സംവിധാനത്തിലൂടെയോ മാത്രം ഉണ്ടാകില്ല. അത് പുതിയ ചിന്ത, ശക്തമായ ആശയപരമായ വിദ്യാഭ്യാസം, ജനാധിപത്യപരമായ സംഘടനാ സംസ്കാരം, നിരന്തരമായ ജനബന്ധം, മാതൃകാപരമായ നേതൃത്വം, പുതിയ ത്യാഗബോധം, വിമർശനാത്മക ചിന്ത, പുതിയ തലമുറയുടെ സജീവ നേതൃത്വം എന്നിവയിലൂടെയാണ് സാധ്യമാകുക. പാർട്ടി അംഗത്വത്തെ ഒരു സംഘടനാ പദവിയിൽ നിന്ന് വീണ്ടും ഒരു ചരിത്രപരമായ ഉത്തരവാദിത്വമായി മാറ്റാൻ കഴിഞ്ഞാൽ മാത്രമേ കാഡർമാരിൽ നഷ്ടപ്പെട്ടുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ലക്ഷ്യബോധവും സമർപ്പണബോധവും വീണ്ടെടുക്കാൻ കഴിയൂ. അപ്പോഴാണ് കമ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടി തിരഞ്ഞെടുപ്പുകൾ ജയിക്കുന്ന ഒരു രാഷ്ട്രീയസംഘടന എന്ന പരിധി കടന്ന് സമൂഹത്തെ മാറ്റിമറിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന, ജനങ്ങളുടെ ജീവിതവുമായി ജൈവബന്ധമുള്ള, ചിന്തിക്കുകയും പഠിക്കുകയും സ്വയം തിരുത്തുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു ജീവിക്കുന്ന സാമൂഹിക പ്രസ്ഥാനമായി വീണ്ടും ശക്തിപ്പെടുക.

കാഡർമാരിൽ ലക്ഷ്യബോധവും സമർപ്പണബോധവും കുറയുന്നത് ഒരു “മാനസിക പ്രശ്നം” മാത്രമല്ല; അത് പാർട്ടിയുടെ സാമൂഹിക അടിത്തറ, വർഗഘടന, ഭരണപരമായ അനുഭവം, ആശയപരമായ വിദ്യാഭ്യാസം, സംഘടനാ ജനാധിപത്യം, നേതൃത്വ തിരഞ്ഞെടുപ്പ്, രാഷ്ട്രീയ സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥ എന്നിവയിൽ സംഭവിച്ച മാറ്റങ്ങളുടെ സംയുക്തഫലമായി പരിശോധിക്കേണ്ട പ്രശ്നമാണ്. ഈ തലത്തിലേക്ക് വിശകലനം വികസിപ്പിക്കുമ്പോഴാണ് പരിഹാരവും കൂടുതൽ കൃത്യമായി കണ്ടെത്താനാകുക.

ഒരു വിപ്ലവപ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ആദ്യകാലങ്ങളിൽ കാഡറുടെ വ്യക്തിജീവിതവും രാഷ്ട്രീയജീവിതവും തമ്മിൽ വലിയ വേർതിരിവുണ്ടാകാറില്ല. അവൻ ജോലി ചെയ്യുന്നിടത്തും താമസിക്കുന്നിടത്തും സംഘടനാ പ്രവർത്തനം നടത്തുന്നു; ജനങ്ങളുടെ ജീവിതപ്രശ്നങ്ങൾ അവന്റെ സ്വന്തം ജീവിതപ്രശ്നങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; പാർട്ടിയുടെ ലക്ഷ്യം അവന്റെ വ്യക്തിപരമായ ലക്ഷ്യവുമായി ചേർന്നിരിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ട് സമർപ്പണം പുറത്തുനിന്ന് നിർബന്ധിക്കേണ്ട ആവശ്യമില്ല. അവന്റെ ജീവിതാനുഭവം തന്നെയാണ് അവന്റെ രാഷ്ട്രീയ വിദ്യാഭ്യാസം.

എന്നാൽ ഒരു കമ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടി ദീർഘകാലം തിരഞ്ഞെടുപ്പ് രാഷ്ട്രീയത്തിൽ പ്രവർത്തിക്കുകയും ഭരണത്തിന്റെ ഭാഗമാകുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ സംഘടനയുടെ പ്രവർത്തനരീതിയിൽ സ്വാഭാവികമായി മറ്റൊരു യുക്തി വളരുന്നു. തിരഞ്ഞെടുപ്പ് വിജയിക്കുക, ഭരണസംവിധാനം കൈകാര്യം ചെയ്യുക, വികസനപദ്ധതികൾ നടപ്പാക്കുക, സംഘടനയുടെ ശക്തി നിലനിർത്തുക, മാധ്യമങ്ങളെ കൈകാര്യം ചെയ്യുക, ഭരണപരമായ പ്രതിസന്ധികൾ പരിഹരിക്കുക തുടങ്ങിയവ ദൈനംദിന പ്രവർത്തനത്തിന്റെ പ്രധാന വിഷയങ്ങളാകുന്നു. ഇവയെല്ലാം ആവശ്യമാണ്. എന്നാൽ ഒരു അപകടമുണ്ട്: ഉപാധി ലക്ഷ്യത്തെ മറികടക്കുന്നു.

അധികാരം സമൂഹത്തെ മാറ്റുന്നതിനുള്ള ഒരു ഉപാധിയായിരുന്നു. ക്രമേണ അധികാരം തന്നെ സംരക്ഷിക്കേണ്ട പരമപ്രധാന ലക്ഷ്യമായി മാറിയാൽ കമ്യൂണിസ്റ്റ് രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ സ്വഭാവത്തിൽ അടിസ്ഥാനപരമായ മാറ്റം സംഭവിക്കുന്നു. അപ്പോൾ കാഡർ ചോദിക്കുന്നത് “സമൂഹത്തെ എങ്ങനെ മാറ്റാം?” എന്നതിനു പകരം “ഇത് തിരഞ്ഞെടുപ്പിനെ എങ്ങനെ ബാധിക്കും?” എന്നാകാം. ഇതാണ് ലക്ഷ്യബോധത്തിന്റെ ക്ഷയത്തിന്റെ ഒരു പ്രധാന ഉറവിടം.

തിരഞ്ഞെടുപ്പ് ജനാധിപത്യത്തിൽ അനിവാര്യമായ രാഷ്ട്രീയ ഉപാധിയാണ്. എന്നാൽ കമ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെ മുഴുവൻ രാഷ്ട്രീയജീവിതവും തിരഞ്ഞെടുപ്പ് ചക്രത്തിനനുസരിച്ച് ക്രമീകരിക്കപ്പെടുമ്പോൾ ഒരു പ്രത്യേക പ്രശ്നം ഉണ്ടാകുന്നു. അഞ്ചുവർഷത്തെ രാഷ്ട്രീയ ദർശനം ക്രമേണ അഞ്ചുമാസത്തെ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് തന്ത്രമായി ചുരുങ്ങാം. ദീർഘകാല സാമൂഹിക പരിവർത്തനത്തെക്കാൾ തൽക്ഷണ ജനപ്രീതി പ്രധാനമാകാം. വർഗപരമായ അസൗകര്യമുണ്ടാക്കുന്ന സത്യങ്ങൾ പറയുന്നതിനേക്കാൾ വോട്ടർമാരെ അസ്വസ്ഥരാക്കാത്ത ഭാഷ തിരഞ്ഞെടുക്കാം. ആശയപരമായ പോരാട്ടത്തിന് പകരം image management പ്രാധാന്യം നേടാം. അങ്ങനെ സംഭവിക്കുമ്പോൾ കാഡറുടെ രാഷ്ട്രീയബോധത്തിലും മാറ്റമുണ്ടാകും. ചരിത്രപരമായ സമയബോധം തിരഞ്ഞെടുപ്പ് സമയബോധമായി ചുരുങ്ങുന്നു.

കമ്യൂണിസ്റ്റ് രാഷ്ട്രീയത്തിന് ആവശ്യമായത് തിരഞ്ഞെടുപ്പ് വിജയവും ദീർഘകാല സാമൂഹിക പരിവർത്തനവും തമ്മിലുള്ള ശരിയായ ബന്ധമാണ്. തിരഞ്ഞെടുപ്പ് വിജയം ലക്ഷ്യമല്ല; സാമൂഹിക മാറ്റത്തിനുള്ള ഒരു രാഷ്ട്രീയ ഉപാധിയാണ്. ഈ വ്യത്യാസം കാഡർക്ക് നിരന്തരം ബോധ്യപ്പെടുത്തേണ്ടതാണ്.

