ഒരു കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെ യഥാർത്ഥ ശക്തി അതിന്റെ അംഗസംഖ്യയിലോ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് വിജയങ്ങളിലോ മാത്രം നിലനിൽക്കുന്നില്ല. പാർട്ടിയുടെ രാഷ്ട്രീയ സ്വഭാവവും കേഡർമാരുടെ വർഗബോധവും രാഷ്ട്രീയ ധാർമികതയും ജനങ്ങളുമായുള്ള ബന്ധവും സംഘടനയോടുള്ള പ്രതിബദ്ധതയുമാണ് അതിന്റെ അടിസ്ഥാന ശക്തി. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഒരു കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെ സംഘടനാ പ്രവർത്തനത്തിൽ കേഡർ വികസനത്തിനും രാഷ്ട്രീയ വിദ്യാഭ്യാസത്തിനും നിരന്തരമായ പ്രാധാന്യം നൽകേണ്ടതുണ്ട്. പ്രത്യേകിച്ച് പദവിയോടും അധികാരത്തോടും സമ്പത്തിനോടും വ്യക്തിപരമായ സ്വാധീനത്തോടും അമിതമായ ആസക്തി പ്രകടിപ്പിക്കുന്ന കേഡർമാരുടെ എണ്ണം വർധിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, അതിനെ ഏതാനും വ്യക്തികളുടെ സ്വഭാവദൗർബല്യമായി മാത്രം കാണുന്നത് ഗുരുതരമായ രാഷ്ട്രീയ പിഴവായിരിക്കും. അത് സംഘടനയുടെ രാഷ്ട്രീയ സംസ്കാരത്തിൽ സംഭവിക്കുന്ന ആഴത്തിലുള്ള മാറ്റത്തിന്റെ മുന്നറിയിപ്പായി കാണണം.
കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന സങ്കൽപ്പത്തിൽ അധികാരം ഒരു വ്യക്തിയുടെ സ്വകാര്യ സ്വത്തല്ല. ജനങ്ങളുടെ സാമൂഹികവും സാമ്പത്തികവുമായ താൽപര്യങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കുന്നതിനും സമൂഹത്തിന്റെ പുരോഗതിക്ക് ഉപയോഗിക്കുന്നതിനുമായി ഏറ്റെടുക്കുന്ന ഒരു സാമൂഹിക ഉത്തരവാദിത്വമാണ് രാഷ്ട്രീയ അധികാരം. എന്നാൽ ദീർഘകാലം അധികാരവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടുനിൽക്കുന്ന സാഹചര്യത്തിൽ, അധികാരം തന്നെ ലക്ഷ്യമായി മാറാനുള്ള സാധ്യതയുണ്ട്. ജനങ്ങളെ പ്രതിനിധീകരിക്കാനായി നേടിയ പദവി വ്യക്തിപരമായ സാമൂഹിക പദവിയുടെയും സാമ്പത്തിക നേട്ടങ്ങളുടെയും ഉപാധിയായി മാറുമ്പോൾ, കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന മൂല്യങ്ങളുമായുള്ള വൈരുദ്ധ്യം ആരംഭിക്കുന്നു. അതിനാൽ അധികാരവും വ്യക്തിതാൽപര്യവും തമ്മിലുള്ള ഈ വൈരുദ്ധ്യം തുടക്കത്തിലേ തിരിച്ചറിയുകയും രാഷ്ട്രീയമായി പരിഹരിക്കുകയും ചെയ്യേണ്ടത് പാർട്ടിയുടെ പ്രധാന സംഘടനാ ഉത്തരവാദിത്വമാണ്.
