ഇന്നത്തെ രാഷ്ട്രീയ പോരാട്ടത്തിൽ തെരഞ്ഞെടുപ്പ് വേദികളും പൊതുയോഗങ്ങളും സംഘടനാ പ്രവർത്തനങ്ങളും മാത്രമല്ല, മാധ്യമങ്ങളും സാമൂഹ്യമാധ്യമങ്ങളും നിർണായകമായ രാഷ്ട്രീയ സമരഭൂമികളായി മാറിയിരിക്കുകയാണ്. ഒരു രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടിയുടെ നയങ്ങളെയും പ്രവർത്തനങ്ങളെയും കുറിച്ച് ജനങ്ങളുടെ ധാരണ രൂപപ്പെടുന്നതിൽ വാർത്താമാധ്യമങ്ങൾ, സാമൂഹ്യമാധ്യമങ്ങൾ, ഡിജിറ്റൽ വീഡിയോകൾ, ചെറുവീഡിയോകൾ, മീമുകൾ, പോഡ്കാസ്റ്റുകൾ, സന്ദേശവിനിമയ ശൃംഖലകൾ എന്നിവയ്ക്ക് വലിയ സ്വാധീനമുണ്ട്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ പാർട്ടിക്കെതിരെ ഉയരുന്ന വിമർശനങ്ങളെയും ആരോപണങ്ങളെയും തെറ്റായ വിവരങ്ങളെയും അർധസത്യങ്ങളെയും രാഷ്ട്രീയമായി വിശകലനം ചെയ്ത് ജനങ്ങളിലേക്ക് വസ്തുതാപരമായ മറുപടി എത്തിക്കാൻ കഴിയുന്ന ശക്തമായ ഒരു യുവജന മാധ്യമപ്രവർത്തക ശൃംഖല സി.പി.എമ്മിന് അനിവാര്യമായിരിക്കുന്നു.
ഇതിനായി ഡി.വൈ.എഫ്.ഐയുടെയും എസ്.എഫ്.ഐയുടെയും സഹകരണത്തോടെ “ഒരു ലക്ഷം യുവ മാധ്യമപ്രതിരോധ സേന” എന്ന ഒരു പദ്ധതിക്ക് സി.പി.എം ശൃംഖല അടിയന്തരമായി രൂപം നൽകണം. എന്നാൽ ഈ പദ്ധതിയുടെ ലക്ഷ്യം പാർട്ടിയെ വിമർശിക്കുന്ന എല്ലാവരെയും ശത്രുക്കളായി കാണുകയോ സാമൂഹ്യമാധ്യമങ്ങളിൽ സംഘടിതമായ അധിക്ഷേപം നടത്തുകയോ വ്യാജപ്രചാരണം നടത്തുകയോ അല്ല. മറിച്ച്, പാർട്ടിക്കെതിരായ പ്രചാരണങ്ങളിൽ വസ്തുത, അഭിപ്രായം, വ്യാഖ്യാനം, തെറ്റായ വിവരം, മനഃപൂർവമായ വ്യാജവിവരം എന്നിവ വേർതിരിച്ചറിയുകയും ഓരോ വിഷയത്തിനും തെളിവിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ മറുപടി നൽകുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു രാഷ്ട്രീയ-ബൗദ്ധിക പ്രതിരോധശേഷി യുവതലമുറയിൽ വളർത്തുകയാണ് പദ്ധതിയുടെ അടിസ്ഥാന ലക്ഷ്യം.
ഒരു ലക്ഷം യുവാക്കളെ ഒരേ രീതിയിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്ന ഒരു കേന്ദ്രീകൃത “സൈബർ സേന”യായി കാണുന്നതിനു പകരം, വിവിധ തലങ്ങളിൽ പരിശീലനം നേടിയ സ്വതന്ത്രചിന്തയുള്ള ഡിജിറ്റൽ രാഷ്ട്രീയ സന്നദ്ധപ്രവർത്തകരുടെ വികേന്ദ്രീകൃത ശൃംഖലയായി രൂപപ്പെടുത്തുന്നതാണ് കൂടുതൽ ജനാധിപത്യപരവും ഫലപ്രദവുമായ സമീപനം. ഓരോ പ്രവർത്തകനും പാർട്ടി നിലപാട് ആവർത്തിക്കുന്ന ഒരാൾ മാത്രമാകരുത്; ഒരു അവകാശവാദത്തിന്റെ സത്യാവസ്ഥ പരിശോധിക്കാനും പ്രാഥമിക സ്രോതസുകൾ കണ്ടെത്താനും കണക്കുകൾ മനസ്സിലാക്കാനും മാധ്യമവാർത്തകളെ വിമർശനാത്മകമായി വായിക്കാനും സാമൂഹ്യമാധ്യമ ആൽഗോരിതങ്ങളുടെ പ്രവർത്തനരീതി മനസ്സിലാക്കാനും വ്യാജചിത്രങ്ങളും കൃത്രിമ വീഡിയോകളും തിരിച്ചറിയാനും കഴിയുന്ന രാഷ്ട്രീയബോധമുള്ള പ്രവർത്തകനായിരിക്കണം.
പരിശീലനത്തിന്റെ ആദ്യഘട്ടം മാധ്യമസാക്ഷരതയും വിവരസാക്ഷരതയും ആയിരിക്കണം. ഒരു വാർത്തയും അതിന്റെ തലക്കെട്ടും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം, വാർത്തയും അഭിപ്രായവും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം, പ്രാഥമിക സ്രോതസും ദ്വിതീയ സ്രോതസും, കണക്കുകളുടെ തെറ്റായ ഉപയോഗം, പഴയ വാർത്തകൾ പുതിയ സംഭവങ്ങളുമായി ബന്ധിപ്പിക്കൽ, സന്ദർഭത്തിൽനിന്ന് വാക്കുകളോ ദൃശ്യങ്ങളോ അടർത്തിയെടുക്കൽ, തിരഞ്ഞെടുത്ത വിവരങ്ങളിലൂടെ തെറ്റായ പൊതുധാരണ സൃഷ്ടിക്കൽ തുടങ്ങിയ രീതികൾ പ്രവർത്തകർ പഠിക്കണം. അതോടൊപ്പം ചിത്രങ്ങളും വീഡിയോകളും കൃത്രിമമായി മാറ്റിയിട്ടുണ്ടോ, ഉള്ളടക്കത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ ഉറവിടം എന്താണ്, പ്രചരിക്കുന്ന അവകാശവാദത്തിന് വിശ്വസനീയമായ തെളിവുണ്ടോ തുടങ്ങിയ കാര്യങ്ങൾ പരിശോധിക്കുന്നതിനുള്ള അടിസ്ഥാന ഡിജിറ്റൽ പരിശോധനാ രീതികളും പരിശീലിപ്പിക്കണം.
