ഒരു കമ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെ ശക്തി അതിന്റെ സംഘടനാ സംവിധാനത്തിലും തിരഞ്ഞെടുപ്പ് വിജയങ്ങളിലും മാത്രം നിലനിൽക്കുന്ന ഒന്നല്ല. അതിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ശക്തി അതിന്റെ രാഷ്ട്രീയ ആശയങ്ങളും ആ ആശയങ്ങൾ ജീവിതത്തിൽ പ്രാവർത്തികമാക്കുന്ന മനുഷ്യരും തമ്മിലുള്ള ഐക്യത്തിലാണ്. തൊഴിലാളിവർഗത്തിന്റെ വിമോചനവും സാമൂഹിക സമത്വവും ചൂഷണരഹിതമായ സമൂഹവും ലക്ഷ്യമാക്കുന്ന ഒരു പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ നേതാക്കളുടെ ജീവിതം അതിന്റെ ആശയങ്ങളിൽ നിന്ന് അകന്നുപോകുമ്പോൾ, പാർട്ടിയുടെ രാഷ്ട്രീയ വിശ്വാസ്യതയ്ക്ക് സ്വാഭാവികമായും ക്ഷതമേൽക്കും. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഒരു കമ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെ തെറ്റുതിരുത്തൽ പ്രക്രിയ സംഘടനാ തീരുമാനങ്ങളിൽ നിന്നോ സമ്മേളന പ്രമേയങ്ങളിൽ നിന്നോ മാത്രം ആരംഭിക്കേണ്ടതല്ല; ഓരോ നേതാവിന്റെയും ഓരോ പ്രവർത്തകന്റെയും ജീവിതവീക്ഷണത്തിൽ നിന്നാണ് അതിന്റെ തുടക്കം ഉണ്ടാകേണ്ടത്.
“എനിക്ക് എവിടെയാണ് തെറ്റുപറ്റിയത്? എന്റെ ജീവിതത്തിൽ എന്താണ് തിരുത്തേണ്ടത്? എന്റെ രാഷ്ട്രീയ വിശ്വാസങ്ങളും എന്റെ ജീവിതരീതിയും തമ്മിൽ എത്രമാത്രം പൊരുത്തമുണ്ട്?” എന്ന ചോദ്യങ്ങൾ ഓരോ കമ്യൂണിസ്റ്റും സ്വയം ചോദിക്കണം. കമ്യൂണിസ്റ്റ് രാഷ്ട്രീയം മറ്റുള്ളവരുടെ ജീവിതം മാറ്റാനുള്ള ഒരു പരിപാടി മാത്രമല്ല; സ്വന്തം ജീവിതത്തെയും ഒരു പ്രത്യേക മൂല്യബോധത്തിന് അനുസൃതമായി രൂപപ്പെടുത്താനുള്ള ശ്രമം കൂടിയാണ്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ കമ്യൂണിസ്റ്റ് ജീവിതവീക്ഷണം എന്ന ആശയം കൂടുതൽ ഗൗരവത്തോടെ ചർച്ച ചെയ്യേണ്ട കാലമാണിത്.
ഈ ജീവിതവീക്ഷണത്തിന്റെ കേന്ദ്രത്തിൽ ലാളിത്യം ഉണ്ടായിരിക്കണം. ലാളിത്യം എന്നത് ദാരിദ്ര്യമല്ല; ജീവിതത്തിലെ എല്ലാ സൗകര്യങ്ങളും ഉപേക്ഷിക്കണമെന്നുമല്ല. മനുഷ്യന് ആവശ്യമായ നല്ല ഭക്ഷണം, സുരക്ഷിതമായ വീട്, മികച്ച ചികിത്സ, വിദ്യാഭ്യാസം, യാത്രാസൗകര്യം, സാങ്കേതിക സൗകര്യങ്ങൾ എന്നിവ ഉപയോഗിക്കുന്നത് സ്വതവേ കമ്യൂണിസ്റ്റ് വിരുദ്ധമല്ല. പ്രശ്നം സൗകര്യങ്ങളുടെ നിലനിൽപ്പിലല്ല; അവയോടുള്ള നമ്മുടെ ബന്ധത്തിലാണ്.
