ഒരു കമ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെ യഥാർത്ഥ ജീവശക്തി അതിന്റെ സംസ്ഥാന കമ്മിറ്റി ഓഫീസുകളിലോ ജില്ലാ കമ്മിറ്റി യോഗങ്ങളിലോ മാത്രം നിലനിൽക്കുന്നില്ല. ജനങ്ങളുമായി പാർട്ടി നേരിട്ട് ഇടപെടുന്ന ഏറ്റവും താഴത്തെ സംഘടനാ ഘടകമായ ബ്രാഞ്ചിലാണ് പാർട്ടിയുടെ ജീവൻ രൂപപ്പെടുന്നതും ക്ഷയിക്കുന്നതും പുനരുജ്ജീവിക്കുന്നതും. അതുകൊണ്ട് ബ്രാഞ്ചിനെ കേവലം യോഗങ്ങൾ വിളിച്ചുചേർക്കുന്ന, തീരുമാനങ്ങൾ മുകളിൽ നിന്ന് താഴേക്ക് എത്തിക്കുന്ന, തിരഞ്ഞെടുപ്പ് സമയത്ത് മാത്രം സജീവമാകുന്ന ഒരു ഭരണഘടകമായി കാണുന്ന സമീപനം മാറ്റണം. ഓരോ ബ്രാഞ്ചിനെയും സംഘടനാ മെറ്റാബോളിസത്തിന്റെ (Organizational Metabolism) സജീവ കേന്ദ്രമാക്കി മാറ്റുകയാണ് ആവശ്യമായത്.
ജീവശാസ്ത്രത്തിൽ മെറ്റാബോളിസം എന്നത് ഒരു ജീവി പുറത്തുനിന്ന് പോഷകങ്ങളും ഊർജവും സ്വീകരിക്കുകയും അവയെ ആന്തരിക പ്രവർത്തനങ്ങൾക്ക് ഉപയോഗിക്കുകയും അനാവശ്യമായ ഉൽപ്പന്നങ്ങളെ പുറത്താക്കുകയും നിരന്തരം സ്വയം പുതുക്കുകയും ചെയ്യുന്ന പ്രക്രിയയാണ്. അതുപോലെ ഒരു ജീവിക്കുന്ന രാഷ്ട്രീയ സംഘടനയും സമൂഹത്തിൽ നിന്ന് വിവരങ്ങൾ, അനുഭവങ്ങൾ, പരാതികൾ, പ്രതീക്ഷകൾ, വിമർശനങ്ങൾ, പുതിയ ആശയങ്ങൾ, പുതിയ പ്രവർത്തകർ എന്നിവ സ്വീകരിക്കുകയും അവയെ രാഷ്ട്രീയ ബോധമായും സംഘടനാ തീരുമാനങ്ങളായും പ്രവർത്തനങ്ങളായും പരിവർത്തനം ചെയ്യുകയും വേണം. അതോടൊപ്പം സംഘടനയ്ക്കുള്ളിൽ രൂപപ്പെടുന്ന അധികാര കേന്ദ്രീകരണം, വ്യക്തികേന്ദ്രിതത്വം, ഗ്രൂപ്പിസം, സ്ഥാനമോഹം, നിഷ്ക്രിയത, ജനങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള അകലം, തെറ്റായ വിവരങ്ങൾ, വിമർശനവിരോധം തുടങ്ങിയ ജീർണ ഉൽപ്പന്നങ്ങളെ തിരിച്ചറിഞ്ഞ് പുറത്താക്കുകയും വേണം. ഈ തുടർച്ചയായ കൈമാറ്റവും പരിവർത്തനവും ശുദ്ധീകരണവും നടക്കുന്ന ഇടമാണ് യഥാർത്ഥത്തിൽ സജീവമായ ബ്രാഞ്ച്.
അതിനാൽ ഓരോ ബ്രാഞ്ചിനും ഒരു “സംഘടനാ മെറ്റാബോളിക് സൈക്കിൾ” രൂപപ്പെടുത്താം: ജനങ്ങളിലേക്ക് ഇറങ്ങുക → വിവരങ്ങൾ ശേഖരിക്കുക → പ്രശ്നങ്ങൾ വിശകലനം ചെയ്യുക → രാഷ്ട്രീയമായി വ്യാഖ്യാനിക്കുക → കൂട്ടായ തീരുമാനം എടുക്കുക → പ്രവർത്തനത്തിലേക്ക് മാറ്റുക → ഫലം പരിശോധിക്കുക → തെറ്റുകൾ തിരുത്തുക → പുതിയ അറിവ് സംഘടനയിലേക്ക് തിരിച്ചുകൊണ്ടുവരുക. ഈ ചക്രം നിരന്തരം പ്രവർത്തിക്കുന്നിടത്താണ് സംഘടന ജീവിക്കുന്നത്. ഇത് നിലച്ചാൽ ബ്രാഞ്ച് ക്രമേണ ഒരു രേഖാപരമായ ഘടകമായി മാറും. യോഗങ്ങൾ നടക്കും, മിനിറ്റ്സ് എഴുതപ്പെടും, റിപ്പോർട്ടുകൾ മുകളിലേക്ക് അയയ്ക്കപ്പെടും; എന്നാൽ സമൂഹവുമായി സംഘടനയ്ക്കുള്ള യഥാർത്ഥ ജൈവബന്ധം ക്ഷയിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കും.
ഇതിന് ആദ്യം ബ്രാഞ്ചിന്റെ പ്രവർത്തനപരിധിയെ ഒരു ഭൗമിക അതിർത്തിയായി കാണുന്ന സമീപനം മാറ്റണം. ബ്രാഞ്ച് ഉൾപ്പെടുന്ന പ്രദേശത്തെ ജനങ്ങളുടെ ജീവിതമാണ് അതിന്റെ പ്രവർത്തനമേഖല. ഓരോ ബ്രാഞ്ചും തങ്ങളുടെ പ്രദേശത്തെ സാമൂഹിക-സാമ്പത്തിക ജീവിതത്തിന്റെ ഒരു “ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന ഡാറ്റാബേസ്” ആയി മാറണം. തൊഴിലാളികളുടെ തൊഴിൽസ്ഥിതി, യുവാക്കളുടെ തൊഴിൽപ്രശ്നങ്ങൾ, സ്ത്രീകളുടെ സാമൂഹികവും സാമ്പത്തികവുമായ പ്രശ്നങ്ങൾ, കർഷകരുടെ പ്രതിസന്ധികൾ, ചെറുകിട വ്യാപാരികളുടെ പ്രശ്നങ്ങൾ, വിദ്യാർത്ഥികളുടെ ആശങ്കകൾ, വയോജനങ്ങളുടെ ആവശ്യങ്ങൾ, പൊതുസേവനങ്ങളുടെ നിലവാരം, വിദ്യാഭ്യാസ-ആരോഗ്യ പ്രശ്നങ്ങൾ, പരിസ്ഥിതി പ്രശ്നങ്ങൾ, വിലക്കയറ്റത്തിന്റെ പ്രാദേശിക ആഘാതം തുടങ്ങിയവയെക്കുറിച്ച് ബ്രാഞ്ചിന് നിരന്തരമായ അറിവുണ്ടാകണം. “നമ്മുടെ പ്രദേശത്ത് യഥാർത്ഥത്തിൽ എന്താണ് സംഭവിക്കുന്നത്?” എന്ന ചോദ്യത്തിന് കൃത്യമായ മറുപടി നൽകാൻ കഴിയാത്ത ബ്രാഞ്ചിന് ഫലപ്രദമായ രാഷ്ട്രീയ ഇടപെടലും നടത്താനാവില്ല.
അതോടൊപ്പം ബ്രാഞ്ച് വിമർശനത്തിന്റെ കേന്ദ്രം കൂടിയാകണം. പാർട്ടിയെക്കുറിച്ചുള്ള ജനങ്ങളുടെ വിമർശനം കേൾക്കുന്നത് ദൗർബല്യത്തിന്റെ ലക്ഷണമല്ല; മറിച്ച് സംഘടനയുടെ പ്രതിരോധശേഷി വർധിപ്പിക്കുന്ന ജൈവപ്രക്രിയയാണ്. ജനങ്ങൾ എന്തുകൊണ്ടാണ് പാർട്ടിയിൽ നിന്ന് അകന്നുപോകുന്നത്, പാർട്ടി പ്രവർത്തകരുടെ പെരുമാറ്റത്തെക്കുറിച്ച് എന്താണ് പരാതികൾ, പ്രാദേശിക നേതൃത്വത്തെക്കുറിച്ച് എന്താണ് അസന്തോഷം, പാർട്ടിയുടെ നയങ്ങളെയും പ്രവർത്തനങ്ങളെയും കുറിച്ച് എന്താണ് അംഗീകരിക്കാത്തത് തുടങ്ങിയ കാര്യങ്ങൾ തുറന്നുപറയാനുള്ള സാഹചര്യം സൃഷ്ടിക്കണം. പ്രശംസ മാത്രം സ്വീകരിക്കുന്ന ബ്രാഞ്ച് സംഘടനാ മെറ്റാബോളിസം നഷ്ടപ്പെട്ട ബ്രാഞ്ചാണ്; വിമർശനം സ്വീകരിക്കുകയും അതിൽ നിന്ന് പഠിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ബ്രാഞ്ചാണ് ജീവിക്കുന്ന ബ്രാഞ്ച്.
ഇവിടെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട മറ്റൊരു മാറ്റം പ്രവർത്തകരുടെ പങ്കാളിത്തത്തിൽ വരണം. ബ്രാഞ്ച് സെക്രട്ടറി സംസാരിക്കുകയും മറ്റുള്ളവർ കേൾക്കുകയും ചെയ്യുന്ന യോഗരീതി സംഘടനാ മെറ്റാബോളിസത്തിന് അനുയോജ്യമല്ല. ഓരോ അംഗത്തിനും അനുഭവം പങ്കുവയ്ക്കാനും ചോദ്യം ഉന്നയിക്കാനും നിർദേശം നൽകാനും വിമർശിക്കാനും പുതിയ പ്രവർത്തനങ്ങൾ ഏറ്റെടുക്കാനും കഴിയണം. പ്രത്യേകിച്ച് കഴിവുള്ളവരും സൃഷ്ടിപരമായ ചിന്തയുള്ളവരും വിമർശനാത്മകമായി ചിന്തിക്കുന്നവരും സംഘടനയിൽ സ്വതന്ത്രമായി പ്രവർത്തിക്കാനുള്ള ഇടം നേടണം. അഭിപ്രായവ്യത്യാസത്തെ അനുസരണക്കേടായി കാണുന്ന സംസ്കാരം സംഘടനയുടെ ബൗദ്ധിക മെറ്റാബോളിസത്തെ തടസ്സപ്പെടുത്തും. അഭിപ്രായങ്ങളുടെ വൈവിധ്യം കൂട്ടായ ചിന്തയുടെ അസംസ്കൃത വസ്തുവായി ഉപയോഗിക്കുമ്പോഴാണ് സംഘടന കൂടുതൽ ബുദ്ധിശക്തിയുള്ള സംവിധാനമായി മാറുന്നത്.
ബ്രാഞ്ചുകൾക്ക് പ്രാദേശിക പരീക്ഷണശാലകളുടെ സ്വഭാവവും നൽകണം. സംസ്ഥാനമോ ജില്ലാ ഘടകമോ എല്ലാ പ്രശ്നങ്ങൾക്കും ഒരേ രീതിയിലുള്ള പരിഹാരം നിർദേശിക്കുന്നതിനുപകരം, പ്രാദേശിക സാഹചര്യങ്ങൾക്ക് അനുയോജ്യമായ ചെറിയ രാഷ്ട്രീയ-സാമൂഹിക ഇടപെടലുകൾ ബ്രാഞ്ചുകൾക്ക് പരീക്ഷിക്കാൻ കഴിയണം. ഒരു പ്രദേശത്ത് യുവാക്കളുമായി പഠനകേന്ദ്രം, മറ്റൊരിടത്ത് തൊഴിലാളി സഹായസംഘം, മറ്റൊരിടത്ത് പൊതുജനാരോഗ്യ ബോധവൽക്കരണം, മറ്റൊരിടത്ത് വിദ്യാർത്ഥി-യുവജന സംവാദം, മറ്റൊരിടത്ത് പരിസ്ഥിതി സംരക്ഷണ പ്രവർത്തനം എന്നിങ്ങനെ വ്യത്യസ്ത പരീക്ഷണങ്ങൾ നടത്താം. വിജയിച്ച മാതൃകകൾ മറ്റ് ബ്രാഞ്ചുകളിലേക്ക് കൈമാറുകയും പരാജയപ്പെട്ട പരീക്ഷണങ്ങളിൽ നിന്ന് പഠിക്കുകയും വേണം. ഇങ്ങനെ താഴെത്തട്ടിൽ നിന്ന് അറിവ് മുകളിലേക്ക് ഒഴുകുകയും മുകളിൽ നിന്നുള്ള രാഷ്ട്രീയ ദിശ താഴേക്ക് ഒഴുകുകയും ചെയ്യുന്ന ഇരുവഴി സംഘടനാ പ്രവാഹം സ്ഥാപിക്കണം.
ഇതിന്റെ ഭാഗമായി ഓരോ ബ്രാഞ്ചിനും ഒരു “സംഘടനാ ആരോഗ്യ പരിശോധന” ആവശ്യമുണ്ട്. അംഗസംഖ്യ മാത്രം നോക്കുന്നത് മതിയാകില്ല. യോഗങ്ങളിൽ യഥാർത്ഥത്തിൽ പങ്കെടുക്കുന്നവരുടെ എണ്ണം, പുതിയ അംഗങ്ങളുടെ വരവ്, യുവാക്കളുടെയും സ്ത്രീകളുടെയും പങ്കാളിത്തം, ജനങ്ങളുമായുള്ള നേരിട്ടുള്ള ബന്ധത്തിന്റെ വ്യാപ്തി, വിമർശനങ്ങളും നിർദേശങ്ങളും ഉയരുന്ന തോത്, പ്രാദേശിക പ്രശ്നങ്ങളിൽ നടത്തിയ ഇടപെടലുകൾ, എടുത്ത തീരുമാനങ്ങളുടെ നടപ്പാക്കൽ, പ്രവർത്തകരുടെ രാഷ്ട്രീയ പഠനം, പുതിയ നേതൃത്വത്തിന്റെ വളർച്ച, പ്രവർത്തനങ്ങളുടെ ഫലപരിശോധന തുടങ്ങിയവയാണ് ബ്രാഞ്ചിന്റെ സംഘടനാ ആരോഗ്യത്തിന്റെ സൂചകങ്ങളാകേണ്ടത്.
പ്രത്യേകിച്ച് “പുതിയ പ്രവർത്തകർ എവിടെ നിന്നാണ് വരുന്നത്?” എന്ന ചോദ്യത്തിന് ഓരോ ബ്രാഞ്ചും മറുപടി നൽകണം. പുതിയ തലമുറയെ സംഘടനയിലേക്ക് ആകർഷിക്കാൻ കഴിയാത്ത ബ്രാഞ്ച് ക്രമേണ പ്രായം കൂടിയ അംഗങ്ങളുടെ കൂട്ടായ്മയായി മാറും. അതിനാൽ വിദ്യാർത്ഥികൾ, യുവാക്കൾ, സ്ത്രീകൾ, വിവിധ തൊഴിൽ മേഖലകളിലുള്ള പുതിയ തലമുറ, സാമൂഹിക-സാംസ്കാരിക പ്രവർത്തകർ തുടങ്ങിയവരുമായി നിരന്തരമായ സംവാദം നടത്തണം. പുതിയ ആളുകളെ ആദ്യം തന്നെ സ്ഥാനങ്ങളിലേക്ക് കൊണ്ടുവരണമെന്നില്ല; എന്നാൽ ചർച്ച ചെയ്യാനും പ്രവർത്തിക്കാനും പഠിക്കാനും ഉത്തരവാദിത്വം ഏറ്റെടുക്കാനും വളരാനും കഴിയുന്ന ഒരു സംഘടനാ പാത അവർക്കായി സൃഷ്ടിക്കണം.
അതുപോലെ തന്നെ അധികാരത്തിന്റെ താഴോട്ടുള്ള ഒഴുക്ക് മാത്രമല്ല, ഉത്തരവാദിത്വത്തിന്റെ താഴെത്തട്ടിലുള്ള പുനർവിതരണവും ഉറപ്പാക്കണം. ബ്രാഞ്ചുകൾക്ക് ഉത്തരവാദിത്വം നൽകാതെ അവയിൽ നിന്ന് റിപ്പോർട്ടുകൾ മാത്രം ആവശ്യപ്പെടുന്നത് സംഘടനയെ ഭരണപരമായ യന്ത്രമാക്കി മാറ്റും. ബ്രാഞ്ചിന് ചില തീരുമാനങ്ങൾ എടുക്കാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം, പ്രാദേശികമായി പ്രശ്നങ്ങൾ മുൻഗണന നൽകാനുള്ള അവകാശം, പ്രവർത്തനങ്ങൾ ആസൂത്രണം ചെയ്യാനുള്ള അവസരം, പരീക്ഷണങ്ങൾ നടത്താനുള്ള ഇടം എന്നിവ ലഭിക്കണം. അതോടൊപ്പം അവയുടെ പ്രവർത്തനഫലം പരിശോധിക്കുന്ന വ്യക്തമായ അവലോകന സംവിധാനവും വേണം.
അവസാനമായി, ബ്രാഞ്ചിനെ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് യന്ത്രത്തിൽ നിന്ന് രാഷ്ട്രീയ പഠന-പ്രവർത്തന കേന്ദ്രമാക്കി മാറ്റുകയാണ് സംഘടനാ പുനരുജ്ജീവനത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനപടി. തിരഞ്ഞെടുപ്പ് വരുമ്പോൾ മാത്രം ജനങ്ങളിലേക്ക് പോകുന്ന ബ്രാഞ്ചിന് സ്ഥിരമായ ജനബന്ധം സൃഷ്ടിക്കാനാവില്ല. തിരഞ്ഞെടുപ്പ് ഒരു തുടർച്ചയായ രാഷ്ട്രീയ-സാമൂഹിക പ്രവർത്തനത്തിന്റെ ഒരു ഘട്ടം മാത്രമായിരിക്കണം. ബ്രാഞ്ച് വർഷം മുഴുവൻ ജനങ്ങളോടൊപ്പം ജീവിക്കുകയും അവരുടെ പ്രശ്നങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കുകയും ഇടപെടലുകൾ നടത്തുകയും ഫലങ്ങൾ വിലയിരുത്തുകയും വേണം. അപ്പോൾ മാത്രമേ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് സമയത്തെ ജനബന്ധം കൃത്രിമമായ പ്രചാരണമായി തോന്നാതെ വർഷങ്ങളായി രൂപപ്പെട്ട വിശ്വാസബന്ധത്തിന്റെ സ്വാഭാവികമായ തുടർച്ചയാകൂ.