രണ്ടാം ഘട്ടത്തിൽ മാർക്സിസ്റ്റ് രാഷ്ട്രീയ വിശകലനവും സമകാലിക സമൂഹത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ശാസ്ത്രീയ ധാരണയും നൽകണം. മാധ്യമങ്ങളിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്ന ഓരോ രാഷ്ട്രീയ വാദത്തിന്റെയും പിന്നിലുള്ള വർഗതാൽപര്യങ്ങൾ, സാമ്പത്തിക താൽപര്യങ്ങൾ, അധികാരബന്ധങ്ങൾ, സ്ഥാപനപരമായ താൽപര്യങ്ങൾ എന്നിവ തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയണം. എന്നാൽ ഇവിടെ ഒരു അടിസ്ഥാന ജാഗ്രത ആവശ്യമാണ്: ഓരോ വിമർശനത്തെയും വർഗശത്രുവിന്റെ ഗൂഢാലോചനയായി വിശേഷിപ്പിക്കുന്ന പ്രവണത ഒഴിവാക്കണം. യഥാർത്ഥത്തിൽ പാർട്ടിയുടെ നയങ്ങളിലോ പ്രവർത്തനങ്ങളിലോ പിഴവുണ്ടെങ്കിൽ അത് അംഗീകരിക്കാനും വിശദീകരിക്കാനും തിരുത്തൽ നടപടികൾ മുന്നോട്ടുവയ്ക്കാനും കഴിയുന്ന രാഷ്ട്രീയ സംസ്കാരമാണ് വളർത്തേണ്ടത്. വിമർശനത്തെ അടിച്ചമർത്തുന്നതല്ല, ശരിയായ വിമർശനത്തെ ഉൾക്കൊണ്ട് തെറ്റായ പ്രചാരണത്തെ തെളിവുകളോടെ പ്രതിരോധിക്കുന്നതാണ് യഥാർത്ഥ രാഷ്ട്രീയ പ്രതിരോധം.
മൂന്നാം ഘട്ടത്തിൽ വേഗത്തിലുള്ള വസ്തുതാപരിശോധനയും പ്രതികരണ സംവിധാനവും സ്ഥാപിക്കണം. ഒരു പ്രധാന ആരോപണം സാമൂഹ്യമാധ്യമങ്ങളിൽ വ്യാപകമായി പ്രചരിക്കുന്നതായി കണ്ടെത്തിയാൽ ആദ്യം അതിന്റെ യാഥാർഥ്യം പരിശോധിക്കണം. തുടർന്ന് വിഷയത്തിന്റെ സ്വഭാവമനുസരിച്ച് പ്രാദേശിക, ജില്ലാ, സംസ്ഥാനതലങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള വിദഗ്ധർ പരിശോധിച്ച ഒരു ചുരുക്കമായ വസ്തുതാപരമായ മറുപടി തയ്യാറാക്കണം. ഓരോ പ്രവർത്തകനും സ്വന്തം നിലയ്ക്ക് പരിശോധിക്കാത്ത വിവരങ്ങൾ പ്രചരിപ്പിക്കുന്നതിന് പകരം അംഗീകരിച്ച വസ്തുതാപരിശോധനാ സംവിധാനത്തിൽ നിന്നുള്ള വിവരങ്ങൾ ഉപയോഗിക്കുന്ന രീതിയാണ് സ്വീകരിക്കേണ്ടത്. ഇതുവഴി പാർട്ടിയുടെ സ്വന്തം പ്രവർത്തകരിലൂടെ തെറ്റായ വിവരങ്ങൾ പ്രചരിക്കുന്ന അപകടവും കുറയ്ക്കാം.
നാലാം ഘട്ടത്തിൽ ഡിജിറ്റൽ ആശയവിനിമയശേഷി വികസിപ്പിക്കണം. ഇന്നത്തെ സാമൂഹ്യമാധ്യമങ്ങളിൽ ദീർഘമായ രാഷ്ട്രീയ പ്രസംഗത്തേക്കാൾ വ്യക്തവും ചുരുക്കവുമായ ഒരു വിശദീകരണ വീഡിയോ, ഒരു കൃത്യമായ ഗ്രാഫിക്, ഒരു ഡാറ്റാ ദൃശ്യവൽക്കരണം, ഒരു ചോദ്യോത്തരരൂപത്തിലുള്ള കുറിപ്പ് എന്നിവയാണ് പലപ്പോഴും കൂടുതൽ ആളുകളിലെത്തുന്നത്. അതിനാൽ പരിശീലനത്തിൽ എഴുത്ത്, വീഡിയോ നിർമ്മാണം, ശബ്ദരേഖ, ഗ്രാഫിക് രൂപകൽപ്പന, വിവരദൃശ്യവൽക്കരണം, പോഡ്കാസ്റ്റ്, പ്രാദേശിക ഭാഷകളിലുള്ള ഉള്ളടക്കം എന്നിവ ഉൾപ്പെടുത്തണം. മലയാളത്തിനൊപ്പം ഇന്ത്യയിലെ വിവിധ ഭാഷകളിലും ഉള്ളടക്കം സൃഷ്ടിക്കാൻ കഴിയുന്ന പ്രവർത്തകരെ വളർത്തണം.