കാഡർ പരിശീലനത്തിലെ മറ്റൊരു അടിസ്ഥാനമാറ്റം ആവശ്യമാണ്. ഒരു കാഡർ പാർട്ടി തീരുമാനത്തെ അംഗീകരിക്കുന്നത് അത് പാർട്ടി എടുത്ത തീരുമാനമായതിനാൽ മാത്രമാകരുത്. ആ തീരുമാനത്തിന്റെ സാമൂഹികവും വർഗപരവുമായ യുക്തി മനസ്സിലാക്കിയതിനാലായിരിക്കണം. അന്ധമായ അനുസരണം സംഘടനാ അച്ചടക്കം പോലെയായി തോന്നാം; എന്നാൽ വിമർശനാത്മകമായ ബോധ്യത്തിൽ നിന്നുള്ള അച്ചടക്കമാണ് കമ്യൂണിസ്റ്റ് അച്ചടക്കം.

കമ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിക്ക് സംഘടനാ അച്ചടക്കം അനിവാര്യമാണ്. എന്നാൽ അച്ചടക്കം ചിന്തയുടെ അവസാനമാകരുത്. ചിന്തിക്കാൻ സ്വാതന്ത്ര്യമില്ലാത്തിടത്ത് ആശയപരമായ വളർച്ച ഉണ്ടാകില്ല; അച്ചടക്കമില്ലാത്തിടത്ത് കൂട്ടായ രാഷ്ട്രീയ പ്രവർത്തനവും ഉണ്ടാകില്ല. അതുകൊണ്ട് ഈ രണ്ടു ഘടകങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള വൈരുദ്ധ്യത്തെ സൃഷ്ടിപരമായി കൈകാര്യം ചെയ്യണം. പാർട്ടിക്കുള്ളിൽ തീരുമാനമെടുക്കുന്നതിന് മുമ്പ് കൂടുതൽ സ്വതന്ത്രമായ ചർച്ചയും തീരുമാനത്തിനു ശേഷം ഏകോപിതമായ പ്രവർത്തനവും എന്ന സംസ്കാരം ശക്തിപ്പെടുത്താം. ഇതിലൂടെ “വിമർശനം = വിഭാഗീയത” എന്ന തെറ്റായ സമവാക്യം തകർക്കാനാകും.

പ്രശ്നം പാർട്ടിക്കുള്ളിൽ മാത്രം അന്വേഷിച്ചാൽ വിശകലനം അപൂർണമാകും. സമൂഹം തന്നെ മാറിയിരിക്കുന്നു. പഴയ തൊഴിലാളിവർഗ സമൂഹത്തേക്കാൾ ഇന്ന് കേരളത്തിലെ സാമൂഹിക ഘടന കൂടുതൽ സങ്കീർണ്ണമാണ്. ഉയർന്ന വിദ്യാഭ്യാസം, വിദേശ തൊഴിൽ, സേവനമേഖലയുടെ വളർച്ച, ചെറുകിട സംരംഭങ്ങൾ, സർക്കാർ ജോലി, സ്വയംതൊഴിൽ, ഡിജിറ്റൽ തൊഴിൽ, ഉപഭോഗസംസ്കാരം, സ്വകാര്യ വിദ്യാഭ്യാസം, സ്വകാര്യ ആരോഗ്യപരിപാലനം എന്നിവ മനുഷ്യരുടെ ജീവിതാഭിലാഷങ്ങളെ മാറ്റിയിട്ടുണ്ട്. ഇതിന്റെ ഫലമായി ഒരു പ്രധാന വൈരുദ്ധ്യം ഉണ്ടാകുന്നു: കമ്യൂണിസ്റ്റ് രാഷ്ട്രീയം കൂട്ടായ വിമോചനത്തെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുമ്പോൾ സമൂഹത്തിന്റെ വലിയൊരു ഭാഗം വ്യക്തിപരമായ മുന്നേറ്റത്തെ ജീവിതവിജയത്തിന്റെ പ്രധാന മാനദണ്ഡമായി കാണുന്നു. ഈ സാമൂഹിക വൈരുദ്ധ്യത്തെ മനസ്സിലാക്കാതെ കാഡറോട് “പഴയ സമർപ്പണം തിരിച്ചുകൊണ്ടുവരണം” എന്ന് മാത്രം പറയുന്നത് ഫലപ്രദമാകില്ല.

“എന്തുകൊണ്ടാണ് ഇന്നത്തെ യുവാവിന് കമ്യൂണിസ്റ്റ് ലക്ഷ്യം സ്വന്തം ജീവിതവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടതായി തോന്നാത്തത്?” ഈ ചോദ്യത്തിന് ഉത്തരം കണ്ടെത്തുന്നതാണ് കൂടുതൽ പ്രധാനപ്പെട്ടത്. നവലിബറൽ സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥ മനുഷ്യനെ ഉപഭോക്താവായും മത്സരാർത്ഥിയായും കാണുന്ന ഒരു സംസ്കാരം ശക്തിപ്പെടുത്തുന്നു. വിജയത്തിന്റെ അളവുകോൽ ശമ്പളം, വീട്, കാർ, ഉപഭോഗശേഷി, സാമൂഹിക പദവി, വ്യക്തിഗത സ്വാധീനം എന്നിവയായി മാറുന്നു. ഇത്തരം സാഹചര്യത്തിൽ “സമൂഹത്തിനുവേണ്ടി ത്യാഗം” എന്ന ആശയം സ്വാഭാവികമായി ആകർഷകമാകണമെന്നില്ല.

അതിനാൽ പാർട്ടിക്ക് വ്യക്തിത്വവിരുദ്ധമായ ത്യാഗപ്രചാരണം നടത്തുന്നതിനു പകരം കൂട്ടായ ജീവിതത്തിന്റെ ശാസ്ത്രീയവും മാനുഷികവുമായ മൂല്യം വിശദീകരിക്കേണ്ടതുണ്ട്. മനുഷ്യൻ ഒറ്റപ്പെട്ട വ്യക്തിയല്ല. അവന്റെ വിദ്യാഭ്യാസം, ആരോഗ്യം, തൊഴിൽ, സുരക്ഷ, സംസ്കാരം, ഭാഷ, പരിസ്ഥിതി, കുടുംബം—എല്ലാം സാമൂഹികബന്ധങ്ങളുടെ ഫലമാണ്. അതുകൊണ്ട് വ്യക്തിയുടെ യഥാർത്ഥ സ്വാതന്ത്ര്യം സമൂഹത്തിന്റെ പൊതുവായ പുരോഗതിയിൽ നിന്നാണ് ഉണ്ടാകുന്നത് എന്ന മാർക്സിസ്റ്റ് ആശയം പുതിയ ഭാഷയിൽ വിശദീകരിക്കണം.

കാഡറുടെ സാമൂഹികവും സാമ്പത്തികവുമായ വർഗസ്ഥാനം മാത്രം അവന്റെ രാഷ്ട്രീയബോധത്തെ നിർണയിക്കുന്നില്ല; അതിനേക്കാൾ പ്രധാനപ്പെട്ടത് അവനിൽ വളരുന്ന വർഗബോധമാണ്. ഒരു തൊഴിലാളിയുടെ സാമ്പത്തിക സ്ഥാനം അവനെ സ്വാഭാവികമായി കമ്യൂണിസ്റ്റാക്കുന്നില്ല. അതുപോലെ ഒരു മധ്യവർഗ കുടുംബത്തിൽ നിന്നുള്ള ഒരാൾക്ക് ശക്തമായ വർഗബോധം വളരാനും കഴിയും. അതുകൊണ്ട് വർഗസ്ഥിതിയും വർഗബോധവും തമ്മിലുള്ള അടിസ്ഥാന വ്യത്യാസം പാർട്ടി കൂടുതൽ ഗൗരവത്തോടെ പഠിക്കേണ്ടതുണ്ട്. ഒരു വ്യക്തി ഏത് വർഗത്തിൽപ്പെടുന്നു എന്നത് അവന്റെ വസ്തുനിഷ്ഠമായ സാമൂഹിക സ്ഥിതിയാണ്; എന്നാൽ ആ വർഗസ്ഥിതിയുടെ സാമൂഹികവും ചരിത്രപരവുമായ അർത്ഥം തിരിച്ചറിയുകയും അതിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ സ്വന്തം നിലപാട് രൂപപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുന്നതാണ് വർഗബോധം.