ആവശ്യവും ആഡംബരവും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം തിരിച്ചറിയുന്നതാണ് ലാളിത്യം. ഉപഭോഗം മനുഷ്യന്റെ ആവശ്യങ്ങൾ നിറവേറ്റുന്നതിനുള്ള ഉപാധിയായി തുടരുമ്പോൾ അത് സ്വാഭാവികമാണ്. എന്നാൽ ഉപഭോഗം തന്നെ ജീവിതത്തിന്റെ ലക്ഷ്യമായി മാറുകയും, കൂടുതൽ വിലയേറിയ വസ്തുക്കൾ സ്വന്തമാക്കുന്നതിലൂടെ സാമൂഹിക പ്രതാപം പ്രകടിപ്പിക്കാനുള്ള മത്സരമായി മാറുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ അത് മുതലാളിത്ത ഉപഭോക്തൃസംസ്കാരത്തിന്റെ സ്വാധീനമായി മാറുന്നു. കമ്യൂണിസ്റ്റ് ജീവിതവീക്ഷണം ഈ ഉപഭോഗമത്സരത്തിൽ നിന്ന് സ്വയം അകലം പാലിക്കണം.
ലാളിത്യം ഒരു രാഷ്ട്രീയ സന്ദേശം കൂടിയാണ്. ഒരു നേതാവ് സാധാരണ മനുഷ്യരോട് അടുത്തുനിൽക്കുകയും അവരുടെ ജീവിതത്തിലെ പരിമിതികളും പ്രയാസങ്ങളും മനസ്സിലാക്കുകയും ചെയ്യുന്നുവെന്ന് ജനങ്ങൾക്ക് അനുഭവപ്പെടുമ്പോൾ രാഷ്ട്രീയ വിശ്വാസ്യത വർധിക്കും. ജനങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് അകന്ന് നിൽക്കുന്ന അത്യധികം ആഡംബരപൂർണമായ ജീവിതരീതി, അതിന്റെ യഥാർത്ഥ ഉദ്ദേശം എന്തുതന്നെയായാലും, നേതാവും ജനങ്ങളും തമ്മിൽ ഒരു അകലം സൃഷ്ടിക്കാം. അതുകൊണ്ട് ലാളിത്യം ഒരു വ്യക്തിഗുണം മാത്രമല്ല; ജനങ്ങളുമായുള്ള രാഷ്ട്രീയ ബന്ധത്തെ ശക്തിപ്പെടുത്തുന്ന ഒരു മൂല്യമാണ്.
സമ്പത്തിനോടുള്ള സമീപനവും കമ്യൂണിസ്റ്റ് ജീവിതവീക്ഷണത്തിന്റെ പ്രധാന പരീക്ഷണമാണ്. വ്യക്തിക്കും കുടുംബത്തിനും ആവശ്യമായ സാമ്പത്തിക സുരക്ഷ ഉണ്ടായിരിക്കണമെന്നത് സ്വാഭാവികമാണ്. എന്നാൽ ജീവിതത്തിന്റെ വിജയത്തെ സമ്പത്തിന്റെ അളവുകൊണ്ട് അളക്കാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ പ്രശ്നം ഉണ്ടാകുന്നു. കൂടുതൽ വരുമാനം, കൂടുതൽ സ്വത്ത്, കൂടുതൽ വലിയ വീട്, കൂടുതൽ വിലയേറിയ വാഹനം, കൂടുതൽ ഉപഭോഗസാധനങ്ങൾ എന്നിവയാണ് ജീവിതത്തിന്റെ പുരോഗതിയുടെ അടയാളങ്ങൾ എന്ന ധാരണ കമ്യൂണിസ്റ്റ് ജീവിതവീക്ഷണവുമായി പൊരുത്തപ്പെടുന്നില്ല.
