ഇക്കഴിഞ്ഞ നിയമസഭാ തെരഞ്ഞെടുപ്പിൽ പലവിധ കാരണങ്ങളാലും തെറ്റിദ്ധാരണകളാലും വ്യക്തിപരമായ അസംതൃപ്തികളാലും പ്രാദേശിക പ്രശ്നങ്ങളാലും പ്രചാരണങ്ങളുടെ സ്വാധീനത്താലും ചില സി.പി.എം. അംഗങ്ങളും പ്രവർത്തകരും പാർട്ടി സ്ഥാനാർഥികൾക്ക് അനുകൂലമായി വോട്ട് ചെയ്യാതിരുന്നിട്ടുണ്ടെന്നത് നിഷേധിക്കാനാവാത്ത ഒരു യാഥാർഥ്യമാണ്. തെരഞ്ഞെടുപ്പിൽ പാർട്ടി സ്ഥാനാർഥിക്കെതിരെ വോട്ട് ചെയ്ത ഓരോ പാർട്ടി അംഗത്തെയും അതിന്റെ പേരിൽ പാർട്ടിയുടെ ശത്രുവായി കാണുന്നത് സംഘടനാപരമായും രാഷ്ട്രീയമായും എല്ലായ്പ്പോഴും ഉചിതമായ സമീപനമാകണമെന്നില്ല. ഒരു പാർട്ടി അംഗത്തിന്റെ ഒരു തെറ്റായ രാഷ്ട്രീയ നിലപാടിനെയും ആ വ്യക്തിയുടെ മുഴുവൻ രാഷ്ട്രീയ ജീവിതത്തെയും ഒരേ അളവുകോലിൽ വിലയിരുത്താൻ പാടില്ല.
ഒരു കമ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെ ശക്തി അതിന്റെ അംഗങ്ങളിൽ നിന്ന് തെറ്റുകൾ ഒരിക്കലും സംഭവിക്കില്ല എന്നതിലല്ല; തെറ്റുകൾ തിരിച്ചറിയാനും അവ തുറന്നു സമ്മതിക്കാനും തിരുത്താനും കഴിയുന്ന സംഘടനാ സംസ്കാരം നിലനിർത്തുന്നതിലാണ്. തെറ്റുതിരുത്തൽ പ്രക്രിയയുടെ അടിസ്ഥാനലക്ഷ്യം കുറ്റക്കാരെ കണ്ടെത്തി ശിക്ഷിക്കുക എന്നതുമാത്രമാകരുത്. വ്യക്തിയുടെ രാഷ്ട്രീയബോധത്തെ കൂടുതൽ വികസിപ്പിക്കുകയും സംഘടനയുമായുള്ള ബന്ധം ശക്തിപ്പെടുത്തുകയും ഭാവിയിൽ അതേ തെറ്റ് ആവർത്തിക്കാതിരിക്കാനുള്ള ആത്മബോധം സൃഷ്ടിക്കുകയും ചെയ്യുക എന്നതായിരിക്കണം അതിന്റെ പ്രധാന ലക്ഷ്യം.
അതുകൊണ്ട്, തെരഞ്ഞെടുപ്പിൽ പാർട്ടി സ്ഥാനാർഥികൾക്കെതിരെ വോട്ട് ചെയ്തതായി സ്വയം ബോധ്യപ്പെട്ടിട്ടുള്ള പാർട്ടി അംഗങ്ങൾക്കും പ്രവർത്തകർക്കും അവരുടെ പാർട്ടി ഘടകങ്ങളിൽ തുറന്ന ആത്മപരിശോധന നടത്താനുള്ള അവസരം നൽകണം. “എനിക്ക് എവിടെയാണ് തെറ്റുപറ്റിയത്? എന്തുകൊണ്ടാണ് അങ്ങനെ സംഭവിച്ചത്? എന്റെ നിലപാട് പാർട്ടിയെയും അതിന്റെ രാഷ്ട്രീയ ലക്ഷ്യങ്ങളെയും എങ്ങനെ ബാധിച്ചു? ഇനി അത്തരം തെറ്റ് ആവർത്തിക്കാതിരിക്കാൻ ഞാൻ എന്താണ് തിരുത്തേണ്ടത്?” എന്നിങ്ങനെ ഓരോരുത്തരും സ്വയം ചോദിക്കാനുള്ള സാഹചര്യം ഉണ്ടാകണം. ആത്മപരിശോധനയ്ക്ക് പകരം ഭയവും ഒളിച്ചുവെക്കലും വളർത്തിയാൽ സംഘടനയ്ക്കുള്ളിലെ യഥാർഥ പ്രശ്നങ്ങൾ പുറത്തുവരില്ല.