അഞ്ചാം ഘട്ടത്തിൽ വിമർശകരുമായുള്ള ജനാധിപത്യപരമായ സംവാദശേഷി പരിശീലിപ്പിക്കണം. പാർട്ടിയെ വിമർശിക്കുന്ന ഒരാളെ ഉടൻ “ശത്രു” എന്ന് മുദ്രകുത്തുന്ന രീതിക്ക് പകരം വിമർശനത്തിന്റെ ഉള്ളടക്കം പരിശോധിക്കണം. വിമർശനം വസ്തുതാപരമാണെങ്കിൽ അതിന് മറുപടി നൽകണം; തെറ്റിദ്ധാരണയാണെങ്കിൽ വിശദീകരണം നൽകണം; അഭിപ്രായവ്യത്യാസമാണെങ്കിൽ സംവാദത്തിലേർപ്പെടണം; മനഃപൂർവമായ വ്യാജവിവരമാണെങ്കിൽ തെളിവുകളോടെ തിരുത്തണം. വ്യക്തിപരമായ അധിക്ഷേപം, ഭീഷണി, സ്വകാര്യവിവരങ്ങളുടെ പ്രചരണം, കൂട്ടമായുള്ള ഓൺലൈൻ ആക്രമണം എന്നിവയ്ക്ക് ഈ ശൃംഖലയിൽ യാതൊരു സ്ഥാനവും ഉണ്ടാകരുത്.
ഈ പദ്ധതിയുടെ സംഘടനാപരമായ ഘടനയും പ്രത്യേകം ആസൂത്രണം ചെയ്യണം. ഒരു ലക്ഷം പ്രവർത്തകരെ ദേശീയതലത്തിൽ നിന്ന് താഴേക്കുള്ള കർശനമായ കമാൻഡ് ഘടനയിൽ വിന്യസിക്കുന്നതിനുപകരം, ദേശീയ പരിശീലനകേന്ദ്രം–സംസ്ഥാന പരിശീലനസംഘം–ജില്ലാ വിഭവസംഘം–പ്രാദേശിക ഡിജിറ്റൽ കൂട്ടായ്മ എന്ന രീതിയിലുള്ള പരിശീലന-വിഭവ ശൃംഖല രൂപപ്പെടുത്താം. ഓരോ തലത്തിലും പരിശീലകർ, വസ്തുതാപരിശോധകർ, ഉള്ളടക്കരചയിതാക്കൾ, സാങ്കേതിക വിദഗ്ധർ, നിയമപരമായ അടിസ്ഥാനബോധമുള്ള പ്രവർത്തകർ, കണക്കുകളും ഗവേഷണവും കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നവർ എന്നിവരെ വളർത്തണം.
ഇതോടൊപ്പം പാർട്ടിക്കുള്ളിൽ തന്നെ ഒരു സ്വതന്ത്ര രാഷ്ട്രീയ-മാധ്യമ ഗവേഷണ വിഭാഗം ശക്തിപ്പെടുത്തേണ്ടതുണ്ട്. പാർട്ടിയുടെ നയങ്ങളെയും സർക്കാരിന്റെ പ്രവർത്തനങ്ങളെയും സാമൂഹിക-സാമ്പത്തിക കണക്കുകളെയും കുറിച്ച് സ്ഥിരമായി ഗവേഷണം നടത്തുന്ന ഈ വിഭാഗം പ്രവർത്തകർക്ക് ഉപയോഗിക്കാവുന്ന പ്രാഥമിക വിവരങ്ങൾ തയ്യാറാക്കണം. പാർട്ടി തന്നെ കൃത്യമായ വിവരങ്ങളുടെ ഏറ്റവും വിശ്വസനീയമായ ഉറവിടമായി മാറുമ്പോഴാണ് സാമൂഹ്യമാധ്യമ രംഗത്ത് ദീർഘകാല വിശ്വാസ്യത നേടാൻ കഴിയുക. പ്രതിരോധപ്രചാരണം മാത്രം മതിയാകില്ല; സ്വന്തം രാഷ്ട്രീയ ബദൽവീക്ഷണം തുടർച്ചയായി അവതരിപ്പിക്കുന്ന സജീവമായ ജനകീയ ആശയവിനിമയം ആവശ്യമാണ്.
ഒരു ലക്ഷം യുവാക്കളെ പരിശീലിപ്പിക്കുന്നതിന്റെ ലക്ഷ്യം ഓരോ ദിവസവും പാർട്ടിയെക്കുറിച്ചുള്ള സോഷ്യൽ മീഡിയ പോസ്റ്റുകൾ വർധിപ്പിക്കുക എന്നതാകരുത്. അതിനേക്കാൾ പ്രധാനപ്പെട്ടത്, സമൂഹത്തിൽ നടക്കുന്ന സാമ്പത്തികവും രാഷ്ട്രീയവും സാമൂഹികവുമായ മാറ്റങ്ങളെ ശാസ്ത്രീയമായി പഠിച്ച് സാധാരണ ജനങ്ങൾക്ക് മനസ്സിലാകുന്ന ഭാഷയിൽ വിശദീകരിക്കാൻ കഴിയുന്ന ഒരു പുതിയ തലമുറയെ വളർത്തുകയാണ്. പ്രചാരണത്തിന്റെ അളവിനേക്കാൾ വിശ്വാസ്യത, വേഗതയേക്കാൾ കൃത്യത, മുദ്രാവാക്യത്തേക്കാൾ വസ്തുത, ആക്രമണത്തേക്കാൾ സംവാദം എന്ന നാല് തത്വങ്ങൾ ഈ പ്രവർത്തനത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനമാകണം.
ഇത്തരമൊരു പദ്ധതി വിജയിച്ചാൽ പാർട്ടിക്ക് ഒരു സാമൂഹ്യമാധ്യമ പ്രതിരോധസംവിധാനം മാത്രമല്ല ലഭിക്കുക. രാഷ്ട്രീയമായി പരിശീലനം നേടിയ, ശാസ്ത്രീയമായി ചിന്തിക്കുന്ന, വിവരങ്ങളെ വിമർശനാത്മകമായി പരിശോധിക്കുന്ന, ജനങ്ങളുമായി സംവദിക്കാൻ കഴിയുന്ന ഒരു വലിയ യുവതലമുറ രൂപപ്പെടും. അത് പാർട്ടിയുടെ ദീർഘകാല രാഷ്ട്രീയ പുനരുജ്ജീവനത്തിനുള്ള പ്രധാന സംഘടനാപരമായ നിക്ഷേപമായി മാറും.
