നേതാക്കളെ ലക്ഷ്യമിട്ടുള്ള വ്യാജപ്രതീതി നിർമ്മാണം- പ്രതിരോധമില്ലാതെ സി.പി.എം. എത്രകാലം?

കെ സി ചന്ദ്രൻ

Author- Quantum Dialectics

Ph: 919446520252

ഇന്നത്തെ കേരള രാഷ്ട്രീയത്തിൽ ഗൗരവമായി കാണേണ്ട ഒരു പുതിയ പ്രവണതയാണ് പ്രധാനപ്പെട്ട സി.പി.എം. നേതാക്കളെ ഓരോരുത്തരെയും പ്രത്യേകം ലക്ഷ്യമിട്ട്, അവരുടെ വ്യക്തിത്വത്തെയും വിശ്വാസ്യതയെയും രാഷ്ട്രീയ പ്രതിച്ഛായയെയും തകർക്കുന്നതിനായി വ്യാജവും അർധസത്യവുമായ വിവരങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് സാമൂഹ്യമാധ്യമങ്ങളിൽ തുടർച്ചയായ പ്രതീതി നിർമ്മാണം നടത്തുന്നത്. ഇത് ഒറ്റപ്പെട്ട ചില വ്യക്തികളുടെ സ്വാഭാവികമായ വിമർശനമോ ഇടയ്ക്കിടെ ഉയരുന്ന രാഷ്ട്രീയ ആരോപണമോ മാത്രമല്ല. ഒരേ തരത്തിലുള്ള ആരോപണങ്ങളും ഒരേ തരത്തിലുള്ള ഭാഷയും ഒരേ തരത്തിലുള്ള ദൃശ്യങ്ങളും ഒരേ മനഃശാസ്ത്രപരമായ സന്ദേശങ്ങളും വ്യത്യസ്ത സാമൂഹ്യമാധ്യമ അക്കൗണ്ടുകളിലൂടെയും പേജുകളിലൂടെയും ഗ്രൂപ്പുകളിലൂടെയും നിരന്തരം പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നുണ്ടെങ്കിൽ, അതിനെ ഒരു സംഘടിത രാഷ്ട്രീയ ആശയവിനിമയ തന്ത്രം എന്ന നിലയിൽ പരിശോധിക്കേണ്ടതുണ്ട്.

ഇത്തരം പ്രചാരണത്തിന്റെ ഏറ്റവും അപകടകരമായ പ്രത്യേകത ഒരു ആരോപണം തെളിയിക്കണമെന്നതല്ല; മറിച്ച് ഒരു സംശയം ജനിപ്പിച്ച് അത് സ്ഥിരമായ ഒരു പ്രതീതിയായി മാറ്റുക എന്നതാണ്. ഉദാഹരണത്തിന്, ഒരു നേതാവിനെക്കുറിച്ച് ഒരു സംശയകരമായ ആരോപണം ഉയർത്തുന്നു. അതിന് വ്യക്തമായ തെളിവില്ലെങ്കിലും അത് ആദ്യം ഒരു പോസ്റ്റായി പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു. പിന്നീട് മറ്റൊരു പേജ് അതേ ആരോപണം മറ്റൊരു ഭാഷയിൽ ആവർത്തിക്കുന്നു. തുടർന്ന് ഒരു വീഡിയോ, ഒരു പരിഹാസചിത്രം, ഒരു അഭിപ്രായക്കുറിപ്പ്, ഒരു “വാർത്ത” എന്ന രൂപത്തിലുള്ള പോസ്റ്റ് എന്നിവയായി അതേ ആശയം വീണ്ടും വീണ്ടും പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു. കുറച്ച് ദിവസങ്ങൾക്കുശേഷം യഥാർഥ സംഭവം എന്താണെന്ന് ആളുകൾക്ക് ഓർമ്മയില്ലെങ്കിലും ആ നേതാവിനെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു പൊതുസംശയം മനസ്സിൽ അവശേഷിക്കും. ഇതാണ് വ്യാജപ്രതീതി നിർമ്മാണത്തിന്റെ യഥാർഥ ശക്തി.

ഇവിടെ ഉപയോഗിക്കുന്ന തന്ത്രം വളരെ സൂക്ഷ്മമാണ്. “നേതാവ് അഴിമതിക്കാരനാണ്” എന്ന് തെളിവില്ലാതെ നേരിട്ട് പറയുന്നതിനു പകരം, “ നേതാവിന്റെ സാമ്പത്തിക ഇടപാടുകളെക്കുറിച്ച് ദുരൂഹത”, “ഇതിനു പിന്നിൽ ആരാണ്?”, “എന്തുകൊണ്ടാണ് അദ്ദേഹം ഇതിന് മറുപടി പറയാത്തത്?”, “പാർട്ടിക്കുള്ളിൽ തന്നെ അതൃപ്തി”, “വിശ്വസനീയമായ കേന്ദ്രങ്ങളിൽ നിന്ന് ലഭിക്കുന്ന വിവരം” തുടങ്ങിയ സംശയസൃഷ്ടിക്കുന്ന ഭാഷയാണ് ഉപയോഗിക്കുന്നത്. നിയമപരമായോ വസ്തുതാപരമായോ ഒരു കൃത്യമായ ആരോപണം തെളിയിക്കേണ്ട ആവശ്യം ഇതിലൂടെ ഒഴിവാക്കുന്നു. പക്ഷേ വായനക്കാരന്റെ മനസ്സിൽ ആവശ്യമായ സംശയം സ്ഥാപിക്കപ്പെടുന്നു. തെളിയിക്കാനാകാത്ത ആരോപണത്തെ സംശയമായി അവതരിപ്പിക്കുകയും, സംശയത്തെ ആവർത്തനത്തിലൂടെ സാമൂഹിക സത്യമായി മാറ്റുകയും ചെയ്യുക എന്നതാണ് ഈ രീതിയുടെ കാതൽ.

ഇതിലും പ്രധാനപ്പെട്ടത്, എല്ലാ നേതാക്കളെയും ഒരേസമയം ആക്രമിക്കണമെന്നില്ല എന്നതാണ്. ആദ്യം ഒരു നേതാവിനെ ലക്ഷ്യമിടാം. അദ്ദേഹത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു പ്രത്യേക പ്രതീതി നിർമ്മിക്കാം. പിന്നീട് മറ്റൊരു നേതാവിലേക്ക് മാറാം. മൂന്നാമത്തെ നേതാവിനെ മറ്റൊരു വിഷയവുമായി ബന്ധിപ്പിക്കാം. ഇങ്ങനെ ഓരോ നേതാവിനും വ്യത്യസ്തമായ ഒരു “നെഗറ്റീവ് വ്യക്തിത്വകഥ” നിർമ്മിക്കപ്പെടുന്നു. ഒരാളെ അഴിമതിയുമായി, മറ്റൊരാളെ അഹങ്കാരവുമായി, മറ്റൊരാളെ കഴിവില്ലായ്മയുമായി, മറ്റൊരാളെ വിഭാഗീയതയുമായി, മറ്റൊരാളെ അധികാരദുരുപയോഗവുമായി, മറ്റൊരാളെ ജനങ്ങളിൽനിന്നുള്ള അകൽച്ചയുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന തരത്തിൽ വ്യത്യസ്ത പ്രതീതി പാക്കേജുകൾ നിർമ്മിക്കാം. അവസാനം ഓരോ നേതാവിനെക്കുറിച്ചും വേറിട്ട നെഗറ്റീവ് ധാരണകൾ രൂപപ്പെടുകയും അവയെല്ലാം ചേർന്ന് “സി.പി.എം. നേതൃത്വമൊട്ടാകെ വിശ്വാസ്യത നഷ്ടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു” എന്ന ഒരു വലിയ പൊതുപ്രതീതി സൃഷ്ടിക്കുകയും ചെയ്യാം.

ഇവിടെയാണ് സി.പി.എം. നേരിടുന്ന പ്രശ്നത്തിന്റെ ഗൗരവം മനസ്സിലാക്കേണ്ടത്. ഇത്തരം പ്രചാരണങ്ങളെ ഓരോ നേതാവും സ്വന്തം നിലയിൽ പ്രതിരോധിക്കാൻ ശ്രമിച്ചാൽ മതിയാകില്ല. ഒരു നേതാവിനെക്കുറിച്ചുള്ള വ്യാജപ്രചാരണത്തിന് ആ നേതാവ് മറുപടി നൽകുന്നു; മറ്റൊരു നേതാവിനെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രചാരണത്തിന് മറ്റൊരാൾ മറുപടി നൽകുന്നു; ചില ആരോപണങ്ങൾക്ക് ആരും മറുപടി നൽകുന്നില്ല. ഇതോടെ സാമൂഹ്യമാധ്യമത്തിലെ വിവരയുദ്ധം സംഘടിതമായ ആക്രമണവും ചിതറിക്കിടക്കുന്ന പ്രതിരോധവും എന്ന അസമമായ അവസ്ഥയിലേക്ക് മാറുന്നു. ആക്രമണത്തിന് തുടർച്ചയുണ്ട്; പ്രതിരോധത്തിന് തുടർച്ചയില്ല. ആക്രമണത്തിന് ഏകോപനമുണ്ട്; പ്രതിരോധം പലപ്പോഴും വ്യക്തിപരമാണ്. ആക്രമണം ദിവസേന പുതിയ ഉള്ളടക്കം സൃഷ്ടിക്കുന്നു; പ്രതിരോധം പഴയ ആരോപണങ്ങൾ വന്നശേഷം പ്രതികരിക്കുന്നു.

ഇതാണ് സി.പി.എം.യുടെ ഇന്നത്തെ പ്രധാന ദൗർബല്യങ്ങളിൽ ഒന്നായി കാണേണ്ടത്. ഒരു രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടി തിരഞ്ഞെടുപ്പ് സമയത്ത് മാത്രം സാമൂഹ്യമാധ്യമത്തെ ഗൗരവമായി കാണുകയും, തെരഞ്ഞെടുപ്പ് കഴിഞ്ഞാൽ വീണ്ടും പഴയ ആശയവിനിമയ രീതികളിലേക്ക് മടങ്ങുകയും ചെയ്താൽ, ജനങ്ങളുടെ രാഷ്ട്രീയ ധാരണ രൂപപ്പെടുന്ന ദൈനംദിന വിവരപ്രവാഹം മറ്റുള്ളവർ കൈയടക്കും. സാമൂഹ്യമാധ്യമത്തിൽ പ്രതികരിക്കുന്നവൻ എപ്പോഴും പ്രതിരോധത്തിലായിരിക്കും; അജണ്ട നിശ്ചയിക്കുന്നവനാണ് രാഷ്ട്രീയ ആശയവിനിമയത്തിൽ മുൻതൂക്കം നേടുന്നത്.