ഇവിടെ ഒരു പ്രധാന വ്യത്യാസം മനസ്സിലാക്കേണ്ടതുണ്ട്. പദവിയോടുള്ള ആഗ്രഹം മാത്രം ഒരു കേഡറിന്റെ രാഷ്ട്രീയ തകർച്ചയുടെ തെളിവല്ല. കൂടുതൽ ഉത്തരവാദിത്വം ഏറ്റെടുക്കാനുള്ള ആഗ്രഹം ആരോഗ്യകരമായ രാഷ്ട്രീയ പ്രേരണയായിരിക്കാം. എന്നാൽ പദവി നഷ്ടപ്പെടുമ്പോൾ രാഷ്ട്രീയ പ്രവർത്തനത്തിൽനിന്ന് അകന്നുപോകുക, അധികാരസ്ഥാനത്തെ വ്യക്തിപരമായ സ്വാധീനം വർധിപ്പിക്കാനുള്ള ഉപാധിയായി ഉപയോഗിക്കുക, പദവിയിലൂടെ സാമ്പത്തികമോ സാമൂഹികമോ ആയ പ്രത്യേക ആനുകൂല്യങ്ങൾ തേടുക, വിമർശനത്തെ അസഹിഷ്ണുതയോടെ നേരിടുക, സംഘടനയെക്കാൾ വ്യക്തിപരമായ ബന്ധശൃംഖലയെ ആശ്രയിക്കുക തുടങ്ങിയ പ്രവണതകൾ രൂപപ്പെടുമ്പോഴാണ് പ്രശ്നം ഗുരുതരമാകുന്നത്. അതിനാൽ ഇത്തരം പ്രവണതകളെ തിരിച്ചറിയുന്നതിനായി സി.പി.എം. പോലുള്ള ഒരു കേഡർ പാർട്ടിക്ക് ശാസ്ത്രീയവും സുതാര്യവുമായ ഒരു ദീർഘകാല കേഡർ വിലയിരുത്തൽ സംവിധാനം ആവശ്യമാണ്.
ഇത്തരം വിലയിരുത്തൽ രഹസ്യാന്വേഷണ രീതിയിലുള്ള വ്യക്തിനിരീക്ഷണമാകരുത്. അതുപോലെ തന്നെ രാഷ്ട്രീയ എതിരാളികളെപ്പോലെ സ്വന്തം കേഡർമാരെ സംശയത്തോടെ കാണുന്ന സംവിധാനവും ആകരുത്. മറിച്ച്, കേഡറിന്റെ രാഷ്ട്രീയ വളർച്ച, സംഘടനാപരമായ പെരുമാറ്റം, ജനങ്ങളുമായുള്ള ബന്ധം, വർഗബോധം, വിമർശന-സ്വയംവിമർശന ശേഷി, അധികാരത്തോടുള്ള സമീപനം, സാമ്പത്തിക സുതാര്യത, കൂട്ടായ നേതൃത്വത്തോടുള്ള പ്രതിബദ്ധത എന്നിവ വിലയിരുത്തുന്ന ഒരു സംഘടനാപരമായ സംവിധാനമായിരിക്കണം. വ്യക്തിപരമായ ആരോപണങ്ങളുടെയും അഭ്യൂഹങ്ങളുടെയും അടിസ്ഥാനത്തിൽ ഒരാളെ കുറ്റക്കാരനാക്കുന്നതിനു പകരം, തെളിവുകളുടെയും സംഘടനാപരമായ പരിശോധനയുടെയും അടിസ്ഥാനത്തിലായിരിക്കണം ഓരോ വിലയിരുത്തലും.
ഇതോടൊപ്പം രാഷ്ട്രീയ പുനർവിദ്യാഭ്യാസം പാർട്ടിയുടെ സ്ഥിരം സംഘടനാ പ്രവർത്തനത്തിന്റെ ഭാഗമാക്കേണ്ടതുണ്ട്. രാഷ്ട്രീയ വിദ്യാഭ്യാസം എന്നത് മാർക്സിസത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന ഗ്രന്ഥങ്ങൾ പഠിക്കുന്നതിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങരുത്. ഇന്നത്തെ സാമൂഹിക സാഹചര്യത്തിൽ മൂലധനത്തിന്റെ സ്വഭാവമാറ്റം, നവലിബറലിസം, കോർപ്പറേറ്റ് അധികാരം, ഉപഭോക്തൃസംസ്കാരം, വ്യക്തിവാദം, സോഷ്യൽ മീഡിയയുടെ സ്വാധീനം, രാഷ്ട്രീയത്തിലെ സാമ്പത്തിക താൽപര്യങ്ങളുടെ ഇടപെടൽ, അധികാരകേന്ദ്രീകരണം, ജനാധിപത്യത്തിന്റെ സാമൂഹിക അടിത്തറ തുടങ്ങിയ വിഷയങ്ങളും കേഡർ പരിശീലനത്തിൽ ഉൾപ്പെടുത്തണം. കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് കേഡർ ജീവിക്കുന്നത് ഒരു മുതലാളിത്ത സാമൂഹിക അന്തരീക്ഷത്തിലാണ് എന്ന വസ്തുത രാഷ്ട്രീയ വിദ്യാഭ്യാസം നിരന്തരം ഓർമ്മിപ്പിക്കണം.