അതുകൊണ്ട് സംഘടനാ നവീകരണം മുകളിൽ നിന്ന് ആരംഭിക്കണമെന്നില്ല; താഴെ നിന്ന് ആരംഭിക്കണം. ബ്രാഞ്ചിനെ പുനർജീവിപ്പിക്കാതെ ലോക്കൽ കമ്മിറ്റിയെ പുനർജീവിപ്പിക്കാനാവില്ല; ലോക്കലിനെ പുനർജീവിപ്പിക്കാതെ ഏരിയയെയും ജില്ലയെയും പുനർജീവിപ്പിക്കാനാവില്ല. ഓരോ ബ്രാഞ്ചും സമൂഹത്തിൽ നിന്ന് അറിവും അനുഭവവും സ്വീകരിക്കുന്നതും, അവയെ രാഷ്ട്രീയ പ്രവർത്തനമാക്കി മാറ്റുന്നതും, ഫലങ്ങളിൽ നിന്ന് വീണ്ടും പഠിക്കുന്നതും, സംഘടനയിലെ ജീർണ ഘടകങ്ങളെ പുറത്താക്കുന്നതുമായ ഒരു സജീവ കോശമായി മാറുമ്പോഴാണ് പാർട്ടി യഥാർത്ഥ അർത്ഥത്തിൽ ഒരു ജീവിക്കുന്ന സാമൂഹിക സംഘടനയായി മാറുന്നത്. അതാണ് പ്രാദേശിക ബ്രാഞ്ചുകളെ സംഘടനാ മെറ്റാബോളിസത്തിന്റെ കേന്ദ്രങ്ങളാക്കി മാറ്റുന്നതിന്റെ ലക്ഷ്യം.
പാർട്ടിയുടെ സംഘടനാ പുനരുജ്ജീവനം യഥാർത്ഥത്തിൽ ആരംഭിക്കേണ്ടത് മുകളിൽ നിന്നുള്ള ഒരു പുതിയ സർക്കുലറിൽ നിന്നല്ല; ഒരു സാധാരണ ബ്രാഞ്ചിന്റെ ദൈനംദിന പ്രവർത്തനരീതിയിൽ സംഭവിക്കുന്ന മാറ്റത്തിൽ നിന്നാണ്. സംസ്ഥാന കമ്മിറ്റി എത്ര മികച്ച രാഷ്ട്രീയ രേഖ തയ്യാറാക്കിയാലും, ജില്ലാ കമ്മിറ്റി എത്ര വിശദമായ റിപ്പോർട്ട് തയ്യാറാക്കിയാലും, ഏരിയ കമ്മിറ്റി എത്ര കൃത്യമായ നിർദേശങ്ങൾ നൽകിയാലും, അവ ജനങ്ങളുമായി നേരിട്ടുള്ള ബന്ധമായി മാറുന്നില്ലെങ്കിൽ അതിന്റെ രാഷ്ട്രീയ ഫലം പരിമിതമായിരിക്കും. പാർട്ടിയുടെ രാഷ്ട്രീയ ചിന്തയും ജനജീവിതവും തമ്മിൽ ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട ജൈവകണ്ണിയാണ് ബ്രാഞ്ച്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ബ്രാഞ്ചിന്റെ പ്രവർത്തനക്ഷമത ക്ഷയിക്കുമ്പോൾ അതിന്റെ പ്രത്യാഘാതം ക്രമേണ ലോക്കലിലേക്കും ഏരിയയിലേക്കും ജില്ലയിലേക്കും സംസ്ഥാന സംഘടനയിലേക്കും വ്യാപിക്കും. മറിച്ച് ബ്രാഞ്ചുകൾ സജീവമാകുമ്പോൾ താഴെത്തട്ടിൽ നിന്ന് മുകളിലേക്ക് ഒരു പുതിയ ഊർജപ്രവാഹം ആരംഭിക്കും. സംഘടനയുടെ പുനർജനനത്തിന്റെ വിത്ത് ബ്രാഞ്ചിലാണ്.
ഒരു ബ്രാഞ്ച് സജീവമാണോ എന്ന് തീരുമാനിക്കാൻ അതിന്റെ യോഗങ്ങൾ എത്ര തവണ നടക്കുന്നു എന്നത് മാത്രം നോക്കിയാൽ പോരാ. യോഗം കഴിഞ്ഞ് പുറത്തുള്ള സമൂഹത്തിൽ എന്താണ് മാറിയത് എന്നതാണ് പ്രധാന ചോദ്യം. ബ്രാഞ്ച് യോഗത്തിൽ ചർച്ച ചെയ്ത ഒരു പ്രശ്നം ജനങ്ങളുടെ ജീവിതവുമായി ബന്ധപ്പെടുന്ന ഇടപെടലായി മാറിയോ? ഒരു തൊഴിലാളിയുടെ പ്രശ്നം പാർട്ടി ഏറ്റെടുത്തോ? ഒരു യുവാവിന്റെ ആശങ്ക കേൾക്കാൻ പ്രവർത്തകർ തയ്യാറായോ? ഒരു കുടുംബം നേരിടുന്ന സാമൂഹിക പ്രശ്നത്തിൽ സഹായം ലഭിച്ചോ? പ്രദേശത്തെ ജനങ്ങൾക്ക് പാർട്ടി പ്രവർത്തകർ സമീപിക്കാവുന്നവരായി തോന്നുന്നുണ്ടോ? പാർട്ടിയെക്കുറിച്ചുള്ള വിമർശനം കേൾക്കാൻ ബ്രാഞ്ച് തയ്യാറാണോ? ഈ ചോദ്യങ്ങളാണ് ബ്രാഞ്ചിന്റെ യഥാർത്ഥ ജീവശക്തി അളക്കേണ്ടത്.
ഇതിനായി ഓരോ ബ്രാഞ്ചും തന്റെ പ്രദേശത്തെ “ജനജീവിത ഭൂപടം” തയ്യാറാക്കണം. അത് ഒരു ഔപചാരിക രേഖയായി മാത്രം മാറരുത്. പ്രദേശത്തെ ജനസംഖ്യയുടെ സ്വഭാവം, തൊഴിൽ ഘടന, സാമ്പത്തിക പ്രശ്നങ്ങൾ, പ്രധാന സാമൂഹിക വിഭാഗങ്ങൾ, യുവജനങ്ങളുടെ അവസ്ഥ, സ്ത്രീകളുടെ പ്രശ്നങ്ങൾ, വിദ്യാഭ്യാസ സാഹചര്യം, പൊതുജനാരോഗ്യം, തൊഴിലില്ലായ്മ, കുടിയേറ്റം, ചെറുകിട സംരംഭങ്ങൾ, കർഷകരുടെ പ്രശ്നങ്ങൾ, പരിസ്ഥിതി പ്രശ്നങ്ങൾ, പ്രാദേശിക ഭരണത്തിന്റെ പ്രവർത്തനം, പൊതുസേവനങ്ങളുടെ നിലവാരം, ജനങ്ങളുടെ പ്രധാന പരാതികൾ എന്നിവയെക്കുറിച്ച് ബ്രാഞ്ചിന് നിരന്തരം പുതുക്കുന്ന അറിവുണ്ടാകണം. അറിയാത്ത സമൂഹത്തെ രാഷ്ട്രീയമായി സംഘടിപ്പിക്കാനാവില്ല. ജനങ്ങളുടെ യഥാർത്ഥ ജീവിതത്തിൽ എന്താണ് സംഭവിക്കുന്നത് എന്ന് മനസ്സിലാക്കാതെ നടത്തുന്ന രാഷ്ട്രീയ പ്രവർത്തനം ക്രമേണ മുദ്രാവാക്യങ്ങളുടെയും പതിവ് പരിപാടികളുടെയും ആവർത്തനമായി മാറും.