അതുകൊണ്ട് സി.പി.എം. ആദ്യം അംഗീകരിക്കേണ്ട യാഥാർഥ്യം ഇതാണ്: ഇത് വെറും “ഫേസ്ബുക്കിലെ കുറച്ച് കള്ളപ്പേജുകളുടെ പ്രശ്നം” അല്ല. ജനങ്ങളുടെ മനസ്സിൽ നേതാക്കളെയും പാർട്ടിയെയും കുറിച്ചുള്ള ധാരണ രൂപപ്പെടുന്ന ഒരു പ്രധാന രാഷ്ട്രീയ പോരാട്ടമേഖലയാണിത്. അതിനെ നേരിടാൻ പാർട്ടിക്ക് സ്ഥിരമായ സാമൂഹ്യമാധ്യമ പ്രതിരോധ-ആശയവിനിമയ സംവിധാനം ആവശ്യമാണ്. ഓരോ ജില്ലയിലും അല്ലെങ്കിൽ ഓരോ സംഘടനാ ഘടകത്തിലും കുറഞ്ഞത് ചില പരിശീലനം ലഭിച്ച പ്രവർത്തകർക്ക് സാമൂഹ്യമാധ്യമ നിരീക്ഷണം, വസ്തുതാപരിശോധന, ഉള്ളടക്ക നിർമ്മാണം, ദൃശ്യവൽക്കരണം, വീഡിയോ നിർമ്മാണം, സന്ദേശ ഏകോപനം തുടങ്ങിയ മേഖലകളിൽ ഉത്തരവാദിത്വം നൽകേണ്ടിവരും.

ഇത്തരമൊരു സംവിധാനത്തിന്റെ ആദ്യ ഉത്തരവാദിത്വം നിരീക്ഷണം ആയിരിക്കണം. ദിവസേന പ്രധാനപ്പെട്ട നേതാക്കളെക്കുറിച്ച് എന്തൊക്കെയാണ് പ്രചരിക്കുന്നത് എന്ന് കണ്ടെത്തണം. ഏത് ആരോപണമാണ് ആദ്യമായി പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടത്? പിന്നീട് ആരൊക്കെയാണ് അത് പങ്കുവച്ചത്? അതേ സന്ദേശം എത്ര വ്യത്യസ്ത രൂപങ്ങളിൽ വന്നിട്ടുണ്ട്? ഏത് അക്കൗണ്ടുകളാണ് നിരന്തരം അതേ വിഷയങ്ങൾ ഉയർത്തുന്നത്? ആരോപണം ഒരു യഥാർഥ സംഭവത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ളതാണോ, പഴയ സംഭവത്തെ പുതിയ സാഹചര്യത്തിൽ അവതരിപ്പിച്ചതാണോ, ഭാഗിക സത്യമാണോ, പൂർണ്ണമായും കെട്ടിച്ചമച്ചതാണോ? ഈ വിവരങ്ങൾ രേഖപ്പെടുത്താതെ ഫലപ്രദമായ പ്രതിരോധം സാധ്യമല്ല.

രണ്ടാമത്തെ ഉത്തരവാദിത്വം വസ്തുതാപരിശോധന ആയിരിക്കണം. ഒരു ആരോപണം കണ്ട ഉടൻ പാർട്ടി അനുകൂലികൾ വികാരപരമായി പ്രതികരിക്കുന്നതിനു പകരം ആദ്യം അത് പരിശോധിക്കണം. യഥാർഥ രേഖകൾ കണ്ടെത്തണം. ആവശ്യമെങ്കിൽ ബന്ധപ്പെട്ട നേതാവിൽനിന്നോ സംഘടനയിൽനിന്നോ വിശദീകരണം തേടണം. ശരിയായ ആരോപണമാണെങ്കിൽ അത് മറച്ചുവയ്ക്കാൻ ശ്രമിക്കരുത്. തെറ്റാണെങ്കിൽ തെളിവോടെ നിഷേധിക്കണം. ഭാഗികമായി ശരിയാണെങ്കിൽ ശരിയായ ഭാഗവും തെറ്റായ ഭാഗവും വേർതിരിച്ച് വ്യക്തമാക്കണം. സ്വന്തം പക്ഷത്തിന്റെ തെറ്റുകളും സമ്മതിക്കാൻ കഴിയുന്ന ഒരു വിവരസംവിധാനത്തിനാണ് ദീർഘകാല വിശ്വാസ്യത നേടാൻ കഴിയുക.

മൂന്നാമത്തെ ഉത്തരവാദിത്വം വേഗത്തിലുള്ള പ്രതികരണം ആണ്. സാമൂഹ്യമാധ്യമത്തിലെ ആദ്യ മണിക്കൂറുകൾ പലപ്പോഴും നിർണായകമാണ്. ഒരു തെറ്റായ വിവരം ഇതിനകം വ്യാപകമായി പ്രചരിച്ചശേഷം ഒരാഴ്ച കഴിഞ്ഞ് വിശദീകരണം നൽകുന്നത് പലപ്പോഴും പര്യാപ്തമാകില്ല. അതിനാൽ ചെറിയൊരു ആരോപണത്തിന് പോലും വലിയ ഔദ്യോഗിക പ്രതികരണം ആവശ്യമില്ലെങ്കിലും, പാർട്ടിയുടെ ആഭ്യന്തര സംവിധാനത്തിന് അത് ഉടൻ തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയണം. ആവശ്യമായപ്പോൾ “വസ്തുത പരിശോധിക്കുന്നു” എന്ന പ്രാഥമിക അറിയിപ്പും പിന്നീട് തെളിവോടെയുള്ള വിശദീകരണവും നൽകാം.

നാലാമത്തെ ഉത്തരവാദിത്വം ബദൽ പ്രതീതി നിർമ്മാണം തന്നെയാണ്. വ്യാജപ്രതീതി നിഷേധിക്കുന്നതിൽ മാത്രം പാർട്ടി ഒതുങ്ങിയാൽ അത് എപ്പോഴും എതിരാളിയുടെ അജണ്ടയ്ക്കു പിന്നാലെ ഓടുന്ന അവസ്ഥയായിരിക്കും. അതിനുപകരം ഓരോ നേതാവിന്റെയും യഥാർഥ രാഷ്ട്രീയ പ്രവർത്തനം, ഇടപെടലുകൾ, നയപരമായ നിലപാടുകൾ, നിയമസഭാ പ്രവർത്തനം, ജനങ്ങളുമായുള്ള ബന്ധം, സംഘടനാ പ്രവർത്തനം, പൊതുജീവിതത്തിലെ സംഭാവനകൾ എന്നിവയെക്കുറിച്ച് തുടർച്ചയായി ഉള്ളടക്കം സൃഷ്ടിക്കണം. വ്യാജപ്രതീതിയെ പൊളിക്കുന്നതിനേക്കാൾ ശക്തമായ മാർഗം യഥാർഥ പ്രതീതി നിരന്തരം നിർമ്മിക്കുക എന്നതാണ്.

ഇവിടെ ഒരു നിർണായക മാറ്റം ആവശ്യമാണ്. സി.പി.എം.യുടെ സാമൂഹ്യമാധ്യമ പ്രവർത്തനം “പാർട്ടി എന്ത് പറഞ്ഞു?” എന്നതിൽ നിന്ന് “ജനങ്ങൾ എന്താണ് കാണേണ്ടത്, അറിയേണ്ടത്, പരിശോധിക്കേണ്ടത്?” എന്ന ചോദ്യത്തിലേക്ക് മാറണം. പാർട്ടി പ്രസ്താവനകൾ മാത്രം സാമൂഹ്യമാധ്യമത്തിൽ പോസ്റ്റ് ചെയ്യുന്നത് പോരാ. ഒരു നേതാവ് ഒരു പ്രദേശത്ത് പോയി ജനങ്ങളെ കണ്ടാൽ അതിന്റെ മനുഷ്യകഥ പറയണം. ഒരു നയത്തിന്റെ ഫലം വിശദീകരിക്കണം. ഒരു കണക്കിന്റെ അർത്ഥം ലളിതമായി അവതരിപ്പിക്കണം. ഒരു ആരോപണത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലം ഒരു ചെറിയ വീഡിയോയിലൂടെ വ്യക്തമാക്കണം. ഒരു രേഖയിൽനിന്നുള്ള നിർണായക ഭാഗം ജനങ്ങൾക്ക് നേരിട്ട് കാണിക്കണം. രാഷ്ട്രീയ ആശയം മനുഷ്യരുടെ അനുഭവങ്ങളുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുമ്പോഴാണ് സാമൂഹ്യമാധ്യമ ഉള്ളടക്കം ജീവൻ നേടുന്നത്.

അതോടൊപ്പം പാർട്ടി പ്രവർത്തകർ ഒരു കാര്യവും മനസ്സിലാക്കണം: എതിർപക്ഷത്തിന്റെ വ്യാജപോസ്റ്റ് പങ്കുവെച്ച് അതിനെ വിമർശിക്കുന്നത് പോലും അതിന്റെ വ്യാപനം വർധിപ്പിക്കാം. അതിനാൽ പ്രതികരണത്തിൽ ആവശ്യമായപ്പോൾ ആരോപണത്തിന്റെ തലക്കെട്ട് ആവർത്തിക്കുന്നതിനുപകരം അതിന്റെ യാഥാർഥ്യം നേരിട്ട് അവതരിപ്പിക്കുന്ന രീതിയാണ് കൂടുതൽ ഫലപ്രദം. “ഈ ആരോപണം എന്തുകൊണ്ട് തെറ്റാണ്?” എന്നതിനു പകരം “സംഭവത്തിന്റെ യഥാർഥ വസ്തുത ഇതാണ്” എന്ന രീതിയിലുള്ള ആശയവിനിമയം കൂടുതൽ ശക്തമായേക്കാം.

ഇതിന് പുറമേ ഒരു “ഡിജിറ്റൽ അടിയന്തര പ്രതികരണ സംവിധാനം” തന്നെ പാർട്ടിക്ക് രൂപപ്പെടുത്താം. ഒരു പ്രധാന നേതാവിനെക്കുറിച്ച് വലിയ തോതിൽ തെറ്റായ പ്രചാരണം ആരംഭിച്ചാൽ, മണിക്കൂറുകൾക്കുള്ളിൽ വസ്തുതാപരിശോധന, നിയമപരമായ പരിശോധന ആവശ്യമുണ്ടോ എന്ന വിലയിരുത്തൽ, നേതാവിന്റെ വിശദീകരണം, ഔദ്യോഗിക കുറിപ്പ്, വിവരചിത്രം, ഹ്രസ്വ വീഡിയോ, പ്രവർത്തകർക്ക് പങ്കുവയ്ക്കാവുന്ന ചുരുക്കസന്ദേശം എന്നിവ തയ്യാറാക്കുന്ന സംവിധാനം വേണം. ഇതുവഴി ആയിരക്കണക്കിന് പ്രവർത്തകർ ഓരോരുത്തരും വ്യത്യസ്തമായി പ്രതികരിക്കുന്നതിനു പകരം ഒരേ വസ്തുതയെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ള ഏകോപിതമായ മറുപടി നൽകാൻ കഴിയും.