ഒരു കമ്യൂണിസ്റ്റ് സ്വയം ചോദിക്കേണ്ട ചോദ്യം “എനിക്ക് എത്രമാത്രം സമ്പത്ത് സമ്പാദിക്കാം?” എന്നതുമാത്രമല്ല; “എത്രമാത്രം സമ്പത്ത് എനിക്ക് യഥാർത്ഥത്തിൽ ആവശ്യമാണ്?” എന്നതുകൂടിയാണ്. ഈ രണ്ടുചോദ്യങ്ങൾ തമ്മിൽ വലിയ വ്യത്യാസമുണ്ട്. സമൂഹത്തിൽ അസമത്വം നിലനിൽക്കുമ്പോൾ വ്യക്തിപരമായ സമ്പത്ത് അനന്തമായി വർധിപ്പിക്കാനുള്ള ആഗ്രഹം സ്വാഭാവികമായ ഒരു വ്യക്തിഗത ആഗ്രഹമായി മാത്രം കാണാനാവില്ല; അതിന് സാമൂഹികവും രാഷ്ട്രീയവുമായ അർത്ഥങ്ങളുണ്ട്.
ഇവിടെ മറ്റൊരു പ്രധാന കാര്യം കൂടി മനസ്സിലാക്കണം. കമ്യൂണിസ്റ്റ് എന്ന പേരിൽ ഒരാൾ ദാരിദ്ര്യം പ്രകടിപ്പിക്കേണ്ടതില്ല. ദാരിദ്ര്യത്തിന്റെ റൊമാന്റിസവും കമ്യൂണിസ്റ്റ് ജീവിതവീക്ഷണമല്ല. മനുഷ്യന് മാന്യമായ ജീവിതം ലഭിക്കണമെന്നതാണ് കമ്യൂണിസ്റ്റ് ലക്ഷ്യം. എന്നാൽ സ്വന്തം ജീവിതത്തിൽ മാന്യതയും സൗകര്യവും ഉറപ്പാക്കുന്നതും അമിതമായ സമ്പത്തിന്റെയും ഉപഭോഗത്തിന്റെയും പ്രകടനവും തമ്മിൽ വ്യക്തമായ വ്യത്യാസമുണ്ട്. ഈ വ്യത്യാസം തിരിച്ചറിയാനുള്ള വർഗബോധമാണ് ആവശ്യമായത്.
പാർട്ടി പദവിയും ഭരണപദവിയും സംബന്ധിച്ച സമീപനത്തിലും മാറ്റം ആവശ്യമാണ്. ഒരു കമ്യൂണിസ്റ്റിന് പദവി എന്നത് സാമൂഹിക പ്രതാപം നേടാനുള്ള അവസരമല്ല; കൂടുതൽ ഉത്തരവാദിത്വം ഏറ്റെടുക്കാനുള്ള ബാധ്യതയാണ്. പദവി ഉയരുന്നതിനനുസരിച്ച് വ്യക്തിയുടെ പ്രത്യേകാവകാശങ്ങൾ വർധിക്കണമെന്നല്ല, ജനങ്ങളോടുള്ള ഉത്തരവാദിത്വം വർധിക്കണമെന്നാണ് കമ്യൂണിസ്റ്റ് ധാർമികത ആവശ്യപ്പെടുന്നത്.
പദവിയോട് അമിതമായ ആസക്തി ഉണ്ടാകുമ്പോൾ രാഷ്ട്രീയം ക്രമേണ സേവനത്തിൽ നിന്ന് കരിയറായി മാറാനുള്ള സാധ്യതയുണ്ട്. പദവി നഷ്ടപ്പെടുന്നതിനെ വ്യക്തിപരമായ പരാജയമായി കാണുന്നതും, പദവി നിലനിർത്താൻ അധികാരബന്ധങ്ങൾ ഉപയോഗിക്കുന്നതും, പദവിയിലൂടെ വ്യക്തിഗത ജീവിതനിലവാരം ഉയർത്താൻ ശ്രമിക്കുന്നതും ഒരു രാഷ്ട്രീയ സംസ്കാരത്തിന്റെ അധഃപതനത്തിന്റെ ലക്ഷണങ്ങളായി മാറാം. അതുകൊണ്ട് പദവി ലഭിച്ചപ്പോൾ എങ്ങനെ പെരുമാറുന്നു എന്നതുപോലെ തന്നെ പദവി നഷ്ടപ്പെട്ടപ്പോൾ എങ്ങനെ പെരുമാറുന്നു എന്നതും ഒരു കമ്യൂണിസ്റ്റിന്റെ രാഷ്ട്രീയ പക്വതയുടെ അളവുകോലാണ്.