അത്തരം അംഗങ്ങൾക്ക് സ്വന്തം തെറ്റ് തുറന്നു പറയാനും, അത് അംഗീകരിക്കാനും, പാർട്ടിയോട് ഖേദം പ്രകടിപ്പിക്കാനും, ആവശ്യമെങ്കിൽ ക്ഷമ ചോദിക്കാനും അവസരം നൽകാം. എന്നാൽ അത് ഒരു പൊതുഅപമാന ചടങ്ങോ കുറ്റസമ്മതം നിർബന്ധിതമാക്കുന്ന നടപടിയോ ആകരുത്. ആത്മാർത്ഥമായ രാഷ്ട്രീയ ആത്മപരിശോധനയ്ക്ക് സ്വാതന്ത്ര്യവും വിശ്വാസവും ആവശ്യമാണ്. ഒരാൾ സത്യസന്ധമായി തന്റെ തെറ്റ് അംഗീകരിക്കുകയും ഇനി അത് ആവർത്തിക്കില്ലെന്ന് വ്യക്തമാക്കുകയും ചെയ്താൽ, അതിനെ സംഘടനാ പുനഃസംയോജനത്തിന്റെ ഭാഗമായി കാണുകയാണ് കൂടുതൽ ഫലപ്രദം.
അതുപോലെ തന്നെ, ഓരോ സംഭവത്തിന്റെയും സാഹചര്യങ്ങൾ ഒരുപോലെയല്ലെന്ന കാര്യവും പാർട്ടി പരിഗണിക്കണം. വ്യക്തിപരമായ വൈരാഗ്യം, തെറ്റിദ്ധാരണ, പ്രാദേശിക സംഘർഷം, സ്ഥാനാർഥിയോടുള്ള അസംതൃപ്തി, രാഷ്ട്രീയ നിലപാടിലെ വ്യത്യാസം, തെറ്റായ വിവരങ്ങളുടെ സ്വാധീനം തുടങ്ങിയവയ്ക്കു പിന്നിലെ കാരണങ്ങൾ വ്യത്യസ്തമായിരിക്കാം. അതിനാൽ എല്ലാവരെയും ഒരേ രീതിയിൽ കുറ്റക്കാരായി ചിത്രീകരിക്കുന്നതിനുപകരം തെറ്റിന്റെ കാരണം മനസ്സിലാക്കുകയും രാഷ്ട്രീയമായി തിരുത്തുകയും ചെയ്യുക എന്നതായിരിക്കണം സമീപനം.
ഇവിടെ ഒരു പ്രധാന സംഘടനാ തത്വം പാലിക്കേണ്ടതുണ്ട്. ഒരാൾ തന്റെ തെറ്റ് ആത്മാർത്ഥമായി അംഗീകരിക്കുകയും പാർട്ടിയോട് ക്ഷമ ചോദിക്കുകയും തിരുത്താനുള്ള സന്നദ്ധത പ്രകടിപ്പിക്കുകയും ചെയ്താൽ, ആ വിഷയം അനന്തമായി അദ്ദേഹത്തിനെതിരെ ഉപയോഗിക്കരുത്. ഒരിക്കൽ തെറ്റ് സമ്മതിച്ച വ്യക്തിയെ എന്നും സംശയത്തിന്റെ കണ്ണിലൂടെ കാണുകയും എല്ലാ അവസരങ്ങളിലും പഴയ തെറ്റ് ഓർമ്മിപ്പിക്കുകയും ചെയ്താൽ തെറ്റുതിരുത്തൽ പ്രക്രിയയുടെ അർഥം തന്നെ നഷ്ടപ്പെടും. അത്തരം സമീപനം അംഗങ്ങളിൽ തുറന്നു സംസാരിക്കാനുള്ള ഭയം സൃഷ്ടിക്കും. ഭയം നിലനിൽക്കുന്നിടത്ത് ആത്മാർത്ഥമായ ആത്മപരിശോധനയും ഉണ്ടാകില്ല.