മുതലാളിത്ത സമൂഹം വ്യക്തിയുടെ വിജയത്തെ പ്രധാനമായും അളക്കുന്നത് സമ്പത്ത്, ഉപഭോഗം, സാമൂഹിക പദവി, അധികാരം, വ്യക്തിപരമായ സ്വാധീനം എന്നിവയിലൂടെയാണ്. ഈ മൂല്യങ്ങൾ രാഷ്ട്രീയ പ്രവർത്തകരെയും സ്വാധീനിക്കുന്നത് സ്വാഭാവികമാണ്. അതിനാൽ ഒരു കേഡർ പാർട്ടിയിൽ അംഗത്വം നേടിയതുകൊണ്ട് മാത്രം ഒരാൾ ഈ സാമൂഹിക സ്വാധീനങ്ങളിൽനിന്ന് സ്വതന്ത്രനാകുന്നില്ല. കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് ബോധം സ്വാഭാവികമായി നിലനിൽക്കുന്ന ഒരു മാനസികാവസ്ഥയല്ല; നിരന്തരമായ രാഷ്ട്രീയ പഠനത്തിലൂടെയും സാമൂഹിക പ്രവർത്തനത്തിലൂടെയും കൂട്ടായ ജീവിതത്തിലൂടെയും വിമർശന-സ്വയംവിമർശനത്തിലൂടെയും പുനർനിർമ്മിക്കപ്പെടേണ്ട ബോധമാണ്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ കേഡർ വിദ്യാഭ്യാസം ഒരു പ്രാഥമിക പരിശീലനമായി മാത്രം കാണാതെ ജീവിതകാല രാഷ്ട്രീയ വിദ്യാഭ്യാസമായി മാറ്റേണ്ടതുണ്ട്.
ഇവിടെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് നൈതികതയ്ക്ക് പ്രത്യേക പ്രാധാന്യമുണ്ട്. ജനങ്ങളെ സേവിക്കുക, വ്യക്തിപരമായ നേട്ടത്തേക്കാൾ കൂട്ടായ താൽപര്യത്തിന് മുൻഗണന നൽകുക, അധികാരത്തെ ഉത്തരവാദിത്വമായി കാണുക, സമ്പത്തിനോടുള്ള അമിതമായ ആസക്തിയെ നിയന്ത്രിക്കുക, വിമർശനം സ്വീകരിക്കുക, പദവി നഷ്ടപ്പെട്ടാലും രാഷ്ട്രീയ പ്രവർത്തനം തുടരുക, സാധാരണ ജനങ്ങളുടെ ജീവിതവുമായി ബന്ധം നിലനിർത്തുക എന്നിവ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് നൈതികതയുടെ പ്രായോഗിക മാനദണ്ഡങ്ങളായി കണക്കാക്കാം. ഇത് പ്രസംഗങ്ങളിൽ മാത്രം പറയുന്ന ധാർമിക ഉപദേശങ്ങളാകാതെ കേഡർ വിലയിരുത്തലിന്റെ യഥാർത്ഥ മാനദണ്ഡങ്ങളായി മാറണം.