അതുകൊണ്ട് ബ്രാഞ്ച് അംഗങ്ങൾ ജനങ്ങളുമായി സംസാരിക്കുന്നവരായി മാത്രമല്ല, ജനങ്ങളെ കേൾക്കുന്നവരായി മാറണം. പാർട്ടിയുടെ നിലപാട് വിശദീകരിക്കാൻ എല്ലാവരും തയ്യാറായിരിക്കും; എന്നാൽ ജനങ്ങളുടെ അനുഭവം കേൾക്കാനും മനസ്സിലാക്കാനും രേഖപ്പെടുത്താനും അതിൽ നിന്ന് പഠിക്കാനും കഴിയുന്ന സംസ്കാരമാണ് കൂടുതൽ പ്രധാനപ്പെട്ടത്. ഒരു സാധാരണ കുടുംബത്തിന്റെ സാമ്പത്തിക ബുദ്ധിമുട്ട്, ഒരു യുവാവിന്റെ തൊഴിൽരഹിതാവസ്ഥ, ഒരു വിദ്യാർത്ഥിയുടെ വിദ്യാഭ്യാസ ആശങ്ക, ഒരു വയോധികന്റെ ഒറ്റപ്പെടൽ, ഒരു ചെറുകിട വ്യാപാരിയുടെ കടബാധ്യത, ഒരു തൊഴിലാളിയുടെ തൊഴിൽസുരക്ഷാ പ്രശ്നം—ഇവ ഓരോന്നും വലിയ സാമൂഹിക മാറ്റങ്ങളുടെ പ്രാദേശിക സൂചനകളായിരിക്കാം. ബ്രാഞ്ച് ഈ സൂചനകൾ തിരിച്ചറിയുന്ന സാമൂഹിക സെൻസറായി പ്രവർത്തിക്കണം.
ഇവിടെ നിന്നാണ് സംഘടനാ മെറ്റാബോളിസത്തിന്റെ ആദ്യഘട്ടം ആരംഭിക്കുന്നത്: സാമൂഹിക യാഥാർത്ഥ്യത്തെ സ്വീകരിക്കുക. എന്നാൽ വിവരശേഖരണം മാത്രം പോരാ. വിവരങ്ങളെ തമ്മിൽ ബന്ധിപ്പിക്കുകയും അവയുടെ കാരണങ്ങൾ അന്വേഷിക്കുകയും വേണം. ഉദാഹരണത്തിന് ഒരു പ്രദേശത്ത് യുവാക്കളുടെ രാഷ്ട്രീയ താൽപര്യം കുറഞ്ഞുവെന്ന് കണ്ടാൽ അതിനെ “യുവാക്കൾ രാഷ്ട്രീയത്തിൽ താൽപര്യമില്ലാത്തവരാണ്” എന്ന ലളിതമായ നിഗമനത്തിൽ അവസാനിപ്പിക്കരുത്. അവരുടെ വിദ്യാഭ്യാസം, തൊഴിൽ, ഡിജിറ്റൽ ജീവിതം, കുടുംബസാഹചര്യം, രാഷ്ട്രീയ സംഘടനകളോടുള്ള അനുഭവം, രാഷ്ട്രീയ ഭാഷയോടുള്ള അകലം, പുതിയ സാമൂഹിക മൂല്യങ്ങൾ തുടങ്ങിയ ഘടകങ്ങൾ പരിശോധിക്കണം. ലക്ഷണത്തെ രേഖപ്പെടുത്തുന്നതിൽ നിന്ന് അടിസ്ഥാന കാരണത്തെ കണ്ടെത്തുന്നതിലേക്കുള്ള മാറ്റമാണ് ശാസ്ത്രീയ സംഘടനാ പ്രവർത്തനത്തിന്റെ തുടക്കം.
അതുപോലെ പാർട്ടിയിൽ പ്രവർത്തകരുടെ സജീവത കുറഞ്ഞാൽ “പ്രവർത്തകർക്ക് താൽപര്യമില്ല” എന്ന് പറഞ്ഞ് വിഷയം അവസാനിപ്പിക്കരുത്. സംഘടനാ സംസ്കാരം, ഉത്തരവാദിത്വങ്ങളുടെ വിതരണം, തീരുമാനമെടുക്കുന്നതിലെ പങ്കാളിത്തം, നേതൃത്വത്തിന്റെ സമീപനം, കഴിവുള്ളവർക്ക് ലഭിക്കുന്ന അവസരങ്ങൾ, അഭിപ്രായസ്വാതന്ത്ര്യം, വ്യക്തികേന്ദ്രിത പ്രവണതകൾ, ഗ്രൂപ്പിസം, പ്രവർത്തകരുടെ രാഷ്ട്രീയ പഠനത്തിനുള്ള അവസരം തുടങ്ങിയ ഘടകങ്ങൾ പരിശോധിക്കണം. ഓരോ സംഘടനാ പ്രശ്നത്തിന്റെയും പിന്നിൽ ഒരു സംഘടനാ കാരണം ഉണ്ടാകാം. കാരണം കണ്ടെത്താതെ വ്യക്തികളെ കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നത് പ്രശ്നത്തിന്റെ പുറംലക്ഷണത്തെ മാത്രം കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നതായിരിക്കും.
ഇതിന്റെ അടുത്ത ഘട്ടം ബ്രാഞ്ച് തലത്തിലുള്ള കൂട്ടായ വിശകലനമാണ്. സെക്രട്ടറി തയ്യാറാക്കിയ റിപ്പോർട്ട് അംഗങ്ങൾ കേട്ട് അംഗീകരിക്കുന്ന രീതിക്ക് പകരം, വിവരങ്ങൾ എല്ലാവരുടെയും മുന്നിൽ വച്ച് കൂട്ടായി പരിശോധിക്കണം. “നമ്മൾ കണ്ടത് എന്താണ്?”, “അതിന് തെളിവെന്താണ്?”, “അതിന്റെ കാരണമെന്താകാം?”, “മറ്റൊരു വിശദീകരണം സാധ്യമാണോ?”, “ഇതിനെക്കുറിച്ച് ജനങ്ങൾ എന്താണ് പറയുന്നത്?”, “നമ്മുടെ സ്വന്തം പ്രവർത്തനത്തിന് ഇതിൽ എന്ത് ഉത്തരവാദിത്വമുണ്ട്?” എന്നീ ചോദ്യങ്ങൾ ഉയരണം. ഇത്തരത്തിലുള്ള ചർച്ചകൾ ബ്രാഞ്ചിന്റെ രാഷ്ട്രീയ നിലവാരം ഉയർത്തും. റിപ്പോർട്ട് വായിക്കുന്ന ബ്രാഞ്ചിൽ നിന്ന് യാഥാർത്ഥ്യം വിശകലനം ചെയ്യുന്ന ബ്രാഞ്ചിലേക്കുള്ള പരിവർത്തനമാണ് ഇവിടെ നടക്കുന്നത്.
അതിനുശേഷം ഓരോ പ്രശ്നത്തിനും പ്രവർത്തനപരമായ മുൻഗണന നിശ്ചയിക്കണം. ഒരു ബ്രാഞ്ചിന് ഒരേസമയം പ്രദേശത്തെ എല്ലാ പ്രശ്നങ്ങളും പരിഹരിക്കാനാവില്ല. ജനജീവിതത്തെ ഏറ്റവും ഗൗരവമായി ബാധിക്കുന്നതും പാർട്ടിക്ക് ഫലപ്രദമായി ഇടപെടാൻ കഴിയുന്നതുമായ പ്രശ്നങ്ങൾ തിരഞ്ഞെടുക്കണം. ഓരോ പ്രശ്നത്തിനും ലക്ഷ്യം, പ്രവർത്തനരീതി, ഉത്തരവാദിത്വം, സമയപരിധി, ആവശ്യമായ വിഭവങ്ങൾ, ഫലമളക്കാനുള്ള മാനദണ്ഡം എന്നിവ നിശ്ചയിക്കണം. ഇതോടെ രാഷ്ട്രീയ പ്രവർത്തനം ആഗ്രഹപ്രഖ്യാപനത്തിൽ നിന്ന് അളക്കാവുന്ന പ്രവർത്തനപദ്ധതിയായി മാറും.
ഇവിടെ ഒരു നിർണായക തത്വം പാലിക്കണം: ഉത്തരവാദിത്വം വ്യക്തമായി നിശ്ചയിക്കണം; പക്ഷേ പ്രവർത്തനം വ്യക്തികേന്ദ്രിതമാകരുത്. ഒരു പ്രവർത്തനത്തിന്റെ ചുമതല ഒരാൾക്ക് നൽകിയാലും അതിന്റെ രൂപീകരണം കൂട്ടായതായിരിക്കണം. ഒരാൾക്ക് എല്ലാ കാര്യങ്ങളും കേന്ദ്രീകരിച്ചുകൊടുക്കുന്ന രീതി പിന്നീട് അധികാരകേന്ദ്രീകരണത്തിനും ആശ്രിതത്വത്തിനും വഴിയൊരുക്കും. അതിനുപകരം ചെറിയ സംഘങ്ങൾക്ക് ഉത്തരവാദിത്വങ്ങൾ നൽകുകയും അവരുടെ പ്രവർത്തനത്തെ കൂട്ടായമായി അവലോകനം ചെയ്യുകയും വേണം. ഇതിലൂടെ ഒരാൾ മാറിയാലും പ്രവർത്തനം നിലച്ചുപോകാത്ത സംഘടനാ സംവിധാനം രൂപപ്പെടും.