എന്നാൽ ഇതിന്റെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട ഘടകം സാങ്കേതികവിദ്യയല്ല; വിശ്വാസ്യതയാണ്. പാർട്ടി സോഷ്യൽ മീഡിയയെ വെറും പ്രതിപക്ഷവിരുദ്ധ പ്രചാരണത്തിനുള്ള ഉപകരണമാക്കി മാറ്റിയാൽ അതിന്റെ വിശ്വാസ്യത വേഗത്തിൽ നഷ്ടപ്പെടും. എല്ലാ വിമർശനങ്ങളെയും “വ്യാജപ്രചാരണം” എന്ന് വിളിക്കുന്നതും അപകടകരമാണ്. യഥാർഥ വിമർശനവും വ്യാജപ്രചാരണവും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയുന്ന രാഷ്ട്രീയ പക്വത വേണം. തെറ്റായ ആരോപണം ശക്തമായി നേരിടണം; ശരിയായ വിമർശനത്തെ കേൾക്കണം; സ്വന്തം ഭാഗത്ത് തെറ്റുണ്ടെങ്കിൽ തിരുത്തണം. ഇതാണ് ദീർഘകാല പ്രതിരോധത്തിന്റെ ഏറ്റവും ശക്തമായ ആയുധം.

അതുകൊണ്ട് ഇന്ന് സി.പി.എം. നേരിടുന്ന പ്രശ്നം “ഫേസ്ബുക്കിൽ ചിലർ നുണ എഴുതുന്നു” എന്ന ലളിതമായ പ്രശ്നമായി കാണരുത്. രാഷ്ട്രീയ യാഥാർഥ്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ജനങ്ങളുടെ ധാരണ നിർമ്മിക്കുന്ന മേഖലയിൽ ഒരു സംഘടിത മുന്നേറ്റവും മറുവശത്ത് ചിതറിക്കിടക്കുന്ന പ്രതിരോധവും എന്നതാണ് കൂടുതൽ ഗൗരവമുള്ള ചിത്രം. തിരഞ്ഞെടുപ്പ് അടുത്തപ്പോൾ മാത്രം സോഷ്യൽ മീഡിയയിൽ സജീവമാകുന്ന ഒരു സമീപനം ഇതിനെ നേരിടാൻ മതിയാകില്ല. ദിവസേന നിരീക്ഷണം, ദിവസേന വസ്തുതാപരിശോധന, ദിവസേന ഉള്ളടക്ക നിർമ്മാണം, ദിവസേന ബദൽ രാഷ്ട്രീയവിവരണം, നേതാക്കളെക്കുറിച്ചുള്ള യാഥാർഥ്യാധിഷ്ഠിത പ്രതീതി നിർമ്മാണം—ഇവയെല്ലാം ചേർന്ന ഒരു സ്ഥിരമായ രാഷ്ട്രീയ ആശയവിനിമയ സംവിധാനമാണ് ആവശ്യമായത്.

വ്യാജപ്രതീതി നിർമ്മിക്കുന്നവർ ദിവസേന പ്രവർത്തിക്കുമ്പോൾ, അതിനെ നേരിടുന്നവർ ആവശ്യമായപ്പോൾ മാത്രം പ്രതികരിച്ചാൽ വിജയം ആരുടെ ഭാഗത്തായിരിക്കും എന്നത് വ്യക്തമാണ്. അതുകൊണ്ട് സി.പി.എം.യുടെ മുന്നിലുള്ള ചോദ്യം സോഷ്യൽ മീഡിയയിൽ സാന്നിധ്യമുണ്ടോ എന്നതല്ല; ജനങ്ങളുടെ രാഷ്ട്രീയ ധാരണ രൂപപ്പെടുന്ന ഈ പുതിയ പോരാട്ടമേഖലയിൽ പാർട്ടി സംഘടിതമായി സജീവമാണോ എന്നതാണ്. ഇന്നത്തെ സാഹചര്യത്തിൽ ഈ ചോദ്യത്തിന് തൃപ്തികരമായ ഉത്തരം നൽകാൻ കഴിയാത്ത അവസ്ഥയാണെങ്കിൽ, അത് അടിയന്തരമായി തിരുത്തേണ്ട ഒരു സംഘടനാപരമായ ദൗർബല്യമായി തന്നെ കാണണം.

കാരണം രാഷ്ട്രീയത്തിൽ യാഥാർഥ്യം മാത്രം മതിയാകുന്ന കാലം കഴിഞ്ഞു. യാഥാർഥ്യം ജനങ്ങളിലേക്ക് എത്തിക്കുന്ന ആശയവിനിമയശേഷിയും, യാഥാർഥ്യത്തെ മറച്ചുവെച്ച് നിർമ്മിക്കുന്ന വ്യാജപ്രതീതിയെ തിരിച്ചറിയിച്ച് പൊളിച്ചടുക്കാനുള്ള സംഘടനാപരമായ ശേഷിയും രാഷ്ട്രീയ ശക്തിയുടെ അവിഭാജ്യ ഘടകങ്ങളായി മാറിയിരിക്കുന്നു. സി.പി.എം. ഈ മാറ്റം തിരിച്ചറിയുന്നതിൽ വൈകുകയാണെങ്കിൽ, യഥാർഥ രാഷ്ട്രീയ പ്രവർത്തനവും അതിനെക്കുറിച്ച് ജനങ്ങളിൽ രൂപപ്പെടുന്ന ധാരണയും തമ്മിലുള്ള അന്തരം കൂടുതൽ വലുതാകാൻ സാധ്യതയുണ്ട്. ആ അന്തരം തന്നെയാണ് വ്യാജപ്രതീതി നിർമ്മാണത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ വിജയം.

ഇന്നത്തെ രാഷ്ട്രീയ പോരാട്ടത്തിൽ സാമൂഹ്യമാധ്യമങ്ങൾ വെറും ആശയവിനിമയത്തിനുള്ള ഉപകരണങ്ങളല്ല; ജനങ്ങളുടെ രാഷ്ട്രീയ യാഥാർഥ്യബോധത്തെ സ്വാധീനിക്കുന്ന പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു പോരാട്ടമേഖലയായി അവ മാറിയിരിക്കുന്നു. ഇവിടെ ഒരു രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടിയുടെ യഥാർഥ പ്രവർത്തനങ്ങളും നയങ്ങളും നേട്ടങ്ങളും പരാജയങ്ങളും മാത്രമല്ല ജനങ്ങളുടെ രാഷ്ട്രീയ വിലയിരുത്തലിനെ നിർണയിക്കുന്നത്. മറിച്ച്, ജനങ്ങൾ ആ പാർട്ടിയെക്കുറിച്ച് എന്താണ് കാണുന്നത്, കേൾക്കുന്നത്, ഓർക്കുന്നത്, മറ്റുള്ളവരിൽ നിന്ന് ആവർത്തിച്ച് കേൾക്കുന്നത് എന്നതും അത്രതന്നെ പ്രധാനമാണ്. ഈ സാഹചര്യത്തിലാണ് “വ്യാജപ്രതീതി നിർമ്മാണം” ഒരു രാഷ്ട്രീയ ആയുധമായി മാറുന്നത്. യാഥാർഥ്യത്തെ നേരിട്ട് മാറ്റാൻ കഴിയാത്തപ്പോൾ, യാഥാർഥ്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ജനങ്ങളുടെ ധാരണ മാറ്റുക എന്നതാണ് അതിന്റെ അടിസ്ഥാന തന്ത്രം. ഒരു പാർട്ടി ജനങ്ങളിൽ നിന്ന് അകന്നുപോയി എന്ന പ്രതീതി സൃഷ്ടിക്കുക, ഒരു നേതാവിനെ അഴിമതിയുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന സംശയം നിരന്തരം ആവർത്തിക്കുക, സർക്കാർ പരാജയമാണെന്ന പൊതുബോധം സൃഷ്ടിക്കുക, എതിർപക്ഷത്തിനുള്ളിൽ വലിയ പ്രതിസന്ധിയുണ്ടെന്ന തോന്നൽ ഉണ്ടാക്കുക, “എല്ലാവരും ഇതുതന്നെയാണ് പറയുന്നത്” എന്ന സാമൂഹിക സമ്മതിയുടെ കൃത്രിമ ചിത്രം സൃഷ്ടിക്കുക തുടങ്ങിയവ അതിന്റെ വിവിധ രൂപങ്ങളാണ്.

ഇത്തരം പ്രചാരണങ്ങളെ നേരിടാനുള്ള ആദ്യത്തെ നിയമം ഓരോ പോസ്റ്റിനും ഉടൻ പ്രതികരിക്കരുത് എന്നതാണ്. ഒരു വ്യാജപോസ്റ്റ് കണ്ട ഉടൻ അതിനെ സ്വന്തം പേജുകളിലും ഗ്രൂപ്പുകളിലും പങ്കുവെച്ച് “ഇത് വ്യാജമാണ്” എന്ന് പറയുന്നത് ചിലപ്പോൾ ആ പോസ്റ്റിന് കൂടുതൽ പ്രചാരം നൽകുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. അതിനാൽ ആദ്യം അതിന്റെ വ്യാപ്തിയും രാഷ്ട്രീയ പ്രാധാന്യവും പരിശോധിക്കണം. അത് ഏതാനും ആളുകൾ മാത്രം കണ്ട ഒരു സാധാരണ പോസ്റ്റാണോ? അതോ പല പേജുകളും ഒരേ ഉള്ളടക്കം വ്യത്യസ്ത രൂപങ്ങളിൽ പ്രചരിപ്പിക്കുന്നുണ്ടോ? സ്വാധീനമുള്ള വ്യക്തികൾ അത് പങ്കുവച്ചിട്ടുണ്ടോ? സാധാരണ ജനങ്ങൾ അതിനെ അടിസ്ഥാനമാക്കി രാഷ്ട്രീയ നിഗമനങ്ങൾ രൂപപ്പെടുത്തുന്നുണ്ടോ? ഈ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് ഉത്തരം കണ്ടെത്തിയശേഷം മാത്രമേ പ്രതികരണത്തിന്റെ തോത് തീരുമാനിക്കാവൂ. ചെറിയതും സ്വാധീനമില്ലാത്തതുമായ വ്യാജപ്രചാരണത്തെ അവഗണിക്കാം; എന്നാൽ അതിവേഗം വ്യാപിക്കുകയും പൊതുബോധത്തെ സ്വാധീനിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന പ്രചാരണത്തെ തെളിവുകളോടെ ഉടൻ നേരിടണം.

രണ്ടാമത്തെ ഘട്ടം വ്യാജ അവകാശവാദത്തെ കൃത്യമായി വേർതിരിച്ചെടുക്കുക എന്നതാണ്. ഒരു പോസ്റ്റിൽ പല ആരോപണങ്ങളും കലർന്നിരിക്കാം. ഉദാഹരണത്തിന് ഒരു ചിത്രത്തോടൊപ്പം “ഇതാ നേതാവിന്റെ മറ്റൊരു അഴിമതി” എന്ന് എഴുതിയിരിക്കാം. എന്നാൽ ചിത്രത്തിന്റെ ഉറവിടം, തീയതി, സ്ഥലം, സംഭവത്തിന്റെ യഥാർഥ സ്വഭാവം എന്നിവ പരിശോധിക്കുമ്പോൾ മറ്റൊരു വസ്തുതയായിരിക്കാം പുറത്തുവരുന്നത്. അതിനാൽ മുഴുവൻ പോസ്റ്റിനെയും ഒരൊറ്റ “വ്യാജം” എന്ന മുദ്രകുത്തുന്നതിനുപകരം അതിലുള്ള ഓരോ പ്രധാന അവകാശവാദവും വേർതിരിച്ച് പരിശോധിക്കണം. “എന്താണ് ആരോപിക്കുന്നത്?”, “അതിന് തെളിവ് എന്താണ്?”, “തെളിവിന്റെ ഉറവിടം വിശ്വസനീയമാണോ?”, “മറ്റേതെങ്കിലും രേഖകൾ ഇതിനെ സ്ഥിരീകരിക്കുന്നുണ്ടോ?”, “പ്രധാനപ്പെട്ട വിവരങ്ങൾ മനഃപൂർവം ഒഴിവാക്കിയിട്ടുണ്ടോ?” എന്നിങ്ങനെ പരിശോധിക്കുന്ന ഒരു ചെറിയ വസ്തുതാപരിശോധനാ ശീലം സാമൂഹ്യമാധ്യമ പ്രവർത്തകർക്ക് വികസിപ്പിക്കേണ്ടതാണ്.