പ്രത്യേകിച്ച് “പദവിയില്ലാത്തപ്പോഴും പ്രവർത്തിക്കാൻ കഴിയുന്ന കേഡർ” എന്ന ആശയം പാർട്ടി സംസ്കാരത്തിൽ ശക്തിപ്പെടുത്തേണ്ടതുണ്ട്. ഒരു കേഡറിന്റെ രാഷ്ട്രീയ മൂല്യം അയാൾ വഹിക്കുന്ന പദവിയുടെ ഉയരത്തിൽ അളക്കപ്പെടരുത്. പദവി മാറിയാലും അതേ പ്രതിബദ്ധതയോടെ ജനങ്ങൾക്കിടയിൽ പ്രവർത്തിക്കാൻ കഴിയുന്ന ഒരാളാണ് യഥാർത്ഥത്തിൽ രാഷ്ട്രീയമായി ശക്തനായ കേഡർ. പദവി നഷ്ടപ്പെട്ടതോടെ പാർട്ടിയോടുള്ള താൽപര്യം കുറയുകയും വ്യക്തിപരമായ നിരാശയും വിഭാഗീയതയും വളരുകയും ചെയ്യുന്നുവെങ്കിൽ, ആ കേഡറുടെ രാഷ്ട്രീയ വിദ്യാഭ്യാസത്തിൽ അടിസ്ഥാനപരമായ കുറവുണ്ടെന്ന് മനസ്സിലാക്കണം.
ഇതിനൊപ്പം അധികാരത്തിന്റെ റൊട്ടേഷൻ സംബന്ധിച്ചും ഗൗരവമായ ചർച്ച ആവശ്യമാണ്. ഒരേ വ്യക്തി ദീർഘകാലം ഒരേ അധികാരസ്ഥാനത്ത് തുടരുമ്പോൾ സംഘടനയിലും ഭരണസംവിധാനത്തിലും വ്യക്തിപരമായ ബന്ധശൃംഖലകൾ രൂപപ്പെടാനുള്ള സാധ്യത വർധിക്കുന്നു. അധികാരം വ്യക്തിയിൽ കേന്ദ്രീകരിക്കപ്പെടുകയും പിന്നീട് ആ വ്യക്തിയുടെ ചുറ്റുമുള്ള ഒരു അനൗപചാരിക അധികാരഘടന രൂപപ്പെടുകയും ചെയ്യാം. അതിനാൽ ആവശ്യമായ മേഖലകളിൽ കാലാവധി, ഉത്തരവാദിത്വങ്ങളുടെ റൊട്ടേഷൻ, പദവിമാറ്റം, പുതിയ കേഡർമാർക്ക് ഉത്തരവാദിത്വം നൽകൽ തുടങ്ങിയ സംവിധാനങ്ങൾ പരിഗണിക്കേണ്ടതുണ്ട്. ഇത് പരിചയസമ്പന്നരായ നേതാക്കളെ ഒഴിവാക്കുന്നതിനുള്ള യാന്ത്രിക നിയമമാകാതെ, സംഘടനയിൽ പുതിയ രാഷ്ട്രീയ നേതൃത്വത്തെ നിരന്തരം വളർത്തുന്നതിനുള്ള മാർഗമായിരിക്കണം.
സാമ്പത്തിക സുതാര്യതയും ഈ പദ്ധതിയുടെ അനിവാര്യ ഘടകമാണ്. പൊതുപദവിയും പാർട്ടി അധികാരവും വ്യക്തിപരമായ സമ്പത്ത് സമാഹരിക്കാനുള്ള ഉപാധിയായി മാറുന്നുണ്ടോ എന്നത് പരിശോധിക്കാൻ സംഘടനാപരമായ സംവിധാനങ്ങൾ വേണം. ഇവിടെ ലക്ഷ്യം കേഡർമാരുടെ സ്വകാര്യജീവിതത്തിലേക്ക് അനാവശ്യമായി കടന്നുകയറുക എന്നതല്ല. എന്നാൽ രാഷ്ട്രീയ അധികാരവും വ്യക്തിപരമായ സാമ്പത്തിക താൽപര്യങ്ങളും തമ്മിൽ താൽപര്യസംഘർഷം ഉണ്ടാകുന്ന സാഹചര്യങ്ങൾ തിരിച്ചറിയാനും, അഴിമതി ആരോപണങ്ങൾ ഉയർന്നാൽ നിഷ്പക്ഷമായി പരിശോധിക്കാനും, തെളിയിക്കപ്പെട്ട സാമ്പത്തിക ക്രമക്കേടുകളിൽ ശക്തമായ നടപടി സ്വീകരിക്കാനും കഴിയുന്ന സുതാര്യമായ സംവിധാനം ആവശ്യമാണ്. രാഷ്ട്രീയ അധികാരം സാമ്പത്തിക മൂലധനമായി പരിവർത്തനം ചെയ്യപ്പെടുന്ന പ്രക്രിയ ഒരു കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിക്ക് ഒരിക്കലും സാധാരണവൽക്കരിക്കാനാവില്ല.