അതുകൊണ്ട്, ആത്മാർത്ഥമായി തെറ്റ് അംഗീകരിക്കുകയും തിരുത്താൻ തയ്യാറാകുകയും ചെയ്യുന്ന അംഗങ്ങളോട് “തെറ്റ് അവസാനിച്ചു; ഇനി പ്രവർത്തനത്തിലേക്ക് മടങ്ങുക” എന്ന സമീപനമാണ് സ്വീകരിക്കേണ്ടത്. പഴയ തെറ്റിന്റെ പേരിൽ അവരെ സ്ഥിരമായി സംശയിക്കുന്നതിനുപകരം സംഘടനാ പ്രവർത്തനങ്ങളിൽ വീണ്ടും സജീവമായി പങ്കെടുക്കാനും ജനങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെടാനും രാഷ്ട്രീയ വിദ്യാഭ്യാസം നേടാനും ഉത്തരവാദിത്തങ്ങൾ ഏറ്റെടുക്കാനും അവസരം നൽകണം. ഇത് വ്യക്തിയോടുള്ള ഔദാര്യം മാത്രമല്ല; പാർട്ടിയുടെ സംഘടനാ ശക്തി പുനഃസ്ഥാപിക്കുന്നതിനുള്ള ഒരു മാർഗവുമാണ്.
അതേസമയം, മനഃപൂർവം പാർട്ടിക്കെതിരെ പ്രവർത്തിക്കുകയും പാർട്ടി സ്ഥാനാർഥിയെ പരാജയപ്പെടുത്താൻ സംഘടിതമായി പ്രവർത്തിക്കുകയും ചെയ്തതുപോലുള്ള ഗുരുതരമായ സംഘടനാ പ്രശ്നങ്ങൾ ഉണ്ടെങ്കിൽ അവയെ ഇതേ മാനദണ്ഡത്തിൽ കാണാനാവില്ല. അത്തരം സംഭവങ്ങളിൽ വസ്തുതകൾ പരിശോധിക്കുകയും ബന്ധപ്പെട്ട സംഘടനാ ചട്ടങ്ങൾ പാലിക്കുകയും വേണം. എന്നാൽ തെറ്റിദ്ധാരണയിലോ രാഷ്ട്രീയ ബോധത്തിലെ കുറവിലോ താൽക്കാലിക അസംതൃപ്തിയിലോ സംഭവിച്ച തെറ്റുകളെയും മനഃപൂർവമായ സംഘടനാവിരുദ്ധ പ്രവർത്തനങ്ങളെയും തമ്മിൽ വേർതിരിച്ചറിയേണ്ടത് അത്യാവശ്യമാണ്.
ഒരു കമ്യൂണിസ്റ്റ് സംഘടനയ്ക്ക് വേണ്ടത് തെറ്റു ചെയ്തവരുടെ എണ്ണം കുറയ്ക്കുന്നതു മാത്രമല്ല; തെറ്റ് തിരിച്ചറിയുന്നവരുടെ എണ്ണം വർധിപ്പിക്കുകയാണ്. അതിനായി ശിക്ഷാഭീതിയേക്കാൾ ആത്മവിമർശനത്തിന്റെയും രാഷ്ട്രീയ വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെയും കൂട്ടായ ഉത്തരവാദിത്തത്തിന്റെയും സംസ്കാരം വളർത്തണം. “തെറ്റുപറ്റിയാൽ പാർട്ടി പുറത്താക്കും” എന്ന ഭയത്തേക്കാൾ “തെറ്റുപറ്റിയാൽ അത് തുറന്നു പറയാനും തിരുത്താനും പാർട്ടി അവസരം നൽകും” എന്ന വിശ്വാസമാണ് ഒരു ശക്തമായ സംഘടനയ്ക്ക് ആവശ്യമായത്.