അധികാരം മനുഷ്യനെ മാറ്റാൻ കഴിവുള്ള ഒരു സാമൂഹിക ശക്തിയാണ്. അധികാരം ലഭിക്കുമ്പോൾ സാധാരണ മനുഷ്യരിൽ നിന്ന് അകന്നുപോകാനുള്ള പ്രവണത ഉണ്ടാകാം. സുരക്ഷാ സംവിധാനങ്ങൾ, ഔദ്യോഗിക സൗകര്യങ്ങൾ, അധികാരപരമായ പെരുമാറ്റം, പ്രത്യേക പരിഗണനകൾ തുടങ്ങിയവ ക്രമേണ ഒരു പുതിയ ജീവിതശൈലി സൃഷ്ടിക്കാം. ഇതിന്റെ അപകടം അധികാരം കൈവശമുള്ള വ്യക്തിക്ക് പലപ്പോഴും പൂർണ്ണമായി മനസ്സിലാകണമെന്നില്ല. എന്നാൽ സാധാരണ ജനങ്ങൾ അത് വളരെ വേഗത്തിൽ ശ്രദ്ധിക്കും.
അതുകൊണ്ട് കമ്യൂണിസ്റ്റ് നേതാവിന്റെ ജീവിതത്തിൽ അധികാരം കൂടുന്തോറും ലാളിത്യം വർധിക്കണം; അഹങ്കാരം അല്ല. അധികാരസ്ഥാനത്ത് ഇരിക്കുമ്പോഴും സാധാരണ മനുഷ്യരോട് സ്വാഭാവികമായി സംസാരിക്കാനും അവരുടെ പരാതികൾ കേൾക്കാനും വിമർശനം സ്വീകരിക്കാനും കഴിയണം. അധികാരം വ്യക്തിയെ ജനങ്ങളിൽ നിന്ന് ഉയർത്തിനിർത്താനുള്ളതല്ല; ജനങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി കൂടുതൽ കാര്യക്ഷമമായി പ്രവർത്തിക്കാനുള്ള ഉപാധിയാണ് എന്ന ബോധം നിലനിർത്തണം.
ഒരു കമ്യൂണിസ്റ്റ് കുടുംബത്തിന് നല്ലൊരു വീട് ഉണ്ടായിരിക്കരുതെന്ന വാദം യുക്തിസഹമല്ല. സുരക്ഷിതവും വൃത്തിയുള്ളതുമായ, കുടുംബത്തിന്റെ ആവശ്യങ്ങൾ നിറവേറ്റുന്ന സൗകര്യപ്രദമായ വീട് എല്ലാവർക്കും ആവശ്യമാണ്. എന്നാൽ വീട് ഒരു സാമൂഹിക പ്രതാപത്തിന്റെ പ്രദർശനവേദിയായി മാറുമ്പോൾ ചോദ്യം ഉയരുന്നു. അത്യധികം വലിപ്പം, അനാവശ്യമായ അലങ്കാരം, വിലകൂടിയ വസ്തുക്കളുടെ പ്രദർശനം, ജീവിതശൈലിയുടെ മത്സരപരമായ പ്രകടനം എന്നിവ കമ്യൂണിസ്റ്റ് ലാളിത്യത്തിന്റെ ആത്മാവിൽ നിന്ന് അകന്നുപോകുന്നതാണ്.
“മറ്റുള്ളവർ എന്ത് കരുതും?” എന്ന ചോദ്യമാണ് പലപ്പോഴും ഉപഭോഗത്തെ നയിക്കുന്നത്. കമ്യൂണിസ്റ്റ് ജീവിതവീക്ഷണം അതിന് പകരം “ഇത് എനിക്ക് യഥാർത്ഥത്തിൽ ആവശ്യമാണോ?” എന്ന ചോദ്യമാണ് ഉയർത്തേണ്ടത്.