എന്നാൽ ഇത്തരം പ്രവണത കണ്ടെത്തുന്ന ഉടൻ ശിക്ഷിക്കുക എന്നതാകരുത് ആദ്യ പ്രതികരണം. ചെറിയ രാഷ്ട്രീയ വ്യതിയാനങ്ങൾ തിരിച്ചറിയുമ്പോൾ ആദ്യം രാഷ്ട്രീയ പുനർവിദ്യാഭ്യാസം, തുടർന്ന് സംഘടനാപരമായ വിലയിരുത്തൽ, ആവശ്യമെങ്കിൽ ഉത്തരവാദിത്വമാറ്റം, ഗുരുതരവും തെളിയിക്കപ്പെട്ടതുമായ കേസുകളിൽ മാത്രം അച്ചടക്കനടപടി എന്ന ക്രമമാണ് കൂടുതൽ ഫലപ്രദം. ശിക്ഷ ഭയപ്പെടുത്താനുള്ള ഉപാധി മാത്രമായാൽ കേഡർമാർ പ്രശ്നങ്ങൾ മറച്ചുവെക്കാൻ പഠിക്കും. എന്നാൽ രാഷ്ട്രീയ പുനർവിദ്യാഭ്യാസം സംഘടനയുടെ തിരുത്തൽ ശേഷി വർധിപ്പിക്കും.
ഈ പുനർവിദ്യാഭ്യാസം ക്ലാസ് മുറികളിൽ മാത്രം നടക്കുന്നതും പോരാ. കേഡർമാരെ സാധാരണ ജനങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് കൂടുതൽ ആഴത്തിൽ കൊണ്ടുവരണം. തൊഴിലാളികൾ, കർഷകർ, മത്സ്യത്തൊഴിലാളികൾ, ചെറുകിട വ്യാപാരികൾ, അസംഘടിത മേഖലയിലെ തൊഴിലാളികൾ, ദരിദ്രരും സാമൂഹികമായി പിന്നാക്കം നിൽക്കുന്നവരുമായ ജനവിഭാഗങ്ങൾ എന്നിവരോടൊപ്പം നേരിട്ട് പ്രവർത്തിക്കുന്ന അനുഭവം കേഡറിന്റെ വർഗബോധം ശക്തിപ്പെടുത്തും. അധികാരകേന്ദ്രങ്ങളിൽ ദീർഘകാലം കഴിയുന്ന കേഡർമാർ ജനജീവിതത്തിൽനിന്ന് അകന്നുപോകുമ്പോഴാണ് രാഷ്ട്രീയ യാഥാർഥ്യവും സംഘടനയുടെ അനുഭവവും തമ്മിൽ വലിയ വിടവ് ഉണ്ടാകുന്നത്. അതിനാൽ ജനങ്ങളുമായുള്ള ജീവിക്കുന്ന ബന്ധം കേഡർ പരിശീലനത്തിന്റെ നിർബന്ധിത ഘടകമാക്കണം.