മൂന്നാമതായി, തെളിവില്ലാത്ത നിഷേധത്തിന് പകരം തെളിവുള്ള വിശദീകരണം നൽകണം. “ഇത് കള്ളമാണ്”, “ഇവർ നുണ പറയുകയാണ്”, “മാധ്യമങ്ങൾ മുഴുവൻ പക്ഷപാതികളാണ്” തുടങ്ങിയ വാചകങ്ങൾ മാത്രം ജനങ്ങളെ ബോധ്യപ്പെടുത്തണമെന്നില്ല. അതിനു പകരം യഥാർഥ രേഖ, ഔദ്യോഗിക കണക്ക്, പഴയ വാർത്ത, പ്രസംഗത്തിന്റെ പൂർണ്ണരൂപം, നിയമസഭാ രേഖ, സർക്കാർ ഉത്തരവ്, കോടതി രേഖ, സ്ഥിതിവിവരക്കണക്ക് തുടങ്ങിയ പരിശോധിക്കാവുന്ന സ്രോതസ്സുകൾ മുന്നോട്ടുവയ്ക്കണം. കഴിയുമെങ്കിൽ യഥാർഥ രേഖയുടെ പ്രധാന ഭാഗം തന്നെ ചിത്രരൂപത്തിൽ അവതരിപ്പിക്കുകയും അതിനൊപ്പം ലളിതമായ വിശദീകരണം നൽകുകയും വേണം. അങ്ങനെ ചെയ്യുമ്പോൾ “ഞങ്ങളുടെ വാക്ക് വിശ്വസിക്കൂ” എന്ന സമീപനത്തിന് പകരം “നിങ്ങൾ തന്നെ പരിശോധിക്കൂ” എന്ന വിശ്വാസ്യതയുള്ള സമീപനമായി അത് മാറുന്നു.

ഇവിടെ ഒരു പ്രധാന തന്ത്രം വ്യാജവാർത്തയെ ആവർത്തിച്ച് തലക്കെട്ടാക്കാതെ യാഥാർഥ്യത്തെ തലക്കെട്ടാക്കുക എന്നതാണ്. ഉദാഹരണത്തിന് “നേതാവ് അഴിമതി നടത്തിയിട്ടില്ല” എന്ന തലക്കെട്ടിനേക്കാൾ “അഴിമതി ആരോപണത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഔദ്യോഗിക രേഖ എന്താണ് പറയുന്നത്?” എന്ന തലക്കെട്ടാണ് കൂടുതൽ ഫലപ്രദം. കാരണം നിഷേധിക്കുന്നതിനിടയിലും നാം എതിർപക്ഷത്തിന്റെ വാക്കുകളെയാണ് ജനങ്ങളുടെ ശ്രദ്ധയിൽ വീണ്ടും കൊണ്ടുവരുന്നത്. അതിനു പകരം യഥാർഥ വസ്തുതയെ കേന്ദ്രീകരിച്ചുള്ള ഒരു പുതിയ വിവരചട്ടക്കൂട് സൃഷ്ടിക്കണം. അതായത്, വ്യാജപ്രചാരണത്തിന്റെ ഭാഷയിൽ സംസാരിക്കുന്നതിനു പകരം സ്വന്തം ഭാഷയിൽ യാഥാർഥ്യത്തെ അവതരിപ്പിക്കുക.

നാലാമതായി, വ്യാജപ്രതീതിയുടെ ആവർത്തനശക്തിയെ മനസ്സിലാക്കണം. ഒരേ നുണ ഒരിക്കൽ മാത്രം കണ്ടാൽ പലരും സംശയിക്കാം. എന്നാൽ അതേ ആശയം വിവിധ പേജുകളിൽ നിന്നും വ്യക്തികളിൽ നിന്നും വീഡിയോകളിൽ നിന്നും ചിത്രങ്ങളിൽ നിന്നും തുടർച്ചയായി കാണുമ്പോൾ അത് പരിചിതമാകുന്നു. പരിചിതത്വം പലപ്പോഴും സത്യത്തിന്റെ ഒരു മാനസിക സൂചനയായി പ്രവർത്തിക്കുന്നു. അതിനാൽ ഒരു വ്യാജപ്രചാരണത്തെ ഒരിക്കൽ നിഷേധിച്ചാൽ മതിയാകില്ല. അതിന് പകരമുള്ള യഥാർഥ വിവരവും പല രൂപങ്ങളിൽ ആവർത്തിക്കേണ്ടിവരും. ഒരേ വസ്തുതയെ കുറിച്ചുള്ള ചെറുവീഡിയോ, വിവരചിത്രം, ചോദ്യോത്തരരൂപം, വിശദീകരണ കുറിപ്പ്, പ്രാദേശിക ഉദാഹരണം, രേഖയുടെ ഭാഗം എന്നിവയായി അവതരിപ്പിക്കാം. നുണയുടെ ആവർത്തനത്തിന് എതിരായി സത്യത്തിന്റെ സ്ഥിരമായ സാന്നിധ്യം സൃഷ്ടിക്കുകയാണ് ഇവിടെ ലക്ഷ്യം.

അഞ്ചാമതായി, “സാമൂഹിക സമ്മതി”യുടെ കൃത്രിമ നിർമ്മാണം തിരിച്ചറിയണം. “കേരളം മുഴുവൻ പറയുന്നു”, “ജനങ്ങൾ ഒന്നടങ്കം എതിർക്കുന്നു”, “എല്ലാവർക്കും അറിയാം”, “ഇപ്പോൾ ജനങ്ങൾ തീരുമാനിച്ചു കഴിഞ്ഞു” തുടങ്ങിയ വാചകങ്ങൾക്ക് സാധാരണയായി ശാസ്ത്രീയമായ അർത്ഥമില്ല. അവ ജനങ്ങളുടെ മനസ്സിൽ ഒരു കൂട്ടബോധത്തിന്റെ പ്രതീതി സൃഷ്ടിക്കുന്ന ഭാഷയാണ്. നൂറ് അക്കൗണ്ടുകൾ ഒരേ ഉള്ളടക്കം പങ്കുവച്ചാലും അത് നൂറ് സ്വതന്ത്ര അഭിപ്രായങ്ങളാണെന്ന് നിർബന്ധമില്ല. ഒരേ ഉറവിടത്തിൽ നിന്നുള്ള ഉള്ളടക്കം പല അക്കൗണ്ടുകൾ പുനർപ്രചരിപ്പിച്ചിരിക്കാം. അതിനാൽ സാമൂഹ്യമാധ്യമത്തിലെ ദൃശ്യമായ ശബ്ദത്തെ യഥാർഥ ജനാഭിപ്രായവുമായി തുലനം ചെയ്യരുത്. എത്ര പേർ പറയുന്നു എന്നതിനു പുറമേ ആരാണ് പറയുന്നത്, തെളിവ് എന്താണ്, അത് എങ്ങനെ വ്യാപിച്ചു എന്നതും പരിശോധിക്കണം.

ആറാമതായി, സാമൂഹ്യമാധ്യമങ്ങളിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്നവർക്ക് ഒരു ചെറിയ വസ്തുതാപരിശോധനാ സംഘമോ ശൃംഖലയോ രൂപീകരിക്കുന്നത് വളരെ പ്രയോജനകരമാണ്. ഓരോ പ്രാദേശിക ഘടകത്തിനും വലിയ സാങ്കേതിക സംവിധാനങ്ങൾ ആവശ്യമില്ല. രണ്ടോ മൂന്നോ പേർക്ക് പോലും പ്രധാനപ്പെട്ട പ്രചാരണങ്ങൾ നിരീക്ഷിക്കുകയും സംശയകരമായ അവകാശവാദങ്ങൾ ശേഖരിക്കുകയും അവയുടെ ഉറവിടം കണ്ടെത്തുകയും ഔദ്യോഗിക രേഖകൾ പരിശോധിക്കുകയും ചെയ്യാം. ഒരു ആരോപണം ശരിയാണെങ്കിൽ അത് മറച്ചുവയ്ക്കാതെ സമ്മതിക്കണം; തെറ്റാണെങ്കിൽ തെളിവോടെ തിരുത്തണം; ഭാഗികമായി ശരിയാണെങ്കിൽ ശരിയായ ഭാഗവും തെറ്റായ ഭാഗവും വേർതിരിക്കണം. ഇതാണ് വിശ്വാസ്യതയുടെ അടിത്തറ. സ്വന്തം പക്ഷത്തിന് അനുകൂലമായ വസ്തുത മാത്രം സ്വീകരിക്കുകയും പ്രതികൂലമായ വസ്തുത നിരസിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന രീതിയിലേക്ക് ഈ സംവിധാനം ഒരിക്കലും മാറരുത്.

ഏഴാമതായി, രാഷ്ട്രീയ സാമൂഹ്യമാധ്യമ പ്രവർത്തനത്തിൽ വേഗതയും കൃത്യതയും തമ്മിലുള്ള സന്തുലനം അത്യന്താപേക്ഷിതമാണ്. വ്യാജവാർത്ത വളരെ വേഗത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുമ്പോൾ വസ്തുതാപരിശോധന പൂർത്തിയാക്കാൻ കൂടുതൽ സമയം എടുത്തേക്കാം. എന്നാൽ പരിശോധിക്കാതെ ഉടൻ പ്രതികരിച്ചാൽ തെറ്റായ വിവരത്തെ മറ്റൊരു തെറ്റായ വിവരത്തോടെ നേരിടുന്ന അവസ്ഥ ഉണ്ടാകും. അതിനാൽ രണ്ട് തലത്തിലുള്ള പ്രതികരണ സംവിധാനം വേണം. പ്രാഥമികമായി “ഈ അവകാശവാദം പരിശോധിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്; നിലവിൽ ലഭ്യമായ രേഖകൾ ഇതിനെ സ്ഥിരീകരിക്കുന്നില്ല” എന്ന സൂക്ഷ്മമായ പ്രതികരണം നൽകാം. പരിശോധന പൂർത്തിയായശേഷം വിശദമായ തെളിവ് പ്രസിദ്ധീകരിക്കാം. ഇതുവഴി വേഗതയും വിശ്വാസ്യതയും ഒരുമിച്ച് നിലനിർത്താം.