ഒരു കമ്യൂണിസ്റ്റ് കാഡർ തന്റെ വ്യക്തിപരമായ ജീവിതാവസ്ഥയെ മാത്രം അടിസ്ഥാനമാക്കി സമൂഹത്തെ കാണുന്ന വ്യക്തിയാകരുത്. താൻ ജീവിക്കുന്ന സമൂഹത്തിലെ ഉൽപ്പാദനബന്ധങ്ങൾ, സ്വത്തുടമസ്ഥതയുടെ ഘടന, തൊഴിലും മൂലധനവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം, ചൂഷണത്തിന്റെ രൂപങ്ങൾ, വർഗങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള താൽപര്യവൈരുദ്ധ്യങ്ങൾ എന്നിവ മനസ്സിലാക്കാൻ അവന് കഴിയണം. സ്വന്തം വ്യക്തിപരമായ താൽപര്യവും വിശാലമായ സാമൂഹിക താൽപര്യവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം തിരിച്ചറിയുകയും വേണം. അതുകൊണ്ട് പാർട്ടി വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ ലക്ഷ്യം “മാർക്സിന്റെ കാര്യങ്ങൾ അറിയുന്ന വ്യക്തിയെ” സൃഷ്ടിക്കുക എന്നതിൽ ഒതുങ്ങരുത്. സ്വന്തം ജീവിതാനുഭവങ്ങളെ വർഗപരമായും ചരിത്രപരമായും വിശകലനം ചെയ്യാനും, ആ വിശകലനത്തെ സാമൂഹിക പ്രവർത്തനമായി മാറ്റാനും കഴിയുന്ന രാഷ്ട്രീയ വ്യക്തിത്വത്തെ രൂപപ്പെടുത്തുകയാണ് ലക്ഷ്യം.

ഇവിടെ മറ്റൊരു നിർണായകമായ വ്യത്യാസം കൂടി മനസ്സിലാക്കേണ്ടതുണ്ട്: ഭരണത്തിലെ വിജയംയും കമ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ശക്തിയും ഒരേ കാര്യമല്ല. ഒരു സർക്കാർ നല്ല റോഡുകൾ നിർമ്മിക്കാം, പൊതുഗതാഗതം മെച്ചപ്പെടുത്താം, ക്ഷേമപദ്ധതികൾ നടപ്പാക്കാം, വിദ്യാഭ്യാസ-ആരോഗ്യ മേഖലകളിൽ ശ്രദ്ധേയമായ നേട്ടങ്ങൾ കൈവരിക്കാം. ജനങ്ങളുടെ ജീവിതനിലവാരം ഉയർത്തുന്ന ഇത്തരം പ്രവർത്തനങ്ങൾ തീർച്ചയായും പ്രധാനമാണ്. എന്നാൽ അവയൊന്നുകൊണ്ട് മാത്രം കമ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനം ശക്തിപ്പെടണമെന്നില്ല. കാരണം ക്ഷേമഭരണം ഒരു സർക്കാരിന്റെ നേട്ടമാണ്; എന്നാൽ ജനങ്ങളുടെ വർഗബോധം വളർത്തുകയും അവരുടെ കൂട്ടായ രാഷ്ട്രീയശക്തി വികസിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നത് ഒരു പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ നേട്ടമാണ്.

അതുകൊണ്ട് സർക്കാർ ജനങ്ങൾക്ക് നൽകുന്ന സേവനങ്ങൾ ലഭ്യമാക്കുന്നതോടൊപ്പം ആ സേവനങ്ങളുടെ സാമൂഹികവും രാഷ്ട്രീയവുമായ അർത്ഥം ജനങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കുകയും വേണം. ഒരു പൊതുവിദ്യാഭ്യാസ സംവിധാനം എന്തുകൊണ്ട് ആവശ്യമാണ്, പൊതുആരോഗ്യസംവിധാനം എന്തുകൊണ്ട് സംരക്ഷിക്കണം, സാമൂഹിക സുരക്ഷ എന്തുകൊണ്ട് ഒരു അവകാശമാണ്, തൊഴിലാളികളുടെ അവകാശങ്ങൾ എങ്ങനെ ചരിത്രപരമായ സമരങ്ങളിലൂടെ നേടിയെടുത്തതാണ് തുടങ്ങിയ കാര്യങ്ങൾ ജനങ്ങൾ തിരിച്ചറിയുമ്പോഴാണ് ഭരണനേട്ടം രാഷ്ട്രീയബോധമായി മാറുന്നത്. അല്ലാത്തപക്ഷം ജനങ്ങൾ സർക്കാരിന്റെ ആനുകൂല്യങ്ങൾ സ്വീകരിക്കും; എന്നാൽ അതിന്റെ പിന്നിലെ സാമൂഹിക ദർശനവുമായി അവർ ബന്ധപ്പെടണമെന്നില്ല. അതിനാൽ ഭരണനേട്ടത്തെ രാഷ്ട്രീയബോധമാക്കി മാറ്റുക എന്നത് കമ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെ പ്രധാനപ്പെട്ട രാഷ്ട്രീയ ദൗത്യമായി കാണണം.

കമ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രവർത്തനത്തിന്റെ മറ്റൊരു പ്രധാന മാറ്റവും ഇവിടെ ആവശ്യമാണ്. ജനങ്ങളുടെ പ്രശ്നങ്ങൾ പരിഹരിക്കുക എന്നത് തീർച്ചയായും പാർട്ടിയുടെ ഉത്തരവാദിത്വമാണ്. എന്നാൽ ഓരോ പ്രശ്നവും പാർട്ടി തന്നെ പരിഹരിച്ചുകൊടുക്കുന്ന രീതിയിലേക്ക് സംഘടന മാറിയാൽ ജനങ്ങൾ ക്രമേണ രാഷ്ട്രീയമായി സജീവരാകാതെ സേവനം സ്വീകരിക്കുന്നവരായി മാറാനുള്ള സാധ്യതയുണ്ട്. ഇത് ദീർഘകാലാടിസ്ഥാനത്തിൽ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ജനകീയ ശക്തിയെ ദുർബലപ്പെടുത്തും. കമ്യൂണിസ്റ്റ് സമീപനം ജനങ്ങളുടെ പ്രശ്നങ്ങൾ പരിഹരിക്കുന്നതിൽ അവസാനിക്കരുത്; ആ പ്രശ്നങ്ങളുടെ സാമൂഹിക കാരണങ്ങളെ തിരിച്ചറിയാനും അവയ്ക്കെതിരെ കൂട്ടായ രാഷ്ട്രീയശക്തി രൂപപ്പെടുത്താനും ജനങ്ങളെ പ്രാപ്തരാക്കണം.

ഒരു തൊഴിലാളിക്ക് വ്യക്തിപരമായി സഹായം നൽകുന്നതോടൊപ്പം അവനെ തൊഴിലാളി സംഘടനയിൽ സജീവമാക്കണം. ഒരു കർഷകന്റെ അടിയന്തര പ്രശ്നം പരിഹരിക്കുന്നതോടൊപ്പം കാർഷികമേഖലയിലെ ഘടനാപരമായ പ്രശ്നങ്ങളെക്കുറിച്ച് അവനെ ബോധവൽക്കരിക്കുകയും കൂട്ടായ കർഷകശക്തിയുടെ ഭാഗമാക്കുകയും വേണം. ഒരു യുവാവിന് ജോലി കണ്ടെത്താൻ സഹായിക്കുന്നതോടൊപ്പം തൊഴിൽവിപണിയുടെ ഘടന, തൊഴിലില്ലായ്മയുടെ സാമൂഹിക കാരണങ്ങൾ, തൊഴിൽ അവകാശങ്ങൾ എന്നിവയെക്കുറിച്ച് അവനെ ബോധവൽക്കരിക്കണം. ഒരു സ്ത്രീയുടെ വ്യക്തിപരമായ പ്രശ്നത്തിൽ ഇടപെടുന്നതിനൊപ്പം അതിന് പിന്നിലെ സാമൂഹിക, സാമ്പത്തിക, സാംസ്കാരിക ഘടനകളെ തിരിച്ചറിയാനുള്ള രാഷ്ട്രീയബോധവും വളർത്തണം. അങ്ങനെ നോക്കുമ്പോൾ കമ്യൂണിസ്റ്റ് സേവനം ഒരു പ്രശ്നം പരിഹരിക്കുന്നതിൽ അവസാനിക്കുന്നില്ല; ഒരു വ്യക്തിയുടെ പ്രശ്നത്തെ കൂട്ടായ രാഷ്ട്രീയബോധത്തിലേക്കും സംഘടിതമായ സാമൂഹികശക്തിയിലേക്കും ഉയർത്തുകയാണ് അതിന്റെ അന്തിമലക്ഷ്യം.