അതിനാൽ സി.പി.എം. അടിയന്തരമായി പരിഗണിക്കേണ്ടത് ഒരു സാധാരണ “സൈബർ പ്രചാരണ പദ്ധതി”യല്ല; വിവരയുഗത്തിലെ വർഗസമരത്തിന്റെ പുതിയ മേഖലകളെ മനസ്സിലാക്കി, വസ്തുതയും ശാസ്ത്രീയചിന്തയും ജനാധിപത്യസംവാദവും മാർക്സിസ്റ്റ് രാഷ്ട്രീയവിശകലനവും സംയോജിപ്പിച്ച ഒരു സമഗ്ര യുവ മാധ്യമപ്രതിരോധ പ്രസ്ഥാനം രൂപപ്പെടുത്തുന്നതാണ്. ഡി.വൈ.എഫ്.ഐയും എസ്.എഫ്.ഐയും അതിന്റെ പ്രധാന യുവജന പങ്കാളികളാകുകയും പാർട്ടി അതിന് രാഷ്ട്രീയ-പ്രത്യയശാസ്ത്രപരമായ ദിശാബോധം നൽകുകയും വേണം. അങ്ങനെ രൂപപ്പെടുന്ന ഒരു ലക്ഷം യുവാക്കൾ പാർട്ടിയുടെ സോഷ്യൽ മീഡിയ “പ്രചാരകർ” മാത്രമല്ല, വിവരയുഗത്തിലെ ജനാധിപത്യ രാഷ്ട്രീയബോധത്തിന്റെ നിർമ്മാതാക്കളും സംരക്ഷകരുമായി മാറണം.
ഒരു ലക്ഷം യുവാക്കളെ ഒരേസമയം തിരഞ്ഞെടുക്കുന്ന കേന്ദ്രീകൃത രീതിയേക്കാൾ, ഘട്ടംഘട്ടമായി പ്രവർത്തനശേഷി പരിശോധിച്ചുകൊണ്ട് തിരഞ്ഞെടുക്കുന്ന രീതിയാണ് കൂടുതൽ ഫലപ്രദം. ഡി.വൈ.എഫ്.ഐയുടെയും എസ്.എഫ്.ഐയുടെയും പ്രാദേശിക സംഘടനകളിൽനിന്നും, പാർട്ടി അനുഭാവികളിൽനിന്നും, ശാസ്ത്ര-സാങ്കേതിക രംഗത്തെ യുവാക്കളിൽനിന്നും, മാധ്യമപ്രവർത്തനത്തിലും എഴുത്തിലും താൽപര്യമുള്ളവരിൽനിന്നും, അധ്യാപകരിൽനിന്നും, ഗവേഷകരിൽനിന്നും, ദൃശ്യ-ശ്രാവ്യ ഉള്ളടക്കം സൃഷ്ടിക്കാൻ കഴിവുള്ളവരിൽനിന്നും ഈ പ്രവർത്തകരെ കണ്ടെത്തണം. രാഷ്ട്രീയ വിശ്വാസ്യത മാത്രം തിരഞ്ഞെടുപ്പിന്റെ മാനദണ്ഡമാകരുത്. വസ്തുത പരിശോധിക്കുന്ന ശീലം, പഠിക്കാനുള്ള താൽപര്യം, യുക്തിപൂർവം ചിന്തിക്കാനുള്ള കഴിവ്, വ്യത്യസ്ത അഭിപ്രായങ്ങളോട് സഹിഷ്ണുത, ഡിജിറ്റൽ മാധ്യമപരിചയം, ഭാഷാപരമായ കഴിവ്, പൊതുജനങ്ങളുമായി സംവദിക്കാനുള്ള ശേഷി എന്നിവയും വിലയിരുത്തണം.
ആദ്യഘട്ടത്തിൽ ഓരോ പ്രദേശത്തുനിന്നും ചെറിയൊരു വിഭാഗത്തെ തിരഞ്ഞെടുത്ത് പരിശീലിപ്പിക്കുകയും അവരുടെ പ്രവർത്തനത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ അടുത്ത ഘട്ടത്തിലേക്ക് കൂടുതൽ പേരെ ഉൾപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യാം. ഇതിലൂടെ “എത്ര പേരെ ചേർത്തു” എന്ന സംഘടനാപരമായ കണക്കിനേക്കാൾ “എത്ര പേർ യഥാർത്ഥത്തിൽ കഴിവുള്ള മാധ്യമപ്രവർത്തകരായി വളർന്നു” എന്ന ഗുണപരമായ മാനദണ്ഡത്തിന് പ്രാധാന്യം ലഭിക്കും.
ഇത്തരമൊരു പദ്ധതിയുടെ ഏറ്റവും വലിയ ദൗർബല്യം പരിശീലനം ഒരു രണ്ടുദിവസത്തെ ക്യാമ്പായി ചുരുക്കുന്നതായിരിക്കും. മാധ്യമരംഗം നിരന്തരം മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നതിനാൽ പരിശീലനവും തുടർച്ചയായ പഠനപ്രക്രിയയായിരിക്കണം. അടിസ്ഥാന പരിശീലനത്തിനു ശേഷം മാസത്തിലൊരിക്കൽ വിഷയാധിഷ്ഠിത പരിശീലനം, ത്രൈമാസത്തിൽ കഴിവുപരിശോധന, വർഷത്തിൽ ഒരിക്കൽ സമഗ്രമായ പുനർപരിശീലനം എന്നിവ നടത്തണം.