കുട്ടികളുടെ ഭാവിയെക്കുറിച്ച് ഓരോ മാതാപിതാവിനും ആശങ്കയുണ്ടാകും. മികച്ച വിദ്യാഭ്യാസം, സുരക്ഷിതമായ ജോലി, സാമ്പത്തിക സുരക്ഷ എന്നിവ സ്വന്തം മക്കൾക്ക് ലഭിക്കണമെന്ന് ആഗ്രഹിക്കുന്നത് സ്വാഭാവികമാണ്. എന്നാൽ കമ്യൂണിസ്റ്റ് മാതാപിതാവിന്റെ ചിന്ത അവിടെ അവസാനിക്കരുത്. സ്വന്തം കുട്ടിയുടെ ഭാവിയെക്കുറിച്ചുള്ള ആശങ്കയെ സമൂഹത്തിലെ എല്ലാ കുട്ടികളുടെയും ഭാവിയെക്കുറിച്ചുള്ള ആശങ്കയുമായി ബന്ധിപ്പിക്കണം.
സ്വന്തം കുട്ടിക്ക് മികച്ച വിദ്യാഭ്യാസം ഉറപ്പാക്കുന്നതിനൊപ്പം സാധാരണ തൊഴിലാളിയുടെ കുട്ടിക്കും അതേ നിലവാരത്തിലുള്ള വിദ്യാഭ്യാസം ലഭിക്കേണ്ട സമൂഹത്തിനായി പോരാടുകയാണ് കമ്യൂണിസ്റ്റ് ജീവിതവീക്ഷണത്തിന്റെ വിശാലമായ അർത്ഥം. സ്വന്തം മക്കൾക്കായി മാത്രം സാമൂഹിക അവസരങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കുന്നതിനുപകരം എല്ലാവർക്കും തുല്യമായ അവസരങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നതിനുള്ള പോരാട്ടമാണ് പ്രധാനമാകേണ്ടത്.
ജീവിതത്തിൽ സന്തോഷത്തിനും ആഘോഷങ്ങൾക്കും സാംസ്കാരിക പ്രകടനങ്ങൾക്കും സ്ഥാനമുണ്ട്. കമ്യൂണിസ്റ്റ് ജീവിതം സന്തോഷരഹിതമായ ഒരു സന്യാസജീവിതമാകേണ്ടതില്ല. എന്നാൽ ആഘോഷം ആർഭാടപ്രകടനമായി മാറുന്നുണ്ടോ എന്നതാണ് ചോദ്യം. വിവാഹം, ജന്മദിനം, കുടുംബാഘോഷം, പാർട്ടി പരിപാടി തുടങ്ങിയവ അമിതമായ സാമ്പത്തിക പ്രദർശനത്തിന്റെയും സാമൂഹിക മത്സരത്തിന്റെയും വേദികളായി മാറുമ്പോൾ, അതിന്റെ രാഷ്ട്രീയ-സാമൂഹിക സന്ദേശത്തെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കേണ്ടതുണ്ട്.
ലാളിത്യമുള്ള ആഘോഷങ്ങൾക്ക് കുറവൊന്നുമില്ല. മറിച്ച് അവയിൽ മനുഷ്യബന്ധങ്ങൾക്ക് കൂടുതൽ സ്ഥാനം ലഭിക്കും. പണം ചെലവഴിക്കുന്നതിന്റെ അളവല്ല ആഘോഷത്തിന്റെ മഹത്വം നിർണയിക്കേണ്ടത്. മനുഷ്യരുടെ സന്തോഷവും പരസ്പരബന്ധവും സാമൂഹിക പങ്കാളിത്തവുമാണ് ആഘോഷത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ മൂല്യം.
ഇവിടെ പ്രത്യേകം ഊന്നിപ്പറയേണ്ട ഒരു കാര്യമുണ്ട്: ലാളിത്യം എന്നത് പിന്നാക്കാവസ്ഥയല്ല. ആധുനിക ശാസ്ത്രവും സാങ്കേതികവിദ്യയും മനുഷ്യന്റെ ജീവിതം കൂടുതൽ സൗകര്യപ്രദമാക്കുന്ന എല്ലാ ഉപകരണങ്ങളും ഉപയോഗിക്കുന്നതിനെ കമ്യൂണിസ്റ്റ് ജീവിതവീക്ഷണം നിരസിക്കേണ്ടതില്ല. ചോദ്യം സാങ്കേതികവിദ്യ ഉപയോഗിക്കണമോ എന്നതല്ല; അതിന്റെ ഉപയോഗം എന്തിനുവേണ്ടിയാണ് എന്നതാണ്.