അതുകൊണ്ട് ഒരു അടിസ്ഥാന തത്വം പാർട്ടി പ്രവർത്തനത്തിന്റെ ഭാഗമാക്കണം: സേവനം ജനങ്ങളെ ആശ്രിതരാക്കരുത്; സേവനം ജനങ്ങളെ ശക്തിപ്പെടുത്തണം. ജനങ്ങൾ പാർട്ടിയെ സമീപിക്കുമ്പോൾ അവരുടെ പ്രശ്നങ്ങൾ പരിഹരിക്കപ്പെടുന്നതിനൊപ്പം, ആ പ്രശ്നങ്ങൾ എന്തുകൊണ്ടാണ് ഉണ്ടാകുന്നത് എന്നും അവ മാറ്റാൻ തങ്ങൾക്കുതന്നെ എന്ത് ചെയ്യാൻ കഴിയും എന്നും അവർ മനസ്സിലാക്കണം. ഇതാണ് ഒരു രാഷ്ട്രീയ പ്രസ്ഥാനത്തെയും ഒരു ഭരണസംവിധാനത്തെയും തമ്മിൽ വേർതിരിക്കുന്ന അടിസ്ഥാന വ്യത്യാസം.

ഒരു വ്യക്തി പാർട്ടിയിൽ അംഗമായതുകൊണ്ട് മാത്രം അവൻ കാഡറാകുന്നില്ല. അംഗത്വം സംഘടനയുമായുള്ള ബന്ധത്തിന്റെ തുടക്കമാണ്; കാഡർ എന്നത് ഒരു പ്രത്യേക രാഷ്ട്രീയ വ്യക്തിത്വത്തിന്റെ രൂപീകരണമാണ്. ആ വ്യക്തിത്വം വളരുന്നതിന് അറിവ്, ബോധ്യം, പ്രവർത്തനം എന്നീ മൂന്ന് ഘട്ടങ്ങൾ അനിവാര്യമാണ്. മാർക്സിസത്തെക്കുറിച്ച് അറിവ് നേടുക ആദ്യഘട്ടമാണ്. ആ അറിവിനെ സ്വന്തം സാമൂഹിക യാഥാർഥ്യവുമായി ബന്ധപ്പെടുത്തി ബോധ്യമായി മാറ്റുക രണ്ടാമത്തേതാണ്. ആ ബോധ്യത്തെ സംഘടിതമായ സാമൂഹിക പ്രവർത്തനമായി മാറ്റുക മൂന്നാമത്തേതാണ്. അറിവ് മാത്രം ഉണ്ടായിട്ട് പ്രവർത്തനമില്ലെങ്കിൽ കാഡർ പുസ്തകജ്ഞാനത്തിൽ ഒതുങ്ങും. പ്രവർത്തനം മാത്രം ഉണ്ടായിട്ട് ബോധ്യമില്ലെങ്കിൽ അത് യാന്ത്രിക സംഘടനാപ്രവർത്തനമായി മാറും. ബോധ്യം ഉണ്ടായിട്ടും സംഘടിതമായ പ്രവർത്തനമില്ലെങ്കിൽ അത് വ്യക്തിപരമായ രാഷ്ട്രീയചിന്തയായി മാത്രം അവശേഷിക്കും. അതുകൊണ്ട് ഈ മൂന്ന് ഘടകങ്ങളുടെയും ഏകീകരണമാണ് യഥാർത്ഥ കാഡർ നിർമ്മാണം.

കാഡർമാരുടെ ലക്ഷ്യബോധവും സമർപ്പണബോധവും വീണ്ടെടുക്കണമെങ്കിൽ നേതൃത്വത്തെ തിരഞ്ഞെടുക്കുകയും വളർത്തുകയും ചെയ്യുന്ന രീതിയും പരിശോധിക്കേണ്ടതുണ്ട്. ഒരു വ്യക്തി നേതൃത്വത്തിലേക്ക് ഉയരുന്നത് ആശയപരമായ കഴിവ്, സംഘടനാ പ്രവർത്തനം, ജനപിന്തുണ, വ്യക്തിപരമായ സത്യസന്ധത, സാമൂഹിക പ്രതിബദ്ധത എന്നിവയുടെ അടിസ്ഥാനത്തിലായിരിക്കണം. അതിനു പകരം ആർക്കൊപ്പമാണ് വ്യക്തിക്ക് അടുത്ത ബന്ധം, ഏത് അധികാരകേന്ദ്രവുമായി അവന് സ്വാധീനമുണ്ട്, ഏത് ഗ്രൂപ്പിലാണ് അവൻ എന്നതൊക്കെയാണ് ഉയർച്ചയുടെ പ്രധാന മാനദണ്ഡങ്ങളായി മാറുന്നതെങ്കിൽ സംഘടനയുടെ നൈതിക അടിത്തറ ക്രമേണ ദുർബലമാകും.

അതുകൊണ്ട് നേതൃത്വത്തിലേക്കുള്ള ഉയർച്ചയ്ക്ക് വ്യക്തമായ മാനദണ്ഡങ്ങൾ ആവശ്യമാണ്. ആശയപരമായ കഴിവ്, സംഘടനാപരമായ കഴിവ്, ജനങ്ങളുമായുള്ള ആത്മബന്ധം, വ്യക്തിപരമായ സത്യസന്ധത, വിമർശനം സ്വീകരിക്കാനുള്ള ശേഷി, സ്വയം വിമർശിക്കാനുള്ള ധൈര്യം, പുതിയ തലമുറയെ വളർത്താനുള്ള കഴിവ്, അധികാരത്തിൽ നിന്ന് ആവശ്യമായ അകലം പാലിക്കാനുള്ള കഴിവ് എന്നിവ നേതൃത്വത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന യോഗ്യതകളായി പരിഗണിക്കണം. ഒരു നേതാവിന്റെ മഹത്വം അവന്റെ അധികാരത്തിൽ അല്ല; അവനിൽ സമൂഹവും പാർട്ടിയും ഏൽപ്പിച്ച വിശ്വാസത്തിന്റെ ആഴത്തിലാണ്. നേതൃത്വം ഒരു അവകാശമല്ല; കൂട്ടായ വിശ്വാസത്തോടെ ഏൽപ്പിക്കപ്പെട്ട ഉത്തരവാദിത്വമാണ്.

ഇതിനെക്കാൾ ആഴത്തിലുള്ള ഒരു പ്രശ്നത്തിലേക്കാണ് ഇനി വരേണ്ടത്. ഒരു കാഡർ തന്റെ പാർട്ടി പ്രവർത്തനത്തെ ദിവസേനയുള്ള യോഗങ്ങൾ, ജാഥകൾ, തിരഞ്ഞെടുപ്പുകൾ, പോസ്റ്ററുകൾ, പ്രസംഗങ്ങൾ, സംഘടനാ ചുമതലകൾ എന്നിവയുടെ ഒരു കൂട്ടമായി മാത്രം കാണുന്നുവെങ്കിൽ അവന്റെ പ്രവർത്തനം ക്രമേണ യാന്ത്രികമായിത്തീരും. പാർട്ടി പ്രവർത്തനം ഒരു ജോലി പോലെയാകും; ഒരു ചരിത്രപരമായ ദൗത്യം എന്ന അനുഭവം നഷ്ടപ്പെടും.