മുതലാളിത്തത്തിന്റെ സമകാലിക രൂപങ്ങൾ, സാമ്രാജ്യത്വം, നവഉദാരവൽക്കരണം, ഇന്ത്യൻ ഭരണഘടനയും ഭരണകൂടവും, ജാതി-വർഗ ബന്ധം, മതനിരപേക്ഷത, ഫെഡറലിസം, തൊഴിൽപ്രശ്നങ്ങൾ, പരിസ്ഥിതി പ്രതിസന്ധി, സാങ്കേതികവിദ്യയും തൊഴിലും തുടങ്ങിയ വിഷയങ്ങളിൽ അടിസ്ഥാനപരവും ആഴത്തിലുള്ളതുമായ പരിശീലനം നൽകണം.
വാർത്ത എങ്ങനെ നിർമ്മിക്കപ്പെടുന്നു, വാർത്ത തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നതിലെ പക്ഷപാതങ്ങൾ, തലക്കെട്ടിന്റെ രാഷ്ട്രീയം, ദൃശ്യങ്ങളുടെ തിരഞ്ഞെടുപ്പ്, അഭിപ്രായവും വാർത്തയും തമ്മിലുള്ള അതിർത്തി, ഉടമസ്ഥതയും മാധ്യമസ്ഥാപനങ്ങളുടെ സാമ്പത്തിക താൽപര്യങ്ങളും തുടങ്ങിയവ പഠിപ്പിക്കണം. ഇതിലൂടെ മാധ്യമങ്ങളെ വെറുക്കുന്ന പ്രവർത്തകരെയല്ല, മാധ്യമത്തെ വിമർശനാത്മകമായി വായിക്കാൻ കഴിയുന്ന പ്രവർത്തകരെയാണ് സൃഷ്ടിക്കേണ്ടത്.
ഒരു ആരോപണം ലഭിച്ചാൽ ഉടൻ മറുപടി നൽകുക എന്നതല്ല ശരിയായ രീതി. ആദ്യം ആരോപണം കൃത്യമായി നിർവചിക്കണം. തുടർന്ന് പ്രാഥമിക രേഖകൾ അന്വേഷിക്കണം. ഔദ്യോഗിക കണക്കുകൾ, നിയമരേഖകൾ, ബജറ്റ് രേഖകൾ, പാർലമെന്റ്-നിയമസഭ രേഖകൾ, കോടതിവിധികൾ, ഗവേഷണ റിപ്പോർട്ടുകൾ തുടങ്ങിയവ പരിശോധിക്കണം. തെളിവ് ലഭിക്കാത്തിടത്ത് “ഇത് തെറ്റാണ്” എന്നു പറയുന്നതിനു പകരം “ഇതിന് വിശ്വസനീയമായ തെളിവ് ലഭ്യമല്ല” എന്ന് പറയാനുള്ള ബൗദ്ധിക സത്യസന്ധതയും പരിശീലിപ്പിക്കണം.
ദീർഘമായ രാഷ്ട്രീയ ലേഖനത്തെ ഒരു മിനിറ്റ് ദൈർഘ്യമുള്ള വീഡിയോയാക്കി മാറ്റുന്നതെങ്ങനെ, സങ്കീർണമായ സാമ്പത്തിക കണക്കുകൾ ലളിതമായ ചിത്രങ്ങളിലൂടെ അവതരിപ്പിക്കുന്നതെങ്ങനെ, ഒരു തെറ്റായ അവകാശവാദത്തിന് മറുപടി നൽകുമ്പോൾ അതേ തെറ്റായ സന്ദേശം കൂടുതൽ ആളുകളിലേക്ക് പുനഃപ്രചരിപ്പിക്കാതിരിക്കുന്നതെങ്ങനെ തുടങ്ങിയ പ്രായോഗിക കാര്യങ്ങൾ പഠിപ്പിക്കണം.
എതിർവാദം കേൾക്കുക, അതിലെ ശരിയായ ഭാഗം അംഗീകരിക്കുക, തെറ്റായ ഭാഗം തെളിവോടെ തിരുത്തുക, വ്യക്തിയെ ആക്രമിക്കാതെ ആശയത്തെ വിമർശിക്കുക എന്നിവ പരിശീലനത്തിന്റെ നിർബന്ധിത ഘടകങ്ങളാക്കണം. ഇതാണ് ഒരു സാധാരണ സോഷ്യൽ മീഡിയ പ്രവർത്തകനെയും രാഷ്ട്രീയമായി പക്വനായ പ്രവർത്തകനെയും തമ്മിൽ വേർതിരിക്കുന്നത്.
വ്യാജ അക്കൗണ്ടുകൾ, വ്യക്തിപരമായ അധിക്ഷേപം, സ്വകാര്യവിവരങ്ങളുടെ പ്രചരണം, ഭീഷണി, കൂട്ടമായുള്ള ഓൺലൈൻ ആക്രമണം, കൃത്രിമ ഉദ്ധരണികൾ, തെറ്റായ ചിത്രങ്ങൾ, വ്യാജ സ്ഥിതിവിവരക്കണക്കുകൾ എന്നിവ കർശനമായി നിരോധിക്കണം. പാർട്ടിക്കെതിരായ വ്യാജപ്രചാരണം ചെറുക്കാൻ സ്വയം വ്യാജപ്രചാരണത്തിന്റെ ഉപകരണമായി മാറുന്ന വിരോധാഭാസം ഒരിക്കലും സംഭവിക്കരുത്.
പാർട്ടിക്കെതിരെ ഒരു ആരോപണം ഉയർന്നശേഷം മാത്രം രംഗത്തിറങ്ങുന്ന സംവിധാനത്തിന് സ്ഥിരമായി പ്രതിരോധ നിലപാടിലായിരിക്കേണ്ടിവരും. അതിനാൽ ഈ ഒരു ലക്ഷം യുവാക്കളുടെ പ്രധാന ദൗത്യം പ്രതിരോധപ്രചാരണം മാത്രമാകരുത്. അവർ ജനങ്ങളുടെ ദൈനംദിന ജീവിതവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട യഥാർത്ഥ പ്രശ്നങ്ങളെക്കുറിച്ച് ഉള്ളടക്കം സൃഷ്ടിക്കുന്നവരായി മാറണം.