എട്ടാമതായി, വ്യാജപ്രതീതിയെ മാത്രം പൊളിച്ചടുക്കുന്ന പ്രതിരോധ രാഷ്ട്രീയം മതിയാകില്ല. എപ്പോഴും എതിർപക്ഷത്തിന്റെ പോസ്റ്റുകളോട് പ്രതികരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നാൽ അവരുടെ അജണ്ടയാണ് നാം പിന്തുടരുന്നത്. അതിനുപകരം സ്വന്തം രാഷ്ട്രീയ അജണ്ട സാമൂഹ്യമാധ്യമങ്ങളിൽ സജീവമായി സ്ഥാപിക്കണം. ജനങ്ങളുടെ ജീവിതവുമായി നേരിട്ട് ബന്ധപ്പെട്ട വിഷയങ്ങൾ, തൊഴിലവസരങ്ങൾ, വിലക്കയറ്റം, പൊതുസേവനങ്ങൾ, വിദ്യാഭ്യാസം, ആരോഗ്യപരിചരണം, കൃഷി, പ്രാദേശിക വികസനം, തൊഴിലാളികളുടെ പ്രശ്നങ്ങൾ, സ്ത്രീകളുടെയും യുവാക്കളുടെയും പ്രശ്നങ്ങൾ തുടങ്ങിയവയെക്കുറിച്ചുള്ള യഥാർഥ വിവരങ്ങളും മനുഷ്യരുടെ അനുഭവങ്ങളും തുടർച്ചയായി മുന്നോട്ടുകൊണ്ടുവരണം. അപ്പോൾ സാമൂഹ്യമാധ്യമ ഇടം മുഴുവൻ എതിർപക്ഷം നിർമ്മിക്കുന്ന വ്യാജപ്രതീതിയുടെ പ്രതികരണവേദിയായി മാറാതെ സ്വന്തം രാഷ്ട്രീയ യാഥാർഥ്യവിവരണത്തിന്റെ വേദിയായി മാറും.

ഒമ്പതാമതായി, പ്രാദേശിക യാഥാർഥ്യത്തിന് വലിയ പ്രാധാന്യം നൽകണം. സംസ്ഥാനതലത്തിലുള്ള വലിയ അവകാശവാദങ്ങൾക്ക് മറുപടിയായി ഒരു നീണ്ട രാഷ്ട്രീയ പ്രസംഗം പലപ്പോഴും ഫലപ്രദമാകില്ല. എന്നാൽ ഒരു പഞ്ചായത്ത്, വാർഡ്, തൊഴിലിടം, വിദ്യാലയം, ആശുപത്രി, കർഷകകുടുംബം, തൊഴിലാളി കുടുംബം എന്നിവയുടെ യഥാർഥ അനുഭവം അവതരിപ്പിക്കുമ്പോൾ രാഷ്ട്രീയ അവകാശവാദം മനുഷ്യരുടെ ദൈനംദിന ജീവിതവുമായി ബന്ധപ്പെടുന്നു. “സർക്കാർ വികസനം നടത്തി” എന്ന പൊതുവാചകത്തിനു പകരം ഒരു പ്രത്യേക പ്രദേശത്ത് എന്ത് മാറ്റം സംഭവിച്ചു, എപ്പോൾ സംഭവിച്ചു, എത്ര പേർക്ക് പ്രയോജനം ലഭിച്ചു, അതിന്റെ രേഖ എന്താണ് തുടങ്ങിയ കാര്യങ്ങൾ അവതരിപ്പിക്കുന്നത് കൂടുതൽ വിശ്വാസ്യത നൽകും.

പത്താമതായി, ചിത്രത്തിനും വീഡിയോകൾക്കും പ്രത്യേക ശ്രദ്ധ വേണം. പഴയ ചിത്രങ്ങൾ പുതിയ സംഭവങ്ങളുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുക, മറ്റൊരു രാജ്യത്തിലോ സംസ്ഥാനത്തിലോ നടന്ന സംഭവത്തെ കേരളത്തിലെ സംഭവമായി അവതരിപ്പിക്കുക, വീഡിയോയുടെ ഒരു ഭാഗം മാത്രം മുറിച്ചെടുത്ത് അർത്ഥം മാറ്റുക, കൃത്രിമമായ തലക്കെട്ടുകൾ ചേർക്കുക, കൃത്രിമ ശബ്ദമോ ചിത്രമോ ഉപയോഗിക്കുക തുടങ്ങിയവ ഇന്ന് എളുപ്പമാണ്. അതിനാൽ “ചിത്രമുണ്ടല്ലോ, അതിനാൽ സത്യം” എന്ന സമീപനം ഉപേക്ഷിക്കണം. ചിത്രം എപ്പോൾ എടുത്തത്, എവിടെ എടുത്തത്, ആദ്യം ആരാണ് പ്രസിദ്ധീകരിച്ചത്, മുഴുവൻ വീഡിയോ എന്താണ് കാണിക്കുന്നത് തുടങ്ങിയ അടിസ്ഥാന ചോദ്യങ്ങൾ പരിശോധിക്കണം.

പതിനൊന്നാമതായി, വ്യാജപ്രചാരണത്തിന് പിന്നിലെ വികാരതന്ത്രം തിരിച്ചറിയണം. എല്ലാ വ്യാജപ്രചാരണങ്ങളും വിവരങ്ങളെ മാത്രം ലക്ഷ്യമിടുന്നില്ല. ചിലത് ഭയം സൃഷ്ടിക്കും; ചിലത് കോപം ഉണർത്തും; ചിലത് അപമാനബോധം സൃഷ്ടിക്കും; ചിലത് അഭിമാനബോധത്തെ ഉത്തേജിപ്പിക്കും. ശക്തമായ വികാരം ഉണർത്തുന്ന ഉള്ളടക്കം ആളുകൾ വേഗത്തിൽ പങ്കുവയ്ക്കാൻ സാധ്യത കൂടുതലാണ്. അതിനാൽ ഒരു പോസ്റ്റ് കണ്ട ഉടൻ പങ്കുവയ്ക്കണമെന്ന തോന്നൽ ഉണ്ടാകുമ്പോൾ “എനിക്ക് ഇത് ഇത്ര ശക്തമായി പങ്കുവയ്ക്കണം എന്ന് തോന്നുന്നത് എന്തുകൊണ്ട്?” എന്ന ചോദ്യം ചോദിക്കുന്ന ശീലം വളർത്തണം. പ്രത്യേകിച്ച് കോപവും ഭയവും ഉണർത്തുന്ന വാർത്തകളിൽ കൂടുതൽ പരിശോധന ആവശ്യമാണ്.

പന്ത്രണ്ടാമതായി, പ്രതികരണങ്ങളുടെ എണ്ണം മാത്രം വിജയത്തിന്റെ മാനദണ്ഡമാക്കരുത്. സാമൂഹ്യമാധ്യമങ്ങളിൽ ഒരു പോസ്റ്റ് വൈറലാകുന്നത് എല്ലായ്പ്പോഴും രാഷ്ട്രീയ വിജയമല്ല. നൂറുകണക്കിന് ആളുകൾ ഒരു പോസ്റ്റിനെ വിമർശിച്ചുകൊണ്ട് പ്രതികരിച്ചാലും അതിന്റെ വ്യാപനം വർധിച്ചേക്കാം. അതിനാൽ “എത്ര പേർ കണ്ടു?” എന്നതിനൊപ്പം “എത്ര പേർ നമ്മുടെ വിശദീകരണം വായിച്ചു?”, “എത്ര പേർ അത് പങ്കുവച്ചു?”, “എത്ര പേർക്ക് തെറ്റിദ്ധാരണ മാറി?”, “പുതിയ ആളുകളിലേക്ക് വിശ്വാസ്യതയുള്ള വിവരം എത്തിച്ചോ?” തുടങ്ങിയ ചോദ്യങ്ങളും പരിഗണിക്കണം. ശ്രദ്ധ നേടുന്നതും വിശ്വാസ്യത നേടുന്നതും രണ്ട് വ്യത്യസ്ത കാര്യങ്ങളാണ്.

അവസാനമായി, വ്യാജപ്രതീതി നിർമ്മാണത്തെ നേരിടുന്നതിന്റെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട ദീർഘകാല ലക്ഷ്യം ജനങ്ങളെ ഒരു പ്രത്യേക രാഷ്ട്രീയ നിഗമനത്തിലേക്ക് തള്ളിവിടുക എന്നതല്ല; അവർക്ക് സ്വയം വിവരങ്ങൾ പരിശോധിച്ച് രാഷ്ട്രീയ നിഗമനത്തിലെത്താനുള്ള കഴിവ് വളർത്തുക എന്നതാണ്. “ഞങ്ങളുടെ പോസ്റ്റ് വിശ്വസിക്കൂ” എന്നതിനു പകരം “ഇവയാണ് രേഖകൾ; നിങ്ങൾ പരിശോധിക്കൂ” എന്ന സംസ്കാരം വളർത്തണം. അത്തരം ഒരു വിവരസംസ്കാരം രൂപപ്പെട്ടാൽ വ്യാജപ്രചാരണത്തിന്റെ സ്വാധീനം ക്രമേണ കുറയും. കാരണം അപ്പോൾ ജനങ്ങൾ ഒരു സന്ദേശം എത്ര തവണ കേട്ടുവെന്നതിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ അതിനെ സത്യമെന്ന് കരുതുകയല്ല, മറിച്ച് അത് എന്തുകൊണ്ട് വിശ്വസിക്കണം എന്നതിന് തെളിവുണ്ടോ എന്നതാണ് ചോദിക്കുക.

അതിനാൽ പ്രായോഗികമായി ഒരു രാഷ്ട്രീയ സാമൂഹ്യമാധ്യമ പ്രവർത്തകന്റെ അടിസ്ഥാന പ്രവർത്തനരീതി ഇങ്ങനെ ചുരുക്കാം: കണ്ടെത്തുക → പ്രാധാന്യം വിലയിരുത്തുക → ഉറവിടം പരിശോധിക്കുക → അവകാശവാദം വേർതിരിക്കുക → തെളിവ് ശേഖരിക്കുക → വ്യാജപ്രതീതിയുടെ തന്ത്രം തിരിച്ചറിയുക → ചുരുക്കവും കൃത്യവുമായ മറുപടി നൽകുക → വിശദമായ തെളിവ് പ്രസിദ്ധീകരിക്കുക → യാഥാർഥ്യത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ള ബദൽ ഉള്ളടക്കം ആവർത്തിച്ച് പ്രചരിപ്പിക്കുക → പ്രതികരണം വിലയിരുത്തുക. ഇതിന്റെ ലക്ഷ്യം ഓരോ നുണയ്ക്കും പിന്നാലെ ഓടുക എന്നതല്ല; മറിച്ച് സത്യവും തെളിവും ജനങ്ങളുടെ രാഷ്ട്രീയബോധവും ചേർന്ന ഒരു ശക്തമായ ബദൽ വിവരപരിസരം നിർമ്മിക്കുക എന്നതാണ്.