ഇതോടൊപ്പം ബ്രാഞ്ച് പുതിയ നേതൃത്വത്തിന്റെ ഇൻക്യുബേറ്ററായി മാറണം. വർഷങ്ങളായി അതേ ആളുകൾ എല്ലാ ഉത്തരവാദിത്വങ്ങളും വഹിക്കുന്ന രീതി സംഘടനയുടെ തുടർച്ചയെ ദുർബലപ്പെടുത്തും. യുവാക്കളെയും പുതിയ പ്രവർത്തകരെയും ക്രമേണ ഉത്തരവാദിത്വങ്ങളിലേക്ക് കൊണ്ടുവരണം. അവർക്ക് തെറ്റാനുള്ള അവസരവും തിരുത്താനുള്ള അവസരവും പഠിക്കാനുള്ള അവസരവും നൽകണം. ഓരോ ബ്രാഞ്ചും വർഷംതോറും സ്വയം ചോദിക്കണം: “നമ്മിൽ നിന്ന് അടുത്ത തലമുറയിലെ എത്ര പ്രവർത്തകർ വളർന്നു വരുന്നു?” ഈ ചോദ്യത്തിന് ഉത്തരം ഇല്ലെങ്കിൽ സംഘടനയുടെ ഭാവിയെക്കുറിച്ച് ഗൗരവമായി ചിന്തിക്കേണ്ട സമയമാണ്.
അതേസമയം, കഴിവുള്ള പ്രവർത്തകരെ സംരക്ഷിക്കുകയും വികസിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നത് സംഘടനാ മെറ്റാബോളിസത്തിന്റെ നിർണായക ഘടകമാണ്. വ്യത്യസ്തമായി ചിന്തിക്കുന്നതുകൊണ്ടോ കൂടുതൽ ചോദ്യം ചെയ്യുന്നതുകൊണ്ടോ പുതിയ ആശയങ്ങൾ മുന്നോട്ടുവയ്ക്കുന്നതുകൊണ്ടോ ഒരാളെ അകറ്റിനിർത്തുന്നത് സംഘടനയുടെ ബൗദ്ധിക വിഭവം നഷ്ടപ്പെടുത്തുന്നതിന് തുല്യമാണ്. കഴിവിനെ സ്ഥാനത്തിന്റെ ഭീഷണിയായി കാണുന്ന സംസ്കാരം വളർന്നാൽ പ്രവർത്തകർ സ്വയം ചുരുങ്ങുകയും സംഘടനയിൽ ശരാശരിത്വം ശക്തിപ്പെടുകയും ചെയ്യും. അതിനാൽ ബ്രാഞ്ചിൽ “ആരാണ് നേതാവിനോട് ഏറ്റവും അടുത്തത്?” എന്നതല്ല, “ആരാണ് എന്ത് കഴിവ് സംഘടനയ്ക്ക് നൽകുന്നത്?” എന്നതായിരിക്കണം പ്രധാന ചോദ്യം.
ഇതുതന്നെയാണ് വ്യക്തികേന്ദ്രിത കോക്കസ്സുകൾക്കും സംഘടനാ മെറ്റാബോളിസത്തിനും ഇടയിലെ അടിസ്ഥാന വ്യത്യാസം. കോക്കസ് വിവരങ്ങൾ പരസ്പരം പങ്കുവെക്കുന്നത് പരിമിതപ്പെടുത്തും; മെറ്റാബോളിസം വിവരപ്രവാഹം വർധിപ്പിക്കും. കോക്കസ് വിശ്വസ്തതയെ കഴിവിനേക്കാൾ മുൻനിർത്തും; മെറ്റാബോളിസം കഴിവിനെ കൂട്ടായ വിഭവമാക്കും. കോക്കസ് വിമർശനത്തെ ഭീഷണിയായി കാണും; മെറ്റാബോളിസം വിമർശനത്തെ തിരുത്തലിനുള്ള വിവരമായി ഉപയോഗിക്കും. കോക്കസ് അധികാരം കേന്ദ്രീകരിക്കും; മെറ്റാബോളിസം ഉത്തരവാദിത്വം വ്യാപിപ്പിക്കും. അതുകൊണ്ട് വ്യക്തികേന്ദ്രിതത്വത്തെ തകർക്കാനുള്ള ഏറ്റവും ഫലപ്രദമായ മാർഗം വ്യക്തികളെ മാത്രം മാറ്റുന്നതല്ല; അതിന് വളരാൻ കഴിയുന്ന സംഘടനാ പരിസ്ഥിതിയെ മാറ്റുകയാണ്.
ബ്രാഞ്ചിന്റെ പ്രവർത്തനത്തിൽ ഡിജിറ്റൽ വിവരശേഖരണത്തിനും പുതിയ സ്ഥാനം നൽകാം. ഓരോ പ്രശ്നവും രേഖപ്പെടുത്താനും പ്രവർത്തനങ്ങളുടെ പുരോഗതി പിന്തുടരാനും തീരുമാനങ്ങളുടെ നടപ്പാക്കൽ പരിശോധിക്കാനും ലളിതമായ ഡിജിറ്റൽ സംവിധാനങ്ങൾ ഉപയോഗിക്കാം. എന്നാൽ ഡിജിറ്റൽ സംവിധാനങ്ങൾ മനുഷ്യബന്ധത്തിന് പകരമാകരുത്. സോഷ്യൽ മീഡിയയിലെ ഇടപെടലുകൾ യഥാർത്ഥ ജനബന്ധത്തിന്റെ പകരക്കാരല്ല. ഡിജിറ്റൽ ഡാറ്റ + നേരിട്ടുള്ള ജനബന്ധം + രാഷ്ട്രീയ വിശകലനം എന്ന സംയോജനമാണ് കൂടുതൽ ഫലപ്രദം.
അവസാനമായി, ഓരോ ബ്രാഞ്ചും ആറുമാസത്തിലൊരിക്കൽ സംഘടനാ മെറ്റാബോളിക് പരിശോധന നടത്തണം. കഴിഞ്ഞ ആറുമാസത്തിൽ ജനങ്ങളിൽ നിന്ന് എന്താണ് പഠിച്ചത്? ഏത് പ്രശ്നങ്ങളിൽ ഇടപെട്ടു? എന്താണ് ഫലം? എന്താണ് പരാജയം? പുതിയ പ്രവർത്തകർ എത്ര പേർ സജീവമായി? കഴിവുള്ള പ്രവർത്തകർക്ക് എന്ത് അവസരങ്ങൾ നൽകി? സംഘടനയിൽ ഏതെങ്കിലും വ്യക്തികേന്ദ്രിത പ്രവണത വളരുന്നുണ്ടോ? വിമർശനത്തിന് മതിയായ ഇടമുണ്ടോ? തീരുമാനങ്ങൾ നടപ്പാക്കുന്നുണ്ടോ? ജനങ്ങളുമായുള്ള ബന്ധം ശക്തമായോ ദുർബലമായോ? ഈ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് വസ്തുതകളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ മറുപടി കണ്ടെത്തണം.
ഇങ്ങനെ ബ്രാഞ്ച് യോഗങ്ങളുടെ ഒരു യൂണിറ്റിൽ നിന്ന് പഠിക്കുന്ന, ചിന്തിക്കുന്ന, പ്രവർത്തിക്കുന്ന, സ്വയം തിരുത്തുന്ന ഒരു ജീവിക്കുന്ന സംഘടനാ കോശമായി മാറുമ്പോഴാണ് സംഘടനാ പുനരുജ്ജീവനത്തിന് യഥാർത്ഥ അടിത്തറ സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുന്നത്. ഒരു ബ്രാഞ്ചിന്റെ മാറ്റം ഒറ്റപ്പെട്ട സംഭവം ആയിരിക്കരുത്. ആയിരക്കണക്കിന് ബ്രാഞ്ചുകളിൽ ഒരേ അടിസ്ഥാന തത്വങ്ങൾ പ്രാദേശിക സാഹചര്യങ്ങൾക്ക് അനുസരിച്ച് പ്രവർത്തിക്കാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ, താഴെത്തട്ടിൽ നിന്ന് ഒരു പുതിയ സംഘടനാ ഊർജം ഉയരും. ആ ഊർജം ലോക്കൽ കമ്മിറ്റികളെയും ഏരിയ കമ്മിറ്റികളെയും ജില്ലാ ഘടകങ്ങളെയും സ്വാഭാവികമായി സ്വാധീനിക്കും.
അതിനാൽ സംഘടനാ പുനരുദ്ധാരണത്തിന്റെ ആദ്യ പരീക്ഷണം വളരെ ലളിതമാണ്: ഒരു സാധാരണ ബ്രാഞ്ച് കഴിഞ്ഞ വർഷത്തേക്കാൾ കൂടുതൽ ജനങ്ങളെ കേൾക്കുന്നുണ്ടോ, കൂടുതൽ പഠിക്കുന്നുണ്ടോ, കൂടുതൽ പുതിയ പ്രവർത്തകരെ സൃഷ്ടിക്കുന്നുണ്ടോ, കൂടുതൽ തുറന്ന വിമർശനം സ്വീകരിക്കുന്നുണ്ടോ, കൂടുതൽ ഫലപ്രദമായി പ്രവർത്തിക്കുന്നുണ്ടോ, സ്വന്തം തെറ്റുകൾ കൂടുതൽ വേഗത്തിൽ തിരുത്തുന്നുണ്ടോ? ഈ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് അനുകൂലമായ ഉത്തരങ്ങൾ ലഭിക്കാൻ തുടങ്ങുമ്പോഴാണ് സംഘടനാ മെറ്റാബോളിസം പുനരാരംഭിച്ചതായി പറയാനാകുക. അവിടെ നിന്നാണ് യഥാർത്ഥ സംഘടനാ പുനർജനനം ആരംഭിക്കുന്നത്.