അതോടൊപ്പം വ്യക്തിപൂജയ്ക്കും വ്യക്തികേന്ദ്രിത രാഷ്ട്രീയത്തിനും എതിരെ ശക്തമായ സംഘടനാ സംസ്കാരം വളർത്തേണ്ടതുണ്ട്. സോഷ്യൽ മീഡിയയുടെ കാലത്ത് രാഷ്ട്രീയ നേതാക്കളും കേഡർമാരും സ്വന്തം വ്യക്തിപരമായ പ്രതിച്ഛായ നിർമിക്കുന്നതിനുള്ള വലിയ സാധ്യതകൾ നേടിയിട്ടുണ്ട്. ഇത് രാഷ്ട്രീയ ആശയപ്രചാരണത്തിന് പ്രയോജനപ്പെടുത്താവുന്നതാണെങ്കിലും, വ്യക്തിയുടെ ജനപ്രീതി പാർട്ടിയുടെ കൂട്ടായ രാഷ്ട്രീയത്തെ മറികടക്കുമ്പോൾ അപകടകരമായ പ്രവണതകൾ ഉണ്ടാകാം. ഒരു കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയിൽ വ്യക്തി സംഘടനയെക്കാൾ വലുതാകരുത്; നേതാവിന്റെ വ്യക്തിപരമായ സ്വാധീനം പാർട്ടിയുടെ കൂട്ടായ രാഷ്ട്രീയ തീരുമാനങ്ങളെ നിയന്ത്രിക്കുന്ന അവസ്ഥ ഉണ്ടാകരുത്.
ഇതിന്റെ മറ്റൊരു പ്രധാന വശം വിമർശനവും സ്വയംവിമർശനവും പുനരുജ്ജീവിപ്പിക്കുക എന്നതാണ്. ഒരു സംഘടനയിൽ നേതാക്കളെ വിമർശിക്കാൻ കഴിയാത്ത അന്തരീക്ഷം രൂപപ്പെട്ടാൽ, അധികാരദുരുപയോഗം നേരത്തെ തിരിച്ചറിയാനുള്ള ആഭ്യന്തര പ്രതിരോധശേഷി ദുർബലമാകും. വിമർശനം വിഭാഗീയതയോ ശത്രുതയോ ആയി കാണാതെ, സംഘടനയുടെ സ്വയംതിരുത്തൽ സംവിധാനമായി കാണണം. അതുപോലെ തന്നെ സ്വയംവിമർശനം ഔപചാരികമായ ഒരു ചടങ്ങായി ചുരുങ്ങാതെ, സ്വന്തം രാഷ്ട്രീയ പെരുമാറ്റത്തെ വസ്തുനിഷ്ഠമായി പരിശോധിക്കുന്ന ശീലമായി മാറണം.
ഇത്തരമൊരു പദ്ധതി നിലവിലുള്ള കേഡർമാരെ തിരുത്തുന്നതിനുള്ള സംവിധാനമായി മാത്രം പരിമിതപ്പെടുത്തരുത്. പുതിയ തലമുറ കേഡർമാരുടെ രാഷ്ട്രീയ രൂപീകരണം അതിന്റെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട ഭാഗമായിരിക്കണം. പാർട്ടിയിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുന്ന ഘട്ടം മുതൽ തന്നെ മാർക്സിസ്റ്റ് സിദ്ധാന്തം, ചരിത്രപരമായ ഭൗതികവാദം, വർഗസമരം, കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് നൈതികത, സംഘടനാ ജനാധിപത്യം, ജനങ്ങളുമായുള്ള ബന്ധം, അധികാരത്തോടുള്ള വിമർശനാത്മക സമീപനം, മുതലാളിത്ത ഉപഭോക്തൃസംസ്കാരത്തിന്റെ സ്വാധീനം എന്നിവയിൽ ക്രമബദ്ധമായ പരിശീലനം നൽകണം. യുവ കേഡർമാരെ വെറും തിരഞ്ഞെടുപ്പ് യന്ത്രത്തിന്റെ പ്രവർത്തകരായി വളർത്തുന്നതിനു പകരം സാമൂഹികമാറ്റത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയ പ്രവർത്തകരായി വളർത്തണം.