അവന് വീണ്ടും ഒരു അടിസ്ഥാനബോധം നൽകേണ്ടതുണ്ട്: “ഞാൻ ഒരു വലിയ ചരിത്രപ്രക്രിയയുടെ ഭാഗമാണ്.” മനുഷ്യസമൂഹത്തിന്റെ ദീർഘകാല പരിവർത്തനത്തിൽ താൻ ചെയ്യുന്ന ചെറിയ പ്രവർത്തനത്തിനുപോലും ഒരു ചരിത്രപരമായ സ്ഥാനം ഉണ്ടെന്ന ബോധമാണ് യഥാർത്ഥ സമർപ്പണത്തിന്റെ ആഴത്തിലുള്ള ഉറവിടം. ഒരു കാഡർ ഒരു യോഗത്തിൽ പങ്കെടുക്കുമ്പോഴും, ഒരു തൊഴിലാളിയുടെ പ്രശ്നത്തിൽ ഇടപെടുമ്പോഴും, ഒരു യുവാവുമായി രാഷ്ട്രീയസംവാദം നടത്തുമ്പോഴും, ഒരു പുസ്തകം പഠിക്കുമ്പോഴും, ഒരു ജനകീയ സമരത്തിൽ പങ്കെടുക്കുമ്പോഴും താൻ ഒരു വലിയ സാമൂഹിക പരിവർത്തനപ്രക്രിയയുടെ ഭാഗമാണെന്ന് തിരിച്ചറിയണം.

ഈ ചരിത്രബോധം നഷ്ടപ്പെടുമ്പോൾ പാർട്ടി പ്രവർത്തനം ജോലി പോലെയാകും; ചരിത്രബോധം വീണ്ടെടുക്കുമ്പോൾ അതേ പ്രവർത്തനം ദൗത്യമായി മാറും. വ്യക്തിപരമായ നേട്ടങ്ങളെക്കാൾ വലിയ ഒരു സാമൂഹിക ലക്ഷ്യവുമായി സ്വന്തം ജീവിതത്തെ ബന്ധിപ്പിക്കാൻ കഴിയുന്നതാണ് യഥാർത്ഥ കമ്യൂണിസ്റ്റ് സമർപ്പണത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനം.

അതിനാൽ ചോദ്യം “എങ്ങനെ കൂടുതൽ കാഡർമാരെ സജീവമാക്കാം?” എന്നതിൽ ഒതുങ്ങുന്നില്ല. അതിനേക്കാൾ ആഴത്തിലുള്ള ചോദ്യം ഇതാണ്: “ഇന്നത്തെ സാമൂഹിക യാഥാർഥ്യത്തിൽ ഒരു കമ്യൂണിസ്റ്റ് ആകുന്നതിന്റെ അർത്ഥം എന്താണ്?” ഈ ചോദ്യത്തിന് പുതിയ തലമുറയ്ക്ക് വിശ്വസിക്കാവുന്നതും ശാസ്ത്രീയവുമായും അവരുടെ സ്വന്തം ജീവിതാനുഭവങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെടുന്നതുമായ ഒരു ഉത്തരം നൽകാൻ സിപിഎമ്മിന് കഴിയണം.

അതിനു വേണ്ടി പാർട്ടി സ്വന്തം പ്രവർത്തനത്തെയും നിരന്തരം പരിശോധിക്കണം. എന്താണ് മാറിയത്? എന്താണ് മാറാത്തത്? ഏത് പഴയ രീതികളാണ് ഇപ്പോഴും ഫലപ്രദം? ഏതാണ് കാലഹരണപ്പെട്ടത്? എവിടെയാണ് പാർട്ടി ജനങ്ങളിൽ നിന്ന് അകന്നത്? എവിടെയാണ് സംഘടന അധികാരകേന്ദ്രിതമായത്? എവിടെയാണ് ആശയപരമായ വിദ്യാഭ്യാസം ദുർബലമായത്? എവിടെയാണ് പുതിയ സാമൂഹിക വിഭാഗങ്ങളുമായുള്ള ബന്ധം നഷ്ടപ്പെട്ടത്? എന്തുകൊണ്ടാണ് ചില യുവാക്കൾ കമ്യൂണിസ്റ്റ് രാഷ്ട്രീയത്തിൽ നിന്ന് അകന്നുപോകുന്നത്? എന്തുകൊണ്ടാണ് ചില കാഡർമാർ സംഘടനയിൽ തുടരുമ്പോഴും അവരുടെ രാഷ്ട്രീയ ആവേശം നഷ്ടപ്പെടുന്നത്? ഇത്തരം ചോദ്യങ്ങളെ അസൗകര്യകരമാണെന്ന പേരിൽ ഒഴിവാക്കാതെ തുറന്ന മനസ്സോടെ പരിശോധിക്കണം.

സ്വയം വിമർശിക്കാൻ കഴിയുന്ന പാർട്ടിക്കാണ് സ്വയം പുനർനിർമ്മിക്കാൻ കഴിയുക. അതുകൊണ്ട് കാഡർമാരുടെ നഷ്ടപ്പെട്ട ലക്ഷ്യബോധവും സമർപ്പണബോധവും വീണ്ടെടുക്കാനുള്ള പദ്ധതി ഒരു പരിശീലനപരിപാടിയായി മാത്രം കാണാനാവില്ല. അത് പാർട്ടിയുടെ ആശയപരമായ പുനരുജ്ജീവനം, സംഘടനാപരമായ ജനാധിപത്യവൽക്കരണം, നേതൃത്വത്തിന്റെ നൈതിക പുനർനിർമ്മാണം, ജനബന്ധത്തിന്റെ പുനഃസ്ഥാപനം, വർഗബോധത്തിന്റെ നവീകരണം, പുതിയ സാമൂഹിക യാഥാർഥ്യങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള ശാസ്ത്രീയ പഠനം, പുതിയ തലമുറയുടെ രാഷ്ട്രീയവൽക്കരണം എന്നിവ ഉൾക്കൊള്ളുന്ന സമഗ്രമായ പുനർനിർമ്മാണ പ്രക്രിയയായിരിക്കണം.

അവസാനമായി, കമ്യൂണിസ്റ്റ് കാഡറുടെ യഥാർത്ഥ ശക്തി അവൻ എത്രകാലം പാർട്ടിയിൽ അംഗമായിരുന്നു എന്നതിലല്ല; എന്തിനുവേണ്ടിയാണ് അവൻ തന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ ഒരു ഭാഗം സമർപ്പിക്കുന്നത് എന്ന ബോധത്തിന്റെ ആഴത്തിലാണ്. ആ ബോധം വ്യക്തിപരമായ നേട്ടങ്ങളെ മറികടന്ന് സാമൂഹിക ലക്ഷ്യവുമായി ബന്ധപ്പെടുമ്പോഴാണ് സമർപ്പണം ഉണ്ടാകുന്നത്. ആ സമർപ്പണം ആശയപരമായ ബോധ്യത്തിൽ നിന്ന് ജനിക്കുമ്പോഴാണ് അത് ദീർഘകാലം നിലനിൽക്കുന്നത്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ കാഡർമാരുടെ നഷ്ടപ്പെട്ടുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ലക്ഷ്യബോധവും സമർപ്പണബോധവും വീണ്ടെടുക്കുക എന്നത് ഒരു സാധാരണ സംഘടനാ പരിഷ്കാരമല്ല; പാർട്ടിയുടെ ചരിത്രപരമായ ദിശയും സാമൂഹിക പങ്കും തന്നെ പുനർനിർവചിക്കേണ്ട ഒരു ആശയപരവും രാഷ്ട്രീയവുമായ ദൗത്യമാണ്.

ഇതിന്റെ സ്വാഭാവിക തുടർച്ചയായി, പ്രശ്നനിർണ്ണയത്തിൽ നിന്ന് പ്രായോഗിക സംഘടനാ നടപടികളിലേക്ക് കടക്കേണ്ടതുണ്ട്. കാഡർമാരുടെ ലക്ഷ്യബോധവും സമർപ്പണബോധവും പ്രസംഗങ്ങളിലൂടെ മാത്രം തിരിച്ചുകൊണ്ടുവരാനാവില്ല. അതിനായി പാർട്ടിയുടെ ദൈനംദിന പ്രവർത്തനരീതിയിൽ തന്നെ മാറ്റം വരുത്തേണ്ടിവരും.