ഒരു ആധുനിക മൊബൈൽ ഫോൺ ഉപയോഗിക്കുന്നതും വിലകൂടിയ ഫോൺ സ്വന്തമാക്കി അതിലൂടെ സാമൂഹിക പ്രതാപം പ്രകടിപ്പിക്കുന്നതും ഒരേ കാര്യമല്ല. സൗകര്യപ്രദമായ വാഹനം ഉപയോഗിക്കുന്നതും വാഹനത്തെ സാമൂഹിക പദവിയുടെ പ്രതീകമാക്കുന്നതും ഒരുപോലെയല്ല. നല്ല വീട് സ്വന്തമാക്കുന്നതും വീട് സമ്പത്തിന്റെ പ്രദർശനമാക്കുന്നതും ഒരുപോലെയല്ല. ലാളിത്യം വസ്തുക്കളുടെ എണ്ണത്തിൽ മാത്രം അളക്കാനാവില്ല; അവയോടുള്ള മനുഷ്യന്റെ മനോഭാവത്തിലാണ് അതിന്റെ യഥാർത്ഥ അർത്ഥം.
ഒരു രാഷ്ട്രീയ നേതാവ് പൊതുവേദിയിൽ പറയുന്ന ഓരോ വാക്കിനേക്കാളും ശക്തമായ സന്ദേശം ചിലപ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതം തന്നെ നൽകുന്നു. തൊഴിലാളികളുടെ ജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് പ്രസംഗിക്കുന്ന നേതാവ് തൊഴിലാളികളോടൊപ്പം എങ്ങനെ ഇടപെടുന്നു? സമത്വത്തെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുന്ന നേതാവിന്റെ സ്വന്തം ജീവിതത്തിൽ സാമൂഹിക സമത്വബോധം എത്രമാത്രമുണ്ട്? ലാളിത്യത്തെക്കുറിച്ച് പറയുന്ന നേതാവ് സ്വന്തം ജീവിതത്തിൽ എത്രമാത്രം ലാളിത്യം പാലിക്കുന്നു? അധികാരത്തെ ജനസേവനമായി കാണുന്ന നേതാവ് സാധാരണ മനുഷ്യരോട് എങ്ങനെ പെരുമാറുന്നു?
ഇവയ്ക്കുള്ള ഉത്തരങ്ങൾ ജനങ്ങൾ കാണുകയും വിലയിരുത്തുകയും ചെയ്യും. അതുകൊണ്ട് കമ്യൂണിസ്റ്റ് നേതാവിന്റെ ജീവിതം ഒരു തുറന്ന രാഷ്ട്രീയ രേഖ പോലെയാണ്. അതിൽ എഴുതിയിരിക്കുന്നതും അദ്ദേഹം പ്രസംഗിക്കുന്നതും തമ്മിൽ വലിയ അന്തരം ഉണ്ടാകരുത്.
അതിനാൽ പാർട്ടിയിലെ തെറ്റുതിരുത്തൽ പ്രക്രിയയെ സംഘടനാപരമായ വീഴ്ചകളുടെ പരിശോധനയിൽ മാത്രം ഒതുക്കരുത്. ഓരോ നേതാവും ഓരോ പ്രവർത്തകനും സ്വന്തം ജീവിതത്തെ പരിശോധിക്കുന്ന ഒരു ആത്മപരിശോധനാ സംസ്കാരം വളർത്തേണ്ടതുണ്ട്. “എന്റെ രാഷ്ട്രീയ വിശ്വാസം എന്റെ ജീവിതത്തിൽ എത്രമാത്രം പ്രതിഫലിക്കുന്നു?”, “എന്റെ ജീവിതത്തിൽ അനാവശ്യമായ ഉപഭോഗം എവിടെയുണ്ട്?”, “പദവിയോടും അധികാരത്തോടും എനിക്ക് എന്താണ് സമീപനം?”, “എന്റെ കുടുംബത്തിന്റെ സാമ്പത്തിക സുരക്ഷയും സാമൂഹിക ഉത്തരവാദിത്വവും തമ്മിൽ എങ്ങനെ സന്തുലിതമാക്കുന്നു?”, “എന്റെ ജീവിതം സാധാരണ ജനങ്ങളിൽ നിന്ന് എന്നെ അകറ്റുന്നുണ്ടോ?” എന്നീ ചോദ്യങ്ങൾ സത്യസന്ധമായി ചോദിക്കണം.