ഇത് വിജയകരമായി ചെയ്യാൻ കഴിയുന്ന ഒരു രാഷ്ട്രീയ സംഘടനയ്ക്ക് സാമൂഹ്യമാധ്യമങ്ങളെ വെറും “പ്രചാരണത്തിനുള്ള മറ്റൊരു മാധ്യമം” എന്ന നിലയിൽ കാണേണ്ട ആവശ്യമില്ല. അതിനെ ജനങ്ങളുടെ ധാരണ രൂപപ്പെടുന്ന പുതിയ രാഷ്ട്രീയ പോരാട്ടമേഖലയായി കാണേണ്ടിവരും. അവിടെ സംഘടിതമായ ഇടപെടൽ, വേഗത്തിലുള്ള വസ്തുതാപരിശോധന, പ്രാദേശിക ഉള്ളടക്ക നിർമ്മാണം, ദൃശ്യവൽക്കരണം, സ്ഥിരമായ സന്ദേശ ഏകോപനം, പരിശീലനം ലഭിച്ച പ്രവർത്തകർ, വിശ്വാസ്യതയുള്ള വിവരശേഖരണം എന്നിവയെല്ലാം ചേർന്ന ഒരു ദീർഘകാല സംവിധാനമാണ് ആവശ്യമായത്. അപ്പോഴാണ് കൃത്രിമമായി നിർമ്മിക്കുന്ന “പ്രതീതി”യെ വെറും നിഷേധിക്കുന്നതിൽ നിന്ന് അതിനേക്കാൾ ശക്തമായ ഒരു യാഥാർഥ്യബോധം നിർമ്മിക്കുന്ന രാഷ്ട്രീയ പ്രവർത്തനത്തിലേക്ക് കടക്കാൻ കഴിയുക.

താഴെ കൊടുക്കുന്നത് നിർദേശങ്ങളെ പാർട്ടിക്ക് നേരിട്ട് നടപ്പാക്കാവുന്ന പ്രവർത്തനപദ്ധതിയായി മാറ്റിയ രൂപമാണ്.

പ്രധാനപ്പെട്ട സി.പി.എം. നേതാക്കളെ വ്യക്തിപരമായി ലക്ഷ്യമിട്ട് ദിവസേന സംഘടിതമായി വ്യാജവും അർധസത്യവുമായ വിവരങ്ങൾ പ്രചരിപ്പിക്കപ്പെടുന്ന സാഹചര്യത്തിൽ, ഓരോ ആരോപണത്തിനും വ്യക്തിഗതമായി മറുപടി പറയുന്ന നിലവിലെ രീതിയിൽ നിന്ന് പാർട്ടി മാറണം. ഇത് വ്യക്തികളുടെ പ്രതിരോധത്തിന്റെ പ്രശ്നമല്ല; സംഘടിതമായ രാഷ്ട്രീയ ആശയവിനിമയത്തിന്റെ പ്രശ്നമാണ്. അതിനാൽ സംസ്ഥാനതലം മുതൽ ബ്രാഞ്ച് തലം വരെ ഏകോപിതമായ ഒരു സ്ഥിരം സാമൂഹ്യമാധ്യമ പ്രവർത്തനസംവിധാനം രൂപീകരിക്കേണ്ടതുണ്ട്.

1. സംസ്ഥാനതലത്തിൽ “ഡിജിറ്റൽ രാഷ്ട്രീയ ആശയവിനിമയ കേന്ദ്രം” രൂപീകരിക്കുക

സംസ്ഥാനതലത്തിൽ നേരിട്ട് ഉത്തരവാദിത്തമുള്ള ഒരു ചെറിയ വിദഗ്ധസംഘം രൂപീകരിക്കണം. ഇത് ഒരു സാധാരണ സാമൂഹ്യമാധ്യമ പ്രചാരണസംഘം മാത്രമായിരിക്കരുത്. നിരീക്ഷണം, വസ്തുതാപരിശോധന, ഉള്ളടക്ക നിർമ്മാണം, ദ്രുതപ്രതികരണം, വിശകലനം, പരിശീലനം എന്നീ ആറു ചുമതലകളാണ് അതിനുണ്ടാകേണ്ടത്.

സംഘത്തിൽ രാഷ്ട്രീയമായി പരിചയസമ്പന്നരായ പ്രവർത്തകരോടൊപ്പം മാധ്യമപ്രവർത്തനം, വിവരസാങ്കേതികവിദ്യ, ദൃശ്യവൽക്കരണം, വീഡിയോ നിർമ്മാണം, സ്ഥിതിവിവരക്കണക്ക്, നിയമം തുടങ്ങിയ മേഖലകളിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ളവരെയും ഉൾപ്പെടുത്തണം. എന്നാൽ അതിന്റെ രാഷ്ട്രീയ നിയന്ത്രണം പാർട്ടിയുടെ ഉത്തരവാദപ്പെട്ട നേതൃത്വത്തിനായിരിക്കണം.

ഈ കേന്ദ്രം 24 മണിക്കൂറും പ്രവർത്തിക്കേണ്ടതില്ല; എന്നാൽ ദിവസേന നിശ്ചിത സമയങ്ങളിൽ സാമൂഹ്യമാധ്യമ നിരീക്ഷണം നടത്തുകയും ഗുരുതരമായ വിഷയങ്ങൾക്ക് ദ്രുതപ്രതികരണ സംവിധാനം ഉറപ്പാക്കുകയും വേണം.

2. “നേതാവ്-കേന്ദ്രിത പ്രതീതി ആക്രമണം” തിരിച്ചറിയാൻ പ്രത്യേക നിരീക്ഷണ സംവിധാനം

പ്രധാനപ്പെട്ട ഓരോ നേതാവിനെയും കുറിച്ച് സാമൂഹ്യമാധ്യമങ്ങളിൽ പ്രചരിക്കുന്ന പ്രധാനപ്പെട്ട ഉള്ളടക്കങ്ങൾ ദിവസേന പരിശോധിക്കണം. അതിനായി ഓരോ നേതാവിനും ഒരു ഡിജിറ്റൽ നിരീക്ഷണ ഫയൽ തയ്യാറാക്കാം.

അതിൽ ഓരോ ദിവസവും താഴെപ്പറയുന്ന കാര്യങ്ങൾ രേഖപ്പെടുത്തണം:

പുതിയ ആരോപണങ്ങൾ എന്തൊക്കെയാണ്?

ഏത് ആരോപണമാണ് ഏറ്റവും വേഗത്തിൽ പ്രചരിക്കുന്നത്?

ആദ്യമായി എവിടെയാണ് അത് പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടത്?

പിന്നീട് ഏതൊക്കെ പേജുകളും അക്കൗണ്ടുകളും അത് പങ്കുവച്ചു?

പഴയ ആരോപണം പുതിയ രൂപത്തിൽ വീണ്ടും പ്രചരിക്കുന്നുണ്ടോ?

ചിത്രം/വീഡിയോ തെറ്റായി ഉപയോഗിച്ചിട്ടുണ്ടോ?

ആരോപണം യാഥാർഥ്യത്തിന്റെ ഏത് ഭാഗത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കുന്നു?

അത് പൂർണ്ണമായും വ്യാജമാണോ, അർധസത്യമാണോ, തെറ്റിദ്ധരിപ്പിക്കുന്നതാണോ?

അതിന് രാഷ്ട്രീയമായി എത്ര പ്രാധാന്യമുണ്ട്?

ഇങ്ങനെ രേഖപ്പെടുത്തിയാൽ ഓരോ ദിവസത്തെയും ഒറ്റപ്പെട്ട പോസ്റ്റുകളായി കാണാതെ ദീർഘകാലം ആവർത്തിക്കുന്ന പ്രചാരണരീതികൾ തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയും.

3. ആരോപണങ്ങളെ മൂന്ന് വിഭാഗങ്ങളായി തിരിക്കുക

എല്ലാ പോസ്റ്റിനും ഒരേ രീതിയിൽ പ്രതികരിക്കരുത്.

ഒന്നാം വിഭാഗം — അവഗണിക്കാവുന്നവ:
വ്യാപ്തിയില്ലാത്തതും രാഷ്ട്രീയ സ്വാധീനം വളരെ കുറവുള്ളതുമായ വ്യക്തിപരമായ പരിഹാസങ്ങൾ.

രണ്ടാം വിഭാഗം — വസ്തുതാപരമായി തിരുത്തേണ്ടവ:
വ്യാപകമായി പ്രചരിക്കുന്നതും എന്നാൽ വ്യക്തമായ രേഖകളിലൂടെ തിരുത്താൻ കഴിയുന്നതുമായ തെറ്റായ അവകാശവാദങ്ങൾ.

മൂന്നാം വിഭാഗം — അടിയന്തരമായി നേരിടേണ്ടവ:
വലിയ തോതിൽ വ്യാപിക്കുന്നതും തിരഞ്ഞെടുപ്പ്, നേതാവിന്റെ വിശ്വാസ്യത, പാർട്ടിയുടെ പ്രതിച്ഛായ എന്നിവയെ ഗണ്യമായി ബാധിക്കാൻ കഴിയുന്നതുമായ വ്യാജപ്രചാരണങ്ങൾ.

ഇതുവഴി പ്രവർത്തകർ ഓരോ ചെറിയ പോസ്റ്റിനും പിന്നാലെ ഓടാതെ രാഷ്ട്രീയമായി പ്രധാനപ്പെട്ട വ്യാജപ്രചാരണങ്ങളിൽ വിഭവങ്ങൾ കേന്ദ്രീകരിക്കാൻ കഴിയും.

4. “വസ്തുതാപരിശോധനാ പ്രോട്ടോക്കോൾ” നിർബന്ധമാക്കുക

ഒരു ആരോപണത്തിന് ഔദ്യോഗിക മറുപടി നൽകുന്നതിനു മുമ്പ് കുറഞ്ഞത് അഞ്ച് ചോദ്യങ്ങൾ പരിശോധിക്കണം:

എന്താണ് അവകാശവാദം?
അതിന്റെ യഥാർഥ ഉറവിടം ഏതാണ്?
തെളിവ് എന്താണ്?
മറ്റു വിശ്വസനീയമായ രേഖകൾ എന്താണ് പറയുന്നത്?
നമ്മുടെ മറുപടിക്ക് തെളിവുണ്ടോ?

ആരോപണം ശരിയാണെങ്കിൽ അതിനെ നിഷേധിക്കരുത്. ഭാഗികമായി ശരിയാണെങ്കിൽ ഭാഗിക സത്യം സമ്മതിച്ച് തെറ്റായ ഭാഗം തിരുത്തണം. പൂർണ്ണമായും തെറ്റാണെങ്കിൽ തെളിവോടെ നിഷേധിക്കണം.

ഇതാണ് പാർട്ടിയുടെ സാമൂഹ്യമാധ്യമ വിശ്വാസ്യതയുടെ അടിസ്ഥാനനിയമമാക്കേണ്ടത്.

5. “മൂന്നു മണിക്കൂർ പ്രതികരണരീതി” പോലുള്ള ആഭ്യന്തര സമയപരിധി

വലിയ തോതിൽ പ്രചരിക്കുന്ന ഒരു വ്യാജപ്രചാരണം കണ്ടെത്തിയാൽ അത് ദിവസങ്ങളോളം മറുപടിയില്ലാതെ കിടക്കാൻ അനുവദിക്കരുത്. പ്രാഥമിക പരിശോധന വേഗത്തിൽ പൂർത്തിയാക്കി ആവശ്യമായപ്പോൾ ആദ്യം ഒരു ചുരുക്കപ്രതികരണം നൽകുകയും തുടർന്ന് വിശദമായ വസ്തുതാപരിശോധന പ്രസിദ്ധീകരിക്കുകയും ചെയ്യാം.