ആദ്യം ചെയ്യേണ്ടത് പാർട്ടിയിലെ ഓരോ അംഗത്തിന്റെയും ആശയപരമായ നിലവാരം വിലയിരുത്തി തുടർച്ചയായ രാഷ്ട്രീയ വിദ്യാഭ്യാസത്തിന് വിധേയമാക്കുകയാണ്. ഇത് പരീക്ഷയോ ശിക്ഷാപരമായ വിലയിരുത്തലോ ആകരുത്. ഒരു കാഡർക്ക് മാർക്സിസത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന ആശയങ്ങൾ എത്രത്തോളം മനസ്സിലായിട്ടുണ്ട്, ഇന്നത്തെ മുതലാളിത്തത്തിന്റെ സ്വഭാവം എത്രത്തോളം തിരിച്ചറിയുന്നു, കേരളത്തിന്റെ സാമൂഹിക ഘടനയെ എങ്ങനെ കാണുന്നു, പാർട്ടിയുടെ പരിപാടിയും നയങ്ങളും എന്തുകൊണ്ടാണ് എന്നത് വിശദീകരിക്കാൻ കഴിയുമോ, സമകാലിക രാഷ്ട്രീയ സംഭവങ്ങളെ വർഗപരമായി വിശകലനം ചെയ്യാൻ കഴിയുമോ തുടങ്ങിയ കാര്യങ്ങളാണ് പരിശോധിക്കേണ്ടത്.

ഇതിനായി ഓരോ ലോക്കൽ കമ്മിറ്റി തലത്തിലും ചെറിയ പഠനവൃത്തങ്ങൾ രൂപീകരിക്കാം. പത്ത് മുതൽ പതിനഞ്ച് വരെ കാഡർമാരുള്ള ചെറിയ ഗ്രൂപ്പുകൾ മാസത്തിൽ കുറഞ്ഞത് രണ്ടുതവണ കൂടണം. ഓരോ യോഗത്തിലും ഒരു പുസ്തകമോ ലേഖനമോ സമകാലിക വിഷയമോ പഠിക്കുകയും അതിനെക്കുറിച്ച് എല്ലാവരും അഭിപ്രായം പറയുകയും വേണം. പ്രസംഗിക്കുന്ന ഒരാൾ മാത്രം ഉള്ള ക്ലാസിന് പകരം സംവാദവും ചോദ്യവും വിമർശനവും ഉള്ള പഠനരീതിയാണ് സ്വീകരിക്കേണ്ടത്.

കാഡർമാരുടെ തുടർച്ചയായ രാഷ്ട്രീയ വിദ്യാഭ്യാസത്തിന് വളരെ ലളിതമായ ഒരു സംവിധാനം നടപ്പാക്കാം. ഓരോ മാസവും ഒരു പ്രധാന വിഷയം തിരഞ്ഞെടുക്കുക. ഉദാഹരണത്തിന് ഒരു മാസം മാർക്സിന്റെ മൂലധനത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന ആശയങ്ങൾ, അടുത്ത മാസം നവലിബറലിസം, പിന്നെ ചങ്ങാത്ത മുതലാളിത്തം, തുടർന്ന് AIയും തൊഴിലും, ഗിഗ് സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥ, കേരളത്തിലെ വർഗഘടന, ജാതിയും വർഗവും, പരിസ്ഥിതി പ്രതിസന്ധി, മാധ്യമവും വിവരയുദ്ധവും, ആഗോള രാഷ്ട്രീയത്തിലെ മാറ്റങ്ങൾ എന്നിങ്ങനെ വിഷയങ്ങൾ കൈകാര്യം ചെയ്യാം.

ഒരു വിഷയത്തെക്കുറിച്ച് ആദ്യം ലളിതമായ പഠനസാമഗ്രി നൽകണം. തുടർന്ന് പ്രാദേശികതലത്തിൽ ചർച്ച നടത്തണം. അവസാനം ആ വിഷയത്തെ കേരളത്തിലെ ഒരു യഥാർത്ഥ സാമൂഹിക പ്രശ്നവുമായി ബന്ധപ്പെടുത്തി കാഡർമാർ തന്നെ വിശകലനം നടത്തണം. അങ്ങനെ പഠനം പുസ്തകത്തിൽ അവസാനിക്കാതെ സാമൂഹിക യാഥാർഥ്യത്തിന്റെ വിശകലനമായി മാറും.

പാർട്ടി പ്രവർത്തകർക്ക് അവരുടെ പ്രദേശത്തെക്കുറിച്ച് ആഴത്തിലുള്ള അറിവുണ്ടാകണം. ഓരോ ലോക്കൽ കമ്മിറ്റി പരിധിയിലും തൊഴിലാളികളുടെ എണ്ണം, പ്രധാന തൊഴിൽ മേഖലകൾ, തൊഴിലില്ലായ്മ, കുടിയേറ്റം, ചെറുകിട കർഷകരുടെ പ്രശ്നങ്ങൾ, സ്ത്രീകളുടെ തൊഴിൽസ്ഥിതി, യുവാക്കളുടെ പ്രശ്നങ്ങൾ, വിദ്യാർത്ഥികളുടെ സാമൂഹിക പശ്ചാത്തലം, വയോജനങ്ങളുടെ പ്രശ്നങ്ങൾ, ദാരിദ്ര്യത്തിന്റെ രൂപങ്ങൾ, സ്വകാര്യവൽക്കരണത്തിന്റെ സ്വാധീനം തുടങ്ങിയവയെക്കുറിച്ച് അടിസ്ഥാന വിവരശേഖരണം നടത്തണം.

ഇത് വെറും തിരഞ്ഞെടുപ്പ് ഡാറ്റ ശേഖരണമാകരുത്. “നമ്മുടെ പ്രദേശത്തെ വർഗഘടന എന്താണ്?” എന്ന ചോദ്യത്തിന് ഓരോ ലോക്കൽ കമ്മിറ്റിക്കും മറുപടി നൽകാൻ കഴിയണം. അപ്പോഴാണ് പാർട്ടിയുടെ രാഷ്ട്രീയം യഥാർത്ഥ സാമൂഹിക അടിത്തറയുമായി ബന്ധപ്പെടുക.

തിരഞ്ഞെടുപ്പ് കാലത്ത് മാത്രം വീടുകൾ സന്ദർശിക്കുന്ന രീതി മാറ്റണം. ഓരോ പാർട്ടി ഘടകവും വർഷം മുഴുവൻ ജനങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെടുന്ന സംവിധാനം ഉണ്ടാക്കണം. ഒരു കാഡർക്ക് തന്റെ പ്രദേശത്തെ ചില കുടുംബങ്ങളുടെയും തൊഴിലാളികളുടെയും യുവാക്കളുടെയും വിദ്യാർത്ഥികളുടെയും ജീവിതപ്രശ്നങ്ങൾ വ്യക്തമായി അറിയണം.

എന്നാൽ ഈ ബന്ധം സേവനം നൽകുന്നതിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങരുത്. ഒരു കുടുംബത്തിന്റെ പ്രശ്നം കേട്ട ശേഷം അതിന്റെ സാമൂഹിക കാരണത്തെക്കുറിച്ചും ചർച്ച ചെയ്യണം. തൊഴിലില്ലായ്മ വ്യക്തിപരമായ പരാജയമല്ലെന്നും അതിന് പിന്നിൽ സാമ്പത്തിക ഘടനയുണ്ടെന്നും തൊഴിലാളി പ്രശ്നം വ്യക്തിപരമായ പ്രശ്നമല്ലെന്നും അത് തൊഴിൽബന്ധങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ടതാണെന്നും ജനങ്ങൾക്ക് മനസ്സിലാക്കാൻ സഹായിക്കണം. വ്യക്തിപരമായ അനുഭവത്തെ സാമൂഹിക ബോധ്യത്തിലേക്ക് ഉയർത്തുകയാണ് കമ്യൂണിസ്റ്റ് ജനബന്ധത്തിന്റെ ലക്ഷ്യം.

കാഡർമാരുടെ സജീവത വർധിപ്പിക്കാൻ “യോഗത്തിൽ വരുക” എന്നതിനെക്കാൾ വ്യക്തമായ സാമൂഹിക ചുമതലകൾ നൽകണം. ഒരാൾ തൊഴിലാളി സംഘടനയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് പ്രവർത്തിക്കാം. മറ്റൊരാൾ യുവാക്കളുമായി പ്രവർത്തിക്കാം. മറ്റൊരാൾ സ്ത്രീകളുടെ പ്രശ്നങ്ങളിൽ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കാം. മറ്റൊരാൾ വിദ്യാർത്ഥികളുമായി ബന്ധപ്പെടാം. മറ്റൊരാൾ ഡിജിറ്റൽ രാഷ്ട്രീയപ്രവർത്തനത്തിൽ പ്രവർത്തിക്കാം. മറ്റൊരാൾ പരിസ്ഥിതി പ്രശ്നങ്ങളിൽ പ്രവർത്തിക്കാം.