ഈ ആത്മപരിശോധന മറ്റുള്ളവരെ കുറ്റപ്പെടുത്താനുള്ള ഉപാധിയാകരുത്. ആദ്യം സ്വന്തം ജീവിതത്തിലേക്ക് നോക്കുക, സ്വന്തം തെറ്റുകൾ കണ്ടെത്തുക, കഴിയുന്നത്ര തിരുത്തുക എന്നതാണ് അതിന്റെ അടിസ്ഥാനരീതി. ഒരു പാർട്ടിയിലെ ആയിരക്കണക്കിന് പ്രവർത്തകർ ഈ രീതിയിൽ സ്വയം പരിശോധിക്കാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ അത് സംഘടനയ്ക്കകത്ത് വലിയൊരു നൈതിക-രാഷ്ട്രീയ മാറ്റത്തിന് തുടക്കം കുറിക്കും.
കമ്യൂണിസ്റ്റ് രാഷ്ട്രീയം ജനങ്ങൾക്ക് ബോധ്യപ്പെടണമെങ്കിൽ അത് മുദ്രാവാക്യങ്ങളിലൂടെ മാത്രം ബോധ്യപ്പെടുത്താനാവില്ല. ജീവിതത്തിലൂടെ ബോധ്യപ്പെടുത്തണം. സമത്വം പറയുന്നവരുടെ ജീവിതത്തിൽ സമത്വബോധം കാണണം. ചൂഷണത്തെ എതിർക്കുന്നവരുടെ ജീവിതത്തിൽ അമിതമായ സ്വാർത്ഥത കാണാതിരിക്കണം. ജനപക്ഷ രാഷ്ട്രീയം പറയുന്നവരുടെ ജീവിതത്തിൽ ജനങ്ങളോടുള്ള അടുപ്പം കാണണം. ലാളിത്യം പറയുന്നവരുടെ ജീവിതത്തിൽ ലാളിത്യം കാണണം.
ഇതാണ് രാഷ്ട്രീയ വിശ്വാസ്യതയുടെ ഏറ്റവും ശക്തമായ അടിത്തറ. ജനങ്ങൾ ഒരു കമ്യൂണിസ്റ്റ് നേതാവിനെ കാണുമ്പോൾ “ഇയാൾ നമ്മളിൽ ഒരാളാണ്; ഇയാളുടെ ജീവിതത്തിലും ഇയാൾ പറയുന്ന ആശയങ്ങളുടെ സ്വാധീനമുണ്ട്” എന്ന് അനുഭവിക്കുമ്പോഴാണ് രാഷ്ട്രീയബന്ധം കൂടുതൽ ആഴപ്പെടുന്നത്.
ഇന്ന് ആവശ്യമുള്ളത് കമ്യൂണിസ്റ്റുകൾക്കായി ഒരു പുതിയ ജീവിതസംസ്കാരത്തിന്റെ പുനർനിർമാണമാണ്. അതിന്റെ അടിസ്ഥാനം ലാളിത്യം, മിതത്വം, സത്യസന്ധത, പൊതുസമ്പത്തിനോടുള്ള ഉത്തരവാദിത്വം, അധികാരത്തോടുള്ള ജാഗ്രത, ജനങ്ങളോടുള്ള അടുപ്പം, കുടുംബത്തോടുള്ള ഉത്തരവാദിത്വം, സാമൂഹിക സമത്വബോധം എന്നിവയായിരിക്കണം. ലാളിത്യം അതിന്റെ കേന്ദ്രമാകണം; കാരണം ലാളിത്യം മനുഷ്യനെ ജനങ്ങളോട് അടുപ്പിക്കുന്നു, അനാവശ്യമായ ഉപഭോഗത്തിൽ നിന്ന് മോചിപ്പിക്കുന്നു, അധികാരത്തിന്റെ അഹങ്കാരത്തെ നിയന്ത്രിക്കുന്നു, സമ്പത്തിന്റെ പ്രദർശനത്തിൽ നിന്ന് അകറ്റുന്നു, രാഷ്ട്രീയ ജീവിതത്തിന് ഒരു നൈതിക അടിത്തറ നൽകുന്നു.