ഉദാഹരണത്തിന്:

ഘട്ടം 1: ആരോപണം കണ്ടെത്തുക.
ഘട്ടം 2: ഉറവിടവും തെളിവും പരിശോധിക്കുക.
ഘട്ടം 3: ബന്ധപ്പെട്ട നേതാവിൽനിന്നോ പാർട്ടി സംവിധാനത്തിൽനിന്നോ യഥാർഥ വിവരം ശേഖരിക്കുക.
ഘട്ടം 4: ചുരുക്കമായ വസ്തുതാപരമായ പ്രതികരണം തയ്യാറാക്കുക.
ഘട്ടം 5: വിവരചിത്രം/വീഡിയോ/രേഖ ഉൾപ്പെടുത്തിയ വിശദീകരണം പുറത്തിറക്കുക.

ഇവിടെ സമയപരിധി കർശനമായ ഒരു പൊതുവാഗ്ദാനമല്ല; ആഭ്യന്തര പ്രവർത്തനക്രമം എന്ന നിലയിലാണ് നിശ്ചയിക്കേണ്ടത്.

6. ഓരോ പ്രധാന നേതാവിനും “യാഥാർഥ്യ പ്രൊഫൈൽ” നിർമ്മിക്കുക

ഇത് വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു ദീർഘകാല പ്രവർത്തനമാണ്.

ഒരു നേതാവിനെക്കുറിച്ച് വ്യാജപ്രതീതി നിർമ്മിക്കാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ മാത്രമാണ് ആ നേതാവിനെക്കുറിച്ച് പാർട്ടി വിവരങ്ങൾ പ്രസിദ്ധീകരിക്കാൻ തുടങ്ങുന്നതെങ്കിൽ പാർട്ടി എപ്പോഴും പ്രതിരോധത്തിലായിരിക്കും.

അതിനു പകരം ഓരോ പ്രധാന നേതാവിനെയും സംബന്ധിച്ച് സ്ഥിരമായി പുതുക്കുന്ന ഒരു യാഥാർഥ്യ പ്രൊഫൈൽ തയ്യാറാക്കണം. അതിൽ അവരുടെ രാഷ്ട്രീയ പ്രവർത്തനം, പ്രധാന ഇടപെടലുകൾ, നിയമസഭാ പ്രവർത്തനം, പൊതുപ്രശ്നങ്ങളിലെ നിലപാടുകൾ, ജനങ്ങളുമായുള്ള ഇടപെടലുകൾ, പ്രസക്തമായ രേഖകൾ, മുൻകാല പ്രസ്താവനകൾ എന്നിവ ക്രമമായി ശേഖരിക്കണം.

അങ്ങനെ വ്യാജ ആരോപണം ഉയരുമ്പോൾ പാർട്ടിക്ക് ശൂന്യത്തിൽനിന്ന് മറുപടി നിർമ്മിക്കേണ്ടിവരില്ല.

7. “പ്രതികരണം” മാത്രമല്ല, “മുൻകൈയെടുത്തുള്ള ഉള്ളടക്കം” ദിവസേന പ്രസിദ്ധീകരിക്കുക

പാർട്ടിയുടെ സാമൂഹ്യമാധ്യമ പേജുകൾ എതിർപക്ഷത്തിന്റെ ആരോപണങ്ങളുടെ മറുപടി കേന്ദ്രങ്ങളായി മാറരുത്.

ദിവസേനയുള്ള ഉള്ളടക്കത്തിൽ കുറഞ്ഞത് ചില ഭാഗം താഴെപ്പറയുന്ന വിഷയങ്ങൾക്ക് നൽകണം:

ജനങ്ങളുടെ യഥാർഥ പ്രശ്നങ്ങൾ → സർക്കാരിന്റെ നയങ്ങൾ → നയങ്ങളുടെ ഫലങ്ങൾ → പാർട്ടിയുടെ രാഷ്ട്രീയ നിലപാടുകൾ → നേതാക്കളുടെ പ്രവർത്തനം → പ്രാദേശിക അനുഭവങ്ങൾ → രേഖകളും കണക്കുകളും.

ഇതുവഴി പാർട്ടി തന്നെ ദിവസേന രാഷ്ട്രീയ അജണ്ട മുന്നോട്ടുവയ്ക്കും.

8. “ഒരു വസ്തുത — ഒരു ചിത്രം — ഒരു സന്ദേശം” എന്ന ലളിതമായ മാതൃക

സങ്കീർണ്ണമായ രാഷ്ട്രീയ വിശദീകരണങ്ങളെ സാധാരണ ജനങ്ങൾക്ക് എളുപ്പത്തിൽ മനസ്സിലാകുന്ന രൂപത്തിലാക്കണം.

ഉദാഹരണത്തിന് ഒരു പോസ്റ്റിൽ:

ഒരു പ്രധാന വസ്തുത
↓
അതിന്റെ തെളിവ്
↓
അത് എന്തുകൊണ്ട് പ്രധാനമാണ്?

എന്ന രീതിയിൽ അവതരിപ്പിക്കാം.

വലിയ ലേഖനങ്ങൾക്ക് പുറമേ 30–60 സെക്കൻഡ് വീഡിയോകൾ, വിവരചിത്രങ്ങൾ, ചോദ്യോത്തരങ്ങൾ, രേഖകളുടെ പ്രധാന ഭാഗങ്ങൾ, ചെറിയ വിശദീകരണ വീഡിയോകൾ എന്നിവ നിർമ്മിക്കണം.

9. ബ്രാഞ്ച് തലത്തിൽ കുറഞ്ഞത് ഒരാളെ “സാമൂഹ്യമാധ്യമ പ്രവർത്തകനായി” പരിശീലിപ്പിക്കുക

സംസ്ഥാനതലത്തിലുള്ള ഒരു കേന്ദ്രം മാത്രം മതിയാകില്ല. കാരണം വ്യാജപ്രതീതി പലപ്പോഴും പ്രാദേശിക തലത്തിലാണ് ആരംഭിക്കുന്നത്.

ഓരോ ബ്രാഞ്ചിലും കുറഞ്ഞത് ഒരാൾക്ക് സാമൂഹ്യമാധ്യമ നിരീക്ഷണത്തിന്റെയും വസ്തുതാപരിശോധനയുടെയും അടിസ്ഥാന പരിശീലനം നൽകാം. എന്നാൽ അയാളുടെ ജോലി സ്വമേധയാ രാഷ്ട്രീയ വാദപ്രതിവാദങ്ങളിൽ ഏർപ്പെടുക എന്നതല്ല.

അയാൾ ചെയ്യേണ്ടത്:

പ്രധാനപ്പെട്ട പ്രാദേശിക പ്രചാരണങ്ങൾ കണ്ടെത്തുക;

സംശയകരമായ ഉള്ളടക്കം മേല്ഘടകത്തെ അറിയിക്കുക;

യഥാർഥ രേഖകളും വിവരങ്ങളും ശേഖരിക്കുക;

പാർട്ടി അംഗീകരിച്ച ഉള്ളടക്കം പ്രചരിപ്പിക്കുക;

പ്രാദേശിക യാഥാർഥ്യങ്ങളും ജനങ്ങളുടെ അനുഭവങ്ങളും രേഖപ്പെടുത്തുക.

ഇതിലൂടെ സംസ്ഥാനതലവും താഴെത്തട്ടിലുള്ള സംഘടനയും തമ്മിൽ രണ്ട് ദിശയിലുള്ള വിവരശൃംഖല രൂപപ്പെടും.

10. പ്രവർത്തകർക്ക് “എന്ത് പങ്കുവയ്ക്കണം, എന്ത് പങ്കുവയ്ക്കരുത്” എന്ന പരിശീലനം

വ്യാജപ്രചാരണത്തെ നേരിടുമ്പോൾ പാർട്ടി പ്രവർത്തകർ തന്നെയാണ് ചിലപ്പോൾ അതിന്റെ വ്യാപനം വർധിപ്പിക്കുന്നത്.

അതിനാൽ വ്യക്തമായ നിയമങ്ങൾ വേണം:

സ്ഥിരീകരിക്കാത്ത വാർത്ത പങ്കുവയ്ക്കരുത്.
എതിർപക്ഷത്തിന്റെ വ്യാജപോസ്റ്റ് വെറുതെ പകർത്തി പ്രചരിപ്പിക്കരുത്.
വ്യക്തിപരമായ അധിക്ഷേപം ഒഴിവാക്കുക.
തെളിവില്ലാത്ത ആരോപണം സ്വന്തം പേജിൽ ആവർത്തിക്കരുത്.
പാർട്ടി നൽകുന്ന വസ്തുതാപരമായ ഉള്ളടക്കം മുൻഗണന നൽകി പ്രചരിപ്പിക്കുക.

പ്രത്യേകിച്ച് “വ്യാജം” എന്ന് തെളിയിക്കാൻ ഒരു പോസ്റ്റിന്റെ ചിത്രം മുഴുവനായി വീണ്ടും പങ്കുവയ്ക്കുന്ന ശീലം ഒഴിവാക്കണം. ആവശ്യമെങ്കിൽ ആരോപണത്തിന്റെ ഉള്ളടക്കം ചുരുക്കി യഥാർഥ വസ്തുത അവതരിപ്പിക്കുകയാണ് ഉചിതം.

11. ഓരോ വ്യാജപ്രചാരണത്തിനും “മറുപടി” മാത്രം നൽകരുത്; “കഥ മാറ്റുക”

ഒരു വ്യാജപ്രചാരണത്തെക്കുറിച്ച് പത്ത് പോസ്റ്റുകൾ ഇടുന്നത് ചിലപ്പോൾ അതിന്റെ ആയുസ്സ് വർധിപ്പിക്കും. അതിനാൽ ആവശ്യമായിടത്ത് ഒരു വ്യക്തമായ വസ്തുതാപരമായ മറുപടി നൽകിയശേഷം ചർച്ചയെ മറ്റൊരു വിഷയത്തിലേക്ക് മാറ്റണം.

ഉദാഹരണത്തിന് ഒരു നേതാവിനെക്കുറിച്ചുള്ള അടിസ്ഥാനരഹിത ആരോപണം പ്രചരിച്ചാൽ:

ആരോപണം → വസ്തുത → രേഖ → വിശദീകരണം

എന്ന നാല് ഘട്ടം പൂർത്തിയാക്കിയശേഷം:

നേതാവിന്റെ യഥാർഥ പ്രവർത്തനം → ജനങ്ങളുടെ പ്രശ്നം → അതിനുള്ള രാഷ്ട്രീയ പരിഹാരം

എന്ന പുതിയ ചർച്ചയിലേക്ക് മാറണം.

ഇതാണ് പ്രതിരോധ രാഷ്ട്രീയത്തിൽ നിന്ന് അജണ്ട നിർണയിക്കുന്ന രാഷ്ട്രീയത്തിലേക്കുള്ള മാറ്റം.