ഇത്തരത്തിലുള്ള ഒരു സമീപനം സ്വീകരിച്ചാൽ തെരഞ്ഞെടുപ്പിലെ വോട്ടുതെറ്റുകളെ മാത്രം കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നതിൽ നിന്ന് പാർട്ടി കൂടുതൽ പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു രാഷ്ട്രീയപ്രവർത്തനത്തിലേക്ക് കടക്കും—അംഗങ്ങളുടെ രാഷ്ട്രീയബോധം ഉയർത്തുക, ആത്മവിമർശനശേഷി വളർത്തുക, സംഘടനയോടുള്ള വിശ്വാസം പുനഃസ്ഥാപിക്കുക, കൂട്ടായ ലക്ഷ്യങ്ങളിലേക്ക് വീണ്ടും പ്രവർത്തകരെ ഏകോപിപ്പിക്കുക. തെറ്റുതിരുത്തൽ എന്നത് പഴയ തെറ്റുകളുടെ കണക്ക് സൂക്ഷിക്കുന്ന പ്രക്രിയയല്ല; പുതിയ രാഷ്ട്രീയ ബോധത്തോടെ മുന്നോട്ടുപോകാനുള്ള പ്രക്രിയയാണ്.
അതിനാൽ, സത്യസന്ധമായി തെറ്റ് സമ്മതിക്കുന്ന ഓരോ പാർട്ടി അംഗത്തിനും ഒരു “രണ്ടാമത്തെ അവസരം” നൽകാൻ സി.പി.എം. തയ്യാറാകണം. ആ അവസരം ദൗർബല്യത്തിന്റെ അടയാളമല്ല; സംഘടനയുടെ ആത്മവിശ്വാസത്തിന്റെയും രാഷ്ട്രീയ പക്വതയുടെയും അടയാളമാണ്. തെറ്റ് ചെയ്തവനെ എന്നെന്നേക്കുമായി കുറ്റക്കാരനാക്കുന്നതിനു പകരം, തെറ്റ് തിരിച്ചറിഞ്ഞ പ്രവർത്തകനെ കൂടുതൽ ബോധമുള്ള കമ്യൂണിസ്റ്റാക്കി മാറ്റുക—ഇതായിരിക്കണം യഥാർത്ഥ തെറ്റുതിരുത്തൽ പ്രക്രിയയുടെ ലക്ഷ്യം.
തെറ്റുതിരുത്തൽ പ്രക്രിയ ഇവിടെ അവസാനിക്കുന്നില്ല. ഒരാൾ തന്റെ തെറ്റ് സമ്മതിക്കുകയും പാർട്ടിയോട് ക്ഷമ ചോദിക്കുകയും ചെയ്താൽ അതിനുശേഷം ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട ചോദ്യം “എന്തുകൊണ്ടാണ് ഈ തെറ്റ് സംഭവിച്ചത്?” എന്നതാണ്. ഒരു വ്യക്തിയുടെ തെറ്റിനെ വ്യക്തിയുടെ സ്വഭാവദോഷമായി മാത്രം കാണുകയാണെങ്കിൽ അതിന്റെ പിന്നിലുള്ള രാഷ്ട്രീയവും സംഘടനാപരവുമായ കാരണങ്ങൾ നമുക്ക് മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയില്ല. ഒരു പാർട്ടി അംഗം പാർട്ടി സ്ഥാനാർഥിക്കെതിരെ വോട്ട് ചെയ്യുന്നതിന് പിന്നിൽ വ്യക്തിപരമായ കാരണങ്ങൾ ഉണ്ടാകാം; അതുപോലെ തന്നെ പാർട്ടിയുടെ പ്രവർത്തനരീതിയിലുള്ള പോരായ്മകൾ, നേതാക്കളും പ്രവർത്തകരും തമ്മിലുള്ള അകലം, പ്രാദേശിക തലത്തിലുള്ള വിഭാഗീയത, സ്ഥാനാർഥി നിർണയത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അസംതൃപ്തി, ജനങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെടുന്നതിലെ കുറവ്, പാർട്ടിയുടെ രാഷ്ട്രീയ സന്ദേശം ശരിയായി എത്താത്തത് തുടങ്ങിയ കാരണങ്ങളും ഉണ്ടാകാം. അതിനാൽ ഓരോ തെറ്റും ഒരു സംഘടനാപരമായ പഠനാവസരം കൂടിയാണ്.