ഇതിനായി സി.പി.എം. ഒരു ദീർഘകാല കേഡർ രാഷ്ട്രീയ പുനർനിർമാണ പദ്ധതി ആവിഷ്കരിക്കുന്നത് ഗൗരവമായി പരിഗണിക്കാവുന്നതാണ്. പ്രാദേശിക ഘടകം മുതൽ സംസ്ഥാനതലം വരെ കേഡർ വിലയിരുത്തൽ, രാഷ്ട്രീയ വിദ്യാഭ്യാസം, കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് നൈതികത, സാമ്പത്തിക സുതാര്യത, അധികാര റൊട്ടേഷൻ, ജനങ്ങളുമായുള്ള ബന്ധം, വിമർശന-സ്വയംവിമർശനം, പുതിയ നേതൃത്വത്തിന്റെ വളർച്ച എന്നിവ പരസ്പരം ബന്ധിപ്പിച്ചുകൊണ്ടുള്ള ഒരു സമഗ്ര സംവിധാനം ഇതിന് ആവശ്യമാണ്. ഇത് ഒരു താൽക്കാലിക “ശുദ്ധീകരണ പരിപാടി” ആകരുത്; പാർട്ടിയുടെ രാഷ്ട്രീയ സംസ്കാരത്തെ ദീർഘകാലത്തേക്ക് പുനർനിർമ്മിക്കുന്ന പ്രക്രിയയായിരിക്കണം.
അവസാനമായി, ഒരു കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെ ഏറ്റവും വലിയ അപകടം പുറത്തുനിന്നുള്ള ആക്രമണം മാത്രമല്ല; പാർട്ടിയുടെ ഉള്ളിൽ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് മൂല്യങ്ങൾക്ക് പകരം അധികാരം, പദവി, സമ്പത്ത്, വ്യക്തിപരമായ സ്വാധീനം എന്നിവ ജീവിതത്തിന്റെ ലക്ഷ്യങ്ങളായി മാറുന്നതാണ്. ഈ മാറ്റം ആദ്യം വ്യക്തിയുടെ പെരുമാറ്റത്തിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടും; പിന്നീട് സംഘടനാ സംസ്കാരത്തെ സ്വാധീനിക്കും; ഒടുവിൽ പാർട്ടിയുടെ രാഷ്ട്രീയ സ്വഭാവത്തെ തന്നെ മാറ്റിമറിക്കാം. അതുകൊണ്ട് അധികാരലോലുപതയെയും സാമ്പത്തിക സ്വാർത്ഥതയെയും നേരിടുന്നത് അച്ചടക്കനടപടിയുടെ പ്രശ്നം മാത്രമല്ല—അത് ഒരു വർഗപരവും രാഷ്ട്രീയവുമായ പ്രതിരോധപ്രവർത്തനമാണ്.
കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് കേഡർ എന്നത് അധികാരം കൈവശമുള്ള വ്യക്തിയല്ല; അധികാരം ജനങ്ങളുടെ താൽപര്യത്തിനായി ഉപയോഗിക്കുകയും അധികാരത്തിൽനിന്ന് മാറിനിന്നാലും അതേ രാഷ്ട്രീയ പ്രതിബദ്ധതയോടെ പ്രവർത്തിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന വ്യക്തിയാണ്. ഈ മൂല്യം കേഡർ ജീവിതത്തിന്റെ കേന്ദ്രത്തിൽ പുനഃസ്ഥാപിക്കാനായാൽ മാത്രമേ ഒരു കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിക്ക് അധികാരത്തിന്റെ ആന്തരിക ദുഷ്പ്രവണതകളെ അതിജീവിക്കാനും ജനങ്ങളുമായുള്ള ചരിത്രപരമായ ബന്ധം കൂടുതൽ ശക്തിപ്പെടുത്താനും കഴിയൂ. അതിനാൽ കേഡർ രാഷ്ട്രീയ പുനർവിദ്യാഭ്യാസം ഒരു സംഘടനാ പരിഷ്കാരമാത്രമല്ല; കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ പുനർജനനത്തിനാവശ്യമായ ദീർഘകാല രാഷ്ട്രീയ പദ്ധതിയാണ്.
Leave a comment