ബ്രാഞ്ചിനെ സംഘടനാ മെറ്റാബോളിസത്തിന്റെ കേന്ദ്രമാക്കണമെങ്കിൽ ആദ്യം ബ്രാഞ്ചിന്റെ നിലവിലെ അവസ്ഥയെക്കുറിച്ച് ഒരു സംഘടനാ ആരോഗ്യ പരിശോധന നടത്തണം. അംഗസംഖ്യയും യോഗങ്ങളുടെ എണ്ണവും മാത്രം പരിശോധിക്കുന്നതിനു പകരം സജീവ അംഗങ്ങളുടെ എണ്ണം, സ്ഥിരമായി പങ്കെടുക്കുന്നവരുടെ എണ്ണം, പുതിയ പ്രവർത്തകരുടെ വരവ്, യുവാക്കളുടെയും സ്ത്രീകളുടെയും പങ്കാളിത്തം, ജനങ്ങളുമായുള്ള നേരിട്ടുള്ള ബന്ധം, പ്രാദേശിക പ്രശ്നങ്ങളിൽ നടത്തിയ ഇടപെടലുകൾ, തീരുമാനങ്ങളുടെ നടപ്പാക്കൽ, വിമർശനങ്ങൾക്ക് ലഭിക്കുന്ന ഇടം, കഴിവുള്ള പ്രവർത്തകരുടെ ഉപയോഗം, പുതിയ നേതൃത്വത്തിന്റെ വളർച്ച എന്നിവ പരിശോധിക്കണം. ഓരോ ബ്രാഞ്ചും സ്വന്തം ശക്തികളും ദൗർബല്യങ്ങളും അവസരങ്ങളും സംഘടനാ തടസ്സങ്ങളും തിരിച്ചറിയുന്ന ഒരു ബ്രാഞ്ച് ഡയഗ്നോസ്റ്റിക് റിപ്പോർട്ട് തയ്യാറാക്കണം.
ഓരോ ബ്രാഞ്ചും അതിന്റെ പ്രവർത്തനപരിധിയിലെ ജനജീവിതത്തിന്റെ ഒരു സാമൂഹിക പ്രൊഫൈൽ തയ്യാറാക്കണം. പ്രദേശത്തെ പ്രധാന തൊഴിൽവിഭാഗങ്ങൾ, തൊഴിലില്ലായ്മ, യുവജനങ്ങളുടെ പ്രശ്നങ്ങൾ, സ്ത്രീകളുടെ പ്രശ്നങ്ങൾ, കർഷകരുടെയും തൊഴിലാളികളുടെയും അവസ്ഥ, ചെറുകിട വ്യാപാരികളുടെ പ്രശ്നങ്ങൾ, വിദ്യാഭ്യാസവും ആരോഗ്യവും, വിലക്കയറ്റത്തിന്റെ ആഘാതം, കുടിയേറ്റം, വയോജനങ്ങളുടെ പ്രശ്നങ്ങൾ, പരിസ്ഥിതി പ്രശ്നങ്ങൾ, പൊതുസേവനങ്ങളുടെ നിലവാരം എന്നിവ സംബന്ധിച്ച വിവരങ്ങൾ ശേഖരിക്കണം. ഇത് ഒരിക്കൽ തയ്യാറാക്കി അലമാരയിൽ വയ്ക്കുന്ന രേഖയാകരുത്; ആറുമാസത്തിലൊരിക്കൽ പുതുക്കുന്ന ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന സാമൂഹിക രേഖയായിരിക്കണം.
ഓരോ ബ്രാഞ്ചും മാസത്തിൽ കുറഞ്ഞത് ഒരു ദിവസം “ജനസംവാദ ദിനമായി” മാറ്റിവയ്ക്കാം. ആ ദിവസം പാർട്ടി യോഗം നടത്തുന്നതിനു പകരം പ്രവർത്തകർ പ്രദേശത്തെ ജനങ്ങളെ കാണുകയും അവരുടെ പ്രശ്നങ്ങൾ കേൾക്കുകയും വേണം. വീടുകളിലും തൊഴിലിടങ്ങളിലും കടകളിലും തൊഴിലാളി കൂട്ടായ്മകളിലും യുവജന കൂട്ടായ്മകളിലും വിദ്യാർത്ഥികളുമായും സ്ത്രീകളുമായും നേരിട്ടുള്ള സംഭാഷണം നടത്താം. പ്രധാന കാര്യം പാർട്ടിയുടെ നിലപാട് വിശദീകരിക്കുക മാത്രമല്ല; ആദ്യം കേൾക്കുക, പിന്നെ മനസ്സിലാക്കുക, അതിനുശേഷം പ്രതികരിക്കുക എന്ന ക്രമം പാലിക്കുകയാണ്.
ജനങ്ങളിൽ നിന്ന് ലഭിക്കുന്ന പരാതികളെയും നിർദ്ദേശങ്ങളെയും മൂന്ന് വിഭാഗങ്ങളായി വേർതിരിക്കാം: ഉടൻ ഇടപെടേണ്ട പ്രശ്നങ്ങൾ, ദീർഘകാല രാഷ്ട്രീയ ഇടപെടൽ ആവശ്യമായ പ്രശ്നങ്ങൾ, മേൽഘടകങ്ങളുടെ ഇടപെടൽ ആവശ്യമായ പ്രശ്നങ്ങൾ. ഇതോടെ ജനങ്ങളുടെ പ്രശ്നങ്ങൾ കേട്ട ശേഷം അവ മറന്നുപോകുന്ന അവസ്ഥ ഒഴിവാക്കാം. ഓരോ പ്രധാന പ്രശ്നത്തിനും ഒരു ഉത്തരവാദിത്തസംഘം, സമയപരിധി, ചെയ്യേണ്ട പ്രവർത്തനങ്ങൾ, പ്രതീക്ഷിക്കുന്ന ഫലം എന്നിവ നിശ്ചയിക്കണം.
ബ്രാഞ്ച് യോഗത്തിന്റെ സ്വഭാവത്തിലും മാറ്റം വേണം. സെക്രട്ടറി റിപ്പോർട്ട് വായിക്കുകയും അംഗങ്ങൾ അംഗീകരിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന രീതിക്ക് പകരം ഓരോ യോഗത്തിനും ഒരു പ്രധാന രാഷ്ട്രീയ-സംഘടനാ വിഷയം ചർച്ചയ്ക്കായി നിശ്ചയിക്കണം. ഉദാഹരണത്തിന് “യുവാക്കൾ എന്തുകൊണ്ട് അകന്നുപോകുന്നു?”, “ജനങ്ങളിൽ പാർട്ടിയെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രധാന വിമർശനങ്ങൾ എന്തൊക്കെയാണ്?”, “പ്രാദേശികമായി സംഘടനാ പ്രവർത്തനം എവിടെയാണ് ദുർബലമായത്?”, “പുതിയ പ്രവർത്തകരെ എങ്ങനെ വളർത്താം?” തുടങ്ങിയ ചോദ്യങ്ങൾ ചർച്ച ചെയ്യാം. ഓരോ യോഗത്തിലും കുറഞ്ഞത് കുറച്ച് സമയം വിമർശനത്തിനും സ്വയംവിമർശനത്തിനും മാറ്റിവയ്ക്കണം.
പ്രവർത്തകരെ വെറും പരിപാടികളിൽ പങ്കെടുക്കുന്നവരായി കാണാതെ കഴിവുകളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ വികസിപ്പിക്കണം. ആരാണ് നല്ല സംഘാടകൻ, ആരാണ് നല്ല പ്രഭാഷകൻ, ആരാണ് എഴുത്തിൽ കഴിവുള്ളത്, ആരാണ് ജനങ്ങളുമായി മികച്ച ബന്ധം സ്ഥാപിക്കുന്നത്, ആരാണ് ഡിജിറ്റൽ ആശയവിനിമയത്തിൽ കഴിവുള്ളത്, ആരാണ് പഠനത്തിലും ഗവേഷണത്തിലും താൽപര്യമുള്ളത്, ആരാണ് പ്രശ്നപരിഹാരത്തിൽ മികവ് കാണിക്കുന്നത് തുടങ്ങിയവ കണ്ടെത്തണം. ഓരോ പ്രവർത്തകനും തന്റെ കഴിവിനനുസരിച്ചുള്ള ഉത്തരവാദിത്വം ലഭിക്കണം. ഇതിലൂടെ “സ്ഥാനമുള്ളവരാണ് പ്രവർത്തകർ” എന്ന ധാരണയ്ക്ക് പകരം “കഴിവുള്ള ഓരോ അംഗവും സംഘടനയുടെ വിഭവമാണ്” എന്ന സംസ്കാരം വളർത്താം.