തെറ്റുതിരുത്തൽ എന്നത് താഴെത്തട്ടിലുള്ള പ്രവർത്തകരെ മാത്രം പരിശോധിക്കുന്ന ഏകപക്ഷീയമായ പ്രക്രിയയാകരുത്. ഒരു ബ്രാഞ്ച് അംഗത്തിന് തെറ്റുപറ്റിയാൽ ബ്രാഞ്ച് കമ്മിറ്റി അതിനെക്കുറിച്ച് ചർച്ച ചെയ്യണം; എന്നാൽ അതോടൊപ്പം ബ്രാഞ്ച് കമ്മിറ്റിക്കും എന്തെങ്കിലും തെറ്റുപറ്റിയിട്ടുണ്ടോ എന്നും പരിശോധിക്കണം. ലോക്കൽ കമ്മിറ്റി, ഏരിയ കമ്മിറ്റി, ജില്ലാ കമ്മിറ്റി, സംസ്ഥാന നേതൃത്വം—എല്ലാ തലങ്ങളും സ്വന്തം പ്രവർത്തനത്തെ ആത്മപരിശോധനയ്ക്ക് വിധേയമാക്കണം. “തെറ്റു ചെയ്തത് ആരാണ്?” എന്ന ചോദ്യത്തോടൊപ്പം “ആ തെറ്റിലേക്ക് ഒരു സഖാവ് എത്തിപ്പെടാൻ സംഘടനയ്ക്ക് എന്താണ് കാരണമായത്?” എന്ന ചോദ്യവും ഉയരണം.
ഇവിടെയാണ് യഥാർത്ഥ കമ്യൂണിസ്റ്റ് സംഘടനാ സംസ്കാരത്തിന്റെ പ്രസക്തി. ഒരു പ്രവർത്തകൻ തന്റെ നേതാവിനോട് അഭിപ്രായവ്യത്യാസം പറയാൻ ഭയപ്പെടുന്നുണ്ടെങ്കിൽ, ഒരു അംഗത്തിന് തന്റെ അസംതൃപ്തി തുറന്നു പറയാൻ കഴിയുന്നില്ലെങ്കിൽ, പാർട്ടി ഘടകത്തിൽ വിമർശനവും ആത്മവിമർശനവും ഔപചാരികമായ ചടങ്ങായി മാറിയിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ, സംഘടനയുടെ അടിത്തട്ടിൽ രൂപപ്പെടുന്ന അസംതൃപ്തി ഒരുദിവസം തെരഞ്ഞെടുപ്പ് ഫലത്തിൽ പ്രകടമാകുന്നത് സ്വാഭാവികമാണ്. അതിനാൽ വോട്ടിന്റെ ഫലം മാത്രം പരിശോധിക്കുന്നതിനുപകരം വോട്ടർമാരുടെ മനസ്സിൽ എന്താണ് സംഭവിച്ചതെന്ന് മനസ്സിലാക്കണം.
പ്രത്യേകിച്ച് പുതിയ തലമുറയിലെ പാർട്ടി അംഗങ്ങളോട് ഈ സമീപനം കൂടുതൽ ആവശ്യമാണ്. ഇന്നത്തെ രാഷ്ട്രീയ പ്രവർത്തകർക്ക് ലഭിക്കുന്ന വിവരങ്ങളുടെ വലിയൊരു ഭാഗം പാർട്ടി പ്രസിദ്ധീകരണങ്ങളിൽ നിന്നോ പാർട്ടി യോഗങ്ങളിൽ നിന്നോ മാത്രമല്ല ലഭിക്കുന്നത്. സാമൂഹികമാധ്യമങ്ങൾ, യൂട്യൂബ്, ഫേസ്ബുക്ക്, ഇൻസ്റ്റഗ്രാം, വാട്ട്സ്ആപ്പ്, ഓൺലൈൻ വാർത്തകൾ, വ്യക്തിഗത ഇൻഫ്ലുവൻസർമാർ തുടങ്ങിയ അനവധി വിവരസ്രോതസ്സുകളാണ് അവരുടെ രാഷ്ട്രീയബോധത്തെ സ്വാധീനിക്കുന്നത്. ഒരേ സംഭവത്തെക്കുറിച്ച് പരസ്പരവിരുദ്ധമായ നൂറുകണക്കിന് വ്യാഖ്യാനങ്ങൾ ഓരോ ദിവസവും അവരുടെ മുന്നിലെത്തുന്നു. അതിനാൽ ഒരു പ്രവർത്തകൻ തെറ്റായ പ്രചാരണത്തിൽ വിശ്വസിച്ചതിന്റെ പേരിൽ മാത്രം അവനെ കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നതിനുപകരം വിവരങ്ങളെ വിമർശനാത്മകമായി പരിശോധിക്കാനുള്ള കഴിവ് വളർത്തുകയാണ് വേണ്ടത്.