ഇങ്ങനെ ഓരോ കാഡർക്കും “എന്റെ രാഷ്ട്രീയ ഉത്തരവാദിത്വം എന്താണ്?” എന്ന ചോദ്യത്തിന് വ്യക്തമായ മറുപടി ഉണ്ടായിരിക്കണം. ചുമതലയില്ലാത്ത അംഗത്വം ക്രമേണ നിർജ്ജീവ അംഗത്വമായി മാറും. ഓരോ സജീവ കാഡറും മാസത്തിൽ ഒരിക്കൽ തന്റെ പ്രവർത്തനത്തെക്കുറിച്ച് സ്വയം വിലയിരുത്തുന്ന ഒരു ലഘു റിപ്പോർട്ട് തയ്യാറാക്കാം. എത്ര യോഗങ്ങളിൽ പങ്കെടുത്തു എന്നതല്ല പ്രധാന ചോദ്യം. പകരം, ഈ മാസം ഞാൻ എന്താണ് പഠിച്ചത്? എത്ര പുതിയ ആളുകളുമായി രാഷ്ട്രീയസംവാദം നടത്തി? എന്തെങ്കിലും ജനപ്രശ്നത്തിൽ ഇടപെട്ടോ? പുതിയതായി ആരെയെങ്കിലും സംഘടനയിലേക്ക് കൊണ്ടുവരാൻ കഴിഞ്ഞോ? എന്താണ് എന്റെ രാഷ്ട്രീയപരമായ പരിമിതി? അടുത്ത മാസം എന്താണ് മെച്ചപ്പെടുത്തേണ്ടത്? തുടങ്ങിയ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് മറുപടി നൽകണം. ഇത് മേൽനോട്ടത്തിനുള്ള ഉപകരണമാക്കരുത്. സ്വയംവിലയിരുത്തലിന്റെ ഉപകരണമാക്കണം.

പ്രശ്നം എന്തുകൊണ്ട് ഉണ്ടായി എന്ന് പഠിക്കണം. ഒരു കർഷകന്റെ കടബാധ്യത വന്നാൽ അതിന്റെ പിന്നിലെ കാർഷിക സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥ പഠിക്കണം. ഒരു യുവാവിന് ജോലി ലഭിക്കാത്തപ്പോൾ തൊഴിൽവിപണിയിലെ ഘടനാപരമായ മാറ്റങ്ങൾ പഠിക്കണം. ഒരു സർക്കാർ സ്ഥാപനത്തിൽ സ്വകാര്യവൽക്കരണ സമ്മർദ്ദം ഉണ്ടെങ്കിൽ അതിന്റെ സാമ്പത്തികവും രാഷ്ട്രീയവുമായ പശ്ചാത്തലം പഠിക്കണം. അങ്ങനെ ഓരോ ജനപ്രശ്നവും ഒരു രാഷ്ട്രീയ പഠനകേസായി മാറ്റണം. ഇതിലൂടെ കാഡറുടെ സാമൂഹിക വിശകലനശേഷി വളരും.

പാർട്ടി പ്രവർത്തകർ പലപ്പോഴും ജനങ്ങൾക്ക് സഹായം നൽകുന്നവരായി മാത്രം മാറാനുള്ള സാധ്യതയുണ്ട്. അത് നല്ല മനുഷ്യസേവനമാണ്; പക്ഷേ കമ്യൂണിസ്റ്റ് രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ പരിധി അതിനേക്കാൾ വലുതാണ്. ജനങ്ങളുടെ പ്രശ്നം പരിഹരിക്കുന്നതിനൊപ്പം അവരെ സംഘടിതരാക്കണം. ഒരു തൊഴിലാളിയുടെ വ്യക്തിപരമായ പ്രശ്നം പരിഹരിച്ച ശേഷം അതേ തൊഴിലിടത്തിലെ മറ്റു തൊഴിലാളികളുമായി സംസാരിച്ച് കൂട്ടായ സംഘടന രൂപപ്പെടുത്താൻ ശ്രമിക്കണം. ഒരു കർഷകന്റെ പ്രശ്നം പരിഹരിച്ച ശേഷം സമാനപ്രശ്നമുള്ള മറ്റു കർഷകരെ ഒരുമിച്ച് കൊണ്ടുവരണം. ഒരു വിദ്യാർത്ഥിയുടെ പ്രശ്നം പരിഹരിച്ച ശേഷം അതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പൊതുവായ വിദ്യാഭ്യാസപ്രശ്നത്തെക്കുറിച്ച് ചർച്ച സംഘടിപ്പിക്കണം.

ഓരോ പാർട്ടി ഘടകത്തിലും നിലവിലുള്ള നേതാക്കളോടൊപ്പം അടുത്ത തലമുറയിലെ പ്രവർത്തകരെ വളർത്തുന്നതിനുള്ള വ്യക്തമായ പദ്ധതി വേണം. ഓരോ നേതാവും കുറഞ്ഞത് രണ്ടോ മൂന്നോ യുവ കാഡർമാരെ പരിശീലിപ്പിക്കുന്ന ഉത്തരവാദിത്വം ഏറ്റെടുക്കണം. ഒരു നേതാവ് മാറിപ്പോയാൽ സംഘടന പ്രതിസന്ധിയിലാകുന്ന സാഹചര്യം ഒഴിവാക്കാൻ നേതൃത്വത്തിന്റെ പുനരുത്പാദനം തുടർച്ചയായി നടക്കണം. നേതൃത്വത്തെ വ്യക്തികേന്ദ്രിതമാക്കാതെ അറിവും അനുഭവവും അടുത്ത തലമുറയിലേക്ക് കൈമാറുന്ന സംവിധാനം രൂപപ്പെടുത്തണം.

പാർട്ടിക്കുള്ളിൽ ആരാണ് ഉയരുന്നത് എന്നത് കാഡർമാരുടെ മനോഭാവത്തെ ശക്തമായി സ്വാധീനിക്കും. അതിനാൽ സ്ഥാനമാനങ്ങൾക്ക് വ്യക്തമായ രാഷ്ട്രീയ മാനദണ്ഡങ്ങൾ വേണം. ആശയപരമായ കഴിവ്, ജനബന്ധം, സംഘടനാ പ്രവർത്തനം, സത്യസന്ധത, ത്യാഗസന്നദ്ധത, വിമർശനം സ്വീകരിക്കുന്ന കഴിവ്, പുതിയ പ്രവർത്തകരെ വളർത്താനുള്ള കഴിവ് എന്നിവ നേതൃത്വത്തിന്റെ പ്രധാന മാനദണ്ഡങ്ങളാകണം. “ആരെയാണ് അറിയുന്നത്?” എന്നതിനു പകരം “എന്താണ് ചെയ്തിരിക്കുന്നത്?” എന്ന ചോദ്യം നേതൃത്വ തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ കൂടുതൽ പ്രധാനമാകണം.

ഭരണത്തിൽ പാർട്ടി പങ്കാളിയായിരിക്കുമ്പോൾ പാർട്ടി സംഘടനയുടെ സ്വതന്ത്ര രാഷ്ട്രീയ സ്വഭാവം സംരക്ഷിക്കണം. സർക്കാർ പദ്ധതികൾ നടപ്പാക്കുന്നതിൽ സഹായിക്കുന്നതിനൊപ്പം അവയുടെ പരിമിതികളും ജനങ്ങളുടെ പ്രശ്നങ്ങളും ചൂണ്ടിക്കാണിക്കാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം പാർട്ടി ഘടകങ്ങൾക്ക് വേണം.

കാഡർക്ക് ഒരു അടിസ്ഥാനബോധം നൽകണം: സർക്കാരിനെ സംരക്ഷിക്കുക എന്നതല്ല പാർട്ടിയുടെ ഏക ഉത്തരവാദിത്വം; ജനങ്ങളുടെ താൽപര്യത്തെ സംരക്ഷിക്കുക എന്നതാണ്. സർക്കാർ തെറ്റിയാൽ ജനങ്ങളുടെ പക്ഷത്ത് നിന്ന് അത് തിരുത്താൻ ശ്രമിക്കുന്നതും പാർട്ടി പ്രവർത്തനത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്.