പുതിയ പ്രവർത്തകരെ വളർത്തുന്നതിനായി ഓരോ ബ്രാഞ്ചിലും ഒരു പ്രവർത്തക വികസന പദ്ധതി വേണം. പുതിയതായി സംഘടനയുമായി ബന്ധപ്പെടുന്ന വ്യക്തിക്ക് ചെറിയ ഉത്തരവാദിത്വം നൽകുക, പ്രവർത്തനം നിരീക്ഷിക്കുക, ആവശ്യമായ പരിശീലനം നൽകുക, അനുഭവം പങ്കുവയ്ക്കുക, ക്രമേണ കൂടുതൽ ഉത്തരവാദിത്വത്തിലേക്ക് വളർത്തുക എന്ന രീതിയിലുള്ള തുടർച്ചയായ പ്രക്രിയ വേണം. ഒരു പുതിയ പ്രവർത്തകനെ ഉടൻ തന്നെ ഒരു സ്ഥാനത്തിന്റെ മത്സരാർത്ഥിയായി കാണാതെ സംഘടനയുടെ ഭാവിയിലെ മനുഷ്യവിഭവമായി കാണണം.
അതോടൊപ്പം ബ്രാഞ്ചിൽ നേതൃത്വത്തിന്റെ പരിവർത്തന സംവിധാനം വേണം. ഒരേ വ്യക്തികൾ വർഷങ്ങളോളം എല്ലാ ചുമതലകളും കൈവശം വയ്ക്കുന്ന രീതി ഒഴിവാക്കി ഉത്തരവാദിത്വങ്ങൾ ക്രമേണ പങ്കുവയ്ക്കണം. നിലവിലെ ഭാരവാഹികൾക്ക് പകരക്കാരെ സൃഷ്ടിക്കാനുള്ള ഉത്തരവാദിത്വവും നൽകണം. ഒരു നേതാവിന്റെ അഭാവത്തിൽ ഒരു പ്രവർത്തനം നിലച്ചുപോകുന്നുവെങ്കിൽ അത് വ്യക്തികേന്ദ്രിത സംഘടനാ ഘടനയുടെ സൂചനയാണ്. എന്നാൽ ഒരാൾ മാറിയാലും സംവിധാനം പ്രവർത്തിക്കുന്നുവെങ്കിൽ അത് സ്ഥാപനവൽക്കരിക്കപ്പെട്ട സംഘടനാ ശക്തിയുടെ ലക്ഷണമാണ്.
ബ്രാഞ്ചുകളിൽ വിവരശേഖരണവും തീരുമാനമെടുക്കലും തമ്മിൽ നേരിട്ടുള്ള ബന്ധം സൃഷ്ടിക്കണം. ജനങ്ങളിൽ നിന്ന് ലഭിച്ച വിവരങ്ങൾ ബ്രാഞ്ച് യോഗത്തിൽ അവതരിപ്പിക്കണം. ആവർത്തിച്ച് വരുന്ന പ്രശ്നങ്ങൾ തിരിച്ചറിയണം. അവയുടെ അടിസ്ഥാന കാരണങ്ങൾ പരിശോധിക്കണം. ആവശ്യമായാൽ ലോക്കൽ, ഏരിയ, ജില്ലാ ഘടകങ്ങളിലേക്ക് വിവരങ്ങൾ കൈമാറണം. അതായത് ബ്രാഞ്ച് → ലോക്കൽ → ഏരിയ → ജില്ല → സംസ്ഥാനം എന്ന താഴെനിന്നുള്ള വിവരപ്രവാഹം സ്ഥാപനവൽക്കരിക്കണം. അതോടൊപ്പം സംസ്ഥാനം → ജില്ല → ഏരിയ → ലോക്കൽ → ബ്രാഞ്ച് എന്ന രാഷ്ട്രീയ തീരുമാനങ്ങളുടെ പ്രവാഹവും നിലനിൽക്കണം. ഈ രണ്ടു പ്രവാഹങ്ങളും തമ്മിൽ ബന്ധപ്പെടുമ്പോഴാണ് സംഘടന യഥാർത്ഥത്തിൽ ജീവിക്കുന്ന സംവിധാനമാകുന്നത്.
ഓരോ പ്രവർത്തനത്തിനും ശേഷം “ഫലപരിശോധന” നിർബന്ധമാക്കണം. ഒരു പരിപാടി നടത്തിയാൽ എത്ര പേർ പങ്കെടുത്തു എന്നത് മാത്രം നോക്കരുത്. എന്താണ് ലക്ഷ്യം? അത് കൈവരിച്ചോ? എന്താണ് പ്രവർത്തിച്ചത്? എന്താണ് പ്രവർത്തിക്കാതിരുന്നത്? എന്തുകൊണ്ടാണ് പരാജയപ്പെട്ടത്? അടുത്ത തവണ എന്ത് മാറ്റണം? എന്നിങ്ങനെ പരിശോധിക്കണം. പ്രവർത്തനം → ഫലം → വിലയിരുത്തൽ → തിരുത്തൽ → പുതിയ പ്രവർത്തനം എന്ന ചക്രം ബ്രാഞ്ചിന്റെ സ്ഥിരം പ്രവർത്തനരീതിയാകണം.
ബ്രാഞ്ചുകളിൽ ഒരു “തെറ്റുകളുടെ രജിസ്റ്റർ” പോലും പ്രായോഗികമായി ഉപയോഗിക്കാം. ആവർത്തിച്ച് സംഭവിക്കുന്ന സംഘടനാ പിഴവുകൾ രേഖപ്പെടുത്തണം. ഉദാഹരണത്തിന് യോഗങ്ങളിൽ അംഗപങ്കാളിത്തം കുറയുന്നത്, തീരുമാനങ്ങൾ നടപ്പാക്കാത്തത്, ജനങ്ങളുമായുള്ള ബന്ധം കുറഞ്ഞത്, പുതിയ പ്രവർത്തകരെ നിലനിർത്താൻ കഴിയാത്തത്, ചില വ്യക്തികളിൽ അമിതമായ ആശ്രിതത്വം തുടങ്ങിയവ രേഖപ്പെടുത്തി ആറുമാസത്തിലൊരിക്കൽ പരിശോധിക്കാം. തെറ്റുകൾ മറച്ചുവയ്ക്കാനുള്ള സംസ്കാരത്തിന് പകരം തെറ്റുകളിൽ നിന്ന് പഠിക്കുന്ന സംസ്കാരം വളർത്തുകയാണ് ലക്ഷ്യം.
ഇതിനൊപ്പം ഓരോ ബ്രാഞ്ചിലും രാഷ്ട്രീയ പഠനത്തിന് സ്ഥിരമായ സമയം വേണം. നിലവിലെ രാഷ്ട്രീയ സംഭവങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള ചർച്ച മാത്രം പോരാ. സമൂഹത്തിലെ സാമ്പത്തിക മാറ്റങ്ങൾ, സാങ്കേതിക മാറ്റങ്ങൾ, തൊഴിൽരംഗത്തെ മാറ്റങ്ങൾ, യുവതലമുറയുടെ സാമൂഹിക മനോഭാവങ്ങൾ, മാധ്യമ-ഡിജിറ്റൽ പരിസ്ഥിതി, പ്രാദേശിക ഭരണകൂടം, ഭരണഘടന, ജനാധിപത്യ സ്ഥാപനങ്ങൾ, ചരിത്രാനുഭവങ്ങൾ എന്നിവയെക്കുറിച്ചുള്ള പഠനവും വേണം. പഠനം ഇല്ലാത്ത സംഘടന ഒടുവിൽ പഴയ അനുഭവങ്ങളുടെ ആവർത്തനമായി മാറും. പുതിയ യാഥാർത്ഥ്യത്തെ മനസ്സിലാക്കാനുള്ള കഴിവാണ് പുതിയ രാഷ്ട്രീയ പ്രവർത്തനത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനം.
പ്രത്യേകിച്ച് ഡിജിറ്റൽ കാലഘട്ടത്തിൽ ബ്രാഞ്ചുകൾക്ക് വിവരയുദ്ധത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അടിസ്ഥാന മാധ്യമ സാക്ഷരത ആവശ്യമാണ്. സോഷ്യൽ മീഡിയയിൽ പ്രചരിക്കുന്ന വിവരങ്ങളെ പരിശോധിക്കാതെ സ്വീകരിക്കരുത്. വ്യാജവാർത്ത, തെറ്റായ സന്ദർഭത്തിൽ അവതരിപ്പിക്കുന്ന യഥാർത്ഥ വിവരം, പഴയ ചിത്രങ്ങളെ പുതിയ സംഭവങ്ങളുമായി ബന്ധിപ്പിക്കൽ, വ്യക്തിപരമായ ആക്രമണങ്ങളെ രാഷ്ട്രീയ ചർച്ചയായി മാറ്റൽ തുടങ്ങിയ ആശയവിനിമയ രീതികളെ തിരിച്ചറിയാൻ പ്രവർത്തകർ പരിശീലിക്കണം. അതേസമയം പ്രതികരണം എല്ലായ്പ്പോഴും വസ്തുതാപരവും മാന്യവും തെളിവിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലുമായിരിക്കണം. വസ്തുതയുടെ ശക്തിയാണ് ദീർഘകാല വിശ്വാസത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനം.