ഇതിനായി പാർട്ടി ഘടകങ്ങളിൽ രാഷ്ട്രീയ വിദ്യാഭ്യാസത്തിന് പുതിയ പ്രാധാന്യം നൽകണം. ഒരു വാർത്ത ശരിയാണോ തെറ്റാണോ എന്ന് എങ്ങനെ പരിശോധിക്കാം? ഒരു സാമൂഹികമാധ്യമ പോസ്റ്റിന് പിന്നിലെ രാഷ്ട്രീയ താൽപര്യം എങ്ങനെ തിരിച്ചറിയാം? ഒരു വ്യക്തിക്കെതിരായ ആരോപണവും തെളിയിക്കപ്പെട്ട വസ്തുതയും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം എന്താണ്? അഭിപ്രായവും വസ്തുതയും എങ്ങനെ വേർതിരിക്കാം? തിരഞ്ഞെടുപ്പ് പ്രചാരണത്തിലെ വികാരപരമായ ആഹ്വാനങ്ങളെ എങ്ങനെ വിശകലനം ചെയ്യാം?—ഇത്തരം വിഷയങ്ങൾ പോലും പാർട്ടി വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ ഭാഗമാക്കേണ്ട കാലമാണിത്.
അതോടൊപ്പം ലാളിത്യവും പാർട്ടി പ്രവർത്തകന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന മൂല്യമായി വീണ്ടും ഉയർത്തിക്കൊണ്ടുവരേണ്ടതുണ്ട്. പാർട്ടി അംഗത്വം ഒരു സാമൂഹിക പദവിയോ അധികാരത്തിലേക്കുള്ള പ്രവേശനപത്രമോ സാമ്പത്തിക സുരക്ഷിതത്വത്തിനുള്ള മാർഗമോ ആയി മാറുന്നിടത്ത് സംഘടനയുടെ രാഷ്ട്രീയ സ്വഭാവം ക്രമേണ ദുർബലമാകും. കമ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രവർത്തകന്റെ ജീവിതത്തിൽ സമ്പത്ത്, പദവി, അധികാരം, ആഡംബരം എന്നിവയെക്കാൾ പ്രാധാന്യം ജനങ്ങളുമായുള്ള ബന്ധത്തിനും പൊതുതാൽപര്യത്തിനും കൂട്ടായ ജീവിതത്തിനും രാഷ്ട്രീയ മൂല്യങ്ങൾക്കും നൽകേണ്ടതാണ്. ലളിതമായി ജീവിക്കുകയും സത്യസന്ധമായി പ്രവർത്തിക്കുകയും ജനങ്ങളുടെ ജീവിതവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടു നിൽക്കുകയും ചെയ്യുക എന്നതാണ് ഒരു കമ്യൂണിസ്റ്റിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ രാഷ്ട്രീയ മൂലധനം.
ഇത് മറ്റുള്ളവരിൽ നിന്ന് ആവശ്യപ്പെടുന്നതിന് മുമ്പ് ഓരോ പാർട്ടി അംഗവും സ്വയം ചോദിക്കേണ്ട ചോദ്യമാണ്: “ഞാൻ പാർട്ടിയിൽ നിന്ന് എന്താണ് നേടുന്നത്?” എന്നതിനെക്കാൾ “പാർട്ടിയിലൂടെയും എന്റെ പ്രവർത്തനത്തിലൂടെയും സമൂഹത്തിന് ഞാൻ എന്താണ് നൽകുന്നത്?”. ഈ ചോദ്യത്തിന്റെ സ്ഥാനമാറ്റമാണ് യഥാർത്ഥ രാഷ്ട്രീയ പുനർനിർമാണത്തിന്റെ തുടക്കം. അധികാരവും സ്ഥാനവും സൗകര്യങ്ങളും ലക്ഷ്യമാകുമ്പോൾ സംഘടനയിൽ സ്വാർത്ഥത വളരും; സേവനവും സാമൂഹിക ഉത്തരവാദിത്തവും ലക്ഷ്യമാകുമ്പോൾ സംഘടനയിൽ രാഷ്ട്രീയ ധാർമികത ശക്തിപ്പെടും.