തൊഴിൽ, വിലക്കയറ്റം, വിദ്യാഭ്യാസം, ആരോഗ്യസംരക്ഷണം, കർഷകപ്രശ്നങ്ങൾ, തൊഴിലാളികളുടെ അവകാശങ്ങൾ, സ്ത്രീകളുടെ സാമൂഹിക സ്ഥാനം, യുവാക്കളുടെ തൊഴിൽരഹിതത്വം, പരിസ്ഥിതി, പ്രാദേശിക വികസനം തുടങ്ങിയ വിഷയങ്ങളിൽ ഗവേഷണാധിഷ്ഠിതമായ ഉള്ളടക്കം തുടർച്ചയായി ജനങ്ങളിലെത്തിക്കണം. അപ്പോൾ പാർട്ടിയുടെ ഡിജിറ്റൽ സാന്നിധ്യം “ആരോപണത്തിന് മറുപടി നൽകുന്ന സംവിധാനം” എന്ന പരിമിതിയിൽനിന്ന് ജനങ്ങളുടെ പ്രശ്നങ്ങളെ രാഷ്ട്രീയമായി വ്യാഖ്യാനിക്കുന്ന ഒരു ജനകീയ ആശയവിനിമയ പ്രസ്ഥാനമായി മാറും.
ആദ്യമായി, ആരോപണം അവഗണിക്കാവുന്നതാണോ എന്ന് പരിശോധിക്കുക. എല്ലാ സാമൂഹ്യമാധ്യമ പോസ്റ്റുകൾക്കും മറുപടി നൽകുന്നത് അനാവശ്യമായ പ്രചാരണം തന്നെയാകാം.
രണ്ടാമതായി, അത് വസ്തുതാപരമായ തെറ്റാണെങ്കിൽ ഏറ്റവും ചുരുങ്ങിയ രീതിയിൽ തെളിവ് നൽകുക.
മൂന്നാമതായി, ആരോപണത്തിൽ ഭാഗികമായി സത്യമുണ്ടെങ്കിൽ അത് അംഗീകരിച്ച് പശ്ചാത്തലം വിശദീകരിക്കുക.
നാലാമതായി, ആരോപണം പാർട്ടിയുടെ യഥാർത്ഥ വീഴ്ചയിലേക്ക് വിരൽചൂണ്ടുന്നുവെങ്കിൽ അതിനെ പ്രതിരോധിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതിനുപകരം തെറ്റ് അംഗീകരിക്കുക, കാരണം വിശദീകരിക്കുക, തിരുത്തൽ നടപടി വ്യക്തമാക്കുക.
ഇതാണ് പാർട്ടിയുടെ വിശ്വാസ്യത വർധിപ്പിക്കുന്ന ഏറ്റവും ശക്തമായ മാർഗം. കാരണം ഒരു രാഷ്ട്രീയ സംഘടന ഒരിക്കലും തെറ്റില്ലെന്ന് തെളിയിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നത് വിശ്വാസ്യത സൃഷ്ടിക്കില്ല; തെറ്റ് തിരിച്ചറിയാനും തിരുത്താനും കഴിയുന്ന സംഘടനയാണ് വിശ്വാസ്യത നേടുന്നത്.
ഈ യുവ മാധ്യമശൃംഖല പാർട്ടിയുടെ ഔദ്യോഗിക നേതൃത്വത്തിന് പുറത്തുള്ള ഒരു സ്വതന്ത്ര പ്രചാരണയന്ത്രമാകരുത്. അതുപോലെ തന്നെ ഓരോ സാമൂഹ്യമാധ്യമ പ്രതികരണത്തിനും മുകളിൽനിന്നുള്ള അനുമതി തേടേണ്ട അത്യധികം കേന്ദ്രീകൃത സംവിധാനവുമാകരുത്. അതിനിടയിൽ വ്യക്തമായ ഉത്തരവാദിത്തവും സ്വാതന്ത്ര്യവും ഉള്ള ഒരു ഘടന ആവശ്യമാണ്.
പ്രാദേശികമായി ഉയരുന്ന വിമർശനങ്ങൾ ശേഖരിച്ച് അവയിൽ യഥാർത്ഥ സാമൂഹിക അസന്തോഷത്തിന്റെ സൂചനകളുണ്ടോ എന്നും പരിശോധിക്കണം. ഉദാഹരണത്തിന്, ഒരേ തരത്തിലുള്ള പരാതി വിവിധ ജില്ലകളിൽ നിന്നായി ആവർത്തിച്ചുവരുന്നുണ്ടെങ്കിൽ അത് ശത്രുപ്രചാരണമെന്നു തള്ളിക്കളയുന്നതിനു പകരം പാർട്ടിയുടെ പ്രവർത്തനത്തിൽ യഥാർത്ഥ പ്രശ്നമുണ്ടോ എന്ന് പരിശോധിക്കണം. അങ്ങനെ നോക്കുമ്പോൾ സാമൂഹ്യമാധ്യമങ്ങൾ പാർട്ടിക്കെതിരായ ആക്രമണത്തിന്റെ വേദി മാത്രമല്ല; സമൂഹത്തിന്റെ പ്രതികരണം പാർട്ടിയിലേക്ക് തിരിച്ചെത്തിക്കുന്ന ഒരു രാഷ്ട്രീയ സെൻസിംഗ് സംവിധാനവും ആകുന്നു.
ഇവിടെയാണ് “പ്രതിരോധം” എന്ന ആശയം കൂടുതൽ ആഴത്തിലുള്ള രാഷ്ട്രീയ അർത്ഥം നേടുന്നത്. പുറത്തുനിന്നുള്ള തെറ്റായ വിവരങ്ങളെ ചെറുക്കുന്നതിനൊപ്പം, സമൂഹത്തിൽനിന്നുള്ള ശരിയായ വിമർശനം പാർട്ടിയുടെ ആഭ്യന്തര തിരുത്തൽ പ്രക്രിയയിലേക്ക് എത്തിക്കുന്ന ഒരു രണ്ടുവഴി വിവരപ്രവാഹം സൃഷ്ടിക്കണം. അങ്ങനെ മാത്രമേ ഈ പദ്ധതി യഥാർത്ഥത്തിൽ പാർട്ടിയുടെ രാഷ്ട്രീയ പുനരുജ്ജീവനത്തിന് സംഭാവന ചെയ്യുകയുള്ളൂ.