എല്ലാത്തിനുമുപരി, ബ്രാഞ്ചിന്റെ പ്രവർത്തനത്തിന് വ്യക്തമായ വാർഷിക പ്രവർത്തനപദ്ധതി വേണം. വർഷത്തിന്റെ ആരംഭത്തിൽ മൂന്ന് മുതൽ അഞ്ച് വരെ പ്രധാന മുൻഗണനകൾ നിശ്ചയിക്കുക; ഓരോ മുൻഗണനയ്ക്കും ഉത്തരവാദിത്തം നൽകുക; മൂന്ന് മാസത്തിലൊരിക്കൽ പുരോഗതി പരിശോധിക്കുക; ആറുമാസത്തിൽ സംഘടനാ ആരോഗ്യപരിശോധന നടത്തുക; വർഷാവസാനം സമഗ്രമായ അവലോകനം നടത്തുക. ഇങ്ങനെ സംഘടനാ പ്രവർത്തനം സംഭവാധിഷ്ഠിതമല്ലാതെ സംവിധാനാധിഷ്ഠിതമാക്കാം.
പാർട്ടിയുടെ സംഘടനാ ജീർണതയെ ചില വ്യക്തികളുടെ തെറ്റുകളിലേക്കോ ചില നേതാക്കളുടെ സ്വഭാവത്തിലേക്കോ മാത്രം ചുരുക്കുന്നത് പ്രശ്നത്തിന്റെ ആഴം മനസ്സിലാക്കുന്നതിന് തടസ്സമാകും. വ്യക്തികൾ സംഘടനയിൽ നിന്നാണ് രൂപപ്പെടുന്നത്; അതിനാൽ സ്ഥാനമോഹവും വ്യക്തികേന്ദ്രിതത്വവും ഗ്രൂപ്പിസവും കഴിവുള്ളവരെ അകറ്റിനിർത്തലും വിമർശനവിരോധവും പോലുള്ള പ്രവണതകൾ ആവർത്തിച്ച് പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നുവെങ്കിൽ അവയെ വ്യക്തികളുടെ സ്വഭാവദോഷങ്ങളായി മാത്രം കാണാതെ അവ സൃഷ്ടിക്കപ്പെടാനും വളരാനും കഴിയുന്ന സംഘടനാ പരിസ്ഥിതിയെ പരിശോധിക്കണം. അതുകൊണ്ടാണ് സംഘടനയുടെ കൊമ്പുകൾ മാത്രം വെട്ടിമാറ്റുന്നതിൽ നിന്ന് വേരുകളെ ചികിത്സിക്കുന്നതിലേക്ക് മാറേണ്ടത്.
ഈ ചികിത്സയുടെ ഏറ്റവും അടിസ്ഥാന ഘടകം ബ്രാഞ്ചാണ്. കാരണം ബ്രാഞ്ചിലാണ് പാർട്ടി ആദ്യമായി സമൂഹത്തെ നേരിൽ കാണുന്നത്; ബ്രാഞ്ചിലാണ് ജനങ്ങളുടെ പ്രതികരണം നേരിട്ട് ലഭിക്കുന്നത്; ബ്രാഞ്ചിലാണ് പുതിയ പ്രവർത്തകർ എത്തുന്നത്; ബ്രാഞ്ചിലാണ് സംഘടനാ സംസ്കാരം ദൈനംദിനമായി രൂപപ്പെടുന്നത്; ബ്രാഞ്ചിലാണ് നേതൃത്വത്തിന്റെ സ്വഭാവം പ്രവർത്തകർ അനുഭവിക്കുന്നത്; ബ്രാഞ്ചിലാണ് വിമർശനം സ്വീകരിക്കപ്പെടുകയോ അടിച്ചമർത്തപ്പെടുകയോ ചെയ്യുന്നത്. അതിനാൽ ബ്രാഞ്ചിന്റെ സ്വഭാവം മാറാതെ സംഘടനയുടെ സ്വഭാവം മാറുകയില്ല.
സംഘടനാ മെറ്റാബോളിസം എന്ന ആശയത്തിന്റെ പ്രായോഗിക അർത്ഥം അതുകൊണ്ട് വളരെ ലളിതമാണ്: പാർട്ടി സമൂഹത്തിൽ നിന്ന് നിരന്തരം പഠിക്കണം; പഠിച്ചതിനെ പ്രവർത്തനമാക്കി മാറ്റണം; പ്രവർത്തനത്തിന്റെ ഫലം പരിശോധിക്കണം; പരാജയങ്ങളിൽ നിന്ന് പഠിക്കണം; തെറ്റുകൾ തിരുത്തണം; പുതിയ പ്രവർത്തകരെ സൃഷ്ടിക്കണം; കഴിവുകളെ സംരക്ഷിക്കണം; പുതിയ ആശയങ്ങളെ സ്വീകരിക്കണം; ജീർണമായ സംഘടനാ പ്രവണതകളെ പുറത്താക്കണം. ഈ പ്രക്രിയ ഒരിക്കലും അവസാനിക്കരുത്.
ഒരു ജീവി ഭക്ഷണം സ്വീകരിക്കുന്നത് മാത്രം കൊണ്ട് ജീവിക്കുന്നില്ല; സ്വീകരിച്ച വസ്തുക്കളെ പരിവർത്തനം ചെയ്യുകയും ഉപയോഗിക്കുകയും അനാവശ്യ വസ്തുക്കളെ പുറത്താക്കുകയും സ്വയം പുതുക്കുകയും ചെയ്യുന്നതുകൊണ്ടാണ് ജീവിക്കുന്നത്. അതുപോലെ ഒരു രാഷ്ട്രീയ സംഘടനയും അംഗങ്ങളെ ചേർക്കുന്നതുകൊണ്ടോ യോഗങ്ങൾ നടത്തുന്നതുകൊണ്ടോ മാത്രം ജീവിക്കുന്നില്ല. ജനങ്ങളിൽ നിന്ന് അനുഭവം സ്വീകരിക്കുകയും അതിനെ രാഷ്ട്രീയ അറിവാക്കി മാറ്റുകയും, അറിവിനെ കൂട്ടായ പ്രവർത്തനമാക്കി മാറ്റുകയും, പ്രവർത്തനത്തിൽ നിന്ന് പുതിയ അനുഭവം സൃഷ്ടിക്കുകയും, തെറ്റുകളെ പുറത്താക്കുകയും, പുതിയ നേതൃത്വത്തെ വളർത്തുകയും ചെയ്യുന്ന നിരന്തര ചക്രമാണ് സംഘടനയുടെ ജീവൻ.
അതിനാൽ ഓരോ ബ്രാഞ്ചിനോടും ഒരു അടിസ്ഥാന ചോദ്യം ചോദിക്കേണ്ട സമയമാണിത്: “നാം ഒരു യോഗം നടത്തുന്ന സംഘടനയാണോ, അതോ നിരന്തരം പഠിക്കുകയും മാറുകയും സ്വയം പുതുക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു ജീവിക്കുന്ന സംഘടനയാണോ?”
ഈ ചോദ്യത്തിന് ഓരോ ബ്രാഞ്ചും സ്വന്തം പ്രവർത്തനത്തിലൂടെ മറുപടി നൽകണം. ഒരു ബ്രാഞ്ച് മാറുന്നത് ചെറിയൊരു സംഘടനാ പരിഷ്കാരമല്ല. ആയിരക്കണക്കിന് ബ്രാഞ്ചുകളിൽ ജനാധിഷ്ഠിതവും വിമർശനാത്മകവും പഠിക്കുന്നതുമായ പ്രവർത്തനസംസ്കാരം വളരുമ്പോൾ അതിന്റെ പ്രതിഫലനം ലോക്കൽ, ഏരിയ, ജില്ലാ, സംസ്ഥാന തലങ്ങളിലേക്കും സ്വാഭാവികമായി ഉയരും. താഴെത്തട്ടിലെ സംഘടനാ കോശങ്ങൾ സജീവമാകുമ്പോഴാണ് മുഴുവൻ സംഘടനയ്ക്കും പുതിയ ജീവശക്തി ലഭിക്കുന്നത്.
ബ്രാഞ്ചിനെ ശക്തിപ്പെടുത്തുക എന്നത് സംഘടനയുടെ അടിത്തറ ശക്തിപ്പെടുത്തുകയാണ്.
ബ്രാഞ്ചിനെ ജനങ്ങളുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുക എന്നത് പാർട്ടിയെ സമൂഹവുമായി വീണ്ടും ബന്ധിപ്പിക്കുകയാണ്.
ബ്രാഞ്ചിൽ വിമർശനത്തിന് ഇടം നൽകുക എന്നത് സംഘടനയുടെ സ്വയംതിരുത്തൽ ശേഷി വർധിപ്പിക്കുകയാണ്.
പുതിയ പ്രവർത്തകരെ വളർത്തുക എന്നത് ഭാവിയിലെ സംഘടനയെ നിർമ്മിക്കുകയാണ്.
കഴിവുകളെ സംരക്ഷിക്കുക എന്നത് സംഘടനയുടെ ബൗദ്ധികശക്തിയെ സംരക്ഷിക്കുകയാണ്.
വ്യക്തികേന്ദ്രിതത്വത്തിന് പകരം സംവിധാനത്തെ വളർത്തുക എന്നത് സംഘടനയെ സ്ഥാപനവൽക്കരിക്കുകയാണ്.
ഇവയെല്ലാം ഒരുമിച്ച് ചെയ്യുക എന്നതാണ് സംഘടനാ മെറ്റാബോളിസത്തെ പുനരുജ്ജീവിപ്പിക്കുന്നത്.
അവിടെ നിന്നാണ് സംഘടനാ പുനർജനനം ആരംഭിക്കുന്നത്.
Leave a comment