അതിനാൽ ഇപ്പോഴത്തെ തെറ്റുതിരുത്തൽ പ്രക്രിയയെ ഒരു തെരഞ്ഞെടുപ്പ് പരാജയത്തിന്റെ പ്രതികരണമായി മാത്രം കാണാതെ പാർട്ടിയുടെ രാഷ്ട്രീയ-സംഘടനാ പുനരുജ്ജീവനത്തിന്റെ അവസരമായി കാണേണ്ടതുണ്ട്. ഓരോ ബ്രാഞ്ചിലും ആത്മപരിശോധന നടക്കണം. ഓരോ അംഗത്തിനും സംസാരിക്കാനുള്ള അവസരം ലഭിക്കണം. നേതൃത്വം വിമർശനം കേൾക്കണം. പ്രവർത്തകരുടെ പരാതികൾ രേഖപ്പെടുത്തണം. തെറ്റുകൾ തുറന്നു സമ്മതിക്കുന്നവരെ അപമാനിക്കരുത്. തിരുത്തിയവരെ വീണ്ടും വിശ്വസിക്കണം. അതോടൊപ്പം നേതൃത്വം ഉൾപ്പെടെ എല്ലാ തലങ്ങളിലുമുള്ള തെറ്റുകൾ ഒരേ മാനദണ്ഡത്തിൽ പരിശോധിക്കണം.
അവസാനം, പാർട്ടിയെ ശക്തിപ്പെടുത്തുന്നത് തെറ്റുപറ്റാത്ത മനുഷ്യരെ കണ്ടെത്തുന്നതിലൂടെ അല്ല; തെറ്റുപറ്റിയാൽ അത് തിരിച്ചറിഞ്ഞ് തിരുത്താൻ കഴിയുന്ന മനുഷ്യരെ വളർത്തുന്നതിലൂടെയാണ്. ഒരു കമ്യൂണിസ്റ്റ് സംഘടനയുടെ യഥാർത്ഥ ശക്തി അതിന്റെ അംഗങ്ങളുടെ എണ്ണത്തിലോ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് വിജയങ്ങളുടെ എണ്ണത്തിലോ മാത്രം അളക്കാനാവില്ല. പ്രതിസന്ധിയുടെ സമയത്ത് സ്വന്തം തെറ്റുകൾ സമ്മതിക്കാനും, ആത്മവിമർശനം നടത്താനും, ജനങ്ങളിലേക്ക് തിരിച്ചുപോകാനും, ലളിതമായ ജീവിതത്തിലൂടെ സ്വന്തം രാഷ്ട്രീയ വിശ്വാസ്യത വീണ്ടെടുക്കാനും അതിന് കഴിയുന്നുണ്ടോ എന്നതാണ് കൂടുതൽ അടിസ്ഥാനപരമായ ചോദ്യം.
തെറ്റുപറ്റിയ സഖാവിനെ ശത്രുവാക്കരുത്; അവനെ തിരുത്തി വീണ്ടും സഖാവാക്കുക. തെറ്റ് മറച്ചുവെക്കാൻ പ്രേരിപ്പിക്കരുത്; തുറന്നു പറയാൻ ധൈര്യം നൽകുക. പഴയ തെറ്റിന്റെ പേരിൽ എന്നും ശിക്ഷിക്കരുത്; തിരുത്തിയ ശേഷം പുതിയ ഉത്തരവാദിത്തത്തോടെ മുന്നോട്ടുപോകാൻ അവസരം നൽകുക. അതാണ് തെറ്റുതിരുത്തലിന്റെ മാനുഷികവും രാഷ്ട്രീയവുമായ അർത്ഥം.
Leave a comment