കമ്യൂണിസ്റ്റ് നേതാവിന് വലിയ സ്വപ്നങ്ങൾ ഉണ്ടായിരിക്കണം; പക്ഷേ വ്യക്തിജീവിതത്തിൽ വലിയ ആഡംബരങ്ങൾ ആവശ്യമില്ല. സമൂഹത്തിനുവേണ്ടിയുള്ള ലക്ഷ്യങ്ങൾ വലുതാകാം; വ്യക്തിപരമായ ആവശ്യങ്ങൾ മിതമായിരിക്കാം. സ്വന്തം ജീവിതത്തിൽ കൂടുതൽ നേടുക എന്നതിനേക്കാൾ സമൂഹത്തിന് കൂടുതൽ നൽകുക എന്ന ചിന്തയാണ് കമ്യൂണിസ്റ്റ് ജീവിതവീക്ഷണത്തിന്റെ സാരാംശം.
അവസാനം, കമ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ തെറ്റുതിരുത്തൽ ഒരു രേഖ തിരുത്തുന്നതിലോ ഒരു പ്രമേയം പാസാക്കുന്നതിലോ അവസാനിക്കരുത്. മനുഷ്യനെ തിരുത്തുകയാണ് യഥാർത്ഥ തെറ്റുതിരുത്തൽ; ജീവിതവീക്ഷണം തിരുത്തുകയാണ് അതിന്റെ ആഴത്തിലുള്ള ഘട്ടം. സമ്പത്തിന്റെയും അധികാരത്തിന്റെയും പദവിയുടെയും ആർഭാടത്തിന്റെയും ആകർഷണങ്ങൾക്കിടയിലും ലാളിത്യം തിരഞ്ഞെടുക്കാൻ കഴിയുന്ന നേതാവ്, സ്വന്തം കുടുംബത്തിന്റെ സുരക്ഷയ്ക്കൊപ്പം സമൂഹത്തിന്റെ സുരക്ഷയും ചിന്തിക്കുന്ന നേതാവ്, അധികാരത്തിൽ ഇരിക്കുമ്പോഴും സാധാരണ മനുഷ്യനായി തുടരാൻ കഴിയുന്ന നേതാവ്, പദവിയില്ലാതെയും ആശയത്തിനുവേണ്ടി പ്രവർത്തിക്കാൻ കഴിയുന്ന നേതാവ് — അത്തരം മനുഷ്യരെയാണ് ഒരു പുതിയ കമ്യൂണിസ്റ്റ് രാഷ്ട്രീയ സംസ്കാരം ആവശ്യപ്പെടുന്നത്.
കമ്യൂണിസം ജനങ്ങളോട് പറയുന്ന ആശയം മാത്രമല്ല; കമ്യൂണിസ്റ്റ് സ്വയം ജീവിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ജീവിതരീതിയുമാണ്. ആ ജീവിതരീതിയുടെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ മുഖം ലാളിത്യമാണ്. ലാളിത്യത്തിൽ നിന്ന് ആത്മവിശ്വാസവും ജനങ്ങളോടുള്ള അടുപ്പവും രാഷ്ട്രീയ സത്യസന്ധതയും വളരുന്നു. അതുകൊണ്ട് തന്നെ, കമ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ തെറ്റുതിരുത്തൽ പ്രക്രിയയുടെ ആദ്യ ചോദ്യം ഇതായിരിക്കണം: “നമ്മുടെ രാഷ്ട്രീയം മാറണമോ?” എന്നതിനു മുമ്പ് — “നമ്മുടെ ജീവിതവീക്ഷണം മാറേണ്ടതുണ്ടോ?”
Leave a comment