12. “ഡിജിറ്റൽ വാർ റൂം” തിരഞ്ഞെടുപ്പ് സമയത്ത് മാത്രമല്ല, സ്ഥിരമായി പ്രവർത്തിക്കുക

തിരഞ്ഞെടുപ്പ് പ്രഖ്യാപിച്ചശേഷം മാത്രം സാമൂഹ്യമാധ്യമ സംവിധാനത്തെ സജീവമാക്കുന്നത് വലിയ പിഴവാണ്. കാരണം തെരഞ്ഞെടുപ്പ് ഫലം നിർണയിക്കുന്ന പ്രതീതി പലപ്പോഴും അതിനു മാസങ്ങൾക്കുമുമ്പാണ് രൂപപ്പെടുന്നത്.

അതിനാൽ വർഷം മുഴുവൻ പ്രവർത്തിക്കുന്ന ഒരു ചെറിയ കേന്ദ്രസംവിധാനം വേണം. തിരഞ്ഞെടുപ്പ് സമയത്ത് അതിനെ വികസിപ്പിക്കാം.

അതിന്റെ പ്രവർത്തനം:

ദിവസേന നിരീക്ഷണം → ആഴ്ചതോറും വിശകലനം → മാസത്തിൽ തന്ത്രപരമായ അവലോകനം.

ഏത് നേതാവിനെക്കുറിച്ചാണ് കൂടുതൽ നെഗറ്റീവ് ഉള്ളടക്കം? ഏത് ആരോപണമാണ് ആവർത്തിക്കുന്നത്? ഏത് വിഷയത്തിലാണ് പാർട്ടിക്ക് പ്രതികരണശേഷി കുറവ്? ഏത് തരത്തിലുള്ള ഉള്ളടക്കമാണ് ജനങ്ങളിൽ കൂടുതൽ ഇടപെടൽ സൃഷ്ടിക്കുന്നത്? തുടങ്ങിയ കാര്യങ്ങൾ നിരന്തരം പരിശോധിക്കണം.

13. സാമൂഹ്യമാധ്യമ പ്രവർത്തനത്തിന്റെ ഫലം “ലൈക്ക്” മാത്രം ഉപയോഗിച്ച് അളക്കരുത്

പുതിയ സംവിധാനത്തിന് വ്യക്തമായ അളവുകോലുകൾ വേണം.

ഉദാഹരണത്തിന്:

എത്ര വ്യാജപ്രചാരണങ്ങൾ നേരത്തെ കണ്ടെത്തി?

എത്ര പ്രധാന ആരോപണങ്ങൾ വസ്തുതാപരമായി തിരുത്തി?

ശരിയായ വിവരങ്ങൾ എത്ര പേരിലെത്തി?

എത്ര പേർ അത് പങ്കുവച്ചു?

ഏത് വിഷയങ്ങളിലാണ് തെറ്റിദ്ധാരണ തുടരുന്നത്?

ഏത് ഉള്ളടക്കമാണ് കൂടുതൽ വിശ്വാസ്യത സൃഷ്ടിച്ചത്?

പ്രതികരണ സമയം എത്ര കുറഞ്ഞു?

പ്രാദേശിക ഘടകങ്ങളിൽനിന്ന് എത്ര യഥാർഥ ഉള്ളടക്കം ലഭിച്ചു?

ഇങ്ങനെ പ്രചാരണത്തിന്റെ ഗുണനിലവാരവും രാഷ്ട്രീയ ഫലവും വിലയിരുത്തണം.

14. “സ്വന്തം പക്ഷത്തിന്റെ തെറ്റുകൾ തിരുത്താനുള്ള സംവിധാനം” നിർബന്ധമാക്കുക

ഇതാണ് ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട വിശ്വാസ്യതാ സംരക്ഷണം.

പാർട്ടി അനുകൂലമായ ഒരു പേജ് തെറ്റായ വിവരം പങ്കുവച്ചാൽ അത് നീക്കംചെയ്യുകയും ആവശ്യമായപ്പോൾ വ്യക്തമായ തിരുത്തൽ നൽകുകയും വേണം. സ്വന്തം പക്ഷത്തിന് അനുകൂലമായതാണെന്ന കാരണത്താൽ തെറ്റായ വിവരത്തെ സംരക്ഷിക്കരുത്.

കാരണം ദീർഘകാലത്ത് ജനങ്ങൾ പരിശോധിക്കുന്നത് ആരാണ് ഒരിക്കലും തെറ്റാത്തത് എന്നല്ല; തെറ്റ് സംഭവിച്ചപ്പോൾ ആരാണ് അത് സത്യസന്ധമായി തിരുത്തിയത് എന്നതാണ്.

15. അവസാനമായി — സാമൂഹ്യമാധ്യമത്തെ സംഘടനയുടെ ഭാഗമായി കാണുക

ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട മാറ്റം സംഘടനാ കാഴ്ചപ്പാടിലാണ് വേണ്ടത്. സാമൂഹ്യമാധ്യമ പ്രവർത്തനം ചില യുവാക്കൾക്ക് ഏൽപ്പിച്ച “പ്രചാരണ ജോലി” എന്ന നിലയിൽ കാണുന്നത് മതിയാകില്ല. ഇന്ന് അത് രാഷ്ട്രീയ പ്രവർത്തനത്തിന്റെ തന്നെ ഒരു അവിഭാജ്യ ഘടകമാണ്.

ബ്രാഞ്ച് → ലോക്കൽ → ഏരിയ → ജില്ലാ → സംസ്ഥാനതലം എന്ന സംഘടനാ ഘടനയോടൊപ്പം

വിവരശേഖരണം → വസ്തുതാപരിശോധന → ഉള്ളടക്ക നിർമ്മാണം → പ്രചരണം → പ്രതികരണം → വിശകലനം

എന്ന ഡിജിറ്റൽ ഘടനയും സമാന്തരമായി പ്രവർത്തിക്കണം.

നടപ്പാക്കേണ്ട ആദ്യ 30 ദിവസത്തെ പദ്ധതി

ആദ്യ 7 ദിവസത്തിനുള്ളിൽ സംസ്ഥാനതല ഏകോപനസംഘം രൂപീകരിക്കുക; പ്രധാനപ്പെട്ട നേതാക്കളെക്കുറിച്ചുള്ള നിലവിലെ വ്യാജപ്രചാരണങ്ങൾ ശേഖരിക്കുക; പ്രധാന വിഷയങ്ങളുടെ പട്ടിക തയ്യാറാക്കുക.

അടുത്ത 7 ദിവസത്തിനുള്ളിൽ വസ്തുതാപരിശോധനാ സംവിധാനം, പ്രതികരണക്രമം, ഉള്ളടക്ക മാതൃകകൾ, പ്രവർത്തകർ പാലിക്കേണ്ട സാമൂഹ്യമാധ്യമ മാർഗരേഖ എന്നിവ തയ്യാറാക്കുക.

അടുത്ത 7 ദിവസത്തിനുള്ളിൽ ജില്ലാ–ഏരിയ തലങ്ങളിൽ ഉത്തരവാദപ്പെട്ട സാമൂഹ്യമാധ്യമ പ്രവർത്തകരെ കണ്ടെത്തി പരിശീലനം ആരംഭിക്കുക.

അവസാന 7 ദിവസത്തിനുള്ളിൽ ഓരോ പ്രധാന നേതാവിനെയും സംബന്ധിച്ച യാഥാർഥ്യവിവരശേഖരം തയ്യാറാക്കുക; ദിവസേനയുള്ള ഉള്ളടക്ക കലണ്ടർ ആരംഭിക്കുക; വ്യാജപ്രചാരണ നിരീക്ഷണത്തിനും ദ്രുതപ്രതികരണത്തിനുമുള്ള സംവിധാനം പരീക്ഷണാടിസ്ഥാനത്തിൽ പ്രവർത്തിപ്പിക്കുക.

ആറുമാസത്തിനുള്ളിലെ ലക്ഷ്യം

ആറുമാസത്തിനുള്ളിൽ പാർട്ടിക്ക് താഴെപ്പറയുന്ന സംവിധാനം നിലവിൽ വരണം:

സ്ഥിരമായ സംസ്ഥാനതല ഡിജിറ്റൽ ആശയവിനിമയ കേന്ദ്രം.

ഓരോ ജില്ലയിലും പരിശീലനം ലഭിച്ച സാമൂഹ്യമാധ്യമ സംഘം.

ഓരോ ലോക്കൽ ഘടകത്തിലും ബന്ധപ്പെടാവുന്ന ഡിജിറ്റൽ പ്രവർത്തകൻ.

പ്രധാന നേതാക്കളുടെ ഡിജിറ്റൽ പ്രതീതി നിരീക്ഷണം.

സ്ഥിരമായ വസ്തുതാപരിശോധന സംവിധാനം.

ദ്രുതപ്രതികരണ സംവിധാനം.

ദിവസേനയുള്ള ബദൽ രാഷ്ട്രീയ ഉള്ളടക്ക നിർമ്മാണം.

പ്രാദേശിക യാഥാർഥ്യങ്ങൾ രേഖപ്പെടുത്തുന്ന സംവിധാനം.

പ്രവർത്തകർക്കുള്ള തുടർച്ചയായ പരിശീലനം.

മാസത്തിലൊരിക്കൽ ഡിജിറ്റൽ രാഷ്ട്രീയ ആശയവിനിമയത്തിന്റെ ഫലപ്രാപ്തി വിലയിരുത്തുന്ന സംവിധാനം.

ഇതിന്റെ ലക്ഷ്യം എതിർപക്ഷത്തിന്റെ എല്ലാ പോസ്റ്റിനും മറുപടി നൽകുക എന്നതല്ല. ജനങ്ങളുടെ മനസ്സിൽ മറ്റുള്ളവർ നിർമ്മിക്കുന്ന രാഷ്ട്രീയ പ്രതീതിയുടെ പിന്നാലെ ഓടാതെ, യാഥാർഥ്യത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കി സ്വന്തം രാഷ്ട്രീയ വിവരണം സ്വയം നിർമ്മിക്കുകയും അതിനെ ജനങ്ങളിലേക്ക് തുടർച്ചയായി എത്തിക്കുകയും ചെയ്യുക എന്നതാണ്.

ഇതാണ് ഇപ്പോൾ സി.പി.എം. അടിയന്തരമായി ചെയ്യേണ്ട മാറ്റം: പ്രതികരണപരമായ സാമൂഹ്യമാധ്യമ പ്രവർത്തനത്തിൽ നിന്ന് മുൻകൈയെടുത്തുള്ള സാമൂഹ്യമാധ്യമ രാഷ്ട്രീയത്തിലേക്ക്; വ്യക്തികളുടെ ചിതറിക്കിടക്കുന്ന പ്രതിരോധത്തിൽ നിന്ന് സംഘടിതമായ ഡിജിറ്റൽ രാഷ്ട്രീയ ആശയവിനിമയത്തിലേക്ക്; വ്യാജപ്രതീതിയെ നിഷേധിക്കുന്നതിൽ നിന്ന് യാഥാർഥ്യത്തിന്റെ ശക്തമായ ബദൽ പ്രതീതി നിർമ്മിക്കുന്നതിലേക്ക്.