ഒരു ലക്ഷം പ്രവർത്തകർ എത്ര പോസ്റ്റുകൾ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു, എത്ര വീഡിയോകൾ പങ്കുവെച്ചു, എത്ര പേരെ പിന്തുടർന്നു തുടങ്ങിയവ മാത്രം വിജയത്തിന്റെ മാനദണ്ഡമാക്കരുത്. അതിനേക്കാൾ പ്രധാനപ്പെട്ടത് എത്ര തെറ്റായ വിവരങ്ങൾ കൃത്യമായി തിരുത്തി, എത്ര സങ്കീർണമായ വിഷയങ്ങൾ ജനങ്ങൾക്ക് മനസ്സിലാകുന്ന രീതിയിൽ വിശദീകരിച്ചു, എത്ര പ്രവർത്തകർ വസ്തുതാപരിശോധനയിൽ പ്രാവീണ്യം നേടി, എത്ര പേർ വ്യത്യസ്ത രാഷ്ട്രീയ അഭിപ്രായങ്ങളുമായി മാന്യമായി സംവദിക്കാൻ പഠിച്ചു, എത്ര യഥാർത്ഥ സാമൂഹിക പരാതികൾ പാർട്ടിയുടെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെടുത്തി തുടങ്ങിയവയാണ്.
അവസാനം, ഈ പദ്ധതി ഒരു “ഡിജിറ്റൽ യുദ്ധം” എന്ന മനോഭാവത്തിൽ നടപ്പാക്കുന്നത് ഒഴിവാക്കണം. ജനാധിപത്യ രാഷ്ട്രീയത്തിൽ ലക്ഷ്യം എതിരാളിയെ ശബ്ദംകൊണ്ട് പരാജയപ്പെടുത്തുക എന്നതല്ല; ജനങ്ങളുടെ ബോധ്യത്തെ വസ്തുത, യുക്തി, അനുഭവം, ശാസ്ത്രീയ വിശകലനം എന്നിവയുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ സ്വാധീനിക്കുക എന്നതാണ്. ഒരു ലക്ഷം യുവാക്കൾ അത്തരമൊരു രാഷ്ട്രീയ സംസ്കാരത്തിന്റെ വാഹകരായി മാറുകയാണെങ്കിൽ, അത് പാർട്ടിക്കെതിരായ മാധ്യമ-സാമൂഹ്യമാധ്യമ പ്രചാരണങ്ങളെ നേരിടാനുള്ള താൽക്കാലിക പ്രതിരോധസംവിധാനത്തെക്കാൾ വളരെ വലുതായ ഒരു സംഘടനാപരമായ നേട്ടമായി മാറും.
ഇന്നത്തെ രാഷ്ട്രീയ സാഹചര്യത്തിൽ ഒരു രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടിയുടെ ശക്തി അതിന്റെ പരമ്പരാഗത സംഘടനാ സംവിധാനത്തിന്റെ വ്യാപ്തികൊണ്ട് മാത്രം നിർണയിക്കപ്പെടുന്നില്ല. ജനങ്ങളുടെ ബോധം രൂപപ്പെടുന്ന വിവരലോകത്തിൽ പാർട്ടിക്ക് എത്രമാത്രം ഫലപ്രദമായി ഇടപെടാൻ കഴിയുന്നു എന്നതും അതിന്റെ രാഷ്ട്രീയശക്തിയുടെ നിർണായക ഘടകമായി മാറിയിരിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ മാധ്യമങ്ങളിലും സാമൂഹ്യമാധ്യമങ്ങളിലും പാർട്ടിക്കെതിരെ ഉയരുന്ന തെറ്റായ പ്രചാരണങ്ങൾക്കും അർധസത്യങ്ങൾക്കും വസ്തുതാവിരുദ്ധമായ ആരോപണങ്ങൾക്കും സംഘടിതമായ ആശയപ്രചാരണങ്ങൾക്കും മുന്നിൽ പ്രതിരോധശേഷിയില്ലാതെ നിൽക്കുന്നത് ഇനി സാധ്യമല്ല. അതേസമയം, ഈ വെല്ലുവിളിക്ക് മറുപടിയായി ഒരു സാധാരണ പ്രചാരണസംഘത്തെ സൃഷ്ടിക്കുന്നതും മതിയാകില്ല. ശാസ്ത്രീയമായി ചിന്തിക്കുന്ന, മാർക്സിസ്റ്റ് രാഷ്ട്രീയബോധമുള്ള, വസ്തുത പരിശോധിക്കുന്ന, സാങ്കേതികമായി പ്രാപ്തരായ, ജനാധിപത്യപരമായി സംവദിക്കുന്ന ഒരു പുതിയ യുവ രാഷ്ട്രീയപ്രവർത്തകശക്തിയെ വളർത്തിയെടുക്കുകയാണ് വേണ്ടത്.
അതുകൊണ്ട് ഡി.വൈ.എഫ്.ഐയുടെയും എസ്.എഫ്.ഐയുടെയും സഹകരണത്തോടെ ഒരു ലക്ഷം യുവാക്കളെ തിരഞ്ഞെടുത്ത് ദീർഘകാല പരിശീലനം നൽകി രംഗത്തിറക്കുന്ന ഒരു ദേശീയതല പദ്ധതി സി.പി.എം. അടിയന്തരമായി ആവിഷ്കരിക്കേണ്ടതാണ്. ഇവർ പാർട്ടിയുടെ അന്ധമായ പ്രതിരോധപ്രവർത്തകരല്ല; പാർട്ടിയുടെ ആശയങ്ങളും നയങ്ങളും ജനങ്ങളിലേക്ക് ശാസ്ത്രീയമായി വിശദീകരിക്കുന്നവരും, തെറ്റായ വിവരങ്ങളെ തെളിവോടെ തിരുത്തുന്നവരും, ജനങ്ങളുടെ വിമർശനങ്ങളെ ശ്രദ്ധാപൂർവം കേൾക്കുന്നവരും, യഥാർത്ഥ പിഴവുകൾ പാർട്ടിയുടെ തിരുത്തൽ പ്രക്രിയയിലേക്ക് തിരിച്ചെത്തിക്കുന്നവരുമായിരിക്കണം. പ്രചാരണത്തിന്റെ എണ്ണം അല്ല, രാഷ്ട്രീയ ഇടപെടലിന്റെ ഗുണനിലവാരമാണ് അവരുടെ വിജയത്തിന്റെ മാനദണ്ഡം.