ഓരോ ലോക്കൽ കമ്മിറ്റി പ്രദേശത്തും മാസത്തിൽ ഒരിക്കൽ തുറന്ന ജനസഭ സംഘടിപ്പിക്കാം. പാർട്ടി അംഗങ്ങൾ മാത്രം പങ്കെടുക്കുന്ന യോഗമല്ല അത്. തൊഴിലാളികൾ, കർഷകർ, യുവാക്കൾ, സ്ത്രീകൾ, അധ്യാപകർ, വ്യാപാരികൾ, വിദ്യാർത്ഥികൾ, വിവിധ സാമൂഹിക വിഭാഗങ്ങൾ എന്നിവർക്കു സ്വതന്ത്രമായി സംസാരിക്കാനുള്ള വേദിയായിരിക്കണം.

പാർട്ടി പ്രസംഗിക്കുന്ന യോഗത്തിനു പകരം ജനങ്ങൾ സംസാരിക്കുകയും പാർട്ടി കേൾക്കുകയും ചെയ്യുന്ന യോഗം ആക്കണം. ഓരോ ജനസഭയ്ക്കും ശേഷം ഉയർന്നുവന്ന പ്രശ്നങ്ങളിൽ എന്ത് ഇടപെടൽ നടത്തി എന്നതിന്റെ റിപ്പോർട്ടും തയ്യാറാക്കണം.

ഓരോ ജില്ലാ ഘടകത്തിനും പരിശീലനം ലഭിച്ച ഡിജിറ്റൽ രാഷ്ട്രീയ പ്രവർത്തകരുടെ ഒരു ശൃംഖല രൂപപ്പെടുത്താം. എന്നാൽ അവരുടെ ജോലി എതിരാളികളെ ആക്രമിക്കുക എന്നതല്ല. ശാസ്ത്രീയ വിവരങ്ങൾ ശേഖരിക്കുക, തെറ്റായ പ്രചാരണങ്ങൾ പരിശോധിക്കുക, പാർട്ടിയുടെ നയങ്ങൾ ലളിതമായ ഭാഷയിൽ വിശദീകരിക്കുക, യുവാക്കളുടെ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് മറുപടി നൽകുക, പുതിയ രാഷ്ട്രീയ നറേറ്റീവുകൾ വികസിപ്പിക്കുക എന്നിവയാണ് പ്രധാന ചുമതല. പ്രത്യേകിച്ച് വസ്തുതാപരമായ മറുപടി, ആശയപരമായ വിശദീകരണം, ജനഭാഷയിലെ അവതരണം എന്നീ മൂന്ന് കഴിവുകൾ വികസിപ്പിക്കണം.

കഴിഞ്ഞ ഒരു വർഷത്തിൽ എത്ര ആശയപരമായ ക്ലാസുകൾ നടന്നു? എത്ര കാഡർമാർ പങ്കെടുത്തു? എത്ര പുതിയ പഠനസാമഗ്രികൾ തയ്യാറാക്കി? സമകാലിക വിഷയങ്ങളിൽ എത്ര ചർച്ചകൾ നടത്തി? യുവാക്കൾക്കായി എന്ത് രാഷ്ട്രീയ വിദ്യാഭ്യാസം നൽകി? എത്ര പുതിയ പ്രവർത്തകരെ വളർത്തി? ജനങ്ങളിൽ നിന്ന് എന്ത് വിമർശനങ്ങളാണ് ലഭിച്ചത്? പാർട്ടി അതിൽ എന്ത് തിരുത്തൽ നടത്തി? ഇത്തരം ഒരു ആശയപരമായ ഓഡിറ്റ് പാർട്ടിയെ സ്വന്തം ബൗദ്ധിക നില നിരന്തരം പരിശോധിക്കാൻ സഹായിക്കും.

വർഷത്തിൽ ഒരിക്കൽ ഓരോ ഘടകവും സ്വന്തം പ്രവർത്തനത്തെ വിമർശനാത്മകമായി വിലയിരുത്തുന്ന പ്രത്യേക സമ്മേളനം നടത്താം. അവിടെ നേട്ടങ്ങൾ മാത്രം പറയാതെ പരാജയങ്ങളും തുറന്നുപറയണം. എന്തുകൊണ്ടാണ് ചില പ്രദേശങ്ങളിൽ ജനബന്ധം കുറഞ്ഞത്? എന്തുകൊണ്ടാണ് യുവാക്കൾ അകന്നത്? എന്തുകൊണ്ടാണ് ചില കാഡർമാർ നിർജ്ജീവരായത്? എന്തുകൊണ്ടാണ് സംഘടനയിൽ ഗ്രൂപ്പിസം വളർന്നത്? എന്തുകൊണ്ടാണ് ചില തീരുമാനങ്ങൾ ജനങ്ങളിൽ പ്രതികൂലമായി സ്വീകരിക്കപ്പെട്ടത്? തെറ്റുകൾ മറയ്ക്കുന്ന സംഘടന സ്വയം ദുർബലമാകും; തെറ്റുകളിൽ നിന്ന് പഠിക്കുന്ന സംഘടന ശക്തമാകും.

എല്ലാ പ്രായോഗിക നടപടികളുടെയും കേന്ദ്രത്തിൽ ഒരു വലിയ ആശയം വേണം. കാഡറോട് കൂടുതൽ യോഗങ്ങളിൽ പങ്കെടുക്കാനും കൂടുതൽ സമയം പാർട്ടിക്കായി നൽകാനും മാത്രം ആവശ്യപ്പെട്ടാൽ സമർപ്പണം ദീർഘകാലം നിലനിൽക്കില്ല. അവൻ ചെയ്യുന്ന പ്രവർത്തനം എന്തിനുവേണ്ടിയാണെന്ന് അവന് ബോധ്യപ്പെടണം.

അതിനാൽ ഓരോ കാഡർക്കും പാർട്ടി ഒരു ചുമതല മാത്രം നൽകാതെ ഒരു ചരിത്രപരമായ ദൗത്യബോധം നൽകണം. “ഞാൻ പാർട്ടിക്കുവേണ്ടി പ്രവർത്തിക്കുന്നു” എന്നതിൽ നിന്ന് “ഞാൻ മനുഷ്യസമൂഹത്തിന്റെ കൂടുതൽ നീതിയുക്തമായ ഭാവിക്കുവേണ്ടിയുള്ള ഒരു ചരിത്രപ്രക്രിയയുടെ ഭാഗമാണ്” എന്ന ബോധത്തിലേക്ക് കാഡറെ ഉയർത്തണം. അവിടെയാണ് അറിവ് ബോധ്യമായി മാറുന്നത്; ബോധ്യം സമർപ്പണമായി മാറുന്നത്; സമർപ്പണം സംഘടിത പ്രവർത്തനമായി മാറുന്നത്.

സിപിഎമ്മിന് ഇന്ന് ആവശ്യമായത് അതുകൊണ്ട് കൂടുതൽ സജീവമായ കാഡർമാർ മാത്രം അല്ല. എന്തിനാണ് പ്രവർത്തിക്കുന്നത് എന്ന് അറിയുന്ന, എന്തിനാണ് ത്യാഗം ചെയ്യുന്നത് എന്ന് മനസ്സിലാക്കുന്ന, സമൂഹത്തെ എങ്ങനെ മാറ്റണമെന്ന് പഠിക്കുന്ന, ജനങ്ങളെ ആശ്രിതരാക്കാതെ ശക്തിപ്പെടുത്തുന്ന, സ്വന്തം പാർട്ടിയെയും നിരന്തരം വിമർശിച്ച് തിരുത്താൻ കഴിയുന്ന കമ്യൂണിസ്റ്റ് കാഡർമാരെയാണ്. ഈ ലക്ഷ്യത്തോടെ സംഘടനയുടെ പ്രവർത്തനരീതിയിൽ ഘട്ടംഘട്ടമായി മാറ്റം വരുത്താൻ കഴിഞ്ഞാൽ നഷ്ടപ്പെട്ടുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ലക്ഷ്യബോധവും സമർപ്പണബോധവും വീണ്ടും പാർട്ടിയുടെ ജീവശക്തിയായി മാറാൻ കഴിയും.