ഇതിന്റെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട രാഷ്ട്രീയ തത്വം ഇതായിരിക്കണം: പാർട്ടിക്കെതിരായ എല്ലാ വിമർശനങ്ങളെയും ആക്രമണമായി കാണരുത്; എല്ലാ വിമർശനങ്ങളെയും അവഗണിക്കുകയും ചെയ്യരുത്. വിമർശനത്തിനുള്ളിൽ സത്യത്തിന്റെ അംശമുണ്ടെങ്കിൽ അത് കണ്ടെത്തണം; തെറ്റുണ്ടെങ്കിൽ തെളിവോടെ തിരുത്തണം; തെറ്റായ പ്രചാരണമാണെങ്കിൽ അതിന്റെ വസ്തുതാവിരുദ്ധത ജനങ്ങൾക്ക് ബോധ്യപ്പെടുത്തണം; പാർട്ടിയുടെ സ്വന്തം തെറ്റാണെങ്കിൽ അത് മറച്ചുവയ്ക്കാതെ അംഗീകരിക്കുകയും തിരുത്തുകയും വേണം. അങ്ങനെ മാത്രമേ മാധ്യമ-സാമൂഹ്യമാധ്യമ പ്രതിരോധം പാർട്ടിയുടെ ആത്മരക്ഷാ സംവിധാനമെന്ന പരിമിതിയിൽനിന്ന് പാർട്ടിയുടെ ആത്മവിമർശനത്തിന്റെയും രാഷ്ട്രീയ നവീകരണത്തിന്റെയും ഉപകരണമായി മാറുകയുള്ളൂ.
യുവാക്കളെ വെറും സാമൂഹ്യമാധ്യമ പോസ്റ്റുകൾ പങ്കുവയ്ക്കുന്നവരാക്കി മാറ്റാതെ, വിവരയുഗത്തിലെ മാർക്സിസ്റ്റ് രാഷ്ട്രീയ ബോധത്തിന്റെ നിർമ്മാതാക്കളായി വളർത്തുകയാണ് ഈ പദ്ധതിയുടെ അന്തിമ ലക്ഷ്യം. അവരുടെ കൈയിൽ സാങ്കേതികവിദ്യയോടൊപ്പം ചരിത്രബോധവും വർഗബോധവും ശാസ്ത്രീയചിന്തയും നൈതിക ഉത്തരവാദിത്തവും ഉണ്ടായിരിക്കണം. അപ്പോൾ മാത്രമേ അവർ ക്ഷണികമായ സാമൂഹ്യമാധ്യമ വിവാദങ്ങളിൽ പ്രതികരിക്കുന്നവരിൽനിന്ന് ദീർഘകാല രാഷ്ട്രീയ ആശയസമരത്തിന്റെ പ്രവർത്തകരായി ഉയരുകയുള്ളൂ.
അതിനാൽ ഒരു ലക്ഷം യുവാക്കളുടെ ഈ പദ്ധതി ഒരു “സൈബർ സേന” രൂപീകരിക്കുന്ന പദ്ധതിയായി കാണാതെ, വിവരയുഗത്തിൽ പാർട്ടിയുടെ പ്രത്യയശാസ്ത്രപരവും സാംസ്കാരികവും ജനാധിപത്യപരവുമായ പ്രതിരോധശേഷി പുനർനിർമ്മിക്കുന്ന മഹത്തായ സംഘടനാ പദ്ധതിയായി കാണണം. പഴയകാലത്തെ മതിൽപത്രത്തിനും പൊതുയോഗത്തിനും പാർട്ടി പ്രസിദ്ധീകരണങ്ങൾക്കും ഉണ്ടായിരുന്ന രാഷ്ട്രീയപങ്ക് ഇന്ന് ഡിജിറ്റൽ മാധ്യമങ്ങളുടെ പുതിയ രൂപങ്ങൾ ഏറ്റെടുത്തിരിക്കുകയാണ്. അതിനാൽ ആ പുതിയ രാഷ്ട്രീയ യാഥാർഥ്യത്തെ മനസ്സിലാക്കി അതിനനുസരിച്ചുള്ള പുതിയ പ്രവർത്തനരീതികൾ സൃഷ്ടിക്കുകയാണ് കാലത്തിന്റെ ആവശ്യം.
വസ്തുതയെ ആയുധമാക്കി, ശാസ്ത്രീയ ചിന്തയെ അടിസ്ഥാനമാക്കി, മാർക്സിസ്റ്റ് വിശകലനത്തെ ദിശാബോധമാക്കി, ജനാധിപത്യസംവാദത്തെ രീതിയാക്കി, ആത്മവിമർശനത്തെ സംഘടനാ സംസ്കാരമാക്കി ഒരു ലക്ഷം യുവാക്കളെ രംഗത്തിറക്കാൻ കഴിഞ്ഞാൽ, അത് പാർട്ടിക്കെതിരായ മാധ്യമ-സാമൂഹ്യമാധ്യമ പ്രചാരണങ്ങളെ പ്രതിരോധിക്കുന്നതിനപ്പുറം സി.പി.എമ്മിന്റെ അടുത്ത തലമുറയുടെ രാഷ്ട്രീയ പുനർനിർമ്മാണത്തിനുള്ള ഒരു നിർണായക ചുവടുവയ്പ്പായി മാറും.
Leave a comment